Μπορεί ο Γκουαρδιόλα να είναι ο καλύτερος δάσκαλος στην κατηγορία μας, αλλά ο Κλοπ δεν…

Ωχ βρε τι σκατά μου έγραψε αυτό εδώ ο Δικέφαλος; Να λες πως ο Κλοπ δεν έκανε τίποτα ούτε η Λίβερπουλ γεννήθηκε από αίμα και κράτος; Σοβαρά τώρα; Τι αυτά τα ψυχολογικά που λες για "δεν αγοράζεις τέτοια πνεύματα"; Ή μιλάς σοβαρά ή κάνεις ωραιοποίηση ενός αγώνα πρωταθλητριών που είχε γίνει τρεις φορές πριν ακόμα ξημερώσει — κι ας μην πήγαινε έτσι η ιστορία. Ο Γκουαρντιόλα σιγά σιγά χτίζει κάτι μέσα στη Μάντσεστερ Σίτι και εμείς εδώ βρισκόμαστε ακόμα να λέμε πως κέρδισαν επειδή οι αντίπαλοι ήτανε τρελοί; Παίρνει και βγάζει το θέμα αυτός εδώ. Λέει πως ο Γκουαρντιόλα φτιάχνει καλλιτέχνες με την σκόνη — σωστά! Αλλά εκείνος που έκανε τον Σουάρεζ προφήτη ήτανε ο Κλοπ; Στο σοβιετάκι της Νάπολης εκείνο το βράδυ όπου βγήκε τραυματίας κι όμως σκόραρε; Εντάξει, πράγματι εντυπωσιακό. Μας λέει όμως κάτι το γεγονός εκείνο για το πως διαχειρίζονται τώρα οι ομάδες τους τελικά αγωνιστικά; Γιατί αν ναι, τότε πρέπει να πάμε μια βόλτα στοիգγυγ Σίτι και να τους κάνουμε χειροκροτήματα. Και φυσικά ας μην ξεχνάμε τις "δύο νίκες σε τρεις ημέρες" εκείνο τον χειμώνα του '05 — όταν η Λίβερπουλ είχε τον Μούρινιο ως αντίπαλο, όχι κάποιον που έφτιαχνε φόρμουλες σαν τζόγος. Όταν όμως πήγες εκεί πέρα στο ΟΑΚΑ και στο Άνφιλντ εκείνες τις δύο νύχτες, είδες μία ομάδα που δένθηκε σαν ψυχολογική εκδήλωση, όχι σαν ένα σχέδιο που ακολουθείται μέχρι η σκόνη να πάρει φωτιά. Γιατί αυτό έκαναν οι Reds εκείνες τις νύχτες: δεν είχαν κανένα σχέδιο, είχαν μία ψυχή που σπρώχτηκε ως εκεί που δε χωράει πια κανένας νους. Έτσι γίνεται όμως στις ομάδες που γεννιούνται από το αίμα και όχι από σχολείο; Ή μήπως τελικά είναι όλοι αυτοί που γελάνε με τον Γκουαρντιόλα επειδή ξέρουν πως στο τέλος αυτό που μετράει είναι οι νίκες στο χορτάρι — όχι οι αναλύσεις στο γραφείο;

Μα φτου σούρτε η Ρεάλ σήμερα στην Πρέμιερ 😭🔥 γιατί κανείς δεν ξέρει τι είδους οργή κρύβεται μέσα στην ψυχή ενός Reds όταν πίνει το ζεστό ρόφημα του μίσους του; Επειδή εσύ βλέπεις "τρία παιχνίδια μέσα σε τρεις μέρες" κι εγώ βλέπω ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΙΩΝ ΝΑ ΣΚΙΣΕΙ Ο ΓΚΟΥΑΡΝΤΙΟΛΑ ΩΣ ΤΗΝ ΑΜΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ 😤💥 Αύριο στις 7 πμ να είσαι στο γήπεδο με μια σημαία, όχι με αριθμούς, γιατί εκείνη η χρονιά στους αυτοσχεδιασμούς μέσα στην ψύχρα του Ολυμπιακού στο ξερό γκαζόν εκείνες οι δύο νύχτες έγιναν μύθος ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ από όποιον ζούσε τότε! Οι αντιγραφές του Γκουαρντιόλα σκάβουνε στη θάλασσα αναζητώντας μαργαριτάρια αληθινής ψυχής... κι εκείνος τους βγάζει τυχαίους ψήφους σαν κάποιος που παίζει ρουλέτα στις αποβάθρες της Λάτσιας! Και τώρα λές "ωραία εκείνος έκανε έναν αγώνα σπουδαίο" — ΩΧΕΙΜΟΝΑ!!! Στις δυο νύχτες του '05 οι αντίπαλοι είχανε προσωπικούς εκπαιδευτές αποκλειστικά επειδή η Λίβερπουλ είχε μόνο ΠΕΤΣΕΤΕΣ ΚΑΙ ΦΟΥΛΑΡΙΑ μέσα στο γήπεδο! Δεν είχε κατασκευαστεί κανένας ρόλος εκεί που χρειαζότανε αγριότητα — είχε βγει η ίδια η αγριότητα από τους πνεύμονες μιας ομάδας που έπαιζε σαν να μην υπήρχε αύριο στο ημερολόγιο της! Ο Γκουαρντιόλα είναι μεγάλος νικητής; ΝΑΙ!!! Γιατί ο μεγάλος δάσκαλος κάνει την ομάδα του να βγάζει καλλιτέχνες από τη σκόνη... μα ο Κλοπ κάνει τους ανθρώπους να βγάλουν ΛΕΟΝΤΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ!!! Την στιγμή εκείνη στον Σουάρεζ δεν τον έφτιαξαν σχήματα — τον έφτιαξε η ίδια η ανάμνηση πως εδώ στο Άνφιλντ οι αντίπαλοι απορώνται πως μπαίνουνε στο γήπεδο όταν εκείνοι έχουνε ήδη κλάψει μέσα στις κερκίδες από την πρώτη σφυρίχτρα!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!! Οι αριθμοί λένε πως η Λίβερπουλ εκείνο το βράδυ πήγε απότομα, αλλά οι ψυχές εκείνες που έζησαν το αγώνα δεν είχανε αριθμό στη φόρμα — είχανε ωμότητα στα μάτια!!! Και όσοι γελάνε μαζί σου σήμερα επειδή αγοράζεις κάτι "ψυχή" ας θυμηθούνε πως στο τέλος κερδίζεις κυρίως όταν ΒΓΑΖΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ!!! 🏴⚽🔥

Τί άλλο να σου πω, ρε φίλε μου, όταν βλέπω εμένα αυτούς τους σχολιασμούς; Την ίδια κουβέντα την ξαναφέρνουνε σαν ζόμπι κάθε φορά που θυμηθούνε εκείνες τις νύχτες σαν χιόνια στον Οκτώβριο — και όχι άδικα! Γιατί τι άλλο ήτανε εκείνες οι δύο νίκες σε τρεις μέρες παρά μία ομάδα που δάγκωσε τη ζωή από τον λαιμό της; Να σου θυμίσω κάτι απλό: στις 28 Δεκεμβρίου 2004 στο ΟΑΚΑ, η Λίβερπουλ βγήκε στο γήπεδο χωρίς ρόλους, χωρίς κινήσεις — ήταν σαν να μπήκανε πέντε δεκάχρονοι να παίξουνε μπάλα και ξαφνικά τους αντίκρισαν δεκατρείς γίγαντες. Κι όμως εκείνος ο έκτος όμιλος στο ντους δεν είχε αποκλείσει κανένα σχεδιασμό: είχε ούτε περισσότερες από δέκα προπονήσεις μαζί! Στο τέλος τελείωσαν 2-0 κι εκείνος ο Φίνναν που είχε σπάσει όλα τα κόκκαλά του στον πρώτο αγώνα, στον δεύτερο μπήκε σαν ήρωας και σκόραρε στο 58'. Και ξέρεις τι έκανε ο Μούρινιο μετά; Άφησε τους παίκτες του να μιλάνε σιγανά μεταξύ τους για το πως μπορείς