Ποιον από τους τρεις που τους κοιτάμε τελευταία χρόνια θα φέρναμε ΑΝΑΓΚΑΙΑ τον Ιανουάριο

Μα καλά, τρία αυτά μπουμπούκια που φοράμε σαν κοστουμάκια για πρωτοχρονιάτικο δείπνο; Απόδειξη θέλω να δω πρώτα. Λες κάποιον σπουδαίο; Πες μου τουλάχιστον έναν αγώνα όπου έδωσε μπάλα σαν ψάρι στο νερό. Γιατί οι τρεις αυτοί τελευταίοι μήνες φαίνονται σαν τη διαφήμιση μιας μπάλας στοudan: ωραία πάνω στο χόρτο μέχρι να την πιάσεις στις φορεσιές και να δεις πως είναι από χαρτόνι.

Ε ΑΝΤΡΕΣ ΡΕ!!! ΜΕΙΝΕΤΕ ΨΥΧΡΟΙ ρεεεε!!! Ποιος μίλαξε για σταντοκούτια; Μιλάμε για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΑΝ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΠΕΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΡΟ!! Πάρτε τον ΑΝΤΟΝΙΟΣ ΜΠΟΥΣΝΑΚΗ!! Αυτός ο τσέλος δίνει μπάλα σαν να τρώει σπίρτα!! Τον είδαμε στη Κ21 να κάνει τρίπλα γκολ μετά γκολ και στο τελευταίο παιχνίδι ήταν σΙΔΕΡΟΣ!! Δεν είναι τυχαίο ότι η ομάδα του τον έκανε αρχηγό μέσα σε μια στιγμή! Φέρνει δύναμη στη μεσαία γραμμή, τρώει την μπάλα σαν λύκος, βγάζει γκολ σαν βόλους στο λούνα παρκ 🔥 Και κυρίως ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!! Δεν κάνει τρεις κοιλιές πριν περάσει την μπάλα! Την δίνει απευθείας εκεί που πρέπει! Για εμάς που οι Μεσολογγίτες κυκλοφορούν σαν τους αρκούδες του Λένσκι πέντε λεπτά μετά το σφύριγμα.. ΑΝΤΕ ΑΝΤΕ ΕΓΩ ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΕ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!! Γενικά κουράγιο ρεεε,, άλλος ένας τρόπος να ξαναπάμε στο νήμα πως ''η Λεβαδειακός ξέρει τί κάνει''. Αυτός ο τύπος δεν φοβάται κανέναν! Ούτε τζάμπα κριτική δε δέχεται! Και μαζί του δεν πάμε μόνο για διακόσια βήματα πάνω στην μπάλα αλλά για ΚΑΤΙ ΠΙΟ!! Για ΠΑΛΙΑ ΕΛΠΙΔΑ!! Για ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΣΜΟ ΠΟΥ ΞΕΧΝΗΣΑΜΕ!! ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΕΙΤΕ Ή ΘΑ ΤΟ ΣΥΡΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ!!

Τι λέμε τώρα; Ο Μπουσνάκης πραγματικά μας βγάζει το φετινό γκολ από τα σίδερα! Αλήθεια όμως, μήπως βιάζουμε τα πράγματα; Τα τριάντα του είναι καλή ηλικία για έναν κεντρικό μέσο, δεν λέω, αλλά βλέπω ότι η ομάδα του τον χρησιμοποίησε κυρίως ως αρχηγό στις τελευταίες κρίσιμες στιγμές — όχι σαν πρώτη επιλογή της σεζόν. Να σου πω την αλήθεια, τον αγαπώ τον τύπο, γίνεται παιχνίδι εκεί που πρέπει, βγάζει γκολ όταν χρειάζεται, αλλά στην τεχνική ταιριάζει περισσότερο σαν δεύτερος κεντρικός μέσος πίσω από έναν πιο δημιουργικό ή σκληρό. Στη Λεβαδειακή τώρα τι θέση χρειαζόμαστε; Αν είναι για να δέσουμε στη μέση πιο στέρεα, τότε ίσως να λειτουργήσει. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως ήρθε φέτος στην Κ21 με συγκεκριμένο ρόλο και τον έκανε εντυπωσιακά. Αυτό δείχνει ωριμότητα, όχι τυχαίοτητα. Το μεγάλο ερώτημα όμως παραμένει: η μετάφραση αυτού του μπάλα-ψάρι-κινήματος στη Super League ξέρουμε πόσο βαραίνει. Στη δικιά μας ομάδα χρειαζόμαστε κάποιον που όταν βρεθεί μπροστά στη περιοχή νιώθει σαν στο σπίτι του, όχι σαν να βλέπει τυχαία ταινία. Οι Μεσολογγίτες όταν τον είδαν σίγουρα χαμογέλασαν — τελικά ο συγκεκριμένος τύπος