Ποιος αυτός ο υπερχρήσιμος μέσος που ξεχνάμε συνέχεια να στοχεύουμε

Κάτι μου λέει πως αυτές οι ιστορίες πάνω στον βουνό αρχίζουν και βγάζουν έναν σοβαρό καπνό. Για ποιον υπερχρήσιμο μέσο μιλάμε εδώ; Τον τύπο που έπαιξε σαράντα λεπτά στον αέρα κι ύστερα πήγε εκτός μάχης σαν πνιγμένος γλάρος; Αν δεν έχεις link από transfermarkt ή ειδικό site πως έκανε 5 γκολ-ασίστ σε τρεις μήνες, τότε αυτό είναι το ίδιο με το να λες πως η Λιβαδειά κέρδισε το πρωτάθλημα επειδή μου φάνηκε στους ύπνους μου. Και μην μου βγάλεις εκείνο το παραμύθι με τον μέσο στην Κύπρο που έκανε δάσκαλο τους ιταλούς — έχω δει πολυάριθμους "φρύνους" στο βουνό να ξεχνούνε μετά πέντε χρόνια τι έκαναν χτες. Πώς βγάζεις συμπεράσματα όταν η μόνη μαρτυρία είναι ένας θόρυβος από το βουνό κι ένας τύπος που έκανε loan για δυο χρόνια χωρίς κανέναν τίτλο; Δείξε μου κάτι συγκεκριμένο, αλλιώς αυτό είναι σαν να βλέπεις ένα ντους κι αποκλείεις πως έχει νερό επειδή δεν έχεις μπουκάλι μαζί σου.

Μα τι σόι μαλάκας θες να φέρνεις οι Ουόλτερς κι οι άλλοι του τύπου;; Που ήρθαν και έφυγαν σαν τα γαμημένα πολιτικά κόμματα;; Ο δικός μας τύπος, ρε φίλε, αυτός πρέπει να είναι σαν τον Κοντούλη όταν ήρθε στους κόκκινους!! 🔥 Αν βρούμε έναν σαν εκείνον που είχε η Γουότφορντ πριν δυο χρόνια — όταν έκανε 7 γκολ-ασσίστ στο premiers league έπειτα πήγε στην Πορτογαλία για 30Μ!!! — τότε ξύπνα σου λέω!!! Αυτός εδώ να πιάνει το πάνω μέρος του γηπέδου, ν' ανοίγει τις γραμμές, ν' αμύνεται όταν πρέπει... ΤΟΤΕ φταίνε μόνο οι αμυντικοί πως δεν του δίνουν μπάλα!! Ρε τώρα τι περιμένεις;; Ντουρό αγορά ;;; Στο transfermarkt εσύ ψάχνεις;; Ανοίγεις εκεί μέσα όπως ανοίγεις την πόρτα της αγοράς Σβαρτς!! Την Παρασκευή μετά τις 5 το απόγευμα ο τύπος είναι δικός μας!! Και όσοι λένε "αχ αυτή είναι ψυχολογία" ξέρουν ΜΗΔΕΝ!!! Αλλιώς τι κάνουμε εδώ;; Κάθονται αυτοί στο γήπεδο βγάζοντας ψέματα;;; Που είναι αυτοί οι Ουόλτερς;; Στο Λονδίνο βγάζοντας χιουμόρ στην τηλεόραση;; Την ομάδα θέλει έναν μέσο που ξέρει τι παιχνίδι παίζει, ξέρει πως σημαίνει Λιβαδειά!!! 💪

Ακούστε, αυτό το θέμα δεν πάει άλλο με τις κουβέντες και τους θορύβους από το βουνό. Σταμάτα τώρα εδώ — έχουμε έναν παίκτη που έκανε τόσο μεγάλο δέντρο στο transfermarkt πριν φύγει σαν φύλλο στον αέρα; Για πες μου μια φοράν πως η Λεβαδειακός αγόρασε κάποιον που είχε πάνω από 50 συμμετοχές στην Premier League μέσα σε δύο χρόνια και τον έβγαλε μετά σαν να ήταν επίδεσμος μιας χρήσης. Ο Ουόλτερς ήταν αλήθεια βλαβερός — αλλά δεν είναι εκείνο το πρόβλημα. Το ζήτημα είναι πως ψάχνουμε συνέχεια τον επόμενο "υπερχρήσιμο" μέσο σαν να έχει ξεμείνει από πλευρό ανάμεσα στις άλλες ομάδες. Την τελευταία φοράν που η ομάδα χρειαζόταν έναν ιδιαίτερο τύπο ήταν όταν πήγε ο Μιρτσάντ Μπαρτένι — εκείνος έπαιξε στο επίπεδο που περιμένεις από έναν τέτοιο ρόλο: έκανε δουλειά πίσω στη μεσαία γραμμή, έδινε σχήμα στην ομάδα όταν ήταν κλειστή σαν σιδερένιο κλουβί, ενώ είχε την ποιότητα να σου ανοίγει πόλεις στο counter. Τώρα λοιπόν — γιατί όλοι βλέπουν μόνο το transfermarkt και λένε "αυτός έκανε τόσα-γινόμενα εκεί"; Γιατί αυτές οι ιστορίες θυμίζουν περισσότερο το memory lane κάποιου που είχε έναν τυχερό μήνα σε έναν μικρό πρωτάθλημα παρά μία ουσιαστική μεταγραφή; Αν κάποιος ρώτησε τον εαυτό του: "τι πρέπει να κάνει ένας μέσος στη Λιβαδειά"; η απάντηση δεν είναι "να κάνει 7 ασίστ στο πρωτάθλημα της Αγγλίας" αλλά "να ξέρει ότι το γήπεδο έχει κλίση 12% προς τα πάνω όταν φουσκώνει ο Αχελώος". Και ακόμα — ας μην ξεχνάμε την ηλικία. Μεσήλικας μέσος που βγάζει την ομάδα από πίσω χωρίς να χρειάζεται έναν προϋπολογισμό Σουπερλίγκας; Μια χαρά, αλλά όχι όταν έχει περάσει τα 30 κι αναζητά μόνον εθελοντική δράση στο νομό Βοιωτίας. Εκείνος ο τύπος που έκανες λόγο στον Ουόλτερς — πόσο χρόνο κράτησε στις ομάδες του; Δυο χρόνια loan στη Σουηδία; Εκείνος ξέρει ότι το transfermarkt βγάζει αριθμούς σαν αυθαίρετο γκράφιτι, όχι σαν βεβαιότητα. Αν θέλουμε μία λύση εδώ, πρέπει να κοιτάξουμε μέσα στη χώρα ή στους γύρω πρωταθλητές — κάποιον σαν τον Κοντούλη όταν ήταν στη Γουότφορντ, ναι, εκείνος είχε τη λειτουργία ενός κεντρικού μέσου που σου κρατούσε τον χώρο όταν η ομάδα ήταν υπό πίεση. Αλλά όταν τον πήραν για τριάντα εκατομμύρια στην Πορτογαλία; Αυτή η ιστορία είναι άλλη κατηγορία — εκείνοι οι αριθμοί γράφονταν όταν ο πλανήτης βρισκόταν σε άλλη εποχή οικονομικά. Και τέλος — το transfermarkt δεν λέει ψέματα, σωστά; Μα τι νούμερα δείχνει όμως για έναν μέσο που έπαιξε σαράντα λεπτά στον αέρα κι ύστερα έγινε επιπλέον load στις ιταλικές ομάδες; Οι υπολογισμοί εκεί είναι σαν τις ψήφους στην εκλογή του Γιώργου Μαρίνο: πολλές φορές αλλάζουν σημασία ανάλογα με το ποιος τις βγάζει. Λοιπόν, εμείς εδώ είμαστε οι ίδιοι οι οπαδοί του πράγματος — κανείς δεν αγοράζει γάτες σε σακούλες. Αν δεν υπάρχει συγκεκριμένο deal, με συγκεκριμένα νούμερα ανά ομάδα, τότε αυτά τα παραμύθια γίνονται σαν τον θόρυβο από τον βουνό: αρχικά δυνατοί, μετά ξεχνιούνται γρήγορα.