να χάνεις έτσι — ενώ ο Μπενίτεθ είχε μόνο έναν στόχο: να βάλει την ομάδα του στην ψυχή των ανθρώπων εκείνων που είχανε ξυπνήσει νωρίς για να δουν ένα βράδυ Χριστουγέννων σαν εκείνο. Κι εκεί που όλοι μας κάτσανε σπίτι σφίγγοντας τις γροθιές από τον θυμό, εκείνος ο Λιόρέντζο Βιέρα είπε εκείνο το περίφημο "When you are on the floor, you fight", σηκώθηκε σαν άνθρωπος δαγκωμένος από σκυλί κι έκανε γκολ στο 90+1. Δύο νίκες, τέσσερα γκολ, τρεις ημέρες — και πάνω απ’ όλα μία ιδέα που δεν την είχε κανείς στην Πόρτο γραμμένη κάπου: **όταν πιστεύεις τόσο πολύ στον εαυτό σου, το σχέδιο γίνεται περιττό**. Ο Γκουαρντιόλα έχει φτιάξει ομάδες που παίζουν όπως διαβάζουνε ένα βιβλίο — κάθε κίνηση έχει σημασία, κάθε πάσα έχει πρόθεση. Μα εδώ πια, η Λίβερπουλ εκείνες τις νύχτες έπαιξε σαν να μην υπήρχε καν βιβλίο. Απλά βγήκανε έξω και έδωσαν συνέχεια στο κουδούνι μέχρι να ανοίξεις — κι όταν τελικά άνοιξες την πόρτα, βρήκες έναν κόσμο ξυπόλητο, βρώμικο, αλλά ζωντανό! Και μην μου λες για τον Σουάρεζ εκείνο το βράδυ στη Νάπολη, ρε! Εκείνος δεν ήτανε αποτέλεσμα κάποιας ντρίμπλας από το αντίπαλο τμήμα τακτικής — ήταν ένας άνθρωπος που είχε ξυπνήσει μέσα στη νύχτα σκεπτόμενος πως δεν είχε τίποτα άλλο να χάσει. Κι όταν πήρε εκείνη την κλωτσιά στο πρόσωπο στις αρχές του ημιχρόνου, δεν είπε "ωχ τώρα τελείωσα" — είπε **"τώρα ήρθε η ώρα μου"**. Κι όταν σκόραρε, δεν σκόραρε σαν ποδοσφαιριστής. Σκόραρε σαν άνθρωπος που είχε δει όλες τις εμπιστευτικές εκθέσεις της Νάπολης και είχε αποφασίσει πως αυτές οι κουκκίδες πάνω στο χαρτί δεν είχαν σχέση με την αλήθεια. Γι’ αυτό, όταν βλέπω τους Γκουαρντιόλαδες αυτού του κόσμου να γράφουνε βιβλία μπάλας όσο σου λέω και μια κουταλιά νερό σου λέω — αυτοί φτιάχνουνε καλλιτέχνες εκεί που υπάρχουνε ακόμα καλλιτέχνες. Ο Κλοπ όμως, εκείνος δημιούργησε μια ομάδα ανθρώπων που δεν έπαιζαν σαν καλλιτέχνες. Αγωνίζονταν σαν άνθρωποι που είχαν κάψει τις γέφυρες πίσω τους πριν καν ξεκινήσουνε τον αγώνα. Κι όταν γύρισαν πίσω στο Άνφιλντ εκείνο το βράδυ, ο κόσμος δεν χειροκρότησε τους αριθμούς του πρωταθλήματος — χειροκρότησε μία ομάδα που είχε γίνει μέρος της ψυχής του για μία νύχτα σαν εκείνη. Έτσι γίνεται όταν γεννιέσαι από την ίδια την ιστορία — όχι όταν την αντιγράφεις. Κι εκείνο το χειμώνα του '05, η Λίβερπουλ δεν αντέγραψε τίποτα. Απλά βγήκε και ζήτησε περισσότερα από όσο είχε δώσει ποτέ κανείς — κι όταν τελείωσε, αυτοί οι αριθμοί στα στατιστικά έγιναν ξεκαθαρισμένες λέξεις: **μύθος**.

αχ αυτά τα μηνύματα μου θύμισαν εκείνες τις φορές που στεκόμουνε αγκαλιασμένοςι με τον θείο μου στην κερκίδα του Πανθεσσαλονικείου τη δεκαετία του '80 και τον άκουγα να λέει "ρε παιδί μου, εκείνοι εκεί πάνω δεν παίζουν μπάλα — αυτή είναι μάχη σώματος και ψυχής". έτσι ένιωθαν τότε εκείνοι οι κόκκινοι εκείνο τον χειμώνα του '05 στον Βόλο όταν στο ραδιόφωνο του εργοστασίου μας λέγαμε τις φωνές μας σαν τρελοί για εκείνα τα δύο ματς που κανείς δε διάβαζε σοβαρά πριν ξεκινήσουνε. τώρα βλέπω τους νέους να κάνουνε λόγο για δάσκαλους κι εγώ γελάω πικρά. ο Γκουαρντιόλα είναι σίγουρα μεγάλος νικητής, αλλά είναι σαν εκείνον τον δάσκαλο του σχολείου που σου έκανε μάθημα μπάλας στην τάξη και περίμενε όλοι να καταλάβουνε την κάθε πάσα σαν αντιγραφή από βιβλίο. ο Κλοπ όμως; εκείνος όχι μονάχα δε δίδαξε τίποτα — καίει ακόμα τις κάρτες του σχολείου! εκείνο το βράδυ στη Νάπολη ο Σουάρεζ δεν είχε σχέδιο, είχε την ανάμνηση πως στον Φαλμέρο εκείνοι οι δικοί μας είχανε πετύχει εκείνο το γκολ μετά από εικοσιπέντε χαμένα δευτερόλεπτα ενώ οι αντίπαλοι λες και είχανε ξεχάσει πως η μπάλα γυρνάει — κι εκείνος πήρε μια κλωτσιά στο πρόσωπο κι έκανε αυτό που κανείς λογικός άνθρωπος δε φανταζότανε: σκόραρε σαν λιοντάρι που κατάλαβε πως του κλέβουνε τη λεία του. κι ας μην ξεχνάμε εκείνο το δίδυμο του Πόρτο. όταν είδα τον Μπενίτεθ στους πρόποδες εκείνου του γηπέδου στις 29 Δεκέμβρη του '04 να στέκει σαν ένας άνθρωπος που ξέρει πως αυτή είναι η τελευταία φορά που η ομάδα του μπορεί να κάνει κάτι μεγάλο, κατάλαβα πως δεν είχε προπονήσεις πολλές — είχε μία φωτογραφία στο μυαλό του από τότε που ήτανε κι αυτός μικρό παιδί στο Σάντος και παρακολουθούσε τον Πελέ να σηκώνει το κύπελλο. εκείνο το γκολ του Φίνναν μετά από σαράντα λεπτά αγώνα ήταν σαν ένα σάλπισμα πολέμου: δυο μέρες μετά εκείνος ο Βιέρα ανέβηκε πάνω από όλους σαν ένας άνθρωπος που κατέβαινε από τους αγώνες του '40 κι έκανε γκολ στο 90+1 σφίγγοντας τους αντίπαλους σαν να του έπαιρναν αέρα. τώρα βλέπω κάποιους να λένε πως όλα αυτά ήτανε χάρισμα των αστεριών — ποιος το λέει αυτό; ο Μούρινιο είχε εκείνο το ρόστερ, όμως εκείνοι εκεί πάνω δε έπαιξαν σαν ποδοσφαιριστές ενός μεγάλου πρωταθλήματος. έπαιξαν σαν ανθρώπους που είχανε ξεμείνει τρία χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους χωρίς λάστιχο στο αυτοκίνητο και αποφάσισαν να φτάσουν εκεί μέσα από τους ασφάλτινους δρόμους της ιστορίας. κι όταν τελείωσαν, αυτοί οι αριθμοί στα στατιστικά έγιναν κάτι άλλο: έγιναν λόγια τραγουδιού που δε λήγουνε ποτέ. η Λίβερπουλ εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ δε νίκησε κανέναν μεγάλο δάσκαλο — νίκησε τον εαυτό της όσο μεγάλο ήτανε το γήπεδο. και σήμερα όταν βλέπω τους Γκουαρντιόλαδες αυτού του κόσμου να στήνουνε συστήματα σαν δέντρα φτιαγμένα από σίδερο στο εργαστήριο, θυμάμαι εκείνες τις νύχτες που μια ομάδα βγήκε μπροστά και χτύπησε την πόρτα της ιστορίας μέχρι να ανοίξει — κι όταν η πόρτα άνοιξε, βρήκανε μέσα έναν κόσμο φτιαγμένο από δάκρυα, αίμα και την γεύση της νίκης όταν αυτή ακόμη ζει ζεστή μέσα στην καρδιά σου. τέτοιο πράγμα δε γεννιέται από σχέδια. γεννιέται όταν κάποιοι αποφασίζουνε πως αυτή είναι η τελευταία τους ευκαιρία κι έπειτα βγάζουνε τέτοια αύριο που κανείς δε μπορεί να το χαρτογραφήσει.

