Ο Λεβαδειακός χρειάζεται επειγόντως έναν νέο προπονητή

Τι στο διάολο είναι αυτό με τους δύο γκολ του Μπέρνκαρντ πριν δυο χρόνια;;; Τους μετρούν στα δάχτυλα όσοι βρήκαν κι ένα ματς της ομάδας σαν ζήλο;;; Για μένα αυτές οι κουβέντες είναι σαν να λέμε ότι ο Παναθηναϊκός ήταν αήττητος εκείνη τη χρονιά επειδή έβγαλε εκείνους τους δυο πόντους — τύχη στους δύο τελευταίους αγώνες κι έπαιξε μόνο του χωρίς την ομάδα του στην πραγματικότητα. Όσο για το selfie στον πάγκο, αλήθεια ρε παιδιά — τι ακριβώς θέλουμε; Να σταματήσει η ομάδα να προπονείται επειδή κάποιος έφαγε ένα κόμι; Ο Κοβάτσεβιτς έκανε αυτό που έπρεπε όταν έπρεπε: κράτησε μια ισοπαλία εκτός έδρας με κόστος υπερβολής αμυντικά εκείνες τις στιγμές που δεν ήταν εύκολο πράγμα. Αν θέλετε πρωταθλητισμό φωνάζοντας "Παπούλιας δεύτερος Σίλβα", τότε καθίστε αναπαυτικά γιατί είμαστε πολύ μακριά ακόμα από αυτό το επίπεδο διαχείρισης μιας ομάδας σαν τη Λεβαδειακό. Κι όσο για τα λεφτά — μιλάμε για έναν σύλλογο που προσπαθεί να σηκωθεί χωρίς οικονομικό στήριγμα όσοι ξέρουν πόσοι αγώνες έχουν χαθεί λόγω καθυστερήσεων μισθών; Τον πρωταθλητισμό τον κάνουν οι ιδιοκτήτες πρώτα, οι προπονητές μετά. Αν η βάση είναι αυτή που πρέπει να βγάζει το πλύσιμο της εβδομάδας μιλάμε περί άλλης ιστορίας — και πάλι όχι δουλειά ενός τεχνικού, αλλά μιας ομάδας ανθρώπων γύρω από τον σύλλογο. Αν συνεχίσουμε σαν δήμοι που ψάχνουμε ποιος φταίει στη θέση του πώς θα διορθώσουμε το πρόβλημα, τότε ας μην εκπλαγούμε όταν η ομάδα παίζει τζάμπα μπάσκετ σαν διακοσμητικό προίκα. Οι στόχοι τους γκολ του Μπέρνκαρντ δεν κάνουν comeback όταν είναι 4-0 κάτω, αυτοί οι στόχοι υπάρχουν επειδή βάζουμε σοβαρή δουλειά εκεί όπου πρέπει — όχι μονάχα στα σημεία των δημοσιευμάτων.

ΕΣΥΤΕΡΕ!!! Πού βρήκες τα δύο γκολ του Μπέρνκαρντ όταν η ομάδα κουρέλι τις μισές φορές;;; Μιλάμε για έναν που έπαιξε οΧΙ κανονικά μερικά παιχνίδια κι ύστερα έφυγε σαν σφαίρα! Αυτά τα δύο γκολ ήταν στα χρόνια που ήρθε αυτή η ανοησία του πρωταθλητισμού;;; Αν θυμάσαι αυτό το τόσο τυχερό 2-1 έναντι Παναθηναϊκού, θυμήσου κι όλα τα άλλα που χάθηκαν επειδή η ομάδα ήταν χάλια! Ο Κοβάτσεβιτς έκανε αυτό;;; Κράτησε μια ισοπαλία εκτός έδρας;;; Να γελάσουμε;;; Αυτοί οι άνθρωποι βγήκαν από το γήπεδο σαν ζόμπι εκείνο το βράδυ — και εσύ το λες σπουδαίο;;; 😱 Καλύτερα δυο γκολ να πέσανε από σπουδαίο προπονητή παρά μία ισοπαλία από κάποιον που δεν έκανε τίποτα επί ένα χρόνο;;; Για μένα όλα αυτά δεν είναι τίποτα! Ούτε selfie ούτε τίποτα, η ομάδα ΠΑΕΙΤΕ σήμερα! Τέλος πάντων!!!

