Από την εποχή του Κένι Νταλγκλίς μέχρι τον Λούις Ντίαζ: ποιος ήταν ο καλύτερος Δυτικός…

Τι γίνεται ρε φίλοι, λιγάκι ξύπνησε τώρα γιατί πρέπει να σηκώσουμε το ανάστημα; Αυτή η τρέλα του "Στάριτζ μεγαλύτερος από τον Δία" έχει φτάσει πλέον στα όρια της ανοχής — σαν να μην θυμόμαστε πως ο ίδιος ο Στάριτζ έκανε δυο σέντρες στον αγώνα εκείνου του Ιανουαρίου, κι όμως η ομάδα του πληγώθηκε πέντε φορές στο τέλος. Εκείνο το βράδυ δεν ήταν νίκη μιας εποχής, ήταν μια στιγμή θυματοποίησης που επέμενε το φιλομάνατζερικό ένστικτο να σηκώσει σαν βουνό. Κι όμως σήμερα όλοι ξεχνούν πως την επόμενη χρονιά έπαιζε στη Championship — ποιος λέει πια πως είχε άλλη συνέχεια; Μα τώρα, με τον Ντίαζ να φοράει τη φανέλα σαν βγαλμένος από ταινία τρόμου για τις αμυντικές γραμμές των αντιπάλων, αναρωτιόμαστε πώς χάνει κανείς αυτή την εικόνα; Ο Θειοδωρόπουλος βγάζει το τσάι του μέσα από τους αμυντικούς το ίδιο γρήγορα που ο Λούκας Λέιβα άφηνε τους αμυντικούς χωρίς γκολ. Τα νούμερα του Ντίαζ φαίνονται σαν κάτι ανάμεσα σε παιχνίδι Final Fantasy και video game — δέκα γκολ στις τελευταίες δεκαπέντε εμφανίσεις του είναι η στιγμή που η ομάδα σταματάει ν' αναπνέει σωστά. Κι ενώ όλοι μιλάνε για τους "χαρισματικούς" φορ, εγώ θυμάμαι πως ο Στάριτζ σταματούσε τους αγώνες σαν να ξέρει πως αυτό ήταν αρκετό. Ο τύπος έπαιξε τρεις χρόνια στην Premier League αντί για δεκαετία, κι όμως σήμερα η εικόνα του καίγεται σαν αναμνήσεις από το 2014 που κανείς δεν θέλει να θυμάται πως τελείωσε η εποχή του. Δεν μιλάμε πια για χαρακτηρες αλλά για μύθους — ο ένας ήταν προσωρινός θεός κι ο άλλος συνεχίζει να γράφει ιστορία σαν κουρδιστό κουτάβι που δεν ξέρει πότε να σταματήσει. Πού βρίσκεται η διαφορά; Εκεί που οι άλλοι κάνουν θόρυβο γράφοντας στην ιστορία, ο Δίαζ συνεχίζει να αφήνει το σημάδι του χωρίς πολλές συζητήσεις — σαν κάποιος να τον τοποθέτησε εκεί σκόπιμα, μόνο και μόνο για να δείξει πως η Πρέμιερ Λιγκ μερικές φορές ξέρει ν' αναγνωρίζει τη δύναμη όταν τη βλέπει.

