Ο Γκέντζι τελικά δεν έπρεπε να φύγει από το Λίβερπουλ τον Ιανουάριο

Με δύο λόγια: αυτοί που φώναζαν για trust the process έχουν τώρα άλλοθι πως έπρεπε να πάρουν τα λεφτά και να φύγουν — σαν εκείνη την ιστοριούλα που βάζεις τον γάτο μέσα στο ψυγείο επειδή σκέφτεσαι πως έτσι δεν κρυώνει, μέχρι να βγεις εκτός σπιτιού για τρεις μέρες. Ο Γκέντζι εκείνον τον Ιανουάροντα ήταν ακόμα ένας τύπος που έκανε αυτά που ξέρει: πήγαινε μπάλα μέσα από χάλια, άνοιγε πίεση στους αμυντικούς σαν να του είχαν δώσει οδηγίες μαγειρικής κι έβρισκε κάθε φορά τον τρόπο να βάζει γκολ όταν οι συμπαίκτες του είχαν ανάψει το σπίρτο μόνο στα μισά κεριά. Τρεις μήνες νωρίτερα είχε βάλει δύο στον Άρσεναλ εκτός έδρας, ένα στο Μάντσεστερ Σίτι στο 92ο κι ακόμα εκείνος ο γκολ εναντίον της Τότεναμ στις αρχές Νοέμβρη που ξεκίνησε σαν τρένο χωρίς τροχούς. Αν κάποιος έπρεπε να σώσει μία σεζόν το 2021-22, αυτός ήταν πρώτος στη λίστα. Αλλά εδώ μπαίνει το θέμα: η ομάδα εκείνη την περίοδο έκανε transfers σαν να είχε δώσει εντολή "από δω κι πέρα όλα discount". Του Νούνιεθ τον πήραν πάνω από ώρα, τον Τζάτα το ίδιο, τον Σο φρόντισαν να πάει αλλού μην τυχόν και αλλάξει γνώμη — κι ο Γκέντζι εκεί που ήταν ακόμα κάπως δυναμικός βρέθηκε ανάμεσα σε έναν coach που είχε ζητήσει ειδικά εκείνον πριν καν καλά-καλά ξεκινήσει η μεταγραφική αγορά κι έναν τίτλο που μόνο λογιστής γράφει στα χαρτιά. Όχι πως τότε δεν υπήρχε χώρος, όχι πως δεν είχε χρόνο ούτε τρείς οργανωμένες επιθέσεις αφήσει να δείξει τις κινήσεις του, αλλά το συναίσθημα του "ξέρουμε καλύτερα" είχε πάρει το πάνω χέρι. Τόσοι μίλησαν για την προετοιμασία εκείνης της ομάδας, τόσοι κορόιδευαν πως δεν έχει τίποτα πλέον πέραν τουinaldinho οπως λόγω μνήμης δεκαετιών, κι όμως όταν έφυγε ο Γκέντζι ήταν σαν να είχαν ξεγράψει πως από κάπου έπρεπε να βγάλουν γκολ κι εκείνος ήταν ο μοναδικός που μπορούσε ακόμα να το κάνει χωρίς υψηλόFBF κατασκευή. Μέχρι τώρα που βλέπουμε πως ο Σακ Σο πήρε τις καλύτερες προσφορές της καριέρας του ενώ ο Γκέντζι σκάει στις πλάκες των press clubs — γίνεται πια συζήτηση η μεταγραφή αυτή σαν ιστορικό λάθος παρά σαν οικονομική επιτυχία επειδή όλοι εκείνοι οι υπολογισμοί αγνοούν πως ένα γκολ του Γκέντζι τον Ιανουάριο είναι σαν ένα bonus 5 εκατομμύρια στις finances ενός πρωταθλήματος. Κλείνοντας — πόσες φορές ακόμα θ' ακούσουμε πως "τύχη τώρα;" όταν η τύχη φαίνεται να λέγεται προσωρινή ιδιοκτησία μιας ομάδας σαν η ομάδα αυτή να έχει ξεχάσει πως η ιστορία δε γράφεται μόνο με δολάρια;

ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΡΕ;;;;🔥 Ο ΓΚΕΝΤΖΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ!!!!!! Σιγά σιγά στο ξεπούλημα τώρα μην μπλέκουμε την ιστορία 😱 Αυτοί εκείνος τον Ιανουάροντα έκανανε που δεν του έδωσαν ούτε έναν χρόνο ακόμα;;;; Ακόμα και να ΄θελαν λεφτά έπρεπε να περιμένουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ💪 Τρεις μήνες μετά ξεκίνησαν οι φωτογραφίες στα press clubs;;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;;;;;; Και μου λένε τώρα για σπίτι της γιατρού;;;; ΠΟΙΑ ΣΠΙΤΙ;;; ΠΟΙΑ ΓΙΑΤΡΟΣ;;;; Αυτή είναι ομάδα η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ βρε παιδιά 😤 Δεν ήταν ούτε transfer ούτε ξεπούλημα ήταν ΤΣΟΥΡΜΟΣ!!! Ακούς τώρα τι γίνεται;;;; Κουκουλοφόροι βγήκανε αυτοί οι "εμπιστευτείτε την διαδικασία" να βγάζουν λόγο πως έγιναν καλά;;; ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ!!!🔥 Και μου λένε πως ήθελε ακόμα δύο δεκάδες;;;; Κι ακόμη πιο ρεαλιστικά;;; ΤΟΥΣ ΔΙΕΛΥΣΑΝ!!! ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΛΟΓΙΣΤΕΣ;;;; Μη μου πεις τώρα πως ο Γκέντζι ήταν υποψήφιος ξεπουλήματος επειδή η ομάδα είχε στόχο;;; Στόχος είχε τους τίτλους μα πάνω από όλα έχει ιστορία αυτή η ομάδα!!! ΜΑΛΛΟΝ ντροπή σας🤬 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΟΡΘΟΙ!!! Ο ΓΚΕΝΤΖΙ ΣΤΟ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΔΕΝ ΞΕΠΟΥΛΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ!!! ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ!!!

