Από τον πρώτο σβήσιμο στο δεν ξεχνάω

Μαλακά ρε φίλε... εγώ εκείνο το βράδυ πίνω μια μπίρα στο γραφείο μου στο εργοστάσιο των κονσέρβων της Λεβαδιάς 😅 κανείς δεν κατάλαβε τι γίνεται μέχρι ν' ανάψει η μεγάλη οθόνη γιατί εκεί είχε παιδιά μόνο γυναίκες από το τμήμα διοίκησης και δυο εργάτες — εγώ όμως είχα βγάλει από το πορτοφόλι μου το εισιτήριο εκείνης της Κυριακής που το κράταγα σαν φυλαχτό... ξέρεις πόσο έκανε εκείνο το εισιτήριο; 500 δραχμές! ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΣΗ ΜΕΡΑ ΜΙΣΘΟΣ τότε! Την ώρα που έκανα σίγα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή μου γιατί η μάνα μου μου 'χε πει "θα αργήσεις σήμερα", η ομάδα πήγε και έκανε το δικό της... βλέπω πρώτη φορά τον Περιστέρη ως άνθρωπο πάνω στο χόρτο και του λέω μέσα μου "Ρε μάγκα, τώρα αρχίζουν τα θέατρα" 😂 Μετά... μετά ο Μπλάνκο πήρε την μπάλα στην κυριαρχία σιγά σιγά σαν να μην είχε τρέξει τίποτα άλλο εκείνο το πρωί. Οι γηπεδάρχες στήθηκαν σαν τάφοι από δέος... τα τρία γκολ ήταν σα φωτογραφίες μέσα από καπνό πολέμου: όλα μαύρα λινά ρούχα εκείνοι, όλα λευκά αυτά εμείς και πάνω σ' εκείνη την λάσπη... Και ξαφνικά... το βλέμμα μου συναντά εκείνο το γκολ από κόρνερ... η μπάλα φεύγει από την κεφαλή του Περιστέρη και πέφτει στα πόδια του Γκλέζου σαν ν' ήθελε να ζητήσει συγγνώμη που τόλμησε να μπει στη ζωή όλων μας... τέσσερα σκαλοπάτια η ανάβαση μέσα στο μυαλό μου όταν ο Γκλέζος σήκωσε το πόδι σαν βασιλιάς που πατάει λουλούδι στέλνοντας την μπάλα στα δίχτυα... ΚΑΙ ΣΑΛΤΑΡΑ ΕΓΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ!!! Κρατούσα την μπίρα σφιχτά σαν να πρόκειται να σκάσει, έπεσα πάνω στον τραπεζάκι και ξέχασα ολοκληρωτικά πως είμαι 40 χρονών εργάτης και κρατώ την μπάλα σαν πρωταθλητής του Μαραθώνα! 💪 Μέχρι εκείνο το τέρμα η αγωνία μου είχε κάνει τους δικούς μου στο σπίτι ν' ανοίγουν τις πόρτες κάθε πέντε λεπτά για να ρωτήσουν "τι γίνεται;"... όταν βγήκα έξω και είδα τους δρόμους κλειστούς όπως παλιά όταν περνούσε ο στρατός είπα "Αυτή η ομάδα ΔΕΝ πρόκειται ποτέ να πεθάνει"... Και τώρα... όταν ακούω πως κάποιοι νεότεροι λένε ότι η Λεβαδιά είναι μικρή ομάδα, τραβώ εκείνο το εισιτήριο από το πορτοφόλι μου και τους το δείχνω σαν τον αρχιερέα της πόλης... ΣΙΓΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ Κάποτε αφήνω εκείνο το εισιτήριο σ' έναν τοίχο σαν εικόνα και βάζω κάτω "1996: Ημέρα που η ιστορία έγινε ωμή αλήθεια".

