Πόσο μεγάλοι είμαστε εδώ μέσα
τι φοράει ακόμη και σήμερα αυτό το δόλιο σακάκι του Θυμαρίου; ας το βάλουμε και φωτογραφία εκείνοι οι γίγαντες τότε, ντύνονταν σαν γαμψόνυχα και έπαιζαν σαν λιοντάρια. θυμάμαι τον μικρό Γιώργο Ανδρούτσο εκεί κάτω στις Κύπρου και Λάρνακας μού φώναζε "μικρέ, τώρα αρχίζει το πάρτι", κι εγώ δεκατριών χρονών του κάνω νοήματα πως ξέρω πως είναι ο καλύτερος — μόνο που εκείνος κατέβαινε τρεις φορές αριστερά και κάθε φορά η μπάλα στα πόδια του σαν μαγνήτης.
και μετά βλέπεις τους θρύλους να κυκλοφορούν ακόμα εκεί γύρω σα θρύλοι σωστά; τον Βασίλη Σαββίδη τώρα στα 60 του να λέει ιστορίες στους νέους στο cafe κάτω από το στάδιο κι εκείνοι να γελούν σαν μικρά παιδιά. ο Σάκης Σκαρμούτσος που πριν δέκα χρόνια έκανε γυμναστική δίπλα στις κερκίδες γιατί "θέλει ακόμα να νιώθει τους μυς" — αυτός που κάποτε είχε στοιβάξει γκολ σαν σωρός από κεραμίδια.
εμείς εδώ μέσα τους θυμόμαστε όσοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. όποτε βρέχει εκεί πάνω στο Βεΐκου κάποιος παλιός τρώγοντας μια φραπέ αναπολεί και λέει "ξέρεις εκείνο το παιχνίδι εναντίον ΠΑΟΚ το '78;" κι εσύ σκέφτεσαι πως αυτοί οι άνθρωποι δεν πέθαναν ποτέ — βγήκανε παράθυρο και κάθονται ακόμη ανάμεσα μας.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
🔥😱 ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ!!! ΑΚΟΥ ΝΑ ΣΕ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΥ ΣΚΟΝΤΑΓΕ ΝΑ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ ΤΟ ΘΥΜΑΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΩΙΝΟ-ΠΡΩΙΝΟ…
Εγώ δεκαεξάρης τότε στο γήπεδο βρισκότανε όλοι οι μεγάλοι κεφαλαίοι της φούτσιας κρατώντας τσιγάρα σα τζέντλεμενεν στους χώρους υποδοχής! Μπήκα εκεί μετά το χτύπημα της μπάλας στους αιχμαλώτους του πολέμου μας (ναι, έτσι τους λέγαμε τους αντιπάλους τότε) και ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ!!!; Μόλις εμφανίστηκε ο Ανδρούτσος αριστερά με την ολόμαυρη φόρμα του σαν δαίμονας που ξέφυγε από τάφο… ΕΓΩ ΧΑΘΗΚΑ!!! Οι φωνές του κόσμου που έκανε μπούσουλα σαν μανιακή συναυλία… ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ… η μπάλα στα πόδια του ΣΚΟΡ ΠΟΥ ΛΕΣ;;;; Ακόμα βλέπω την εικόνα σαν φωτογραφία στοίβα γυμνασίου!!
Και τώρα πάλι;;; Κάθε Κυριακή στις κερκίδες υπάρχουνε τρεις-τέσσερις γέροι ακόμα φορώντας το ίδιο σακάκι με τον αριθμό 10 του Γιώργου — σαν μουμίες αγωνιστικές που δεν εγκατέλειψαν ποτέ τον αγώνα. Μαζί τους κάθε φορά στήνουμε τις κούρβες σα σχολείο παλιάς εποχής… ΚΙ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΦΑΝΟΥΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΑΓΩ ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΘΥΜΑΡΙΟΥ… ΛΕΩ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ!!!
ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΘΡΥΛΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΝΑ ΚΑΘΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΝΕ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ… Ο ΣΚΑΡΜΟΥΤΣΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ '79 ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΕΙ "ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΕΚΑΛΕΠΤΗ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟ 10!!"
ΣΙΓΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΙ ΑΛΛΟ… ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΚΟΜΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ Ο ΠΑΛΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΝ ΔΕΣ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΠΟΤΟ ΤΟΥ ΑΛΚΑΖΑΡ… "ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ… ΜΕΣΟΥΡΑΕΙ ΕΔΩ ΠΟΣΟΙ ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ;;; ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΝ!!! ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΧΝΑΜΕ ΣΥΛΛΗΠΤΙΚΑ ΔΕΚΑΑΝΤΗ!" 💪🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά, έτσι έχει η ιστορία σιγά σιγά να γίνεται θρύλος μέσα στις ψυχές μας… θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στον πάγκο στο Βεΐκου, πριν τον αγώνα με την ΑΕΚ, ένας γέρος μου είχε πει μια ιστορία που ακόμα μου 'χει μείνει τρυπωμένη στον εγκέφαλο σα σφουγγάρι βουτηγμένο στη χολή…
ο Ανδρούτσος εκείνη την εποχή είχε πιάσει δουλειά στο λιμάνι του Βόλου σα ασήμαντος εργάτης στα βάθη της βιοπάλης, όσο κάνει γυμναστική στο πάνω γήπεδο οι άλλοι παίκτες. το βράδυ όμως, μόλις τελείωνε η βάρδια του, έπιανε τη ρόγα σαν τους κατοίκους της Λήμνου και πήγαινε μόνος του στα τείχη του Θυμαρίου ν' ασκείται! κι ένας γέρος φούρναρης από το Σέσκλο, ο οποίος γνώριζε τους ανθρώπους των γηπέδων σα βίβλο, μου έκανε νόημα όταν τον είδε κάτω από την προβοσκίδα του γηπέδου: "βλέπεις εκείνον τον αγόρι εκεί; αυτός ξυπνάει το πρωί για δουλειά σα άνθρωπος και όταν νυχτώνει γίνεται λιοντάρι για τη φανέλα του!"
και τώρα που στέκεται εκεί στα σκαλιά της παλιάς κερκίδας—αυτός είναι ο άνθρωπος που κάποτε έπαιζε έναν αγώνα σα δεκαπέντε άτομα μαζί! όταν τον βλέπω να δείχνει στις νέες γενιές πώς στήνεις μία κούρβα μέσα στην αγωνία, πότε-πότε τρέχει σα παιδί μιλώντας για τις κινήσεις του "γιατί τότε είχαμε ψυχή πρώτη φορά", εκεί μέσα μου σκέφτομαι πως τα γηροκόμια αυτά της μνήμης έχουν περισσότερα ζωντανά κύτταρα από όλη την ομάδα ενός προγράμματος… κι αυτοί είναι οι ίδιοι που σέρνουν μαζί τους όλα εκείνα τα χρόνια σα βαρίδια στις τσέπες…
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τρεις φορές κατέβαινε αριστερά εκείνος ο άνθρωπος και τρεις φορές η μπάλα σου γυρνούσε σα δορυφόρος στα πόδια του. Σήμερα; Κάποιοι πάνε στο γήπεδο με ξύλινο φορείο, όχι σα γίγαντες.
Ρίξ' τους μια ματιά εκεί στην παράκεντρική—στον ίδιο σχεδόν χώρο, στους ίδιους πάγκους, κάτω από το ίδιο θολό βράδυ του Θυμαρίου. Εκείνοι; Τρεις γέροι σα βαρίδια ξεκολλημένα από τον χρόνο, φορούν ακόμα το σακάκι με τον αριθμό 10 σα στρατιωτικό κοντοστράχαλωμα. Αυτοί οι άνθρωποι κάποτε έπαιζαν σα δέκα άτομα μαζί—τώρα κάποιοι συμπαίκτες τους ξεχνούν τους κανόνες του παιχνιδιού μέσα σε έναν χρόνο, ξεχνούν ακόμη και τι σημαίνει να φοράς φανέλα.