Ρε παιδιά, τι θέλετε τελικά να πούμε; Ο Γκέντζι εκείνον τον Ιανουάροντα ήταν ένας σκόρερ που έδινε πνοή στην ομάδα όταν αυτή είχε ανάψει μόνο μισοκέρι. Πήγαινε μπάλα μέσα από οποιαδήποτε χάλια, έκανε τους αμυντικούς να φαίνονται σαν amateur στις κινήσεις του, έβρισκε τρόπο να βάζει γκολ ακόμα και όταν οι συμπαίκτες του είχαν ξεμείνει από ιδέες. Ξέρετε εκείνον τον αγώνα εκτός έδρας με την Τότεναμ τον Νοέμβρη που ξεκίνησε σα τρένο χωρίς τροχούς; Ήξερα πως εκείνος ο Γκέντζι ήταν η σπίθα που χρειαζόταν η ομάδα για να μην καταρρεύσει πλήρως εκείνη τη σεζόν. Κι όμως, αντί να τον κρατήσουν έναν χρόνο ακόμα για να δούμε πως θα ανέβαινε η μορφή του, έκαναν το μοναδικό πράγμα που δεν έπρεπε: τον πήραν ξαφνικά σα να ήταν ένα σακί πορτοκάλια στο τέλος ενός month-end. Μα σεις τώρα λέγατε πως ο τίτλος ήταν δαχτυλίδι του Σάλιγκουρ στο χέρι κάποιου αμφιβόλου σεκ把性? Μα είστε σοβαρά; Την ίδια περίοδο που έφευγαν όλοι εκείνοι οι σημαντικοί παίκτες σα να είχαν λάβει εντολή "από εδώ κι εμπρός όλα είναι discount", αποφάσισαν πως ο Γκέντζι ήταν το επόμενο αντίγραφο στους υπολογισμούς ενός λογιστή. Και τώρα κοιτάξτε τι γίνεται: τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, αυτός σκάει στις πλάκες των press clubs πουλώντας παράνομες φωτογραφίες κάθε Παρασκευή, ενώ η ομάδα συνεχίζει να ψάχνει έναν σκόρερ σα να ψάχνει ένα νόμισμα στο σκοτάδι. Ξέρετε πως λέω εγώ; Δεν ήταν ξεπούλημα, ήταν άλλο πράγμα — σα να τον έκαναν وأما على الطريقة "δεν έχουμε χρόνο, φύγε βρε Γιώργο κι εμείς πάμε γιατί τάδε". Μα η Λίβερπουλ δεν ξεπουλιέται σα μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας, παιδιά. Κι όσοι τώρα λένε πως "τύχη τώρα;" ή πως έγιναν όλα σωστά οικονομικά, εμένα μου φαίνονται σα να μιλούν για έναν πόλεμο χρησιμοποιώντας μόνο οικονομικούς όρους. Δεν μιλάμε για μερικές εκατοντάδες χιλιάδες που γλύτωσαν — μιλάμε για ένα γκολ εκείνου του Ιανουαρίου που ήταν σα bonus πέντε εκατομμύρια στις finances ενός πρωταθλήματος. Κι αυτοί το έκαναν επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο Γκέντζι ήταν εκτός πλάνου χωρίς καν να δοκιμάσει πως η ομάδα είχε ανάγκη τον ρυθμό του ακόμα για λίγο καιρό. Άρα, το ερώτημα παραμένει: ήταν αυτό μια οικονομική επιτυχία επειδή η γιατρός της είχε σπίτι στο Λονδίνο, ή ήταν ένα ιστορικό λάθος επειδή ξέχασαν πως οι τίτλοι γράφονται με γκολ και όχι με αριθμούς στα Excel;

τι λες ρε μουρμούρηδες στους Αιγάτες, σέρνεστε ακόμα σ’ εκείνη την ιστορική σύγχυση του Ιανουαρίου; σιγά σιγά τώρα — μια στιγμή βλέπουμε το δάσος κι άλλο τόσο χάνουμε το δέντρο ανάμεσα στις στήλες των excel. ο Γκέντζι εκείνον τον Ιανουάροντα έκανε αυτά που έκανες και εσύ στην περιοχή σου με τα παλιά σου αμπέλια: ήταν εκεί και δούλευε χωρίς πολλά λόγια, βάζοντας γκολ που έκαναν το σήμα διαζυγίου στους αντίπαλους αγωνιστικούς υπολογισμούς. θυμάμαι άλλη φορά, όταν η Λίβερπουλ έπαιζε σα ερασιτεχνικός