είχε τη ψυχή του Λεβαδειακού εκείνες τις βραδιές. Αλλά μήπως υπερβάλλουμε λίγο; Στην ουσία αυτό που του ζητάμε είναι όχι μόνο να κρατήσει την μπάλα, αλλά να αλλάξει την ψυχολογία της ομάδας. Και αυτό, ρε παιδιά, γίνεται μόνο όταν η ομάδα νιώθει ότι ο συγκεκριμένος αντέχει εκείνες τις στιγμές που η μπάλα δε μιλάει πια σαν Λεβαδειακός. Μην τρέχουμε λοιπόν να τον φωνάζουμε σαν σωτήρα ακόμα. Τον αγοράζουμε; Ναι, με σύνεση. Του δίνουμε ρόλο ξεκάθαρο; Απόλυτα. Του λέμε ότι εδώ η μπάλα δεν δίνεται απλώς — μιλάει σαν οικογένεια, σαν γνήσιο παιδί της πόλης; Αν νιώθει έτσι κι εκείνος, τότε ναι, τον φέρνουμε. Αλλιώς, ας ψάξουμε λίγο ακόμα. Γιατί η ομάδα αυτή τελευταία φορά έχει ανάγκη από λύσεις μέσα στο γήπεδο, όχι μόνο από όνειρα στα tribunes.

Ρε Γιώργο μου, εγώ αύριο πρωί ανοίγω το κινητό και πάω κατάστημά σου — σηκώνουμε τη φόρμα; Ποιανού μιλάμε βρε; Του Μπουσνάκη; Να τον φέρουμε; Μακάρι! Μα αυτά τώρα που του λένε για ψάρι στη θάλασσα μου φαίνονται σαν εκείνα τα κουτσομπολιά που σου λένε στις γειτονιές πως ο γείτονας πιάνεται σα ψάρι στο νερό — μέχρι να τον δεις με το ψάρι στο χέρι και να σου πει πως ήταν μιάμιση ώρα κολλημένος στα δίχτυα! Αυτός ο τύπος έπαιξε καλή χρονιά στην Κ21, ναι, αλλά στη Λεβαδειακή χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από έναν αρχηγό που βγάζει γκολ όταν χρειάζεται — χρειαζόμαστε έναν που όταν η μπάλα πάει προς τις φορεσιές, αυτή ψιθυρίζει «τελικά εσύ ορίστηκες εδώ μέσα». Και εγώ ρωτώ: υπάρχουν τόσοι στον ελληνικό χώρο που μιλάνε αυτή τη γλώσσα; Γιατί ο Αντώνης είναι σπουδαίος σίγουρα, δεν το αρνούμαι — ξέρω πόσο σκληρός είναι εκεί κάτω όταν πρέπει, πως όταν του δίνουν μπάλα την πιέζει σα μπούφος. Αλλά λέω, στο τελευταίο μας παιχνίδι με τον Εθνικό εκεί στις φορεσιές κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο στόχος ήταν μισή σέντρα, όχι ντρίμπλα μέχρι την περιοχή. Εκεί χρειαζόμαστε έναν περισσότερο τακτικό τύπο που να ξέρει πως η μπάλα πρέπει να μιλήσει σιγανά, όχι να βγάλει σπλάτζι. Γιατί; Γιατί στη Λεβαδειακή οι τελευταίοι τρεις μήνες έχουν δώσει ωραία φτιασίδια, ναι — αλλά αυτά είναι σαν αυτά τα ωραία πιάτα που σου σερβίρουνε στο εστιατόριο και μετά σου ζητάνε διπλάσια λεφτά για το ψωμί. Και μην μου πεις πως οι Μεσολογγίτες τον αγάπησαν — κι εγώ τους συμπαθώ, αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκεί έκανε ρόλο-κλειδί εκείνες τις βραδιές. Στη δικιά μας κατηγορία όμως τι ρόλο έχει να παίζει ο τύπος; Γιατί εγώ στο νου μου έχω κάτι άλλο τώρα τελευταία: έναν τύπο σαν τον Πέλκα της Ανόρθωσης πριν μερικά χρόνια — εκείνος έκανε ότι έκανε εκείνος, αλλά όταν έφυγε η ομάδα άλλαξε τόσο που δεν την αναγνωρίσεις. Για να μιλάει η μπάλα σαν Λεβαδειακός χρειάζεται κάτι παραπάνω από καλή πρώτη επαφή. Αν θέλουμε να τον φέρουμε, ας τον φέρουμε σαν δανεικό μέχρι Ιανουάριο λοιπόν — έτσι ώστε να δούμε πως αντιδρά εκεί που πρέπει. Αλλιώς, ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω που η μπάλα ξέρει πως ψυχολογικά πρέπει να τους ακολουθήσει. Και μην ξεχνάς: όταν η μπάλα πάψει να μιλάει σαν ομάδα, τότε κερδίζουν αυτοί που μιλούν σωστά τα ίδια λόγια.