τι λέμε ρε αγαπητέ…; συνήθως βγάζουμε την κουβέντα εκείνο το ντεμάκι σαν ποντοκιά κι αρχίζουμε ν’ ανακατεύουμε τις μνήμες σαν νά ’τανε χύτρα με μπόλικο ξύλο από τις παλιάς σχολής φωτιές… αλλά σήμερα το ’σκασαν κάτι άλλο μέσα μου — όχι η σκόνη, όχι η φωτογραφία, ο ήχος εκείνου του γηπέδου πριν ξεκινήσει ο αγώνας. θυμάμαι πως εκείνο το πρωινό είχα πάει στο γήπεδο μέσω της εμπορικής οδού γιατί έκλεισαν τρένα λόγω διαδήλωσης μεταλλιεργατών — τα μάτια μου κόκκινα ακόμα από τον καπνό των δακρυγόνων, το πουκάμισο βρεγμένο σα σφουγγάρι, και στην τσέπη μου κουβαλούσα ένα μπολ γάλα σα φάρμακο. είχαν πει στους εργάτες πως η Λεβαδιά είχε ετοιμάσει κάτι… κάτι μεγάλο… σαν αόρατο θηρίο που κρύβεται στο υπόγειο μιας πόλης την ώρα που πάνω από σου γίνεται πόλεμος στους δρόμους. όταν ανέβηκα στο γήπεδο μπήκα από την πίσω μεριά και βρήκα όλους αυτούς τους γέρους — γνωστούς μου από παλιά — που είχαν βγάλει ξανά τις μαύρες σακάκια τους σαν ιμάτιό τους, σα να ξέρανε πως εκείνη η μέρα έπρεπε ν’ αποδείξει πως οι μνήμες έχουν μνήμες κι οι άνθρωποι έχουν οστά δυνατά σαν αυτά των ψαράδων της Μεσσηνίας. και μόλις ανέβασα τις σκάλες προς τα δημοσιογραφικά έδρανα άκουσα έναν γέροντα φίλαθλο — εκείνον τον κυρ-Μήτσο με το μουστάκι σα σφουγγάρι — να λέει στον διπλανό του μ’ έναν τρόπο τόσο φυσικό σα να μιλάει στον ουρανό: «αυτή η ομάδα δεν κάνει αγώνες… κάνει τελετές». τότε δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει… τώρα όμως το σκάει όλο στην μνήμη μου σα σημάδι που ήταν γραμμένο πάνω στο κερί ενός κεριού μέσα σ’ έναν ναό μετά από σεισμό. γιατί εκείνο που έκαναν εκείνοι οι παίκτες δεν ήταν ποδόσφαιρο — ήταν κάτι σα γιορτή ενός χωριού που ξυπνάει όταν γέρνει ο κόσμος: μια ομάδα που χτίζει τείχη πάνω στα λάσπη δίχως κράνος, μια ομάδα που φοράει σακάκια μαύρα σα να κηδεύει τον φόβο, μια ομάδα που όταν σκοράρει ο Περιστέρης, κάποιοι άνθρωποι ξεσπούν σα να βγήκαν ξαφνικά από έναν σκοτεινό δρόμο και βρίσκουν φως εκεί που δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο σκόνη. και τώρα που το λέω… θυμούμαι ότι εκείνο το γκολ του Γκλέζου δεν χτύπησε μόνο τις κάννες — χτύπησε και τις σιδεροποίες της γειτονιάς μου, εκείνες που είχαν κλείσει τις πόρτες τους μήνες πριν από το φόβο των εγκλημάτων… εκείνο το βράδυ όμως άνοιξαν παραθυρόφυλλα σα σημάδι πως κάτι ζει ακόμα σ’ αυτήν την πόλη — όχι σα σύνολο τσιμέντου, σα σύνολο ψυχών που ξέχασαν πως έχουν πέσει σκληρά κάποια χρόνια. η Λεβαδιά λοιπόν δεν είναι ομάδα… είναι μια υπόσχεση μέσα σε ένα εισιτήριο πέντε εκατοστών που ανάβει κάθε φορά που κάποιος το κρατάει σφιχτά σα φυλαχτό. και όταν σου λέω πως εκείνο το τέρμα ήταν 0-3, μη με πεις κι εμένα… η ψυχή μου ήταν εκεί… αυτή την ώρα έκανα ψυχή μου εκείνο το τέρμα, μόνο που εγώ πήρα 3 γκολ πάνω μου — γιατί πώς αλλιώς να ζήσεις μια μέρα που όλα γύρω σου πέφτουν και αυτή η ομάδα σηκώνει τη σημαία πάνω από την στάχτη; τώρα όσοι λένε πως η Λεβαδιά είναι μικρή ομάδα, ας πάρουν και αυτοί ένα εισιτήριο από τα παλιά — όχι γιατί κάνουν ιστορία, αλλά επειδή εκείνο το εισιτήριο κρύβει μέσα του μια αλήθεια σκληρή σα πέτρα: πως όσοι αγαπούν πραγματικά κάτι, δεν πεθαίνουν ποτέ… γερνούν όμως σα μεγάλοι δέντρα. κι αυτά δίνουν σκιές χρόνια μετά από κείνον τον αγώνα.

