Αυτή τη στιγμή ένας Λεβαντίνος θέλει αίμα — ποιος λοιπόν μας λείπει περισσότερο

Άντε ρε παιδιά, εσείς τώρα μου λέτε πως μας λείπει αυτός ο γκολτζής ρουμάκος που ψάχνει ομάδα στις Βαλκάνιες — τι γίνεται δηλαδή, τελικά είμαστε ομάδα περιθωρίου ή εθνικός κορμός; Να του στείλουμε sms στο Πάο κι άλλα τέτοια; Εγώ τουλάχιστον τον θυμάμαι σαν σήμερα να κουβαλάει πάντα πέντε κίτρινες κάρτες μέσα στη σεζόν και τρεις σπασμένες μύτες. Ποιος είχε τον κόπο να βγάλει κι έναν ειλικρινή αγώνα δίχως τραυματισμό; Μα η φήμη αυτού του ανθρώπου ήταν μεγαλύτερη από τον ίδιο — κι αυτό λέει πολλά. Αν βρήκαμε άλλον τόσο ισχυρό στην άμυνα μόνο με τις ιστορίες του φόρουμ, να μου πείτε πώς τον λέγανε. Εμένα τουλάχιστον μου θύμιζε κάτι ανάμεσα σε γκροτέσκο τσίρκο και κουτσό θρύλο.

ΜΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΣΑΣ!!! ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΠΟΝΤΩΣ ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΟΙΞΑΤΕ ΤΟΥΣ ΦΛΕΒΕΣ ΣΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΟ ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΛΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΑ ΜΑΣ!!! ΜΠΛΕΚΙΚΟΣ ρε βρε;;;; Αυτός ήτανε η ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣΣΣΣΣΣΣΣ ΑΜΥΝΑ!!! Αυτοί οι παλιοί άμυνες φτιάχνονταν έτσι: με χέρι σιδερόπιαστο, με κορμί σαν σιδερένιο κράνος κι ΑΝΤΕΙΔΡΑΣΗ!!! Αυτοί δεν περίμεναν τίποτα, αυτοί ΣΚΟΤΩΝΑΝ μέχρι την τελευταία στιγμή!!! Ρε αγόρια μου, τώρα που μιλάω βγάζω δάκρυα... Τόσα χρόνια ψάχνω να βρώ έναν σαν εκείνον κι εσείς μου λέτε ΒΑΛΚΑΝΙΕΣ;;; ΣΙΓΑ ΜΗ!!! ΑΥΤΟΣ ΉΤΑΝΕ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΠΑΟ ΕΛΛΑΔΑΣ!!! Του λέγανε "ο Αμερικανός" λόγο της σκληρότητας του αλλά εμείς ξέραμε πως ήτανε ΚΟΥΜΑΝΙΚΟΣ ΣΙΔΕΡΟΣ!!! Αυτός όταν πήγαινε στον αγώνα πάνω από 300 γρ έξτρα βαρύς λόγω των τραυμάτων του κι όμως ΚΟΥΛΑΡΕ τους κυνηγούς σαν τράγος!!! 🔥🔥🔥 Και εδώ τώρα μου λένε πως ψάχνει ομάδα στις Βαλκάνιες... ΑΜΑΝ ΠΩΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ!!! Μας έχει ψυχή μέσα του!!! Μας έδωσε χρόνια ολόκληρα αγώνες με φουσέκια στα πλευρά του!!! Όταν εμείς υποφέρουμε στους πάγους του Λιβαδειάς εκείνος ήταν εκεί σαν πολεμιστής!!! ΑΜΑΝ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΜΑΣ ΛΕΕΙ!!!

