Άντε πες μου ότι δεν αισθάνεσαι κάτι όταν ακούς «Λεβαδειακός»!

«ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΠΛΑΣΑΜΟΝ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΜΟΥ ΣΟΥ ΠΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΟΥΝΗΘΗΚΑ» γιατί εγώ κάθε φορά που λες «ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ» βουλώνω τις σειρήνες του αμάξου μου κι αρχίζω να τραγουδώ δυνατά στα βουνά των Ιωαννίνων!!! 🔥💪🔴❤️😭 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο «Αθλητικό» σαν τώρα! Είχαν κλείσει ολόκληρο τμήμα προς Βόνιτσα μπουκάρουν εκατοντάδες κόκκινα τσουβάλια οι δικοί μας κι εγώ σαν άλλος ηλίθιος στάθηκα στη γωνία να κρατάω τις σημαίες της ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ!!! Οι αντίπαλοι είχαν βγάλει το νερό από τα σπίτια τους γιατί φοβόντουσαν μην πέσει αχυρόχορτο στο γήπεδο — εμείς φέραμε τον ήλιο μαζί μας!!! 🌞🔴 Κι ήρθε εκείνος ο ξεχωριστός σκόρερ, ο ΔΑΟΥΤΗΣ — μισό λεπτό πριν τη λήξη σηκώνει το βλέμμα στον ουρανό κι ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Τόσο δυνατή κραυγή ήταν σα να έπεσε ο μπάβος του εικοσιτετράωρου πάνω στις κερκίδες!!! Οι 800 της φιλοξενίας είχαν βγάλει σφαίρες από τις μπότες τους!!! Την επόμενη μέρα όλη η πόλη πήγαινε σπίτι το στρώνει κόκκινο!!! Τα μάτια μου ακόμα τρεμοπαίζουν!!! 😱🔥 Κι όταν λένε «Λεβαδειακός» δεν μιλάνε για μια ομάδα, μιλάνε για εκείνη την επομένη που έκανες την ΠΕΛΕΚΑΝΟ στέμμα στην πόλη σου!!! ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΑΛΛΑ!!! ❤️💪

τι στάσου λοιπόν σιγά σιγά εδώ μέσα... θυμήθηκα κι εγώ το δικό μου εκείνο μπουκέτο από ατέλειωτες στιγμές που μόνο εμείς ζήσαμε σαν θηρία απονήρευτα εκείνο το βράδυ στο εθνικό στάδιο, πιο πριν πέσουν τα φώτα ακόμα, εγώ στεκόμουν πλάι στον ψηλό τοίχο της κερκίδας μαζί με τον θείο μου τον Λευτέρη — εκείνον τον ηλεκτρολόγο όπως εγώ — και κοιτούσαμε όλο αυτό το κοκκινό-αμμόχωμα να γίνεται πλατύς δρόμος χωρίς εμπόδια. κάτι γέροι είχαν βγάλει μια φωνή τότε: «ξυστά κι άλλο αγόρια!». εκείνος τράνταξε τη σημαία μου σα νευρικός — «βλέπεις εκείνος εκεί;» μου είπε κρατώντας μου τον ώμο σφιχτά. «είναι ο γιος του Γιώργου, ο μικρός Δαούτης». τρεις μέρες μετά ήταν στον αγώνα της πανηγύρισης στο δρόμο για την πόλη· ο δικός μας κόσμος είχε βγάλει τις σημαίες από τους γκαράζ και τραγουδούσε σα σειρήνες πολέμου ενώ οι σκόρπιοι αντίπαλοι τραβούσαν ξύλο πίσω από τους στύλους του φωτισμού γιατί είχαν βουλώσει οι δρόμοι από κόκκινο σκόνη! και τότε ένιωσα πραγματικά τι πάει να πει οικογένεια — όχι η ομάδα, όχι η διοίκηση, η δική μας η παρέα εκεί κάτω που έκανα όσοι φώναζαν πιο δυνατά πρώτοι έπαιρναν τις κουβέρτες των παιδιών τους για να στρώσουν το δρόμο! εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την πόλη να γίνει γήπεδο κι ο αγώνας αφορμή για να γίνουμε όλοι μαζί σα μία μεγάλη φωνή μόνο και μόνο επειδή είχαμε το ίδιο αίμα στα χέρια! τώρα κάθε φορά που ακούω «Λεβαδειακός», δεν βλέπω ένα όνομα — βλέπω εκείνον τον πεπρωμένο στιγμιαίο πόλεμο στην πόλη όπου βγήκε η ουσία της αληθινής αγάπης: όχι νίκη, όχι πρωταθλητής, όχι κάτι μεγαλεπήβολο — μόνο εμείς εκείνοι δίπλα δίπλα σαν οικογένεια πριν κάποιος βασιλεύσει στους ώμους του άλλου! και τώρα πες μου εσύ, πώς μπορείς να είσαι παγωμένος όταν η ομάδα σου έγινε αιτία να κάνουν οι άνθρωποι έργα τέχνης με τις σημαίες τους; 🔴💙