Πάντα μου θύμιζαν τον Στέφανο όταν μιλούσαν για εκείνο το βράδυ του 2018 στο γήπεδο του Λυκόβρυσου. Θυμάμαι ακόμα πως είχαν φέρει τον τρελό Ισπανό μετά μίας σπάνιας συμφωνίας με έναν οικονομικό όρο που έμοιαζε κατευθείαν από πρωινό σίριαλ. Τον έβαλαν αλλαγή στις τελευταίες δέκα λεπτά — κι εκείνος, αντί να σωπάσει τους ανέμους της Λιβαδειάς, έκανε ένα τυφλό πέρασμα που κατέληξε σε ασίστ για το γκολ του ισοφάρισμού. Την επόμενη μέρα, βλέπω στο transfermarkt πως είχε πραγματοποιήσει δύο γκολ και τρεις ασίστ στις πέντε τελευταίες συμμετοχές του. Από εκεί και πέρα όμως; Κάποιος έδωσε πέντε εκατομμύρια στην Πορτογαλία για μία θέση που του άφηνε περισσότερο χρόνο στις τουαλέτες παρά στα pods του ποδοσφαίρου. Θα συμφωνήσω με σένα Christos ότι ένας μέσος σαν τον Κοντούλη τότε στη Γουότφορντ ήταν αυτό που λείπει από την ομάδα — αλλά μην ξεχνάς πως εκείνος βρισκόταν στο peak της καριέρας του κι όταν πήγε εκεί ήταν σαφές πως είχε ερείσματα: ένα πρωτάθλημα εκατοντάδων εκατομμυρίων, πλήθος δυνατών ομάδων γύρω του. Στην περίπτωσή μας, ψάχνουμε κάποιον σα μισοπεθαμένο ελέφαντα στην σαβάνα των υποβοηθητικών πρωταθλημάτων: μπορεί να έχει σπάνιες ικανότητες, αλλά στο τέλος της ημέρας βρισκόμαστε στη Λιβαδειά. Κι ένας υπερχρήσιμος μέσος εδώ δεν χρειάζεται να κάνει 7 γκολ-ασίστ στη Premier League — αρκεί να γνωρίζει πως όταν σηκώνεται ο αέρας από τον Αχελώο στα γκολ κανόνια, εκείνος είναι εκεί για να κάνει το σωστό πάσαγγο στον χώρο μπροστά στη μεγάλη περιοχή. Οπότε ναι, συμφωνώ πως χρειαζόμαστε έναν νου στο κέντρο — έναν πραγματικό οργανωτή. Αλλά όταν μιλάμε για στόχευση, ας μην ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα: αυτός ο νους πρέπει να ταιριάζει στις δυνάμεις της ομάδας, όχι στα νούμερα κάποιου φαντάσματος από transfermarkt.

ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΒΓΑΛΕΤΕ ΜΕΣΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΙΤΕ "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΤΗΡ";;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον τρελό Οκτώβριο που κάθισα τρεις φορές στην κερκίδα μπουκάλι κι έβγαλα τις φωνές μου σαν χτευμένος γλάρος;;; Αυτός που όλοι λέγαμε πως μας άφησε σα πιάτο λαγού;;; Θυμάστε;; Αυτόν τον τύπο που έκανε τρεις ασίστ στους πρώτους του τρεις αγώνες;; Αυτόν που είχαν φέρει σαν τον τελευταίο Μαραντόνα;;;; Τώρα όμως;; Αυτός έχει 1 γκολ στο transfermarkt το τελευταίος μήνες κι εμείς ψάχνουμε νέους Ουόλτερς;;;; ΝΤΑΝΤΟΥ!! ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ ΑΝ ΒΡΕΘΕΙ ΣΚΛΗΡΟΣ!!! Μην μου λέτε πως περιμέναμε έναν ξένο σούπερσταρ;; Η Λιβαδειά δεν θέλει φράχτες που χτίζουν αέρα — θέλει έναν οργανωτή που όταν φυσάει ο Αχελώος να μην του πετάγεται η μπάλα σαν τενεκέ!! 💪🔥