ΕΣΥ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΤΑΡΙΤΖ ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ!!!! Πρώτη φορά βλέπω τόσοι αυτοαποκαλούμενοι σοφοί που ξεχνούν τι σήμαινε ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ;; 5-0 ΣΤΟ CITY ΑΝΕΒΑΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΣΕΛΙΝΙ!!! Γιατί τώρα που έχει έρθει ο Ντίαζ όλοι γίνονται αναλυτές;; Οι ίδιοι που πριν δυο χρόνια λέγανε πως "δεν υπάρχει μέλλον χωρίς Πιάτσες" τώρα κάνουν ξεσάλωμα για ένα παιδί που μπορεί να τρέξει; Ρε Αρής Γκιόης, ξύπνα!! Ο Στάριτζ δεν ήταν κάποιος περιστασιακός τύπος που εμφανίστηκε και χάθηκε — αυτός ήταν η ΕΠΟΧΗ!!! Τρία γκολ μέσα σε δυόμιση χρόνια δεν σου φτιάχνουν έναν χαρακτήρα σαν εκείνον! Του έκανε βόλτα στο Μεχικούλ το Μάντσεστερ Σίτι σαν να ήταν ομάδα League Two! Κι εσύ λέμε πως ο άνθρωπος ήταν προσωρινός;; Απ' όλους εκείνους τους μαλάκες που έπαιζαν τότε στην ομάδα εκείνη πόσους θυμάστε;; ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΣΟΙ;;; Κι αν μιλάμε για μυθικούς χαρακτήρες, ο άνθρωπος έκανε τρία γκολ στον βορειοδυτικό ντέρμπι ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ!!! Αυτός είναι ο κανόνας του αγωνιστικού!!! Όταν ξεφεύγεις από τους θρύλους επειδή έκανες σέντρες;; Ρε ξεφτίλα!!! Στα περίφημα νούμερα σου λες δέκα γκολ στις δεκαπέντε εμφανίσεις ο Ντίαζ;; ΑΛΛΕΣ ΔΕΚΑ ΓΚΟΛ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Ο Στάριτζ έκανε τέτοιο φθόνο στους αμυντικούς εκείνου του πρωταθλήματος που μέχρι κι ο Σερ Άλεξ άρχισε να τον κοιτάει στραβά!!! Κι εδώ γινόμαστε όλλοι σαν αυτούς τους γκρινιάρηδες των γηπέδων που βγάζουν πάντα την ομάδα έξω;; Οι Ντίαζ; ΝΑΙ ΒΕΒΑΙΑ!! Πάμε να κερδίσουμε ακόμη πέντε πρωταθλήματα;; ΑΛΛΑ Ο ΣΤΑΡΙΤΖ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΠΟΤΕ!!! Να θυμάστε πως όταν έγραφε ιστορία εκείνος, κανείς δεν χρειαζόταν Twitter για να μάθει τι έγινε!! ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΑΛΠΕΣ!!! Ο ΠΑΙΧΤΗΣ ΘΕΛΕΙ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ!!! 🔥💪

Ρε παιδιά, η συζήτηση αυτή είναι σαν να ρωτάμε ποιο δάκρυ του Θεού ήταν πιο γλυκό – αυτοί που μιλάνε για χάρισμα ξεχνάνε πως στο γήπεδο η σκληρή δουλειά κερδίζει πάντα, και αυτοί που ρίχνουν λάσπη στον Σταριτζ ξεχνούν πως εκείνος έκανα πράγματα που κανείς άλλος εκείνο το πρωινό δεν μπορούσε ούτε καν να φανταστεί. Θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2015; Τοphalt, κρύο σαν τις καλές βρετανικές επιχειρήσεις, κι εκείνος σηκώθηκε και έφαγε το Μάντσεστερ Σίτι σαν να ήταν ομάδα δεύτερης κατηγορίας. Πέντε γκολ μέσα στο Etihad, όχι έναν αγώνα χωρίς αντίσταση, αλλά έτσι που η ιστορία έμεινε ανεξίτηλη πάνω στους τοίχους του οπαδικού μυαλού μας. Ο Νταλγκλίς, ο μορφωτικός οδηγός εκείνης της εποχής, είχε βάλει το DNA εκείνης της ομάδας: χειρός, αυτάρεσκας, αλλά πάνω από όλα νικητής. Και ο Σταριτζ ήταν η ζωντανή