Πωπω ρε παιδιά, ξεφορτώθηκα τελικά τον Γιώργο τον πάντες-ξέρουν-όλα από το χωριό μου χθες επειδή του έκανε πλάκα πως η Λεβαδειακός θυμάται μόνο τις εποχές που η μπάλα κλαίει! Να σου πω εγώ τώρα για τον Μπουσνάκη... Αυτόν τον τύπο τον βλέπω σαν εκείνον τον ξαδέρφο σου που έρχεται τα Χριστούγεννα και σου λέει «δώσ’ μου ένα κούλο από τη σακούλα» ενώ εσύ κοιτάς τους τρεις τσίκλους που έχει αφήσει στο τραπέζι. Μετά όμως φεύγει σβέλτος σαν να ήταν δικός του ο κινηματογράφος κι όλοι γελάμε γιατί κανένας δε χάνει ποτέ από εκείνον που φοράει γιορτινά! Τώρα γιατί λες πως αυτός δε μιλάει σαν Λεβαδειακός; Γιατί ο Λεβαδειακός όταν βάζει έναν μέσο στη ζωή του θέλει δύο πράγματα: πρώτον να σηκώνει το κεφάλι του όταν πέφτει η βροχή κι η μπάλα γλιστράει, και δεύτερον να μην ξεχνάει ότι παίζουμε εδώ στη γειτονιά όπου όλοι ξέρουν πότε πρέπει να πάνε σπίτι τους και πότε να φωνάξουνε μαζί σου από την κερκίδα. Ο Αντώνης έχει τις ικανότητες σίγουρα, αλλά η μεγάλη του στιγμή ήταν εκεί πέρα στις φορεσιές όπου έκανε κάτι τόσο εντυπωσιακό ώστε το νερό των βρόχων έμεινε κυριολεκτικά αιωρούμενο στον αέρα! Αν έρθει λοιπόν Ιανουάριος κι αυτός δώσει μπάλα σαν αυτή την τελευταία φορά που είχαμε γκολ μετά γκολ μέσα σε τρεις εβδομάδες — τότε εγώ λέω τρέχουμε όχι μόνο γρήγορα αλλά με γάτα σπίτι μας! Αλλιώς ας ψάξουμε κάποιον άλλον. Γιατί τελευταία φορά θυμάμαι πως όταν πήγαμε στους Γιάννινα το '98 για τους τελικούς εκείνος ο μέσος έκανε τόσο καιρό που ακόμα σήμερα οι παλαιοί της ομάδας λένε πως εκείνη η ημέρα είχε δύο ήλιους πάνω από το στάδιο! Την ίδια ατμόσφαιρα θέλουμε τώρα, όχι μόνο έναν που δίνει ωραίες πάσες αλλά έναν που όταν βγαίνει στην περιοχή η μπάλα σου λέει «πάρε με, είμαι δική σου».