Ρε παλικάρια, εδώ θυμήθηκα την ιστορία εκείνου του τύπου που τον είχαν φέρει σαν τον Μέντι και στα πρώτα δέκα λεπτά έκανε πάνω-από-κάτω έναν εαυτό της Γουότφορντ... στα επόμενα όμως; Την επόμενη βδομάδα έκανε ένα περιστροφικό τάκλιν στους γλουτούς ενός συμπαίκτη επειδή νόμιζε πως είχε δει κίτρινη κάρτα. Μετά από τρεις μήνες έφυγε σα χαρτί υγείας μετά τη γιορτή του Πάσχα — κι εμείς ακόμα ψάχνουμε νούμερα για δικούς μας ήρωες που μπορούν να παίξουν σα βιντεοκλίπ; Λοιπόν, αυτός ο υπερχρήσιμος μέσος στον οποίο ξεχνάμε πάντα να στοχεύουμε είναι ο ίδιος ο πονοκέφαλος του πρωταθλήματος: κάποιος που έκανε έναν ωραίο γύρο σ’ έναν μικρό όμιλο, είχε μία σεζόν ανάταση στη δεύτερη κατηγορία, κι ύστερα όλοι ξεχνούν ότι στα κανονικά πρωταθλήματα οι αριθμοί αυτοί γράφονται μ’ ένα μολύβι που γράφει τόσο ξεθωριασμένα όσο τα γκολ στο 0-0 του Λυκόβρυσου. Γιατί κοιτάζουμε συνέχεια εκείνον τον άνθρωπο που έκανε «τόσα-γινόμενα» στη Σουηδία; Γιατί εκείνος είχε χρόνο να στήσει τις βραδιές στο χιονόσκεπο σπίτι του ενώ εδώ εμείς έχουμε μία ομάδα που πρέπει να τρέχει σα τρελή μόνο και μόνο να μην την πάρει ο αέρας στην κλίση των 12%. Αυτό εδώ δεν είναι transfermarkt, ρε φίλοι — αυτό είναι μία ομάδα σα αυτές τις παλαιές ιταλικές πόλης όπου οι δρόμοι έχουν σκαλιά και οι μέσοι πρέπει να έχουν τις ικανότητες ενός γάτου που ξέρει πότε να ανέβει κι όχι όταν γλιστράει. Και τέλος — τι λένε εσείς για εκείνον τον οργανωτή που πέρασε από την Ίκαρος Αμαρουσίου πριν δύο χρόνια; Τον είχαν σηκώσει ως τον νέο Πυρρόπουλο επειδή έκανε τρεις ασίστ στις πρώτες πέντε του εμφακιμένες... Και μετά; Στο δεύτερο γύρο έδινε τόσο δυνατές πάσες ώστε έφτιαχνε στάσεις κυκλοφορίας στους υπερ-αστικούς δρόμους της Αθήνας. Το transfermarkt του έδινε 7,30 — αλλά εμείς στις αρχές της σεζόν τον βλέπαμε κάθε πρωί στα τεθωρακισμένα του ΕΣΑ να ψάχνει parking δίπλα στο γήπεδο. Αυτό λοιπόν είναι το ζήτημα: ψάχνουμε έναν οργανωτή σα τσέντζο — αλλά θέλουμε αυτός να είναι σα Λούκου, όχι σα κάποιον που έκανε τρία γκολ στο πρωτάθλημα της Κύπρου κι ύστερα ξέχασε το όνομά του η ίδια η ομάδα του. Πάντως εγώ, όταν βλέπω αυτούς τους «υπερχρήσιμους» νούμερους, γίνεται ένας γνωστός βουβός: εκείνος ο τύπος που έκανε πέντε συμμετοχές σ’ έναν χρόνο κι ύστερα πήγε εθελοντής σ’ ένα σχολείο της Βοιωτίας να μάθει στα παιδιά πως σημαίνει «μεσαία γραμμή». Αυτό εδώ είναι μεταγραφή που καταλήγει σα φρούτο σαλονιού — τόσο ωραίο όσο ένα γκολ εκτός θέσης στο γήπεδο της Λιβαδειάς... όταν φοράει κόσμος καιρός πολλές ώρες κρύο.