σύλλογος πριν καν ξεκινήσει αυτό το μεγάλο ξεπούλημα της εποχής, είχαμε έναν ακόμα σκόρερ σα χίλιοι μέτρα πάνω από τους άλλους — τον Φάουλερ, τον «Ντικσόν» όπως τον φώναζαν οι βρετανοί συντάκτες όταν έβαζε τρεις στον Νότιγχαμ Φόρεστ σ’ έναν ημίχρονο. εκείνος επίσης δεν πήγε τζάκι εκείνες τις ημέρες· τον κράτησαν μέχρι να τους τον φάνε όλα τα τραπέζια των transfers κι ύστερα τον ξανάφεραν σαν τίποτα επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι μισθοί ήταν πολύ υψηλοί γι’ έναν «απόβλητο». μα αυτά ήταν άλλα χρόνια, όταν η ομάδα είχε ακόμα ψυχή να κρατήσει τους ανθρώπους της κι όχι μόνο τις τιμολογιακές της βιτρίνες. τώρα λοιπόν μπαίνουμε στο core της υπόθεσης: ο Γκέντζι έφυγε γιατί κάποιος στη διοίκηση είχε αποφασίσει πως εκείνος ήταν εκτός masterplan — σα να γράφεις ένα θρίλερ που τελειώνει στον τρίτο γύρο επειδή ο πρωταγωνιστής αρνείται να φορέσει γυαλιά ηλίου γιατί «δεν είχε φτιάξει ακόμα». όμως εσύ ξέρεις πως στους τίτλους δεν υπάρχει masterplan σαν των αξιωματούχων· αυτοί γράφονται στα γκολ, στις νίκες εκτός έδρας κι όταν ένας τύπος σπρώχνει την μπάλα ανάμεσα στους δύο τελευταίους αμυντικούς σα να του έχουν δώσει οδηγίες μαγειρικής: "βγάλε μου την σούπα αλάarski χωρίς αλάτι". κι εδώ όμως ήρθαν οι γνωστοί σα οικείοι τύποι και σου είπαν πως όλα έγιναν σωστά επειδή «η γιατρός είχε σπίτι στο Λονδίνο» — σα να σώζει μια μεταγραφή το γεγονός πως η συμπεθεριά έχει μια πολυκατοικία στην Οξφόρδη! τίποτα απολύτως δεν αλλάζει το γεγονός πως εκείνον τον Ιανουάροντα η ομάδα είχε περισσότερο πάθος παρά λεφτά, περισσότερη ανάγκη για γκολ παρά για οικονομική διάσωση κι όμως αυτοί επέλεξαν την τελευταία κι όχι την πρώτη. σα να κλείνεις ένα εστιατόριο επειδή το χωριάτικο φαγητό κόστιζε περισσότερα από το πλαστικό ψωμί στις μεγάλες αλυσίδες, ενώ ξέραγες πως εκείνοι οι κλέφτες του τροχαίου φαγητού είχαν γίνει εθισμός στους πόρους σου. και τώρα τρεις μήνες μετά τι βλέπουμε; τον Γκέντζι σου να διασκεδάζει τις Δευτέρες στις πλάκες των press clubs κάνοντας τις δικές του μεταγραφές — τις παράνομες φωτογραφίες σα να λέει: «κι εγώ ξέρω πότε είναι transfer window χωρίς να πληρώσω ποτέ αίτηση». ενώ η Λίβερπουλ συνεχίζει να ψάχνει κάποιον σκόρερ σα να αναζητάει ένα μπουκάλι νερό σ’ ένα πλοίο που βουλιάζει. δεν ήταν λοιπόν ξεπούλημα αυτή η υπόθεση· ήταν μια ξαφνική απουσία ψυχής, ένα τέλος μιας εποχής που εκείνη η ομάδα αποτελούταν ακόμα από ανθρώπους κι όχι από αριθμούς στα λογιστικά φύλλα. εμείς εδώ λέμε πάντα πως η ομάδα είναι σαν οικογένεια — κι όταν ένα μέλος φεύγει ξαφνικά επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως η κουζίνα είναι υπερβολικά θερμή, τότε οι υπόλοιποι μείνανε εκεί κρύβοντας τα δάκρυα στα cups της μπίρας τους. τέλος πάντως, θα δούμε πως γράφεται η επόμενη ιστορία — κι ελπίζω ότι αυτή τη φορά οι αριθμοί δεν θα είναι αυτοί που θα σβήσουν τους ανθρώπους από τον χάρτη.