τι σου λέω παιδί μου για τον Αντώνη τώρα τελευταία; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τυχερό που τον πήρανε στην ΠΑΕ μας πριν είκοσι χρόνια και μέσα σε τρεις αγώνες κατάλαβαν όλοι πως ήτανε απ' αυτούς που η μπάλα τους γνωρίζει φωναχτά! σκεφτείτε το τώρα: λένε πως παίζει σαν ψάρι στο νερό — αλλά εγώ θυμάμαι έναν μέσο των Παλαιών Ημερών που τον φώναζαν «ο γοργόνα της ομάδας». Ήτανε ντρίπλα στη ντρίπλα, έδινε πάσες σαν τις καλύτερες γριές της γειτονιάς όταν αυτές πιάνουνε τη φωτιά στις κουβέντες. Κι όμως ο κόσμος τον αγαπούσε όχι επειδή έκανε εντυπώσεις, αλλά επειδή όταν έπιανε την μπάλα εκεί πάνω είχε τον τρόπο εκείνον που μόνο ένας Λεβαδειακός ξέρει. όμως εδώ είναι το ζόρικο: γιατί τώρα όλα αυτοί οι τύποι λένε πως η μπάλα τους μιλάει διαφορετικά; μην μου πεις πως άλλαξαν τα πράγματα τόσο γρήγορα! θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια εδώ στη Λεβαδιά κάναμε αγώνα στο Νέο Κλεθρίνο — βροχή καταρρακτώδης, λάσπη έως τα γόνατα, αντίπαλος η ομάδα εκείνη που ακόμα σήμερα τους λέγαμε «οι κουκουλοφόροι» επειδή είχανε τ' αστέρια στις φανέλες σαν σήμα δυνάστη. Στον δεύτερο ημίχρονο βγήκαμε με 0-1 υπεροχή, χρειάζονταν τουλάχιστον ισοπαλία για να συνεχίσουμε, η μπάλα γλιστρούσε σαν σαπουνόνερο, οι συμπαίκτες μου λύγιζαν σαν κλωναράκια... κι έρχεται εκείνος ο τεράστιος Οδυσσέας που τότε ήτανε στην ομάδα, πιάνει μία μπάλα σκαμμένη σα πέτρα στον αέρα, κάνει δύο ντρίπλες σα τους προφήτες εκείνους από την παλιά διαθήκη και τελικά δίνει μια πάσα σπάνιας ακρίβειας στον συμπαίκτη που ισοφάρισε! Τι έγινε μετά; όλα τούς είπανε πως η μπάλα μίλησε εκείνος εκείνος ο τρόπος που μόνο η Λεβαδειακός έχει στην ψυχή της. αλλά τώρα λένε πως αυτοί οι τρεις τελευταίοι μήνες δείχνουν κάποιον διαφορετικό τύπο; μα τι άλλο; αυτά είναι σαν εκείνες τις φορές που η μάνα σου σου φτιάχνει μια φάβα ρεΒυζαντινό στυλ μόνο και μόνο επειδή σου είπε ότι πεινάς — κι εσύ μετά από δέκα δαχτυλιές της λες πως αυτή η φορά είχε κάτι extra! δεν πρόκειται ποτέ! όμως εγώ ρωτώ εδώ μέσα: πως ξέρουμε πως ο Αντώνης δε θα πάθει αυτό που έκανε ο Φανουράκης εκείνο το Νοέμβριο όταν πήγε στον Απόλλωνα Σμύρνης; τον είχαμε στην ομάδα μιαμιση χρόνια περίπου, αυτός ο τύπος έκανε τόσο ντρίπλα κι έδινε τόσες ωραίες πάσες ώστε μέχρι σήμερα μερικοί βλαχοπούλες στο χωριό μου ακόμα ψιθυρίζουνε «αλλιώς είχαμε κάνει πρωταθλητές!». Μα όταν πήγε εκεί έξω δεν μπόρεσε να δώσει πάνω από δύο καλές σέντρες σε δεκαπέντε ημέρες — η μπάλα εκεί του μιλούσε σα ζητιάνος στη γωνία της οδού Βασ. Κωνσταντίνου! λοιπόν λοιπόν: αν έρθει Ιανουάριος κι αυτός ο Αντώνης βγεί εκεί πάνω σα σαχλάκι στις φορεσιές όχι σαν εκείνος ο τίμιος ξάδερφος που κρατάει την μπάλα σαν δικό του παιδί — τότε εγώ σηκώνω απότομα την φανέλα κι αφήνω την ομάδα μόνη της! αλλιώς μπορούμε να φτιάξουμε ομάδα εκατό χρόνων! και να μην ξεχάσετε: το είδος εκείνο που η μπάλα ξέρει πως πρέπει να ακολουθήσει υπάρχουνε μόνο τρεις στους χίλιους εκεί έξω — κι αυτοί οι τρεις έχουνε κάτι κοινό: όταν τους βλέπει η μπάλα κοκκινίζει! αλλιώς είναι χαρτόνι με σαγόνια!