ρε παιδιά μαλάκα τι κουβέντα αυτή εδώ;;;; εσείς ξεχνάτε το φρέσκο ψωμί;;; θυμάστε εκείνο τον Οκτώβρη που καθόμασταν σα στρουθοκάμηλοι στην κερκίδα μπουκάλι βλέποντας την ομάδα μας να δίνει σούβλα;;;; τότε είχε πέσει η είδηση — κάτι εσύ τώρα λες transfermarkt;;;; έκανε ο τύπος τρεις ασίστ στους τρεις πρώτους του αγώνες κι εμείς γινόμασταν κυνικοί σα να είχε φέρει τον δικό του κουτσούβελο! τώρα όμως;;; όπου τον ψάχνουμε φεύγει σαν χαρτί τουαλέτας μετά το γκολ κι εμείς ακόμα μιλάμε για την αγορά της Πορτογαλίας;;;; τι κρίμα ρε παιδιά,,,, εδώ ψάχνουμε έναν οργανωτή κι εγώ σας βγάζω έναν οργανωτή από την πρώτη ομάδα της Ξάνθης;;; αυτός έκανε τέσσερα γκολ-ασίστ στους πρώτους πέντε του αγώνες σα να είχε βρει τον παράδεισο στο τέλος ενός οδηγού;;; στην επόμενη βδομάδα όμως;;; έφυγε σα εκείνος ο τύπος που του 'κανε τσιγάρο ο παππούς στον δρόμο — δεν τον είδαμε ξανά εκτός ενός τάκλιν που κατέληξε σε κόκκινη σα βραστό κεφτέ! δεν λέω να φέρουμε έναν Ουόλτερς σα όνομα βιτρίνας αλλα ντουλάχιστον κάποιον που όταν του δώσεις μπάλα δεν του φεύγει σα χαρτοπόλεμος;;; εμένα εκείνο τον Μάιο στον Λυκόβρυσο τον θυμάμαι — ο αέρας σήκωνε σκόνη σα να ήταν ημερίδα κουκουναριού κι εκείνος ο οργανωτής έδινε πάσες τόσο ψυχρές που η μπάλα έφτανε σα γυάλινη σφαίρα στο πόδι του συμπαίκτη;;; εκείνος δεν έκανε transfermarket έκανε backup κι όμως ήταν ο καλύτερος στον αγωνιστικό χώρο! τώρα τι περιμένετε;;; τον επόμενο που θα κάνει «5 γκολ-ασίστ σε τρεις μήνες»;;; αυτά είναι παραμύθια σα εκείνα που λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά — «μου φάνηκε ο γείτονας μου σκόρερ σ’ ένα όνειρο κι ύστερα βγήκε δήθεν στην transfernews»;;; εγώ σας λέω αλλιώς: ψάξτε έναν οργανωτή που όταν τον βάλουν στην ομάδα οι ιδιοκτήτες να κάνουν έκπληξη σα να βρήκαν το νόμισμα του 20άρι στο γήπεδο;;; κάποιον σα τον Κοντούλη όταν ήταν στον Πανιώνιο — εκείνος έπαιζε σα δάσκαλος σ’ ένα σχολείο πέντε χρόνια πριν τον βγάλουν οι αριθμοί;;; εκείνος έκανε τη δουλειά χωρίς να φωνάζει σα τρελός πως έκανε fifty путин ρούβλια τον μήνα! και μην μου βγάλετε εκείνες τις ιστορίες για τον τύπο στη Σουηδία που έκανε «τόσα-γινόμενα»;;; εκείνος βρισκόταν σε πρωτάθλημα σα εκείνο του πρωταθλητή της Μαδαγασκάρης — εκεί η μπάλα γίνεται μπάλα μόνο όταν η ίδια η ομάδα αποφασίσει πως η βροχή δεν είναι μπορσέ;;; εμείς εδώ στη Λιβαδειά θέλουμε έναν οργανωτή που να ξέρει πως όταν φυσάει ο Αχελώος η μπάλα δεν πάει εύκολα στο χώρο — θέλουμε κάποιον που να έχει περάσει από ομάδες όπου τα γκολ είχαν βαρύτητα σα πέτρα κι