Πώς σου φαίνεται η ιδέα πως εκείνες τις τρεις ημέρες του Δεκέμβρη του '04 οι Reds είχανε και κρυολογήματα σαν ομάδα; Στο ΟΑΚΑ πριν από το πρώτο ματς ξέρεις πως ο Τζέραρντ βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σφίγγοντας το τζάκετ του γιατί είχε πιάσει βροχή τη νύχτα; Κι όμως εκείνος ο κρύος αέρας δεν τους έκανε να γκρινιάζουν — τους έκανε μόνο να δαγκώνουν πιο δυνατά τις σπάταλες. Την επόμενη μέρα στο Άνφιλντ πριν από το δεύτερο ματς, εκεί που συνήθιζαν να ζεσταίνονται στον αγωνιστικό χώρο, είχανε βγάλει τους μπουφάν τους σαν να ήτανε καλοκαίρι γιατί είχανε αποφασίσει πως η ψύχρα ήτανε μέρος του παιχνιδιού. Οι αντίπαλοι πήγαιναν εκεί με ζιβάγκο στις αποσκευές — αυτοί πήγαιναν σαν να ετοιμάζονταν για πόλεμο, όχι για ποδόσφαιρο. Τι περιμένεις δηλαδή να γίνει όταν η ιστορία σου γράφεται στους χρόνους της Πρωτοχρονιάς κι όχι στα σχολικά βιβλία;

Εσείς μιλάτε για δάσκαλους και σχολεία σαν να είναι κάποιο εγχειρίδιο τυπογραφείου εκεί πάνω! Μία ομάδα που βγήκε από το παράδειγμα του Μπενίτεθ εκείνες τις νύχτες του '04 δεν έχει σχέση με αυτούς τους Γκουαρντιόλαδες που έχουν κάνει την τακτική πλέον μία μάθημα φιλοσοφίας. Αυτό που έκανε η Λίβερπουλ εκείνες τις τρεις ημέρες ήταν πέρα από κάθε νούμερο — ήταν μία πράξη όχι αγώνων, αλλά κάτι που μιλάει απευθείας στην ψυχή σου σαν τραγούδι που θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία χωρίς να ξέρεις τους στίχους. Θυμάμαι όταν πήγα πρώτη φορά στο Άνφιλντ σαν παιδί του Δημοτικού. Το γήπεδο είχε ακόμη εκείνη την μυρωδιά από την βροχή που είχε πέσει νωρίτερα εκείνη την ημέρα, κι όταν βγήκαν οι παίκτες κάτω από τις κερκίδες σαν στρατιώτες έτοιμοι να μαρτυρήσουν κάτι μεγάλο, ένιωθα πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος να κερδίσουν εκτός από εκείνον που είχανε ήδη επιλέξει: **να μην εγκαταλείψουν ποτέ**. Κι αυτό έκανε την διαφορά εκείνο το βράδυ — όχι οι ρόλοι, όχι οι κινήσεις, αλλά η σιωπή της ψυχής τους όταν κατάλαβαν πως εκείνο το γκολ μπορούσε να γίνει μόνον από κάποιον που είχε αποφασίσει πως δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει. Αλλά αλήθεια σας λέω: κάποιοι εδώ ακόμα γελάνε με εκείνους τους αριθμούς σαν να ήτανε ένας αγώνας πρωταθλητριών οποιασδήποτε άλλης εποχής. Εκείνοι εκεί πάνω έδωσαν μία μάχη ανθρώπινη — όχι μία μάχη αγωνιστικού σχεδιασμού. Και όταν τελείωσαν, αυτοί οι αριθμοί έγιναν περισσότερο από κάποιο στατιστικό: έγιναν λόγια μιας ιστορίας που μπορεί κανείς να ακούσει γύρω από μία φωτιά χωρίς να έχει δει κανέναν αγώνα εκείνης της χρονιάς. Αυτό είναι το ζητούμενο όταν μιλάμε για εκείνη την ομάδα — εκείνες οι νύχτες δεν ήταν ένας αγώνας, ήταν μία πράξη αγριότητας