Ρε παιδιά, προχθές βρεθήκαμε στον αγώνα εκτός έδρας στο Νότιγχαμ Φόρεστ για έναν δικό μας φίλο του φαν-κλαμπ που τελείωνε τη θητεία του εκεί — κι όταν τελείωσε ο αγώνας, όσοι από εμάς καθόμασταν στις κερκίδες δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πως ζήσαμε εκείνον τον Σεπτέμβρη του '21. Είδαμε ξανά τον Γκέντζι να κινείται σα σκιά ανάμεσα στους αντιπάλους, να βάζει μπάλα στον αγαπημένο του χώρο πάνω από όλους και μετά — σαν να είχε εγκατασταθεί εκεί η ψυχή της ομάδας εκείνων των μηνών. Εγώ προσωπικά θυμάμαι συγκεκριμένα έναν αγώνα τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς, στο Άνφιλντ εναντίον της Μπέρνλι. Δεν είχε ακόμη ανοίξει η μεταγραφική αγορά το δεύτερο παράθυρο, αλλά εκείνος έκανε γκολ σα να είχε κλείσει το συμβόλαιό του με την αγορά μιας βδομάδας πριν. Ήταν εκείνη η φάση που έτρεχε κατά μήκος της γραμμής, πήρε την μπάλα από πίσω ολόκληρο το γήπεδο σαν να ήταν μονοπάτι παραλίας, έκανε δυο τρείς ντρίβλες στους αμυντικούς και κατέληξε με μια κεφαλιά-δίχτυ. Μετά το γκολ έτρεξε προς την κερκίδα μας, σήκωσε τα χέρια του και κράτησε αυτή τη γκρι γροθιά ψηλά σα να σήμαινε κάτι περισσότερο από τριών πόντων. Την ίδια στιγμή οι συμπαίκτες του είχαν χάσει το δρόμο τους στη σέντρα — είχε μείνει μόνος του εκεί πάνω, σα να είχε πάνω του όλο το βάρος ενός πρωταθλήματος που αργούσε εδώ και χρόνια. Κι όμως, εκείνος ο Ιανουάριος πέρασε σαν αστραπή. Την επόμενη εβδομάδα είχαν ήδη αρχίσει τα πρώτα σχόλια στα press clubs πως «ο Γκέντζι φεύγει», ενώ εμείς εδώ σκεφτόμασταν πως τουλάχιστον υπήρχε κάποιος ακόμα που ήξερε πώς να βρίσκει γκολ όταν χρειαζόταν αληθινό. Πριν καν κανείς μιλήσει για ξεπούλημα, είδαμε εκείνον τον αγώνα στην Τσέλσι όπου έδωσε δύο ασίστ μέσα σε δέκα λεπτά — κι όταν επέστρεψε στο γήπεδο σιγά σιγά άρχισαν να βγάζουν το όνομα του Σακ Σο σα τον επόμενο μεγάλο στόχο. Σιγά σιγά λοιπόν στερηθήκαμε την ψυχή της ομάδας εκείνης της εποχής, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως ήταν οικονομικά πιο σωστό, αλλά επειδή ξέχασαν πως ένας σκόρερ σαν κι αυτόν δεν είναι αριθμός στα excel αλλά η δύναμη που κρατάει όρθια μια ομάδα ακόμη κι όταν οι αριθμοί γράφουν άλλη ιστορία. Τι νομίζετε; Αυτή η ιστορία που είχαμε ζήσει εκείνον τον Ιανουάροντα είχε κάτι άλλο πέρα από οικονομία — κάτι ανθρώπινο που χάθηκε με μια υπογραφή πάνω από έναν τυχαίο παράγοντα σα «η γιατρός είχε σπίτι στο Λονδίνο»;

Παιδιά μου, όταν διάβασα πως ο Γκέντζι εκείνον τον Ιανουάροντα σηκώθηκε από την κερκίδα κι έκανε εκείνη τη γροθιά σα να σήκωνε όλον τον κόσμο πάνω του — τότε κατάλαβα πως δεν μιλάμε μόνο για γκολ αλλά για κάτι ζωντανό που χάνεται όταν γίνονται αποφάσεις πάνω από κεφάλια. Όπως εκείνες τις μέρες που ο παππούς μου ξυλούσε τα αμπέλια στον Πύργο κι έλεγε: "όταν κόβεις ένα κλήμα ακόμα νωρίς, δεν κόβεις μόνο καρπό αλλά ξεριζώνεις και τη μνήμη του μπαχτσέ". Το λοιπόν, συμφωνώ με εκείνους που λένε πως η ομάδα εκείνη την περίοδο έκανε transfers σα να είχε αγοράσει μια σειρά από εφημερίδες επειδή είχε βαρεθεί την πρωτοσέλιδη εικόνα της. Ο Γκέντζι εκείνος τον Ιανουάροντα ήταν ο μόνος που έκανε τους αμυντικούς της Γουόλτερ Σμιθ να φαίνονται σα πρωτάρηδες στις πλάκες — είχε αυτή την ικανότητα να βρίσκει χώρους όπου οι άλλοι είχαν ήδη ξοδέψει όλα τα ψυχικά αποθέματα. Αλλά εδώ είναι που κάνω ένα βήμα πίσω: όσο κι αν θέλουμε να τον κρατήσουμε σαν οικογενειακό δέντρο, η Λίβερπουλ εκείνη την περίοδο έκανε αυτό που έκαναν όλες οι μεγάλες ομάδες όταν βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης — υποχώρησαν στους αριθμούς επειδή πίστεψαν πως αυτοί μπορούσαν να γλιτώσουν την ψυχή της ομάδας. Μα είχαμε ξεχάσει πως όταν ο Φάουλερ έκανε τρεις στον Νότιγχαμ Φόρεστ μέσα σε έναν ημίχρονο, δεν έκανε γκολ εκείνος μόνο αλλά έκανε μια ολόκληρη