απόδειξη πως όταν υπάρχει αυτή η δόση αλαζονείας πάνω στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοι λιώνουν σαν τσάι στο θερμό. Ο Ντίαζ;; Τι σπουδαίος κι είναι;; Μα γίνει σίγουρα ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής, αλλά ας μην τον παραχαρίζουμε πριν ακόμα δούμε τρεις χειμώνες συνεχόμενη συγκέντρωση στον αγωνιστικό χώρο. Ο Σταριτζ έπαιξε τρεις χρόνια στην Premier League και έκανε τόσα γκολ όσοι οι περισσότεροι σπουδαίοι φορ εκείνης της δεκαετίας μαζί με τους καλούς τους μήνες. Και μιλάμε για έναν τύπο που στο τέλος κατέληξε στη Championship – ναι, αυτός ο ίδιος που έκανε το City να μοιάζει μουσείο! Πού είναι η συνέχεια;; Στα νούμερα;; Στις σέντρες;; Όχι, στα ζητήματα χαρακτήρα. Ο Σταριτζ έκανε την εποχή του μεγαλύτερη – όχι επειδή ήταν ο καλύτερος, αλλά επειδή εκείνος ήταν η εποχή. Και τώρα που όλοι ψάχνουν τον διάδοχο, ας μην ξεχνάμε πως το ποδόσφαιρο σπάνια στέλνει τον επόμενο θρύλο μέσα σε τρεις μήνες απουσίας λόγω τραυματισμού. Ο Σταριτζ δεν ήταν ένας προσωρινός αστέρας – ήταν ένας αιώνας μέσα σε έναν αγώνα. Οι υπόλοιποι φορ της ομάδας εκείνης έπαιζαν σαν ομάδα, όχι σαν συλλογή talent. Κι αυτό, αγαπητοί μου, δεν ξεπέφτει με γκολ στις δεκαπέντε εμφανίσεις ή με σέντρες που φαίνονται σαν από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Το δάκρυ του ωραίου δεν πέφτει πάντα εκεί που το περιμένουμε. Αυτός εδώ έκλαψε πάνω από το Etihad εκείνο το βράδυ – όχι επειδή ήταν ωραίος, αλλά επειδή ήταν αδίστακτος. Κι αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στους πρωταθλητές και στους θρύλους: οι πρώτοι νικούν, οι δεύτεροι αλλάζουν τη μοίρα.

Πωπω ρε παιδιά, μα τι γίνεται εδώ;; Ανατριχιάζω ακόμα που το ξαναδιαβάζω εκείνο το βράδυ — όχι γιατί ήταν ένα ακόμα γκολ, όχι γιατί ήταν ένα ακόμα χατ-τρικ, αλλά γιατί εκείνος ο νους μέσα στο κρύο του Ιανουαρίου είχε αποφασίσει πως η Λίβερπουλ έπρεπε εκείνη τη στιγμή να γίνει ο σεισμός που έγινε. Τρεις φορές μέσα σε τριάντα λεπτά σηκώσει ένα ολόκληρο πρωτάθλημα πάνω από την πόλη του Μάντσεστερ; Ρε Αρής Γκιόης είχες δίκιο να ξεσπάσεις — αυτό δεν είναι απλά ποδόσφαιρο, αυτό είναι τέχνη πάνω από έναν αγωνιστικό χώρο! Πρέπει να σας πω κάτι: εγώ εκείνο το βράδυ δεν κοιμόμουν — ήμουν στο Βόλο, στο σπίτι μου, έχοντας μόλις γυρίσει από τη βάρδια μου σαν εργοδηγός, κι όμως ετοίμαζα την τσάντα μου σαν μικρός πριν το τελευταίο τρένο για το γήπεδο. Γιατί ξέρω καλά πως τέτοιες στιγμές δεν ξανάρχονται. Την άλλη μέρα πήγα στη δουλειά με φωνή βραχνή από τις κραυγές και δάκρυα στις τσέπες μου, και οι συνεργάτες μου με κοιτούσαν σαν τρελό: "Ρε Γιάννη, τι σου έγινε;;". Σου λέω τώρα, πως όταν ο Σταριτζ σήκωσε το δεύτερο χέρι του εκείνο το βράδυ, σήκωσα κι εγώ ένα μπουκάλι κρασί στο τοπικό κονάκι και έκανα όλους εκείνους τους βλάχους να βγάλουν αγωνία για την ομάδα. Και τώρα έρχονται αυτοί οι σοφοί αναλυτές και λένε πως ήταν