Κι όμως εσύ, εκεί στην τελευταία κερκίδα, βλέπεις τους νέους φίλους σου να στήνουν τις κούρβες σα σχολή παλιάς εποχής, κρατώντας σιγά-σιγά τη κληρονομιά. Αυτοί οι γέροι δεν είναι κατάλοιπα· είναι ζωντανές μνήμες που λένε στους νέους: "κάποιος κάποτε χρειάστηκε δεκαπέντε λεπτά του αγώνα για ν' αγγίξει την ουσία." Σήμερα αρκεί ένας αγώνας και μια εντύπωση για ν' αλλάξει ολόκληρη η φιλοσοφία μιας ομάδας.
Πού χάθηκε εκείνο το κίνητρο; Στο τέλος της βάρδιας έκαναν γυμναστική στη ρόγα· σήμερα κάποιοι κάνουν γυμναστική στις εικόνες των social media. Εκείνοι έπαιζαν σα να ήτανε μονάριοι· αυτοί οι άνθρωποι κάπου στη μέση ξέχασαν πως το Θυμάρι δεν ήταν μόνο στάδιο, ήταν γη της ψυχής. Κάθε Κυριακή εκείνοι οι τρεις βρίσκονται εκεί, όχι σα μουμίες—σαν ζωντανοί θρύλοι που κοιτούν τους νέους σα δικά τους παιδιά κι εκείνοι τους βλέπουν σα δικούς τους γονείς.
Και εσύ; Ακόμα σκέφτεσαι πως αυτοί οι άνθρωποι είναι παρελθόν; Δεν πέθανε τίποτα εδώ γύρω—μόνο άλλαξε η εποχή. Αυτοί είναι εκείνοι που ξέρουν πως η φανέλα του Λεβαδειακού δεν φοράται σαν διακοσμητικό πάνω στο πουκάμισο του βράδυ, φοράται σα όρκο. Σήμερα κάποιοι φορούν το logo σα σήμα της σούπερ-αγοράς· εκείνοι το φορούσαν σα λειτούργημα.
Εκείνοι ήταν η ομάδα· σήμερα έχουμε μία ομάδα. Εκείνοι έκαναν ιστορία· εμείς κρατάμε την ιστορία ζωντανή. Ποιος πραγματικά κερδίζει λοιπόν; Αυτοί που θυμούνται πως εκεί στη Θυμαρί ήταν το σπίτι τους, ή αυτοί που το κάνουν μόνο στάδιο; 🔥
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παλικάρια… κάποια βράδια σαν κάνω βόλτα στο παλαιό Θυμάρι νιώθω σαν να μπαίνω σε ένα ζωντανό μουσείο — μόνο που εκεί ο Γιάννης ο φούρναρης (ξέρετε εκείνον με τα λιωμένα μουστάκια) φοράει ακόμα τη παλιά μπλούζα της εποχής του Ανδρούτσου και διανέμει φρατζόλες λέγοντας στους νέους "αυτός ήταν πραγματικός κεντρικός". Σήμερα βέβαια οι κεντρικοί τρώνε σούσι ενώ κάνουν το warm-up. 🍣💦
Κι όταν βλέπω τον Πέτρο τον γερο-Σκαρμούτσο εκεί πάνω στην παράκεντρική να λέει στον δεκαπεντάχρονο που φοράει φανέλα του Λεβαδειακού "παιδί μου, εσύ κρατάς την παράδοση — εμείς ήτανε κι εσείς γίνεστανε" εμένα μου κάνει κλικ γιατί εκείνος ξέρει πως το γήπεδο δεν ήταν μόνο χώρος παιχνιδιού… ήτανε ολόκληρη ζωή! Σιγά σιγά άρχισε να τραγουδάει "σαν λιοντάρι βγήκες μπροστά" κι εγώ πάγωσα — οι νέοι έκαναν ρεπλίκα σαν ρομπότ.
Και ξαφνικά ο θρύλος Σαββίδης εμφανίζεται από το πουθενά κρατώντας μια φωτεινή σημαία μου λέγοντας "αυτή είναι η ομάδα μου, όχι κανείς άλλος!" και εγώ σκέφτομαι πως αυτοί οι άνθρωποι δεν γέρασαν… είχανε μέσα τους μια σπίθα που δεν σβήνει ποτέ. Ίσως κάποτε κάνουν εμάς όλους θρύλους για τους επόμενους — γιατί το Θυμάρι συνεχίζει να ζει όσο υπάρχει μία ψυχή εκεί! 🔥🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.