Άιντε ρε παιδιά, λοιπόν εκείνο το '96 μας έκανε όλους σαν οικογένεια μέχρι την τελευταία ψυχή—ακόμα θυμάμαι πως όταν επέστρεψα σπίτι εκείνο το βράδυ, η μάνα μου είχε βγάλει τη γαβάθα με την φακές και μου λέει "ξέρω πως ήσουν στο γήπεδο", σαν να το είχε νιώσει μέσα της πως κάτι μεγάλο συνέβη. Κάτι τέτοιο δεν φτιάχνεται έτσι εύκολα σήμερα. Τότε η ομάδα ήταν σαν those old-school παράγκες στους δρόμους: είχαν μόνο ένα πανί για στέγη, αλλά από κάτω κρύβονταν όλα αυτά τα καλοριφέρ. Σήμερα βλέπω τη Λεβαδιά να προσπαθεί σκληρά, και αλήθεια, πολλά νέα παιδιά δίνουν ψυχή—όμως λείπει εκείνο το χάρισμα των ανθρώπων που είχαν πειστεί πως δεν υπάρχει πίσω δρόμος. Προσέξτε τι λέω: οι σημερινοί είναι πιο οργανωμένοι, έχουμε καινούργια αθλητικά κέντρα, ξένους προπονητές, σωστή οικονομική βάση... μα εκείνοι εκεί κάτω από τις κίτρινες σημαίες έκαναν όνειρα όχι επειδή είχαν σχέδιο πέντε ετών, αλλά επειδή είχαν μια μνήμη από δεκάδες χειμερινούς αγώνες στους οποίους κάποιος έπαιρνε την μπάλα και έλεγε "τώρα εμείς". Θέλετε παράδειγμα; Εκείνο το βράδυ ο Περιστέρης πήρε την μπάλα στο κέντρο σαν νάταν ο κύριος του χρόνου—κανείς δεν μπορούσε να τον αγγίξει εκεί μέσα. Σήμερα βλέπω πολλούς παίκτες σπουδαίους τεχνικά, όμως πόσοι έχουν εκείνον τον τρόπο να νιώθουν πως κάνουν κάτι παραπάνω από δουλειά; Αν τους συγκρίνω πάλι: τότε υπήρχε ένας άγραφος κανόνας πως όταν η Λεβαδιά ήταν πίσω στο σκορ, δε χανόταν τίποτα—ακούς; ουδέν! Σήμερα έχουμε αγώνες όπου βλέπουμε προσπάθεια, όμως συχνά εκείνη η μαγεία λείπει σα τα παλιά λάστιχα ενός αυτοκινήτου. Μας λείπει εκείνο το πνεύμα των ανθρώπων που ξέραγαν πως ακόμα κι αν χάνουν τη μπάλα πέντε φορές στη σειρά, η επόμενη φορά μπορεί να είναι αυτή που θα φέρει το γκολ. Δεν λέω πως όλα ήταν τέλεια—πολύ συχνά βγαίναμε τρέχοντας από το γήπεδο κουρασμένοι σαν ζόμπι—αλλα εκείνη η ομάδα είχε κάτι σαν φωτιά μέσα της που δε σβήνει ούτε όταν βρέχει δυνατά. Σήμερα η ομάδα έχει ευκαιρίες, αλλά όσοι ζήσαμε εκείνες τις στιγμές ξέρουμε πως εκείνο το τέρμα του Γκλέζου δε γίνεται μόνο με την τεχνική—γίνεται επειδή εκείνοι οι άνθρωποι πίστευαν πως εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία τους ελπίδα σα να μην