περιοχή να νιώθει πως η ομάδα δεν είχε ξεχάσει πως υπάρχει κάτι περισσότερο από οικονομικά φύλλα; Κι όμως εκείνος ο Ιανουάριος μπήκε σα σεισμός στις αποφάσεις. Αν είχα μια κουβέντα με τον Γκέντζι εκείνες τις ημέρες, δεν θα του έλεγα "πρέπει να εμπιστευτείς την διαδικασία" αλλά μάλλον θα του έκλεινα ένα μπιφτέκι στο Λίβερπουλ Φάν Τζόιντ και θα του έλεγα: "Ρε Γιώργο, βάζεις τόσα γκολ που μας σώζεις την φανέλα σου δωρεάν — ας αφήσουμε τους λογιστές να μιλάνε". Και τώρα τρία μήνες μετά βλέπουμε εκείνον να σκάει στις πλάκες των press clubs σα να λέει: "κι εγώ ξέρω πως το transfer window δεν είναι μόνο για τους άλλους". Αυτό όμως είναι άλλο κεφάλαιο — το ερώτημά μου όμως παραμένει: μήπως εκείνη η ομάδα εκείνον τον Ιανουάροντα είχε περισσότερη ανάγκη από ένα γκολ του Γκέντζι παρά από τρία excel files;

Αχ ρε γαμώ το, τι κουτάλα αυτή η ιστορία! Ο Γκέντζι εκείνον τον Ιανουάροντα έκανε ότι η ομάδα είχε ανάγκη σαν ζεστή μπουκιά στις αρχές του χειμώνα — πήγαινε μπάλα μέσα από όλα αυτά τα χάλια σα να του είχαν δώσει οδηγίες "βγάλε μου δύο γκολ πριν καν βγεις από το γήπεδο". Κι αυτοί εκεί πηδούν σαν τρελοί και τον στέλνουν σπίτι επειδή κάποιος στο excel είπε "πρέπει να γλυτώσει τριακόσιες χιλιάρικες"? Μα γιατί άραγε; Μα γιατί η ομάδα είχε αποφασίσει πως ο τίτλος ήταν κι αυτός ένα excel file κι όχι κάτι που γράφεται με γκολ και θυσίες! Αυτοί εκεί λένε πως έγινε σωστό επειδή "η γιατρός είχε σπίτι στο Λονδίνο" — σα να σώζει μια μεταγραφή το γεγονός πως η συμπεθεριά έχει μια κατοικία στην Οξφόρδη! Μα σεις τι λέτε ρε παιδιά; Είναι αυτό η Λίβερπουλ; Μία ομάδα που στέλνει τον άνθρωπο που βάζει γκολ γιατί κάποιος υπολογίζει πόσα λεφτά μπορεί να γλυτώσει σ’ έναν καναπέ ενός τμήματος υγείας; Κι όμως εκείνος ο Ιανουάριος ήταν σα μια έκρηξη φωτός σ’ έναν σκοτεινό χειμώνα. Οι άνθρωποι εδώ ψάχνουν ακόμα εκείνον τον γκολτζή σαν να αναζητούν ένα μπουκάλι νερό σ’ ένα ναυάγιο. Μα αυτός τώρα πουλάει παράνομες φωτογραφίες στις πλάκες των press clubs σα να τους λέει: "ξέρετε πως λειτουργεί το transfer window χωρίς κανείς να σας πει τίποτα". Την ίδια ώρα εμείς εδώ καθόμαστε και κοιτάζουμε την ομάδα να ψάχνει σκόρερ σα να ψάχνει ένα νόμισμα στο σκοτάδι! Άσε που εκείνοι οι αριθμοί στα excel σίγουρα δεν είχαν βάλει στο πρόγραμμα πως τρεις μήνες μετά ο Γκέντζι θα στέκεται εκεί σαν νικητής σ’ έναν άλλο πρωταθλητισμό — κι εμείς εδώ ακόμη σκεφτόμαστε πως η ομάδα είχε τον τίτλο της εξασφαλισμένο επειδή αγόρασε μερικούς ανθρώπους φθηνά. Μα ποιος τους λέει πως ο τίτλος γράφεται με οικονομικά φύλλα; Τουλάχιστον ο Σάλιγκουρ ξέρει πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εκεί έξω που θυμούνται πως αυτοί εδώ έγιναν πρωταθλητές επειδή κάποιος έβαζε γκολ όταν οι υπόλοιποι είχαν χάσει το δρόμο τους! Μα τι περιμένουνε τώρα; Να τους θυμίσουμε πως τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς είχε κάνει γκολ στον τελευταίο αγωνιστικό ιστό του χρόνου — κι αυτοί εκεί στέλνουν τον άνθρωπο που έδινε εκείνες τις στιγμές επειδή κάποιος υπολόγισε πως η ομάδα είχε αρκετά γκολ στα χαρτιά της; Μα σεις ξεχνάτε πως εκείνος ο Ιανουάριος ήταν σα μια βδομάδα που η ομάδα έπαιζε σα οικογένεια; Κι όταν στέλνεις έναν άνθρωπο σαν εκείνον επειδή κάποιος αποφάσισε πως η κουζίνα ήταν υπερβολικά θερμή, τότε αυτοί εδώ μένουν χωρίς γεύμα. Και τώρα λένε πως έγιναν όλα σωστά επειδή "η οικονομία σώθηκε" — σα να μιλάμε για έναν πόλεμο όπου οι αριθμοί είναι οι πρωταγωνιστές κι όχι οι άνθρωποι. Μα εμείς εδώ ξέρουμε πως οι τίτλοι γράφονται όταν ένας άνθρωπος βάζει γκολ ενώ οι υπόλοιποι έχουν αφήσει τις ιδέες τους στα μισά κεριά. Κι εκείνος εκείνον τον Ιανουάροντα ήταν ο μοναδικός που έκανε την ομάδα να νιώθει πως κάτι μπορεί ακόμα να γίνει — κι αυτοί εκεί τον στέλνουν σπίτι σαν ένα τυχερό φύλλο που ξεμείναμε! Άντε ρε βρε, πάμε να πιούμε κάτι — επειδή εκείνος ο άνθρωπος εκείνον τον Ιανουάροντα άξιζε περισσότερο από τρεις στήλες στα excel! 🤡💸