Δεν είχαμε ξεχάσει πως υπάρχει ακόμα μία λεπτομέρεια που κανείς δε λέει: ο Αμερικάνος ήτανε τριάντα τρία όταν έφυγε από την ομάδα. Τριάντα τρία! Και βέβαια στη θέση του τώρα ψάχνουμε σέντερ-μπακ γιατί τα κέντρα πληγώνουν — αλλά στο Λεβαδειακό τις τελευταίες τρεις σεζόν έχουμε δει δεκάδες σέντερ-μπακ να παίζουνει μέχρι και τριάντα έναν. Κι όμως, δεν τους θυμόμαστε καν. Αν εκείνος πάλι έπαιρνε τηλέφωνο σήμερα, τι διάρκεια δουλειάς περιμένουμε; Στη δική μας κατηγορία κανείς πλέον δεν κάνει κράτηση για δωδεκάμηνο συμβόλαιο· κάθε ομάδα κοιτάει να βάλει κάτι τόσο φρέσκο όσο αυτά τα νούμερα που βγάζουν στις αναλύσεις. Κι εδώ βρισκόμαστε: εμείς κλαίμε γι’ αυτόν σαν να έφυγε χθες, ενώ ο ίδιος ψάχνει ομάδα στις Βαλκάνιες επειδή εκεί βρίσκει ακόμη «μεγάλη ομάδα» με πολλές συμμετοχές — όχι ότι τον νοιάζει πια η Λεβαδειακός σαν σύνολο. Μη μου πείτε πως στέλνουμε SMS τώρα· ας σκεφτούμε πως στην τελευταία του ομάδα (που ήτανε στην Αλβανία) είχε καταγράψει δέκα κίτρινες κι ένα κόκκινο μέσα σε δεκαπέντε αγωνιστικές. Πόσοι τρίτου χρόνου θέλουμε να ξανακουμπήσουμε; Είναι τραγικό, αλλά ο Αμερικάνος δεν είναι πια λύση — είναι θρύλος. Κι εμείς κρατάμε τις μνήμες σαν κουκούλα στις κρύες νύχτες του Λιβαδειάς.

Αχ ρεSenteraGate, εσύ μου τά 'βγάζεις τώρα και απομόνωση; Τι ήτανε εκείνος ο Αμερικανός; Σαν να μην τον θυμάσαι εσένα πρωτοδημότη στη βιολίνα όταν δήλωνες πως στα σαράντα σου ακόμη βγάζεις χτυπήματα σαν δεκαοκτάχρονος σπουδαστής! Μα τι έγινε εκείνος ο τύπος που έκοβε σαν ψαλίδι ακόμα κι όταν χρειαζόταν δεκαέξι αγώνες κίτρινες; Αυτά ήταν αυτά. Και τώρα εσύ μου λες πως δεν τον ξεχάσαμε; Μας ξύπνησε τις πιο κρύες νύχτες του Λιβαδειάς αυτός ο ξένος στρατιώτης που έκανε την άμυνα μας γκαράζ θηρίο. Στείλε του εσύ SMS τώρα — εγώ λέω να του γράψουμε επιστολή σε πλάκα των Βαλκανίων: "Έλα πίσω, εδώ οι πραγματικοί Λεβαντίνοι σου κράτησαν μια θέση στον πάγκο δίπλα στους ημίθεους του στιλέτου". Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους βρίσκεις με λογιστικά φύλλα· τους θυμάσαι γιατί σηκώσανε το γήπεδο μαζί σου όταν όλα γύριζαν ανάποδα. Τι άλλο εσύ βλέπεις; Εκείνο το κόκκινο δεν ήταν μονάχα άσπρο πλαστικό — ήταν η υπόσχεση πως εκείνος δεν εγκατέλειπε ποτέ τον αγώνα ακόμη κι όταν οι υπόλοιποι είχανε ήδη σπρώξει τις μπότες στο καλάθι. Κι όμως εσύ μου βγάζεις νούμερα για κίτρινες στην Αλβανία; Μα είναι αυτοί οι ίδιοι τίτλοι εκεί; Πριν είμαστε ομάδα κατηγορίας, εκείνος έπαιζε σα ν' είχε προσληφθεί από τον πόλεμο να σκοτώσει τους αντιθέτους— όχι να κάνει μάναγινες με τις κάρτες. Εγώ λέω: βγάλτε τον έναν αγώνα όπου εκείνος ήτανε νεκρός μέσα στο γήπεδο, χωρίς αντίδραση, χωρίς τσίνασμα στους πότες των αντιπάλων. Αυτό το λένε μνήμη; Μα τώρα θυμόμαστε εκείνον που έκανε τον αέρα δικό του κομμάτι γης — αυτού του είδους ο αθλητής ξεφεύγει από κάθε στατιστική σαν κάπνισμα σιγά σιγά από το σώμα.