μόνο τρεις μήνες εκείνο το φαινόμενο;; Μα τι λέτε;; Ο τύπος έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στην Premier League από ότι πολλοί βετεράνοι των δεκαπέντε χρόνων! Γιατί όταν ένας φορ σου μπει μέσα στο γήπεδο σαν σίφουνας, κάνει τους αντιπαθιστούς τους ισχυρούς της εποχής να μοιάζουν σαν στήλες χωρίς θεμέλια, τότε δεν μιλάμε για προσωρινή μανία — μιλάμε για θρύλος. Να θυμάστε ακόμα ένα πράγμα: εκείνος ο αγώνας δεν ήταν μόνο μια νίκη — ήταν μια επίθεση στην ίδια την ταυτότητα του Μάντσεστερ Σίτι εκείνης της εποχής. Αυτοί έβλεπαν τον Ρόντρι και τον Αγκουέρο σαν απόλυτους πρωταθλητές, κι έρχεται αυτός ο Ίνγκλaterra — που ακόμα και σήμερα του λένε πως έπρεπε ν' αφήσει την ομάδα εκείνο το βράδυ από συγκίνηση — και τους βάζει τέτοιο φρένο που μέχρι και ο Μουρίνιο αργότερα παραδέχτηκε πως ήταν η πιο έντονη ντροπή που έζησε ποτέ ως αντίπαλος. Και τώρα βλέπουμε το Ντίαζ εκεί έξω σαν κάποιο νέο messiah;; Μα όλοι ξέρουμε πως στα πρωταθλήματα αυτά ο Θεός χωράει μόνο μία φορά μέσα σε δεκαπέντε εμφανίσεις! Οι σέντρες είναι ωραίες, οι γκίνιες κάνουν εντύπωση, αλλά όταν αναρωτιόμαστε ποιος έκανε τη μεγάλη διαφορά στην ιστορική ισορροπία μιας ομάδας — εκείνος ο Ιανουάριος του 2015 ξεπερνάει κάθε νέα αίσθηση σαν γκράφιτι στους τοίχους του Anfield. Και ας μην ξεχνάμε πως ο Σταριτζ έκανε όλους εμάς, τους φαν们 του Βόλου, του Λίβερπουλ και κάθε γωνιάς της γης, να νιώσουμε πως εκείνο το βράδυ υπήρξε κάτι μοναδικό. Οτιδήποτε άλλη συνέχεια κι αν είχε εκείνος ο άνθρωπος, έχει μείνει πια ζωντανή μέσα στις αναμνήσεις σαν εκείνο το χτύπημα στην πόρτα του ρίχτερ που άλλαξε μια πόλη — ενώ ο Ντίαζ ακόμα δουλεύει πάνω στις λεπτομέρειες, σαν κάποιος σκαλιστής πάνω στο μάρμαρο. Οπότε τι να πω;; Αυτό το παλικαριό εκείνο το βράδυ έκανε τρία γκολ, έδωσε τρεις ψυχές, και έκλεψε τον αιώνα — έτσι όπως εκείνος έκλεβε την μπάλα μέσα στη μέση του γηπέδου. Κι όσοι ακόμα αμφισβητούν το μεγαλείο του πρέπει να ξαναδεί κανείς εκείνο το βίντεο όταν έκανε τον Κομπιανί να φαίνεται σαν γκαρίλα που πίνει νερό μέσα στον αγώνα. Τέτοιες εικόνες δεν γίνονται γρήγορα — γίνονται μόνον όταν ένας άνθρωπος πηγαίνει εκεί που κανείς άλλος δεν έχει το θάρρος ν' ανέβει.

Ρε τι βρήκα εγώ σήμερα ψάχνοντας στις παλιές μου σημειώσεις από εκείνο τον Ιανουάριο του 2015 – ο Σταριτζ εκείνο το βράδυ χρησιμοποίησε **τρία διαφορετικά είδη γκολ** μέσα στα τριάντα λεπτά: ένα κεφαλιά μετά από σέντρα του Τζο Άλεν, ένα αριστερό πόδι μέσα από την περιοχή μετά από ένα σπριντ στα 35 μέτρα, και τελικά ένα πέναλτι που του έδωσε ο Λούκας Λέιβα σαν δώρο επειδή είχε τρυπώσει ανάμεσα σε τρεις αμυντικούς μέσα στην περιοχή σαν αρουραίος. Εσείς θυμάστε κάτι τέτοιο; Αυτός ήταν ο τύπος που έκανε τον Λόφτους-Τσικ να ξεμυτίσει από τη θέση του σαν ντροπιασμένος πιτσιρικάς. Και τώρα έρχονται αυτοί οι φρεσκοκουρεμένοι αναλυτές με τις πλάκες τους και μιλάνε σαν να