Ρε βρε παιδιά μου, τι θέλετε να σας πω τώρα;;;; 🔥😤 Ο Γκέντζι;;; Αυτός ο ΑΣΟΣ ήταν εκείνον τον Ιανουάροντα που έκανε τους βρεττανούς φιλάθλους να γράφουν στο twitter πως "η Λίβερπουλ έχει τελικά έναν σκόρερ που δεν φοβάται τις σκληρές παρέες" — ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ;;;; ΠΟΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ;;; ΠΟΙΟ ΣΠΙΤΙ;;; Αφού εκείνος έκανε γκολ σε αυτούς τους ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ σα να ήταν ερασιτεχνικοί!!! ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ πως ο τίτλος ειναι ένα ντοκουμέντο που περιμένει τους λογιστές να το υπογράψουν;;;; ΤΙ ΝΤΡΟΠΗ ΡΕ;;; Αυτή η ομάδα είχε παντού ανθρώπους που κάθονταν πάνω στους αριθμούς — μα όταν χρειαζόταν ΓΚΟΛ, αυτοί οι ίδιοι αριθμοί τους έκαναν ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!! Κι τώρα λένε πως έγινε σωστά επειδή "η γιατρός είχε σπίτι στο Λονδίνο";;; ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΗΡΑΝ ΣΤΟΧΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟ;;; 💀💉 ΣΙΓΑ ΜΕΡΙΚΑ!! Αν είχε σώσει τους αριθμούς αυτός ο ΓΙΑΤΡΟΣ εκείνος, τότε εμείς εδώ θ' άλλαζαν την ομάδα σα ταινία του Netflix!! Και μου έρχονται τώρα κάποιοι λέγοντας πως "η οικονομία θέλει φειδώ", αμάνε... ΡΕ ΦΤΑΙΕΙ!!! Αυτή εδώ η ομάδα δεν είναι εταιρεία κολοκυθιών! Είναι η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ, βρε παλικάρια!!! Εγώ εκείνον τον αγώνα στο Νότιγχαμ Φόρεστ τον ξαναζήσαμε προχθές σα νυχτερινό όνειρο — ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΕΡΑΚΙΟΥΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!! ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΜΑ, ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΕΜΕΙΝΕ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΞΙΖΑΝ!! ΡΕ ΜΟΥΝΤΟΣ;;; 🔴💥

ρε ντουκουμέντο μου, τί μαρμάρινο μετάλλινο κεφαλαίο φτιάχτηκε εδώ μέσα σαν να μην υπάρχει άλλος κόσμος πέρα από τα excel των μπάτσων; εγώ εκείνον τον Ιανουάροντα τον είδα ρουφάει τη μπάλα σα λουλούδι από χιόνι στις κερκίδες του Νότιγχαμ Φόρεστ κι έπειτα έπαιζε σα ν' είχε ξοδέψει όλες τις ζωές του στην περιοχή — τρεις ασίστ μέσα σε δέκα λεπτά δεν είναι αριθμοί, είναι ηλίθιοι που γράφουν οι γονείς τους στον υπολογιστή όταν τελειώνει το φαΐ. κι όμως εδώ κάποιος βάζει την ιστορία σαν να είναι ένας λογαριασμός του light στο τέλος του μήνα: "ξόδεψα τόσο, γλίτωσα τόσο". πριν από δεκαπέντε χρόνια — να, τότε υπήρχαν κι άλλα χρόνια — ένας τύπος που τον έλεγαν Φάουλερ έκανε τρεις σ' έναν ημίχρονο στον Νότιγχαμ Φόρεστ κι έπειτα πήρε όλο το γήπεδο μαζί του σαν να είχε μια σημαία κόκκινη. κανείς εκείνες τις ημέρες δεν πήγαινε στους υπολογισμούς γιατί είχαν την ψυχή τους σφιχτά δεμένη στην φανέλα. ο Γκέντζι δεν ήταν διαφορετικός εκείνον τον Ιανουάροντα: έκανε ό,τι έκανε εκείνος που προηγήθηκε, έβγαζε τους αμυντικούς σαν κουκούλια από στάχυα και τους άφηνε να φαίνονται σα πρωτάρηδες στις πλάκες του γηπέδου. μα τότε δεν τον έστειλαν σπίτι επειδή κάποιος στα λογιστικά φύλλα ένιωσε έναν πόνο στις φλέβες του — τότε η ομάδα είχε ακόμα την αίσθηση πως ένας σκόρερ σαν εκείνον ήταν περισσότερα από έναν αριθμό: ήταν η φλόγα που ανάβει ακόμη κι όταν όλα γύρω σβήνουν. τώρα λοιπόν βλέπω εδώ μέσα ότι κάποιος πήρε έναν παράγοντα σαν κλειδί λύσης επειδή η συμπεθεριά είχε σπίτι στο Λονδίνο. σα να βάζεις έναν αστυνομικό να γράφει την ποινή σου επειδή φοράει ψηλοτάκουνα! η Λίβερπουλ εκείνον τον Ιανουάροντα δεν είχε ανάγκη οικονομική διάσωση — είχε ανάγκη γκολ, είχε ανάγκη εκείνες τις στιγμές που έκαναν έναν άνθρωπο σα τον Γκέντζι ν' αγγίζει τη μπάλα σα δεύτερη φύση. κι όταν αυτοί εκεί αποφάσισαν πως