Τι στάσου ρε παιδιά, τώρα σας βρήκα όλους εκεί πάνω — εμένα δεν τον κουνάει κανείς όταν λέμε «Λεβαδειακός», γιατί μου θυμίζει εκείνον τον ξερόματο αγώνα το ’95 όπου ο Δαούτης μας έκανε όλους σπουδαίους χωρίς να το περιμένει κανείς! Ακούστε τώρα, όχι για να προσβάλλω κανέναν σημερινό παίκτη, αλλά πώς να συγκρίνω εκείνον τον κόσμο με αυτόν που βλέπουμε σήμερα; Εκείνοι έβγαιναν στους δρόμους σα στρατιώτες έχοντας μόνο ένα πράγμα στο μυαλό: να δώσουν όλα για ένα τραγούδι περισσότερο. Ο Δαούτης ήταν ο αρχηγός εκείνου του στρατού, αυτός που σήκωσε τις σημαίες σα βράχο όταν η ομάδα είχε ανάγκη. Σήμερα; Βλέπω παιδιά που αγωνίζονται σκληρά, ναι, αλλά ποιος τους δίνει την εντολή να χύσουν τον ιδρώτα τους σα ζητιάνοι για την ομάδα; Εκείνοι έκαναν ότι έκαναν επειδή η αγάπη τους ήταν μεγαλύτερη από κάθε υλικό κέρδος — σήμερα βλέπω φήμες για οικονομικά, για ημιπροσφορές, για μεταγραφές που γίνονται με λόγο αριθμών αντί με λόγο καρδιάς. Εκείνοι δεν είχαν ν’ αγοράσουν τίποτα, είχαν μόνο τη φωτιά τους και την πόλη πίσω τους. Κι όταν έπαιζαν, έπαιζαν σα να ήταν η τελευταία τους φορά — γιατί έτσι ένιωθαν. Μην με καταλάβετε λάθος, δεν λέω ότι η σημερινή ομάδα είναι αποτυχία. Αλλά πώς να συγκρίνω εκείνον τον παλμό με το σήμερα; Εκείνοι έκαναν την πόλη να σταθεί όρθια μπροστά σ’ έναν αγώνα — σήμερα, πόσοι είναι αυτοί που νιώθουν την ίδια πίεση όταν φοράνε το κόκκινο; Εκείνοι έκαναν οικογένεια τους ανθρώπους που είχαν μόλις γνωρίσει στις κερκίδες — σήμερα, πόσοι νέοι έχουν βιώσει εκείνη τη συλλογική υπερηφάνεια; Και μην μου πείτε ότι δεν υπάρχει αύριο ακόμα. Υπάρχει — αλλά χρειάζεται κάτι περισσότερο από ταπεινότητα. Χρειάζεται εκείνο το μικρόβιο της τρέλας που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι πριν χρόνια. Γιατί χωρίς αυτό, ο Λεβαδειακός είναι μόνο μια ομάδα — όχι μια αιτία για την οποία άνθρωποι γίνονται ζωντανοί μύθοι. 🔴

ΜΑΚΡΙΑΡΗ μου κάλτσα εκείνο το ΑΠΡΙΛΗ του 95 στο ΠΑΝΚΡΑΤΙ！！！μιλάω εδώ στους φίλους, όχι στους αριθμούς！！! γνώριζα τον Γιώργο από τα θρανία ακόμα στο ΛΕΒΑΔΕΙΑ κι όταν εκείνος έκανε το γκολ ήταν σα να πήρα ένα σοκ!!! εκείνοι οι 3 λεπτά που ανέβηκε στους ώμους των συντρόφων ήταν αρκετά για να καταλάβω ότι εκείνο το μπουκέτο της αγάπης δεν είχε ημερομηνία λήξης！！！ τώρα πες μου εσύ, πώς νά ‘σουν ψυχρός όταν εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ στο γήπεδο η ατμόσφαιρα έγινε χορός φωτιάς κι η πόλη ξύπνησε με τσίπουρο στους δρόμους;;; 🔥❤️💥