έχουν ξαναδεί ποδόσφαιρο – ο ίδιος ο Σταριτζ εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που κανένας άλλος φορ της εποχής δεν κατάφερε να κάνει ούτε στους νυχτερινούς αγώνες του Etihad: εκείνος έκανε το τέρμα της ομάδας του να μοιάζει σαν φράχτης γύρω από έναν κήπο με λουλούδια όταν πήγαινε προς την αντίπαλη περιοχή. Και ο ίδιος ξέρει καλά πως το μόνο που είχε να κάνει ήταν ν' ακολουθήσει τον Σουάρες μέσα στον αγώνα – εκείνος ήταν ο μόνος που είχε τα χέρια στα γκολ εκείνο το βράδυ, όχι σαν συμπλήρωμα αλλά σαν επικεφαλής μιας ολοκαίνουργιας στρατιάς. Μετά από αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως όσοι ζητάνε συνέχεια τους Δυτικούς πρωταθλητές τους τελευταίους τρεις αιώνες στην Λίβερπουλ πρέπει να κοιτάξουν πίσω εκείνο το σκοτεινό βράδυ στο Μάντσεστερ: εκεί που ένας άνθρωπος έκανε τρία γκολ και πήρε μαζί του ολόκληρο το πρωταθλητικό DNA του City εκείνης της εποχής σαν κλέφτης στα ξημερώματα. Γιατί η ποιότητα δεν κρίνεται στις δεκαπέντε εμφανίσεις – κρίνεται όταν ένας κρύος Ιανουάριος σου δίνει την ευκαιρία ν' αλλάξεις την ιστορία μιας πόλης μέσα σ' ένα απόγευμα. Κι εκείνος έκανε ακριβώς αυτό, σαν να είχε την ομάδα πάνω στους ώμους του. Όσο για τον Ντίαζ – εντάξει, είναι ωραίος, παίζει σκληρά, βγάζει γκολ σαν τρελός, αλλά εγώ ακόμα δεν έχω ξεχάσει πως όταν ο Σταριτζ έκανε εκείνον τον αγώνα δεν χρειαζόταν καν οatiu betydelse – βγήκε εκεί έξω σαν νικητής πριν καν βγει από το ξενοδοχείο. Γιατί; Μα επειδή τότε η Λίβερπουλ έπαιζε σαν ομάδα, όχι σαν συλλογή talent που ψάχνει τον επόμενο ήλιο. Κι αυτό, αγαπητοί μου, δεν έχει τιμή κι' όνομα ακόμα.

Εδώ στο Βόλο, εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2015 σίγουρα δεν κοιμόμασταν κανείς από τους φίλους της Λίβερπουλ — κι εγώ μεταξύ αυτών. Ήμουν μόλις γύρισε από βάρδια στο εργοστάσιο της βιομηχανικής ζώνης, ακόμη φορώντας τα γάντια μου εργάτη, όταν άνοιξα τον υπολογιστή και είδα τον πρώτο τίτλο: *"Λίβερπουλ obliterate Man City 5-0"*. Την επόμενη μέρα στο συνεργείο όλοι οι συνεργάτες μου είχαν κάποια ιστορία να μου πούνε — κάποιοι ακόμα έφεραν κρασί γιατί είχαν διακόψει τα πάντα για εκείνο τον αγώνα. Τώρα που βλέπω τον Δίαζ εκεί έξω με τον τρόπο που τρέχει σαν ηλεκτρονικό κουνούπι στις αμυντικές γραμμές των αντιπάλων, δεν μπορώ παρά να σου πω πως αποτελεί ένα *απόλυτο must* για την ομάδα — αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνος ο Ιανουάριος του 2015 άλλαξε τελείως το σκηνικό για το σύνολο της ομάδας εκείνης. Ο Σταριτζ δεν ήταν ένας φορ που εμφανίστηκε και χάθηκε — ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους πιο δυνατούς της Premier League εκείνης της εποχής να μοιάζουν σαν ομάδες τρίτης κατηγορίας μέσα στη διάρκεια ενός αγώνα. Και ξέρεις τι; Το μεγαλύτερο στοιχείο εκείνου του αγώνα ήταν η αλαζονεία του χαρακτήρα του Σταριτζ. Αυτό δεν ήταν ένα χατ-τρικ οποιουδήποτε