υπήρχε αύριο. Και τώρα κάτι ακόμα: εκείνοι οι παίκτες δεν είχαν ποτέ την άνεση που έχουν οι σημερινοί. Είχαν μεροκάματο σαν αυτούς που δούλευαν στις βιοτεχνίες—όμως όταν έκαναν εκείνο το 4-3, δεν το έκαναν επειδή είχαν συμβόλαιο εκατομμυρίων, το έκαναν επειδή είχαν συνείδηση πως η ομάδα ήταν μια υπόθεση όλων των κατοίκων της πόλης. Σήμερα βλέπω πολλά νέα πρόσωπα στη Λεβαδιά, και καλό κάνουν—όμως θυμηθείτε ότι εκείνο το πνεύμα δεν γράφεται μόνο σε συμβόλαια, γράφεται μέσα στις νύχτες των οπαδών που τραγουδούν μέχρι να βγει ο ήλιος. Ας μην ξεχνάμε πως η Λεβαδιά δεν πεθαίνει ποτέ επειδή έχει μια ψυχή σκληρή σα πέτρα—κι εκείνες τις στιγμές που κάποιος κρατάει ακόμα ένα εισιτήριο σαν αυτό του '96, η ιστορία ζει μέσα του. Άντε, μια μεγάλη μπίρα για όλους αυτούς που ακόμα θυμούνται πώς είναι να ζεις μια εποχή που μια ομάδα έκανε το ακατόρθωτο όχι επειδή είχε στρατηγό, αλλά επειδή είχε τους ανθρώπους πίσω της σαν έναν τοίχο αδάμαστο. 🍻

Ρε αγόρια μου... άντε πάρτε ένα ποτό μαζί μου γιατί τώρα θυμήθηκα κε άλλο κάτι ΑΦΟΥ πήραμε εκείνο το γκολ απο κόρνερ —🔥 Ξέρετε πόσο πήγαινε εκείνο το σκορ; Με είχε πιάσει αγωνία σαν βουνό! Την ώρα εκείνη πήγα στους πρώτους οπαδούς και κάποιος φώναξε "ΕΛΑ ΡΕ ΓΚΛΕΖΟ ΜΠΑΣΤΑ!!!" σα να ήταν ο θεός που κατέβαινε από τον ουρανό 😭 άλλα τότε είδα κε κάτι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ... Ένας γέροντας εκεί στη μεριά μας είχε βγάλει απο την τσέπη του ένα χαρτί τσαλακωμένο σαν τραντάκι κε άρχισε ν' αναφέρει δυνατά τις ομάδ-ες των παλιών αγωνιστών!!! ΣΑΛΤΑΡΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ!!! Κι όλο αυτό στο ενεργητικό!!! Και εκείνος ο άνθρωπος έκανε σα σχολιαστής στο ράδιο!!! Μπροστά σε όλους!!! Και ήταν τόσος ο θόρυβος που δεν ακουγόταν ούτε η σφυρίχτρα!!! Αλλά μας έφτανε εκείνος ο τρόπος!!!💪💪🔴 Και τώρα να σκεφτώ... εκείνο το εισιτήριο των 500 δραχμών που είπε ο Χρήστος εδώ... κε άλλοι είχαν πάρει δάνειο απο την τράπεζα ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΑΝΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΕΤΡΗΤΑ!!! τέλειος κόσμος!!! τέλειος αγώνας!!! τέλειες στιγμές!!! Η Λεβαδιά ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!!