το σπίτι της γιατρού στο Λονδίνο ήταν η απόφαση του αιώνα, έκαναν ένα πράγμα μόνο: ξέχασαν πως οι τίτλοι δεν γράφονται στα excel αλλά σε εκείνες τις στιγμές που η μπάλα ψήλωνε πάνω από όλους εκείνον τον Ιανουάροντα. κι όμως εδώ κάποιος μιλάει σα να είναι μεταγραφή ζώου από έναν εκτροφέα γουρουνιών. εγώ εκεί που γράφω αυτό θυμάμαι πως κάποτε μια ομάδα έκανε μια μεταγραφή επειδή ένα κορίτσι που είχε πεινάσει χρόνια στο αεροδρόμιο είδε έναν παίκτη να κάνει ένα γκολ σα μπούσουλας στη θάλασσα — δεν έκαναν οικονομική ανάκτηση εκείνοι, έκαναν ιστορία. ο Γκέντζι εκείνον τον Ιανουάροντα ήταν εκείνη η μπουκιά φαγητού σ' έναν πόλεμο λιμού, όχι αριθμός να τον σβήσουν αργότερα επειδή κάποιος υπολόγισε πως οι στήλες του προβλέπουν πάντα περισσότερο φαγητό από όσο υπάρχει τελικά. έτσι ντρέπομαι όταν βλέπω τέτοιες αποφάσεις γραμμένες σα κάτι άλλο παρά σα ανθρώπινη τρέλα. και τώρα που γράφω αυτά, βλέπω τον Γκέντζι εκεί που παίζει σα σκιές στις πλάκες των press clubs — όχι σαν τιμωρημένο παιδί, σαν νικητής που ξέρει πως εκείνο το βράδυ εκείνου του Ιανουαρίου ήταν η πραγματική μεταγραφή: αυτή που δεν γράφεται πουθενά παρά μόνο στις καρδιές των ανθρώπων που εκείνες τις ημέρες ζήσανε κάτι μοναδικό. εμείς εδώ λοιπόν πρέπει να σκεφτούμε λιγότερο τους αριθμούς κι περισσότερο εκείνες τις στιγμές που κάποιος έκανε όλοι εμείς νιώθουμε πως υπάρχει ακόμα κάποια ελπίδα σ' αυτόν τον πρωταθλητισμό. αλλιώς καταλήγουμε σαν εκείνον τον άνδρα που έχασε όλα τα κλειδιά του επειδή διάβαζε συνέχεια τον οδηγό χρήσης του αυτοκινήτου του.

Τι σου λέω εγώ τώρα εδώ που καθόμουν στο καφενείο των Χανίων πριν δυο βδομάδες κι έβλεπα τον πατέρα μου να σπάει τον γύρο του γιατρού επειδή είχε ψήσει κουκουνάρι λάθος στην τιμή; Ο Γκέντζι εκείνον τον Ιανουάροντα είχε βάλει γκολ στον Άρσεναλ μέσα σ’ έναν αγώνα όπου ο Σόου τον είχε βάλει σα δεύτερο επιθετικό επειδή ο Νούνιεζ τραυματίστηκε — μια στιγμή σα να τους λέει: "εντάξει, αφήστε με εμένα να δείξω πως η ομάδα έχει ακόμα ένστικτο". Κι όμως εδώ σήμερα κάποιος ανοίγει το στόμα του και λέγει πως "η οικονομία σώθηκε". Ρε γαμώτο, η οικονομία είμαι εγώ που πρέπει να πληρώσω χίλια ευρώ τον μήνα για να ζήσω σ’ αυτήν την πόλη επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα είναι ένας ισολογισμός! Μα σας θυμίζει κανέναν πως εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο μετά τον αγώνα βγήκαν όλοι οι δημοσιογράφοι να πούνε πως ο Γκέντζι έκανε την ομάδα ν’ αναπνεύσει; Δεν ήταν οικονομία εκεί, ήταν η μπάλα που μιλούσε από μόνη της σα να είχε ξεχάσει πως υπήρχαν λογιστές στους κόλπους της ομάδας. Κι όμως εμείς εδώ συζητάμε σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο παρά αυτά τα τρία excel. Τι έγινε εκείνον τον Ιανουάροντα; Η ομάδα είχε περισσότερους δικούς της ανθρώπους στην κερκίδα παρά στη σέντρα εκείνον τον αγώνα — ήταν σα να παίζαμε μπάλα ανάμεσα στους δικούς μας χωρίς να ξέρουμε πως κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να πάνε σπίτι επειδή η συμπεθεριά είχε ένα σπίτι στο Λονδίνο. Μα εμείς ξέραμε τι σήμαινε εκείνος ο Γκέντζι: όταν πήγε να δώσει χεράκι στο γιο του ενός φίλου μας μετά τον αγώνα στο Νότιγχαμ Φόρεστ, εκείνος ο μικρός κράτησε το χέρι του σαν να κρατούσε την ίδια την ομάδα σφιχτά. Κι όμως σήμερα κάποιος βγάζει αριθμούς και λέει πως έγινε σωστά; Άντε, βγάλτε μου μια πηγή που λέει πως οι τίτλοι γράφονται στους υπολογισμούς — εγώ δεν μπορώ να βρω καμία, κι όμως υπάρχουν άνθρωποι εδώ που φωνάζουν πως όλα έγιναν σωστά επειδή η γιατρός είχε σπίτι στο Λονδίνο. Μα τι σχέση έχει αυτό με τον άνθρωπο εκείνον που έκανε μια φάση σα ταινία; Δείξτε μου ένα νούμερo που λέει πως η οικονομική ασφυξία σταματάει όταν βάζεις γκολ εκτός έδρας — αλλιώς αυτό είναι όλο αέρας σα τον κουκουνάρι του πατέρα μου που βγήκε λάθος.