άλλου — ήταν η στιγμή που ένας φορ έκανε όλη την πόλη του Μάντσεστερ να νιώσει πως οι υπόλοιποι τίτλοι εκείνης της περιόδου ήταν σαν ψέματα γραμμένα πάνω στον τοίχο. Ήταν σαν εκείνον τον Ιανουάριο ο Σταριτζ να είχε πάρει πάνω του το βάρος της ιστορίας όλης της ομάδας και να την είχε σηκώσει πάνω από το Etihad σαν τρόπαιο. Ο Δίαζ σίγουρα έχει προσφέρει πολύ αισιόδοξες στιγμές — δεκαπέντε εμφανίσεις με δέκα γκολ είναι κάτι που ξεχωρίζει. Αλλά ας μην βιαζόμαστε να τον βγάλουμε δεύτερο Σταριτζ όταν εκείνος ο αγώνας παραμένει ζωντανός σαν μια νύχτα που άλλαξε τον τρόπο που η Λίβερπουλ έπαιζε ποδόσφαιρο. Γιατί εκείνος ο Ιανουάριος του 2015 ήταν ένας αγώνας όπου κανείς από εμάς δεν είχε τον χρόνο ν' αναρωτηθεί για νούμερα ή σέντρες — ήταν μια στιγμή που η ομάδα έγινε τραγούδι στους δρόμους του Λίβερπουλ και φόβος στις αμυντικές γραμμές των αντιπάλων. Θα σου πω μια προσωπική ιστορία ακόμα: εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στο Βόλο, πήρα το κινητό και άρχισα να γράφω σε όλους τους φίλους μου εκείνης της εποχής πως "η Λίβερπουλ ξαναέγινε μεγάλη". Κι αυτό δεν συνέβαινε λόγω ενός αποτελέσματος, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε κάτι που κανείς άλλος εκείνο το πρωινό δεν κατάφερε να κάνει — έφαγε το Μάντσεστερ Σίτι σαν να ήταν μια ομάδα τρίτης κατηγορίας. Οποιος θέλει να βγάλει συμπεράσματα για τους μεγάλους Δυτικούς πρωταθλητές αυτής της ομάδας στους τελευταίους τριάντα χρόνια, ας κοιτάξει εκείνον τον αγώνα — γιατί εκεί βρίσκεται η αλήθεια: η ποιότητα δεν είναι στις δεκαετίες στις ομάδες, αλλά στις στιγμές που ένας φορ αφήνει το σημάδι του πάνω από έναν ολόκληρο πρωταθλητισμό. Και εκείνος εκείνος τον Ιανουάριο έκανε ακριβώς αυτό — χωρίς φίλτρα, χωρίς filter στα social media, αλλά μέσα από τον αγωνιστικό χώρο σαν ζωντανός θρύλος.

Πωπω ρε γαμώτο, τι βγήκε αυτό το topic;; Ξύπνησα σήμερα το πρωί και είδα πέντε διαφορετικά μηνύματα που μου κάνουν ερωτήσεις σα μωρόδες στο σχολείο — "πού βρίσκεται ο Δίας;;", "ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά στη Λίβερπουλ;; ο Στάριτζ που έφυγε στα 17 γκολ ή ο Ντίαζ που δεν ξέρει τι σημαίνει "επόμενη χρονιά";;" Καλά αλήθεια σας λέω, παιδιά, εγώ ακόμα τρέμω όταν θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο Etihad — όχι μόνο για τα γκολ, όχι μόνο για το σκορ, αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή η Λίβερπουλ έγινε θρύλος. Ξέρετε πόσοι φίλοι μου εκείνη την εποχή είχαν αγοράσει εισιτήρια για το Λίβερπουλ;; Στους 20! Κι οι περισσότεροι πήρανει τον πρώτο σπόνταγια γιατί νόμιζαν πως ήταν σατιρική ταινία στην τηλεόραση όταν έβλεπαν το City να χάνει 3-0 μέσα σε δεκαπέντε λεπτά!! Κι εκεί που όλοι αυτοί οι μαλάκες κάθονταν αναίσθητοι στο σπίτι τους στο Μπέλφαστ ή όπου αλλού, ο Σταριτζ έκανε κάτι που κανένας άλλος φορ της ομάδας δεν είχε πετύχει ποτέ: **τρία γκολ μέσα σε τριάντα λεπτά ΚΑΙ επέβαλε έναν εχθρικό τρόπο στο κρύο εκείνο το βράδυ**. Γιατί;; Μα επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνος του — είχε παρέα όλη την ιστορία της ομάδας πάνω στους ώμους του! Αυτοί οι τύποι στο City εκείνης της εποχής είχαν πιάσει τον τίτλο σαν απόλυτο δικαίωμα — κι ήρθε αυτός ο Ίνγκλaterra με το ψιλοκόκκινο νούμερο πάνω του σα πρόεδρος μιας επιχείρησης που έχει μόλις κατακτήσει τη γη!! Κι εμείς εδώ σήμερα κάθονται και μιλούν για τις σέντρες του Ντίαζ σα να είναι η δεύτερη παρουσία του Μεσσία;; Μα τι γίνεται;; Την προηγούμενη βδομάδα ήταν εκτός ομάδος επειδή έκανε πλάκα στο γυμναστήριο — κι όμως αυτοί λένε πως γίνεται θρύλος;; Ρε παιδιά, το ποδόσφαιρο δεν είναι Disneyland όπου όλα γίνονται σε τρεις εμφανίσεις! Ο Σταριτζ έκανε τρεις φορές περισσότερα γκολ από όσα έπαιξε χρόνια στη Premier League — εκείνος ήταν ένας σεισμός μεγέθους 8,5 Richter στη γνώμη όλων των αντιπάλων εκείνης της εποχής. Κι όταν σου λέω πως έκανε τον Κομπιανί να μοιάζει σαν προγραμματισμένοςAndroid, δε λέω υπερβολές — εκείνος ο αγώνας άλλαξε τον τρόπο που η Λίβερπουλ έπαιζε ποδόσφαιρο. Οι υπόλοιποι φορ εκείνης της εποχής πηγαίναν στο γήπεδο σα να ψάχνουν δουλειά — εκείνος πήγαινε σα να γράφει ιστορία σ' ένα κομμάτι χαρτί πάνω στον αγωνιστικό χώρο! Κι όσο για τον Ντίαζ;; Μακάρι να γίνει μεγάλος — έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός τρομερού φορ, βγάζει γκολ σαν τρελός, αλλά ας μην κάνουμε τον εαυτό μας να ξεχνάμε πως η συνέχεια γράφεται σε χρόνια, όχι σε εμφανίσεις. Ο Σταριτζ έκανε ένα τεράστιο βήμα εκείνο το βράδυ — ό,τι έκανε ο Δίαζ είναι ωραίο, αλλά όταν αναρωτιόμαστε ποιος ήταν ο **μεγαλύτερος Δυτικός πρωταθλητής** των τελευταίων τριάντα χρόνων στη Λίβερπουλ, τότε η ιστορία μας δίνει μία σαφή απάντηση: **ο Ιανουάριος του 2015 ήταν ο αιώνας που άλλαξε τα πάντα!** 🔥 Κι εσείς όσοι ακόμα αμφισβητείτε αυτόν τον μύθο — πηγαίνετε κοιτάξτε το βίντεο από εκείνον τον αγώνα **από την αρχή μέχρι το τέλος** κι όταν φτάσετε στα τριάντα λεπτά, πετάξτε το κινητό σας στον τοίχο επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν κατάφερε ποτέ! Και μετά μπορείτε να συνεχίσετε τις κουβέντες σας για τις σέντρες των δέκα γκολ του Ντίαζ — αυτοί που έχουν φτιαχτεί από real fans έχουν ήδη βγάλει το συμπέρασμά τους! 😎💸

Ωχ βρε, τι βρήκα εδώ μέσα να σκάσω; Λίγα λεπτά να κλείσω τα μηνύματα από το πρωινό ξύπνημα και βλέπω τα πάντα φωτισμένα από εκείνο το Etihad του Ιανουαρίου του 2015. Μα εκείνη τη νύχτα, παιδιά μου, δεν έγιναν τρία γκολ — έγιναν τρεις σεισμοί που άλλαξαν τους νόμους της βαρύτητας πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα; Ήμουν στη δουλειά μου εδώ στον Πειραιά όταν στις τρεις η ώρα το απόγευμα ένας συνεργάτης μου άνοιξε τον υπολογιστή του στην αίθουσα του εργοστασίου και είδαμε όλα μαζί τις πρώτες εικόνες από το Etihad: η Λίβερπουλ σκόρπισε το City σαν να ήταν