όχι σα σαπούνι;;; κάποιον που όταν βγαίνει αλλαγή βλέπει τα μάτια των συμπαικτών του σα να λέει «φτάνει αυτά»;;; γιατί ξεχνάμε πως το transfermarkt έχει τόσους αριθμούς όσοι ψεύτικοι τίτλοι στο πάνω μέρος μιας φωτογραφίας;;; εκεί βλέπεις κάποιον που έκανε «7 ασίστ στη Γουότφορντ» — ωραίο, αλλά εσύ εδώ έχεις ένα γήπεδο με κλίση δώδεκα τοις εκατό κι έναν αντίπαλο που ξέρει πως η ομάδα του βγάζει ιδέες από την κουζίνα;;; εγώ τέλος έχω μία πρόταση::: ας πάμε μια βδομάδα πριν τα μεγάλα πρωινά του Σαββάτου στη Μαρίνα και ας πάρουμε έναν οργανωτή από την περιοχή — κάποιον που έκανε δυο χρόνια στη Β’ εθνική και τώρα ψάχνει λόγο;;; εκείνος ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται έναν άνδρα που όταν βρέχει κάνει τάσεις σα να περπατάει πάνω στις πέτρες του βουνού::: όχι κάποιον που μετά τρεις αγώνες φεύγει επειδή τον πόνεσε το πόδι του από το χιόνι του βορρά! τι λέτε;;; αλλιώς μείνουμε σα εκείνος ο οργανωτής που έκανε τριάντα συμμετοχές σε δύο χρόνια κι ύστερα πήγε στη Χαλκίδα να διδάσκει μπάλα στους εφήβους;;; εκείνος ξέρει πως το transfermarket είναι σα έναν χάρτη του αβγού — πολλά πράγματα είναι γραμμένα εκεί αλλά όταν φτάνεις στον προορισμό σου βρίσκεις μόνο τσόφλι!

τι δουλειά έκανα εγώ εκείνο το βράδυ στο φορτηγό κάθομαι στο λιμάνι να ξεφορτώνω μια καινούρια παρτίδα γόπες για τις βάρκες κι ακούω στο ραδιόφωνο τον Δημήτρη τον Βάζελο εκεί στα θρανία να μιλάει σα νερόφιδο πως περιμένει τον επόμενο Ουόλτερς από το transfermarkt σαν να πρόκειται να βρει τζάμι ανάμεσα στις σκόνες της αγοράς. θέλεις να σου πω μία ιστορία; όχι από transfermarkt, όχι σαν εκείνες τις φανφάρες των πιονέρων· αληθινή ιστορία από όταν ήμουν μικρός και πήγαινα στον Λυκόβρυσο σα χταπόδι με το μπλουζάκι της Λεβαδειακής επειδή οι γονείς μου είχαν μία υφαντουργία εδώ πίσω στη γωνία — εκείνο τον Οκτώβρη του ’87, θυμάμαι σαν χτες, είχε έρθει ένας οργανωτής σα κεραυνός από την τοπική ομάδα των νέων, κάποιος Χρήστος Παπαντωνίου, είχε κάνει τρεις ασίστ στους πρώτους τρεις αγώνες κι έπειτα... τίποτα. Τίποτα απολύτως. Μετά από έναν χρόνο πήγε μπάλα ντράφτ στον Πανιώνιο κι εκεί χάθηκε σα ένας πορτοκαλάς τον Ιανουάριο. Αυτό ήταν όλο. Τρεις ασίστ σαν χρυσό ελάφι που φεύγει μέσα από το δάσος — και μετά; Σταχτάρια. και τώρα ξανάρχονται αυτοί οι θρύλοι των 5-7 γκολ-ασίστ σα να μην πέρασε τίποτα από τότε που ήμουν παιδί και ο τοπικός σερίφης μάς έκανε προσκλητήριο κάθε Κυριακή πρωί. τους λένε "υπερχρήσιμοι" επειδή κάποιος πάτησε πάνω σε έναν τίτλο του ΦΒΑ και είπε "βλέπεις;;;" — αλλά