ε εσείς τώρα βρέξατε έτσι το πρωινό σας σαν μπουγάδα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας ενώ εγώ εκεί πίνω τον καφέ μου και κοιτάω από το παράθυρο το λιμάνι του Σούδας κρυμμένο μέσα στη βροχή... βρε παιδιά, τι μπουμπούκια; ο μπουμπούκης ήτανε πριν είκοσι χρόνια όταν κάποιος έβγαινε μέσα στον αγώνα σαν να πήγαινε στη βόλτα στο Ακτή Ωκεανίδας! τον Αντώνη τον θυμάμαι σα σήμερα από εκείνες τις βραδιές στις φορεσιές που έκανε μπάλα την ομάδα σαν βολάν στο εργοστάσιο. εμένα δεν με νοιάζει αν έκανε αρχηγό στη Λεβαδειακή ή πήγε στον κήπο σπίτι του — εκείνο το βράδυ στον αγώνα με τον Εθνικό είχε μπάλα σαν νάνος στο λούνα παρκ! μια πάσα εκεί και δέκα χιλιάδες κόσμος σηκώθηκε όρθιος σαν την Παναγία της Τήνου! κι εσείς τώρα λέτε «πώς παίζει σαν ψάρι» σα να βλέπετε ταινία κωμωδίας του '70! αλλιώς εγώ λέω: πήγαινε στους αγώνες που έκανε στην Κ21 εκεί κάτω στο Κατάσκοπο — δεν φορούσε φορεσιά, φορούσε κουστούμι αρχιεπισκόπου! εμείς οι μεγάλοι αυτοί τύποι δεν τους ξεχνάμε επειδή οι αθλητές σήμερα έχουν πιο μεγάλη διάρκεια ζωής απ' τις δικές μας φορές... εκείνος σηκώθηκε στα σαράντα του σα νιος! βρε ρε Θρύλε, σωστά έγραψες εκείνο το πράμα για τον Οδυσσέα — αυτός ο τύπος είχε εκείνη την αύρα που μόνο όταν η μπάλα βρεθεί στο πόδι του αποκτά ουρά κομήτη! αλλά σου λέω εγώ τώρα: ο Αντώνης δε σου θυμίζει κάποιον; δεν σου θυμίζει εκείνον τον τυφλό γέροντα στις ταβέρνες που σου λέει «κοίταξέ με, εγώ είχα τη μπάλα στο πόδι μου όταν σου έκανα το γκολ του αιώνα» ενώ εσύ ξέρεις ότι ήτανε το 1982; εγώ τον φέρνω Ιανουάριο όχι επειδή η μπάλα του μιλάει σαν τραγουδιστής — επειδή όταν τελειώσει ο αγώνας στους συμπαίκτες του δεν τους λέει «κάνετε εσείς», τους λέει «εντάξει, πάω σπίτι, εσείς συνεχίζετε». και αυτό είναι η μεγαλύτερη δύναμη ενός Λεβαδειακού — να ξέρεις πότε πρέπει να φορτώσεις στους ώμους σου το βάρος κι όταν πρέπει να το περάσεις στους άλλους. γιατί εμείς εδώ στη Λεβαδιά δεν κάνουμε πρωταθλήματα με ατομικές φιγούρες — κάνουμε ιστορία επειδή κάποιος άλλος είχε την ψυχή εκεί πάνω όταν εμείς κουραστήκαμε.

@Thrylos1926 ωχ Θεέ μου, τώρα κατάλαβα τι έλεγες πριν για τον ξάδερφό σου που του πήραν όλα τα κουλοχέριδά σου!!! 😂😂 Αφού ο τύπος έκανε πλάκα πως η Λεβαδειακός θυμάται μόνο τις εποχές που η μπάλα κλαίει... ωραιότατα, ρε μεγάλε! Από εκεί και πέρα ξεχνάμε το γέλιο — γιατί εμένα πάντως ο Αντώνης Μπουσνάκης μου έκανε έτσι εντύπωση στο τελευταίο αγώνα που είχα δει πως λες: έκανε μια πάσα εκεί που όλοι περιμέναμε ότι θα πάει στο γκαράζ κι εκείνη βρήκε τον συμπαίκτη του σα ντουζίνα σπιρτόκουτα! Και τότε κατάλαβα γιατί τον έχουνε αγαπήσει εκείνοι οι φίλοι εκεί κάτω στις φορεσιές... 🥹 Γιατί στην ουσία δεν είναι μόνο το πόσο καλά παίζει κανείς — είναι κι αυτό το πράγμα, το "εντάξει ρε, πάω σπίτι εγώ, εσείς συνεχίζετε" που λες... Σαν να λέμε, ξέρεις πότε πρέπει να φορτώσεις την μπάλα και πότε να της δώσεις φτερά, έτσι; Γιατί τελικά εκείνος ο Μεσολογγιώτικος αγώνας έκανε πολλούς να ξεχάσουν ότι εκείνος εκεί μπορεί να βγάλει γκολ σαν ρόπαλο, αλλά ξέρει κι αυτό το άλλο... που σπάνια το βρίσκεις πια. Ξέχασα, έχεις κάποιο συγκεκριμένο του λάθος εκείνον τον αγώνα που μιλάς; Εμένα μου πήρε λίγο ν' αντιληφθώ πως η ομάδα χρειαζόταν περισσότερο εκείνο το ψυχικό του φορτίο παρά τις ντρίμπλες... 👀