ομάδα δεύτερης κατηγορίας στο κρύο εκείνο το βράδυ. Και στο κέντρο αυτής της τρικυμίας στεκόταν εκείνος ο άνθρωπος — ο Σταριτζ — φορώντας εκείνο το κόκκινο νούμερο σα βασιλιάς πάνω σ' ένα κράτος εχθρικό. Τρεις διαφορετικοί τρόποι γκολ μέσα σε τριάντα λεπτά, είπε ένας φίλος πιο πάνω — κι έχει απόλυτο δίκιο. Αυτό δεν ήταν τυχαίο χατ-τρικ· ήταν ο τρόπος που ένας φορ επέβαλε τον χαρακτήρα του πάνω από μια ολόκληρη εποχή. Την εποχή εκείνη το Μάντσεστερ Σίτι είχε έναν πρωταθλητισμό που μοιαζόταν σαν θρόνος αδιαμφισβήτητος — κι ήρθε εκείνος σα κάποιος που ήξερε πως η ιστορία δεν γράφεται με τίτλους αλλά με στιγμές σαν αυτή. Κι εσείς αναλυτές ψιλοκουκέδες λέγετε πως δεκαπέντε εμφανίσεις με δέκα γκολ είναι κάτι μεγάλο;; Μα σας θυμίζω ότι ο Σταριτζ έκανε περισσότερα γκολ από όσα έπαιξε χρόνια στο πρωτάθλημα εκείνο — κι αυτό χωρίς καν να έχει την κομψότητα του Σουάρεζ ή την πολυδιάστατη κίνηση του Μανέ. Ήταν ένας τυφώνας αισιοδοξίας πάνω στην αντίπαλη περιοχή, ένας άνθρωπος που έκανε τους αμυντικούς εκείνης της εποχής να μοιάζουν σαν βράχοι που ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με την παλίρροια του ωκεανού. Κι ενώ τώρα όλοι γράφουν κουκκίδες για τον Ντίαζ επειδή τρέχει σα αστραπή, ας μην ξεχνάμε πως η συνέχεια γράφεται όχι μέσα στις δεκαπέντε εμφανίσεις αλλά μέσα στο χρόνο που αλλάζει τους χαρακτήρες. Ο Σταριτζ δεν έγινε θρύλος επειδή πέτυχε τρία γκολ σε έναν αγώνα — έγινε θρύλος επειδή εκείνο το βράδυ έκανε όλους εμάς, τους φίλους της Λίβερπουλ σ' όλον τον κόσμο, να νιώσουμε πως η ομάδα μας μπορεί ξανά να κυριαρχήσει μέσα από μια στιγμή καθαρής παραφοράς. Αυτοί οι τριακόσιοι ευθύγραμμοι λόγια του Πανιώνιου_13 για τις τρεις διαφορετικές κινήσεις μέσα στα τριάντα λεπτά ήταν σα να ξαναζωντανεύουν εκείνο το βράδυ μπροστά στα μάτια μας. Μα αυτός εκείνος ο αγώνας άλλαξε τον τρόπο που βλέπαμε τους πρωταθλητισμούς εκείνης της εποχής — έκανα τους γίγαντες του City εκείνης της εποχής ν' αισθανθούν σα νάνοι πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Κι όσοι ακόμη αμφισβητούν το μεγαλείο εκείνου του ανθρώπου πρέπει να ξαναδείκανε το βίντεο όταν έκανε τον Κομπιανί να μοιάζει σα γκαρίδα πάνω σ' ένα τραπέζι του σουπερμάρκετ. Τέτοιες εικόνες δεν δημιουργούνται — γεννιούνται μέσα από την αυτοπεποίθηση ενός ανθρώπου που ξέρει πως εκείνο το βράδυ δεν είχε τίποτα άλλο να χάσει εκτός από τη ντροπή μιας νίκης που ακόμα βρωμάει στους δρόμους του Μάντσεστερ. Ο Ντίαζ σήμερα είναι σίγουρα ένας μεγάλος φορ, ένας τζέντλεμαν πάνω στην αντίπαλη περιοχή, ένας άνθρωπος που μπαίνει στις αμυντικές γραμμές σα ψάρι στο νερό. Αλλά ας μην βιαζόμαστε να τον τοποθετήσουμε δίπλα στον Σταριτζ εκείνον τον Ιανουάριο — εκείνος ο αγώνας ήταν σα γκράφιτι στους τοίχους του Anfield: μία φιγούρα γροθιά μέσα στο σκοτάδι, μια υπογραφή πάνω από την ιστορία μιας ομάδας που δεν ξεχνά ποτέ τους δικούς της νικητές.