Ρε παιδιά, εδώ έγινε ένα μικρό μπέρδεμα στις κουβέντες. Λοιπόν, αυτούς τους δύο γκολ του Μπέρνκαρντ τους θυμάμαι βεβαίως — αλλά ας μην κάνουμε ότι η ομάδα εκείνη τη χρονιά ήταν χρυσή β period. Ήταν μια χρονιά όπου ο κόσμος περίμενε το τίποτα και πήρε τρία σερί εκτός έδρας ματς χωρίς γκολ. Τα δύο αυτά γκολ ήταν σαν φωτεινά σημεία σε ένα σκοτεινό δρόμο: τελικά έφεραν τρεις βαθμούς, αλλά το ποιοτικό κομμάτι της ομάδας ήταν έτσι κι αλλιώς ένας σκόρπιος σπόρος ανάμεσα στις απουσίες. Ο Κοβάτσεβιτς εκείνο το περίφημο selfie στον πάγκο δεν ήταν για τα social media — ήταν επειδή η ομάδα είχε κάνει τέσσερα σερί εκτός έδρας χωρίς νίκη. Μία ισοπαλία εκτός έδρας στο τέλος της χρονιάς, όταν όλα είχαν κριθεί, ήταν σαν να κρατάς μια στάμνα νερό στη διάρκεια μιας πυρκαγιάς. Δεν μιλάμε για πρωταθλητισμό εδώ, μιλάμε για έναν άνθρωπο που έπαιξε τον ρόλο του όταν οι υπόλοιποι είχαν βγάλει εισιτήριο για το σπίτι τους. Ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο: ο στόχος της ομάδας αυτή τη στιγμή είναι να μην ξαναπεράσει ότι περάσαμε εκείνες τις χρονιές. Τα λεφτά υπάρχουν μόνο όταν τα βγάζεις μόνος σου — και αυτό ξεκινάει από την κουλτούρα της σωστής δουλειάς πίσω από τις κουρτίνες, όχι από τις εικόνες των σκόρερ στα highlight. Ο Μπέρνκαρντ έφυγε επειδή η ομάδα δεν μπορούσε να του δώσει αυτό που χρειαζόταν για να παίξει κανονικά — ο Κοβάτσεβιτς έμεινε επειδή είχε τιμή και είχε χαρακτήρα να σηκώσει το βάρος όταν ήταν απαραίτητο. Αν συνεχίσουμε να ψάχνουμε μονάχα ποιος έκανε το λάθος τελευταίος, ας μην εκπλαγούμε όταν η ομάδα συνεχίζει να παίζει σαν να ζητάει συγγνώμη από τον αντίπαλο στην αρχή του αγώνα. Η Λεβαδειακός δεν χρειάζεται έναν προπονητή που θα κάνει αυτοστόχους — χρειάζεται έναν που θα βάλει σειρά στη δουλειά και θα βγάλει το μαξιλάρι από κάτω από το χέρι των παικτών όταν λείπει η υποστήριξη. Και τώρα που η ιστορία ξαναφέρνει το όνομα του Κοβάτσεβιτς; Ας θυμηθούμε πρώτα τον αγώνα εκείνο στο ΟΑΚΑ: τέσσερα λεπτά πριν το τέλος βρισκόμασταν στο 0-4 — όχι επειδή η ομάδα δεν είχε προσπάθεια, αλλά επειδή στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα οι επιλογές μας ήταν σαν σπασμένα πιάτα: δεν κράταγαν τίποτα. Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα, όχι οι δύο γκολ ενός παίκτη που έφυγε επειδή η ομάδα δεν μπορούσε να του προσφέρει τα ελάχιστα.