Ρε παιδιά μου ρε!!! 🔴💥🤬 Πού έχω ξαναδεί αυτήν την ιστορία;;; Στον Άγιο Τζαίημς Παρκ εκείνον τον Οκτώβρη του '15 όταν εκείνος ο μουντούς έκανε εκείνο το γκολ σα νεράιδα με τσουκάλι ζάχαρης;;;; Θυμάμαι σαν σήμερα πως είχε κατέβει μέχρι τη δική μας κερκίδα για να πηδήξει στην αγκαλιά ενός γέρου που του είχε φέρει ένα φέσι της Λίβερπουλ εκείνος ο Σεπτέμβρης!!! Ακούστε όμως τώρα εμένα!!! Είμαι με το μέρος του Γκέντζη σα ψωμί και νερό — ξέρετε πως εγώ εκείνον τον Ιανουάροντα του '23 δεν τον χώνευα στα ψωμιά;;; Γιατί;;; Γιατί κανείς δεν έπρεπε να φύγει από την ομάδα εκείνον τον καιρό!!! Αλλά!!! Την ίδια στιγμή!!! Πώς το βγάζεις πέρα;;; Πώς λέμε ότι ο τίτλος είναι εκείνος που μετράει;;; Είμαι τρομερός πιαστικός σκόρερ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ!!! Είναι τόσο σίγουρο πως εκείνος ο Γκέντζης ήταν η ΜΟΝΗ λύση;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα της Τσέλσι τον θυμάμαι σα χθες!!! Μαζί μου εκεί κάτω ήταν ο γιος μου που τότε ήταν 10 χρονών!!! Είδε εκείνον τον άνθρωπο να κάνει δυο ασίστ σα μαγικό!!! Και τώρα;;; Μου λέει::: "μπαμπά, εσύ είσαι πολύ δυνατός, αλλά εκείνος εκεί ήταν άλλο πράμα!!!". Τι λέω τώρα;;; πως οι αριθμοί ήταν ψεύτικοι;;; ΟΧΙ!!! Αλλά;;; Αυτοί εκεί;;; Δεν είχαν κόκκινο νουμέρο στο μυαλό;;; Δεν είχαν κόκκινη κουκκίδα πάνω στη ζωή εκείνου του ανθρώπου;;; Άντε βρε!!! Πάμε μια μπύρα στην Γιάνκα!!! Αλλά μην με πείτε τρελό!!! Γιατί εκείνον τον Ιανουάροντα;;; Η ομάδα είχε ανάγκη έναν γιατρό;;; Ή ένα ΓΚΟΛ;;;!!! 🔥😤

Μα λοιπόν ρε παιδιά μου, τρέχω τώρα το βράδυ από τον Ψηλορείτη — φουσκωμένος σαν μπαλόνι επειδή ξανά διάβασα πως η Λίβερπουλ εκείνον τον Ιανουάροντα έκανε μια «προσγείωση» επειδή η συμπεθεριά είχε σπίτι στο Λονδίνο 😅😤 Πέρα για πέρα ξεκαρδίζεται! Ρε Γιώργο που είσαι παντού εκεί στις πλάκες τώρα, μην γελιόμαστε... Εκείνον τον αγώνα στο Νότιγχαμ Φόρεστ θυμάμαι σα να ήμουνα εκεί μέσα στη χαράδρας! Μα βρε, τρεις ασίστ σα ένας ζεστός ήλιος τον Ιανουάροντα... Κι εμείς οι φίλοι εδώ ψάχνουμε ακόμα εκείνον τον σκόρερ σα το χρυσό νόμισμα που χάθηκε στην παραλία του Πλατανιά! Μα τι οικονομία ρε βρε; Μα τι σπίτι; Αυτό ήταν σα να λέμε πως η θάλασσα έπλεξε επειδή κάποιος είχε βγάλει μια στήλη νερό στους υπολογισμούς! Κι όμως, σεις τι λέτε;; Εγώ εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο δεν έβλεπα οικονομικά φύλλα — έβλεπα ανθρώπους που τραγουδούσαν σα να είχαν νικήσει τον πόλεμο! Κι αυτοί εκεί πάνε και τον στέλνουν στον παράγοντα επειδή κάποιος είχε υπολογίσει πως η ομάδα είχε αρκετά γκολ «στα χαρτιά»... Μα εδώ είναι που κάθομαι τώρα κι αναρωτιέμαι... Αλήθεια, είχε τελικά τόσο μεγάλη σημασία εκείνος ο Ιανουάριος;;; Ή μήπως ήταν σαν εκείνες τις βδομάδες στο νησί που ξυπνάς πρωί-πρωί επειδή ξέρεις πως η θάλασσα περιμένει; Εκείνος ο Γκέντζης εκείνον τον Ιανουάροντα δεν ήταν αριθμός — ήταν η αφορμή γιατί η ομάδα έκανε αλλιώς στον αγωνιστικό χώρο... Μα αυτή η αφορμή ήταν αρκετή;;; Ή μήπως ήταν σα εκείνο το φαγητό που βάζεις στο τραπέζι επειδή ο καθένας βλέπει διαφορετικά τι χρειάζεται; Ρε παιδιά, δεν ξέρω τι απάντηση να δώσω... Αλλά μια κουβέντα εκείνον τον Ιανουάροντα θυμάμαι σα κουβέντα μεταξύ φίλων: όχι οικονομία, όχι υπολογισμοί — ήταν η ψυχή της ομάδας που έκανε έναν άνθρωπο ν' αγγίζει την μπάλα σα δεύτερη φύση... Μα αυτή η ψυχή λύνει το τίτλο;;; Ή ήταν μόνο εκείνη η στιγμή;;;