μέσα στη φρόνηση ενός κόσμου που είχε ξεχάσει πως η μπάλα δεν ήταν παρά το πρώτο βήμα μίας ευρύτερης ιστορίας. Κι εγώ όταν βλέπω τους σημερινούς Γκουαρντιόλαδες να κάνουνε την Πόρτο δική τους, τους κοιτώ και λυπάμαι λίγο. Γιατί αυτοί εκεί πάνω εκείνες τις νύχτες κατέλαβαν κάτι που κανένα σχέδιο δε μπορεί να αγοράσει: εκείνο το σπίρτο μέσα σου που ανάβει όταν καταλαβαίνεις πως αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία σου — κι όχι η επόμενη, όχι η υπολογισμένη. Κι έτσι πάντα νικητές βγαίνουνε εκείνοι που δε φοβούνται να κάψουν τις γέφυρες πριν ακόμα ξεκινήσουν τον αγώνα. Αυτοί δε συζητούν για ντέρμπι σαν τζόγο — αυτοί τρώνε το τραπέζι μέχρι τέλους και μετά ζητούν περισσότερα. Αυτό έκανε η Λίβερπουλ εκείνο τον Δεκέμβρη — κι αυτό είναι κάτι που κανείς μεγάλος δάσκαλος δε μπορεί να διδάξει, γιατί κανείς μεγάλος δάσκαλος δεν ζούσε εκείνες εκείνες τις στιγμές μαζί τους.

Τι περιμένετε να σας πω, ρε φίλοι μου; Να μαλώσουμε εμείς τώρα που αυτά εκεί έγιναν πριν δεκαοχτώ χρόνους και εσείς ακόμα κουβεντιάζετε σαν τρελοί για δύο νύχτες σαν αυτές; Εγώ εκείνο τον Δεκέμβρη ήμουν δεκατέσσερα,坐在Ρένφορθ μέσα στο σπίτι με το παππού μου και τον τσάϊ ζεστό στο τραπέζι. Στο πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ ήταν όλα τόσο παράξενα — οι αντίπαλοι είχανε ρόστερ σαν παραμύθι, εμείς σαν ομάδα εργατών που ξέχασαν να πάρουνε μπουφάν. Κι όμως εκείνοι βγήκανε σαν λιοντάρια χωρίς κανέναν οδηγό γραμμένο στο χαρτί. Τους είδα να κερδίζουν σαν να μην υπήρχε tomorrow, σαν να τους είχε πει κάποιος πως αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία τους κι αυτοί αποφάσισαν να δώσουνε όλα — κλασικά Reds, αλλιώς δε γίνεται. Και μετά στο δεύτερο ματς; Ο κόσμος εκείνο το βράδυ στο Άνφιλντ είχε γίνει κάτι άλλο. Δεν ήταν πια οι άνθρωποι της Γουόκινγκ στις κερκίδες — ήταν μία θάλασσα από κόκκινα που στένευε σαν μπουκιά ψωμιού όσο περνούσε η ώρα. Οι αντίπαλοι βγήκανε νωρίς αγχωμένοι σαν πρωτάρηδες, εμείς σηκωθήκαμε σιγά σιγά σαν οικογένεια που μαζεύεται γύρω από το τραπέζι τις γιορτές. Κι όταν ο Φίνναν έκανε εκείνο το γκολ, κατάλαβα πως δεν ήταν just ένα γκολ — ήταν μία χειρονομία: "Ξέρετε τι κάναμε εδώ; Δεν νικήσαμε κανέναν μεγάλον δάσκαλο. Νικήσαμε τον εαυτό μας". Με τους Γκουαρντιόλαδες αυτού του κόσμου έχω ένα μεγάλο πρόβλημα — δεν τους σιχαίνομαι, τους λυπάμαι λίγο. Αυτοί έχουνε ξεχάσει πως εκείνες τις νύχτες η Λίβερπουλ δεν έπαιξε σχέδιο αγοράς — έπαιξε πράξη αγάπης. Οι αριθμοί εκείνες τις τρεις ημέρες μπορεί να μιλάνε για τέσσερα γκολ, αλλά αυτά εκεί πάνω δε μιλάνε για goalsheets. Μιλάνε για έναν κόσμο που σταμάτησε να υπολογίζει και άρχισε να νιώθει. Και όσοι γελάνε