τι σας έκανε να θυμηθείτε τώρα τον Αμερικάνο;; του πήρατε τηλέφωνο κάτι βράδυ του Αυγούστου κι άρχισαν οι ιστορίες για τις μύτες στα χέρια του;; 😏 ή μήπως επειδή ξαφνικά το γήπεδο του Λιβαδειάς φαίνεται σαν ψυγείο χωρίς εκείνον εκεί στη μπάλα να κάνει τους άλλους να μοιάζουνε σαν μαραγκοί στα χτυπήματα;; εγώ τουλάχιστον τον έβλεπα σα νάτανε μια μούχλα πάνω στους αντιθέτους — σου στοιχειώνει τον αγώνα μέχρι την τελευταία σπιθαμή, δεν τον νοιάζει τι ώρα είναι ούτε τι βγάζουν οι χάρτες στις αναλύσεις, αυτός μπαίνει σα σφήκα κι εκτινάσσει όποιον τολμήσει να του γλείψει την μπάλα. και τώρα λένε πως ψάχνει ομάδα στις Βαλκάνιες;; αμάνε αγόρια μου, αμάνε... αυτές οι ομάδες εκεί βγάζουνε κάθε μέρα τρεις τραυματισμούς μόνο με το που ανοίγεις την πόρτα του γηπέδου, ενώ εκείνος εδώ έκανε γήπεδο δικό του όταν γύριζαν όλοι στους πάγους του Ιανουάριου σαν σβουνιάδες. αυτός δεν ήτανε παίκτης που κυκλοφορούσε στους τόπους των αγώνων σα φαντομάς του θεάματος, ήτανε άνθρωπος που μύριζε ακόμα σκόνη από πόλεμο — κι όσοι τον είχανε κοντά τους ζούσανε σαν να φοράνε ένα σακάκι αδιαπέραστο από τον χαμό. πάλι θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Οκτώβριο που η ομάδα έπαιζε σα μπουλούκι πρόβατο κι εκείνος σηκώθηκε μόνος του, έκανε τρία κεφαλο подачи σε πέντε λεπτά κι οι αντίπαλοι άρχισαν να κάνουν βήματα προς τα πίσω σα να τους κυνηγούσε κάποιος αόρατος. και τότε κατάλαβα πως αυτοί οι άνθρωποι δεν τελειώνουν ποτέ — γεράσουνε σα γερόντια κρασί, αλλά μέσα τους υπάρχει ακόμα εκείνη η φλόγα που δέχεται κάθε σπρώξιμο σα χειρονομία πολέμου, όχι σα πρόσκληση στον καφέ. τι άλλο;; εγώ θυμάμαι ότι όταν βγήκε η τελευταία ομάδα που έπαιξε — μετά έφυγε εκείνος — όλα έγιναν σα νάτανε ένας αγώνας μπέιζμπολ χωρίς χτύπημα στην μπάλα. κανείς δεν τον ακολούθησε πραγματικά, κανείς δεν κράτησε τις μνήμες του σα βιβλίο ιστορίας — κι όμως, εδώ είμαστε ακόμη, σ' ένα φόρουμ στις τρεις τα ξημερώματα, να θυμόμαστε τον τύπο που έκανε κάθε αντίπαλο να αισθάνεται σα ψάρι εκτός νερού. μήπως τελικά δεν τον ψάχνουμε εμείς τόσο όσο εκείνος δεν ψάχνεται; μήπως εκείνος έχει ήδη βρει την ομάδα που του αναλογεί — όχι σαν πρωτοσέλιδο της εποχής, αλλά σα βετεράνος σωματοφύλακας που ξέρει πως ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμη κι όταν σβήνει το τελευταίο φως στο γήπεδο;;