πω πω πω, τί κρίμα πού χάσαμε το δικό σου εισιτήριο μέχρι τώρα αγαπητέ… δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος ν’ ανασύρουμε από μέσα μας εκείνο τον απολογισμό που έκανα μόνος μου όταν γέρασα πρώτη φορά στο βουνό των εκατό λεπτών — αλλά σιγά σιγά θυμάμαι πως εκείνο το γκολ του Γκλέζου ήταν σαν να βρήκα την πόρτα εκείνου του υπόγειου που είχαν ανοίξει οι άλλοι κι άρχισαν ν’ ανακατεύουν τις μνήμες σαν τρελοί χρυσοθήρες. βγήκα σήμερα πρωί απο τη ντάκα μου κι είδα μια μάζα λουλούδια πεταμένα σ’ εκείνον τον τοίχο του τρένου στον Πειραιά — κάποιος είχε βάλει δυο κόκκινα λουλούδια δίπλα στο τρακάρισμα του ’96, εκεί που κάποτε πήγαιναν όλοι οι γερο-οπαδοί της ΕΠΣ Λεβαδείας να προσευχηθούν σα στον τάφο μιας πόλης που ξανάφερνε την ψυχή της στην επιφάνεια. εκείνος ο τύπος μέσα στο γήπεδο όμως που έκανε εκείνον τον σχολιασμό σαν ράδιο στις αρχές των ραδιοφώνων — αυτό ήταν το γκολ μετά το γκολ! όχι εκείνο που σήκωσε τον κόσμο όρθιο, εκείνο που έκανε τους πάντες να νιώσουν πως αυτό το λιθαράκι μπορεί ν’ αλλάξει την πορεία ενός γηπέδου σα μια νεροχύτρα που ξεχειλίζει! και τώρα σκέφτομαι κάτι τόσο παιδαριώδες όσο η ιστορία του τσίκλου που κουβαλούσα πάντα στο πορτοφόλι μου όταν πήγαινα στο γήπεδο εκείνης της εποχής — εκείνον τον φύλαγα σαν φυλαχτό επειδή κάποτε στον αγώνα μου ξέχασα ν’ αγοράσω τσίχλα και ένας συμπαίκτης μου έδωσε ένα κομμάτι δικό του που είχε μασημένο ημίγευμα. εκείνο το τσίκλο είχε τόσο γεύση ιστορίας μέσα του όσο εκείνο το εισιτήριο που έδωσε ο Χρήστος — και όμως τώρα βλέπω πως αυτοί που κρατούν ακόμα εκείνες τις μνήμες σφιχτές σα σπλάχνα ζουν περισσότερο μέσα μας παρά στον τοίχο που κάθονται οι νέοι σα γκράφιτι ξεγραμμένων ομάδων. τι λέτε — ντύνομαι αμέσως, παίρνω το εισιτήριο του Χρήστου κρεμασμένο σαν κολιέ στο λαιμό μου κι όλοι μαζί στο βουνό του γηπέδου εκεί όπου κάποτε στήνονταν οι δικοί μας σαν φρούριο πάνω στη λάσπη; εκείνο το γκολ μπορεί να ήρθε τελευταίο στη σειρά, όμως ήταν εκείνο που έκανε όλη την ιστορία να ξαναζήσει σαν τις φωτιές που ανάβουν μετά από σεισμό — πρώτα μία κι ύστερα όλες μαζί σα να περιμένανε εκείνον τον σπινθήρα σαν γιορτή χωριού χωρίς ηχεία! τέλος πάντως, θα δούμε.

Τώρα πιάστε με παρακαλώ... εγώ εκείνο το βράδυ έφαγα τρεις φρατζόλες στη Λεβάδειο πριν τον αγώνα επειδή φοβόμουν πως μπορεί ν' ανοίξω την όρεξή μου μετά από αυτό το τέρμα του Γκλέζου... τι λες; Ρε τι έγινε τελικά εκείνο το εισιτήριο των 500 δραχμών; Το έχασα κάποια στιγμή όταν πήγα να πληρώσω το κουλούρι μου μετά τον αγώνα κι εκεί που σουβλίζονταν σα ψητό στους πάντες άκουγα πάλι εκείνο το τεράστιο σκορ "4-3" σαν τραγούδι της εθνικής... 🤣😂🍿 Και μετά έμεινε η μπίρα στο ψυγείο μου μέχρι σήμερα... επειδή όσοι ζήσανε εκείνες τις στιγμές ξέρουν πως κάποιες μπίρες πρέπει ν' αποθηκεύονται σαν κρασί — μόνο για ξεχωριστές περιστάσεις! ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΤΕΛΕΙΑ ΜΕΡΑ! 🍺