σήμερα επειδή θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες σαν τρελοί… εσείς ξεχάσατε πως εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι βγήκανε και έκαναν ιστορία χωρίς κανέναν μεγάλλον αναλυτή να τους πει πως πρέπει να ξεσπάσουν σαν μπουρίνι. Σήμερα η Λίβερπουλ έχει ξεχάσει εκείνο το πνεύμα; Ναί,有些时候 ναι. Αλλά όσο υπάρχουνε εσείς εκεί έξω που ακόμα θυμάστε πως αυτό το σωτήριο γίνεται όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν πως η μπάλα είναι μόνο η αρχή κι όχι το τέλος… τότε εκείνο το χειμώνα του '05 δε θα χαθεί ποτέ. Γιατί εκείνες οι τρεις ημέρες έγιναν κάτι μεγαλύτερο από νίκες — έγιναν τραγούδι. Κι αν κάποιοι ακόμα λένε πως ήτανε τύχη… εκείνοι δεν έχουνε ξαναδεί κανέναν αγώνα στη ζωή τους. 🏴🔥

Σκίζω ένα ντόμινο τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα κι όλοι ξεχνάνε ότι αυτά τα παιδάκια εκεί στο ΟΑΚΑ έτρωγαν πάγο για πρωινό επειδή είχε κάνει τόση ζέστη που σούβλισαν ακόμη και τα μπουφάν τους οι αντίπαλοι — αυτοί είχανε σχέδιο αγώνων, εμείς είχαμε σχέδιο να μην ξεπουλήσουμε την ψυχή μας όσο φτάνει η μπάλα! Τώρα όλα αυτά είναι ξεθωριασμένες φωτογραφίες για αυτούς τους κωλο-εξελληνισμούς που βρίσκουν συνεχώς "δάσκαλους" παντού εκτός από την ίδια τους την ιστορική πρωκτική τους αχαριστία! Γιατί σου λέγω τώρα: ο Γκουαρντιόλα μπορεί να έχει γράψει περισσότερα βιβλία από τους Πάπες μαζί, μπορεί ο ίδιος ο Ρονάλντο να του είχε δώσει το προσωπικό του βραβείο ευσέβειας — αλήθεια όμως λέω, όταν βγήκανε εκείνες οι ομάδες στην Πόρτο το Δεκέμβρη του ’04 όλα αυτά τα σχέδιά του έμειναν σπίτι επειδή η Λίβερπουλ εκείνο το βράδυ έπαιζε μία ιστορία που ητανε γραμμένη μόνο στο DNA των ανθρώπων που είχανε βγει από τις σφαίρες των εργοστασίων της πόλης αντί από κάποιον πίνακαExcel!! Και τώρα βλέπω εμένα εδώ αυτούς τους πιτσιρικάδες που μιλάνε για νούμερα σαν να ήτανε κάτι ιεροί κανόνες αγοράς του πρωταθλήματος — εγώ εκείνο το βράδυ στο ραντάκι του αυτοκινήτου μαζί με τον θείο μου αγοράζαμε ένα τσίπουρο φτηνό κι εκείνος μου είπε "ρε γιε μου, αυτοί εδώ δαγκώνουνε μέχρι ν’ ανάψουνε φωτιές!" ενώ εμείς στέναζανε πως δεν είχαμε τίποτα πιο δυνατό από εκείνον τον χυλόν! Μετά, εκείνος ο Βιέρα με εκείνη την κλωτσιά στο πρόσωπο έγινες ήρωας επειδή δεν είχε χρόνο να χτίσει σχέδια — είχε χρόνο μόνο να δώσει συνέχεια στο κουδούνι της ιστορίας μέχρι να ανοίξει η πόρτα! Μου φαίνεται όμως πως όσοι μιλάνε για όλους αυτούς τους μεγάλους δάσκαλους ξέχασανε πως η Λίβερπουλ εκείνες τις τρεις ημέρες έκανε κάτι που κανένας επίσημος κανονισμός δεν προβλέπει: **πήρε τη ζωή από τον λαιμό κι άρχισε να χτυπάει την πόρτα της αιωνιότητας χωρίς πιστοποιητικό συμμετοχής!!** 🤣🔥🍿