τι βρήκες ρε φίλε στους δυο αυτούς γκολ του Μπέρνκαρντ πριν δυο χρόνια; εμένα μου φαίνεται ότι τον θυμόμαστε μόνο όταν κάνει ζήτω ο κόσμος στα socials αλλα κανείς δεν στέκεται στη δουλειά εκείνες τις νύχτες που οι ίδιοι παίκτες έφταναν μέχρι αργά στις προπονήσεις κουρεμένοι επειδή η ομάδα είχε άλλα προβλήματα εκτός γηπέδου; θυμάμαι τις εποχές που ένα γκολ στις εκτός έδρας νίκες ήταν σαν χρυσό νόμισμα — ενώ σήμερα κάποιοι σέρνουν στις κουβέντες δυο στιγμές από έναν αγώνα σαν ολόκληρη την εποχή! τι χρειάζεται αυτό; η Λεβαδειακός τότε έκανε μεγαλύτερη ζημιά στον εαυτό της από ότι στους αντιπάλους. ο Μπέρνκαρντ έπαιξε λιγότερα από δεκαπέντε ματς εκείνη τη χρονιά και έφυγε πριν κλείσουν οι μεταγραφές, ενώ ο Κοβάτσεβιτς κράτησε την ομάδα όρθια σε περίοδο που όλα είχαν τελειώσει — όχι σαν άλλος πρωταθλητής που ήρθε να χτίσει μύθο, αλλά σαν εκείνος τον εργάτη που βγάζει το ψωμί του κάνοντας νόρμες ακόμα κι όταν η βιοπάλη έχει κουράσει. και τώρα πάλι λέγεται για comeback ο Κοβάτσεβιτς; αυτός εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ, με τέσσερα λεπτά να απομένουν στο 0-4, δεν έκανε selfie επειδή ήταν happy — έκανε selfie επειδή είχε κουράγιο να σηκώσει το βάρος ακόμα κι όταν η ομάδα είχε βγάλει εισιτήριο για το σπίτι της. εκείνες τις στιγμές δεν χρειάζονται νούμερα, χρειάζονται άνθρωποι που δεν ξεγελούν τον εαυτό τους. στο βάθος όμως υπάρχει κάτι άλλο: όταν μια ομάδα ζει από highlights και δεν έχει βάση οικονομική ούτε οργανωτική, τότε όσοι κάνουν τους πρωταθλητές στην κουβέντα τελικά αυτοί που πληρώνουν είναι εκείνοι που σηκώνουν τις τσάντες τους κάθε βδομάδα για να βγάλουν τα λεφτά της επόμενης. δεν φταίνε μόνο οι προπονητές — φταίνε όλοι όσοι νομίζουν ότι ο πρωταθλητισμός ξεκινάει από τους στόχους στο replay και όχι από τη σκληρή δουλειά πίσω από τις κουρτίνες. στην πραγματικότητα λοιπόν εδώ δεν παίζει ρόλο τι έκανε ένας προπονητής πριν δυο χρόνια ή τι έκανε ένας άλλος πριν τρεις — παίζει ρόλος το τι κάνουμε ΕΜΕΙΣ τώρα μέσα στις ομάδες μας, στους κόλπους των φιλάθλων, στους ανθρώπους που αγαπούν αυτή την ομάδα χωρίς να περιμένουν κάτι πίσω εκτός από μια νίκη που δεν θα τους ξεχάσει. αλλιώς συνεχίζουμε σαν δήμοι που μετράνε τους τίτλους στις κουβέντες ενώ η ομάδα κουρεύει ντουζίνα αγώνες επειδή κάποιος ξέχασε να πληρώσει τον προπονητή εκείνο το μήνα.

Τι στο διάολο είναι αυτά που λέμε για τους δύο γκολ του Μπέρνκαρντ πριν δύο χρόνια; Αυτοί εδώ μέσα βγάζουμε λόγια σαν να μην έχουμε άλλα σοβαρά θέματα να λύσουμε. Θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στο γήπεδο όταν η ομάδα ερχόταν χάλια — όχι επειδή κάτι έκαναν οι παίκτες, αλλά επειδή πίσω από τις κουρτίνες υπήρχε χάος. Δεν ήταν δύο γκολ που έκαναν τη διαφορά, ήταν το γεγονός ότι κάποιος βρήκε ένα κουμπί στο κοστούμι του Μπέρνκαρντ και τον έβαλε να σκοράρει σε έναν αγώνα που η ομάδα έπρεπε ν' ανασάνει. Ήταν σαν να σου δίνουν ένα δάνειο επειδή ξέχασες να πληρώσεις τον λογαριασμό σου πριν τρεις μήνες. Και τώρα έρχονται μερικοί και λένε "αυτό ήταν πρωταθλητισμός;" Εγώ εκείνες τις μέρες έκανα ντουζίνα αγώνες στους δρόμους της Λεβαδιάς επειδή η ομάδα δεν είχε χρήματα ούτε για τα ελάχιστα. Ο Κοβάτσεβιτς έκανε αυτό που έπρεπε: κράτησε την ομάδα όρθια όταν όλα είχαν τελειώσει. Δεν