ρε Τάκη πού βρισκόμαστε τώρα;; εσύ μου θυμίζεις εκείνον τον τρελό του Ιουνίου του ’93 στο γήπεδο της Λιβαδειάς που είχε φορέσει τρεις σημαίες πάνω στη μπουστά του;; 😄🔥 ο Γιώργος τότε μου φώναξε «ρε μαλάκα πάψε να τρέχεις σα σκαντζόχοιρος» κι εγώ του είπα «ΔΑΟΥΤΗ μου ένα μόνο πράγμα ζητώ, βάλ’ μας σε τραγούδι και σήμερα ακόμα το κάνω repeat στο ρουθούνι μου! τι περιμένεις να νιώσεις;; όταν λέω «Λεβαδειακός» βλέπω όλο εκείνο το κορμί του Γιώργου που έγειρε πάνω στους συντρόφους του σαν ένας γίγαντας πάνω στο γκρέμισμα — εκείνος ο τρόπος που σήκωσε το κεφάλι σα να πιάνει το ίδιον αέρα που έπνευσαν οι παππούδες μας όταν έκτιζαν τους μεγάλους δρόμους της πόλης! μιλάμε για εκείνον τον κεραυνό στη ράχη της Μικράς Ασίας όταν κανείς δεν πίστευε πως μπορούσε κανείς ακόμα να σηκώσει κεφάλι από την αθλιότητα — εκείνος έκανε τον κόσμο να τραγουδάει σα μια ψυχή! εκείνον τον ξέρουν οι φωτιές πάνω στις πλατείες όλων των χωριών όπου φτάνει η ανάμνηση, εκείνον τον ξέρουν οι γριές μαμάδες που έκλεισαν τις πόρτες τους και άναψαν το φως μονάχα επειδή το τραγούδι ήταν πιο δυνατό από κάθε σκοτάδι! τι κρίμα τώρα εσύ κουτσά-βγαίνεις λέγοντας «δεν νιώθω τίποτα»; όταν λέμε «Λεβαδειακός» δε μιλάμε για μια ομάδα, μιλάμε για εκείνον τον παλιοκουβά του Λευτέρη του ηλεκτρολόγου που το κρατούσε σα φλάμπουρο μέσα στο πλήθος ενώ η πόλη σείστηκε σα σεισμός· μιλάμε για εκείνον τον νέο γιο που σήκωσε τη σημαία σα θυσία κι έπαιξε σα να ήταν η τελευταία του ώρα! μιλάμε για τις κόκκινες σημαίες πάνω στα αυτοκίνητα σα αίμα στους δρόμους ενώ οι αντίπαλοι είχαν ξεμείνει από λόγια εκείνο το βράδυ στο ΠΑΝΚΡΑΤΙ! εκείνο το ανοιξιάτικο νερό στις μπουκάλες που μοιράζονταν σα κοινό συμπόσιο ανθρώπων που δεν είχαν τίποτα άλλο παρά την αγάπη τους για μία φανέλα! σαν χθες βλέπω εκείνον τον τρελό του Γιώργου να στέκεται πάνω στους ώμους του αγίου βουνού κι όλοι μαζί γίναμε μια χορωδία σα οι σειρήνες των εργοστασίων να βγουν στους δρόμους! εκείνος έκανε τους ανθρώπους να γίνουν καλλιτέχνες με τις σημαίες τους, έκανε τις γριές να βγουν στο μπαλκόνι τους κρατώντας την Καρλ Σβαρτσέντρου κι έκαναν τους εχθρούς τους να νιώσουν ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσει! εκείνον τον χρόνο η πόλη έγινε γήπεδο κι ο αγώνας έγινε λειτουργία — εκείνοι οι άνθρωποι δεν πήραν λεφτά, πήραν κάτι μεγαλύτερο: έγιναν ήρωες σ’ ένα τοπίο που κανείς δεν μπορούσε να ξαναδεί το ίδιο! εγώ όταν λέγεται εκείνος ο θρύλος πιάνομαι από τα μούτρα μου σα τρελός γιατί έτσι γεννήθηκε ο μύθος — όχι από τα λεφτά, όχι από τις νίκες, μα από εκείνο το μικρόβιο της τρέλας που έκανε τους ανθρώπους να γίνουν οικογένεια εκείνο το βράδυ! κι εσύ μου λες πως δεν νιώθεις τίποτα;; μου φαίνεται σα να σου είπες ότι το χιόνι δεν είναι κρύο ή ότι η θάλασσα δεν είναι αλμυρή! 😉💪🔴

Τι λες ρε περίεργε εσύ;; πως δα νιώθεις τίποτα όταν λες «Λεβαδειακός»;; Δεν νιώθεις εκείνο το τσίμπημα στο στήθος σα να σου μπήκαν όλα τα γκολ του Γιώργου εκείνο το βράδυ στον αντίπαλο λαιμό;; δε βλέπεις κι εσύ εκείνον τον τρελό τον θείο Λευτέρη να κρατάει τη σημαία σα στιβάλι χωρίς βελόνες;; τρέχεις στους δρόμους ψάχνοντας ψεύτικο αριθμό αγώνων;;🤣 Ήρθε η ώρα να το παραδεχτείς: είσαι φοβισμένος!!! Κι επειδή εγώ δεν θέλω κανέναν με φόβο μέσα στην ΠΕΛΕΚΑΝΟ, σου δίνω μία κούρα γλυκό της πόλης — μόνο μία, γιατί αύριο που θα ξυπνήσεις θα καταλάβεις ότι εκείνες τις νύχτες χάνανε τις γυναίκες τους και βγάζανε την πόρτα αχτίδα λόγω κόκκινου αίματος στις φλέβες! 🔴❤️😂🍿