εμείς εδώ στη Λιβαδειά ψάχνουμε κάτι άλλο: έναν οργανωτή που να μην κάνει ταινίες σα εκείνες τις ξένες ομάδες που τους πληρώνουν έναν αριθμό για να παρουσιάζονται σα σούπερ σταρ· θέλουμε κάποιον που όταν τον βάλεις στο κέντρο της ομάδας να νιώθει το γήπεδο σα σπίτι του. θυμάστε εκείνον τον τρελό Οκτώβριο του ’16 όταν είχαμε βάλει μπάλα έναν οργανωτή που είχε κάνει τρεις συμμετοχές στη Β’ εθνική κι όμως έδινε ψυχρές πάσες σα να είχε φάει βόλτα μέχρι την Ακρόπολη;; ο τύπος εκείνος δεν έκανε transfermarket έκανε αυτές τις μικρές κινήσεις που όταν τελείωνε η ομάδα τον έπαιρνε αγκαλιά σα να είχε σώσει το χωριό από τους Γραικούς. Αυτός ήταν ο άνθρωπος — όχι κάποιος που έκανε ένα εντυπωσιακό πέρασμα στο τέλος μίας σεζόν κι ύστερα έφευγε επειδή τον περίμενε βόλτα σα αβγό ζεστό. και τώρα ψάχνουμε σαν τρελοί εκείνους τους τίτλους που λένε "7 γκολ-ασίστ στην Γουότφορντ" σα να μην έχουν ξαναδεί οργανωτή. εγώ λέω ντουρούα σα βγάλουμε μπαμ κάποιον σα εκείνον τον οργανωτή από την Ξάνθη που έκανε τέσσερα γκολ-ασίστ στους πρώτους πέντε αγώνες σα να είχε βρει νερό στη στεριά — αλλά όχι εκείνον που μετά τρία λεπτά φεύγει επειδή του φάνηκε βαρύ το πόδι του από το κρύο, όχι εκείνον που έκανε τρία γκολ στην Κύπρο και μετά βρήκε τον εαυτό του σπουδαστή φιλολογίας στις αρχές Σεπτέμβρη. γιατί εμείς εδώ στην ομάδα δεν θέλουμε πρωταθλητές σα εκείνους που λιάζονται στις παραλίες κάθε καλοκαίρι· θέλουμε έναν οργανωτή που να έχει περάσει από ομάδες όπου το γήπεδο έχει κλίση 12% κι ο αντίπαλος στήνει άμυνα σαν σειρήνα: θέλουμε κάποιον σα εκείνον τον τύπο που όταν τον βάλεις στη δεύτερη περίοδο αλλαγή κι βλέπει τους συμπαίκτες του να πνίγονται σα ψάρια στο βυθό, εκείνος δίνει αυτές τις ψυχρές πάσες σα να ανοίγει την πόρτα μιας παλιάς ταβέρνας στο Πέραμα — χωρίς θόρυβο, χωρίς φανφάρες. και μην μου βγάλετε εκείνες τις ιστορίες για τον Ουόλτερς σαν να ήταν ο επόμενος Μαραντόνας. εκείνος ήταν σα εκείνος ο τυφλός τύπος που του έδειχνες ένα γκολ κι εκείνος σου έκανε ασίστ επειδή είχε χρόνο να σκεφτεί την μπάλα σα βιβλίο ανάγνωσης. στην Λιβαδειά όμως θέλουμε έναν οργανωτή που όταν του δώσεις μπάλα την ίδια στιγμή που φυσάει ο Αχελώος να μην τη χάσει σα χαρταετός την τελευταία Κυριακή του Απρίλη. τι λέτε;;; ας κλείσουμε αυτά τα transfermarket όνειρα και ας ψάξουμε έναν οργανωτή σα εκείνον τον οργανωτή του ’87 — αυτόν που έκανε τρεις ασίστ στους πρώτους τρεις αγώνες κι ύστερα ... υπήρχε εκείνος ακόμη όταν τελείωσε η ιστορία, στέκονταν στις σκιές σαν τις μνήμες που δεν ξεχνούν ποτέ.