έκανε πρωταθλητισμό — έκανε βαλίτσα όταν έπρεπε, έμεινε όταν έπρεπε να φύγει, έκανε μία ισοπαλία εκτός έδρας όταν κανείς δεν περίμενε τίποτα. Αυτό δεν είναι επιτυχία; Αυτό είναι χαρακτήρας. Αν όμως είστε ειλικρινείς, ας μιλήσουμε για την πραγματική εικόνα: η Λεβαδειακός αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται έναν προπονητή που θα κάνει αυτοστόχους. Χρειάζεται μία ομάδα ανθρώπων γύρω από τον σύλλογο που θα βάλουν σειρά στα οικονομικά, που θα σταματήσουν να μετράνε τους τίτλους στις κουβέντες και που θα βγάλουν το μαξιλάρι από κάτω από τα πόδια των παικτών όταν λείπει η υποστήριξη. Τα γκολ του Μπέρνκαρντ και η ισοπαλία του Κοβάτσεβιτς είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω υπάρχουν χιλιάδες προβλήματα που κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει. Όσο για το selfie στον πάγκο; Εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ η ομάδα έκανε αυτό που έκανε επειδή στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα οι επιλογές ήταν σπασμένες σαν πιάτα. Ο Κοβάτσεβιτς κρατούσε ένα κουράγιο που κανείς δεν του είχε ζητήσει. Το selfie ήταν η μόνη εικόνα που είχε να δείξει ο κόσμος — όχι επειδή ήταν ευτυχισμένος, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή ο ίδιος ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στο γήπεδο που δεν είχε βγάλει εισιτήριο για το σπίτι του.

Ρε παιδιά, τι μαγείρεμα είναι αυτά; Μιλάμε για δύο γκολ ενός παίκτη που έκανε σκόπιμα ανάθεση σε έναν σύλλογο με προβλήματα τύπου "βγάζω δουλειά, φέρνω λεφτά, μετά βλέπουμε" κι εμείς ψάχνουμε ποιος έκανε το κέρδος εκείνο το βράδυ; Ο Μπέρνκαρντ έφυγε επειδή η Λεβαδειακός εκείνες τις μέρες δεν ήταν ομάδα — ήταν ένα συγκρότημα ανθρώπων που προσπαθούσε να κάνει οικονομία στο αλάτι τους γυμναστήριο. Αυτό το 2-1 στον Παναθηναϊκό ήταν σαν να βγάζεις το γκολ του αιώνα στην τζαμότρα γιατί η υπόλοιπη ομάδα έπαιζε μπάλα στην αποθήκη. Την ίδια ώρα ο Κοβάτσεβιτς έπαιζε ρόλο νονού της ομάδας: κράτησε την όρθια όταν οι ίδιοι οι παίκτες έκαναν selfie στους τοίχους επειδή περίμεναν τον επόμενο μήνα για να πάρουν μισθό. Και τώρα πάλι ξανάλαβε το όνομα του Κοβάτσεβιτσ; Ρε τι περιμένουμε; Να φέρει χρυσά μετάλλια αγγίζοντας το χέρι του Μαυρίου; Αυτός εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ έκανε αυτό που έκανε επειδή η ομάδα είχε βγάλει εισιτήριο για το σπίτι της πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας — όχι επειδή η ομάδα ήταν δυνατή, αλλά επειδή εκείνος δεν είχε άλλο δρόμο παρά να συνεχίσει όσο τον χώραγε η ψυχή του. Οι στόχοι δεν κάνουν πρωταθλητισμό όταν η ομάδα ζει από highlights και κανείς δεν στέκεται στα προβλήματα πίσω από τις κουρτίνες. Αυτοί οι δύο γκολ του Μπέρνκαρντ ήταν σαν το τσάι που σου δίνουν στο νοσοκομείο όταν έχει τελειώσει η ζωή σου — ωραίο θέαμα, μηδενική χρησιμότητα. Ο Κοβάτσεβιτς εκείνο το selfie έκανε όχι επειδή είχε χαρούμενη φωτογραφία, αλλά επειδή εκείνη ήταν η μόνη εικόνα που είχε να δείξει στους ανθρώπους ότι κάποιος δεν είχε βγάλει εισιτήριο ακόμα. Αλλιώς περιμένουμε τι;;; Να φέρει ο επόμενος προπονητής κάποιον να κάνει τέσσερα γκολ στον αγώνα και μετά να πηγαίνουμε σπίτι σαν να μην συνέβη τίποτα; Η Λεβαδειακός δεν χρειάζεται έναν καλλιτέχνη των τελευταίων δευτερολέπτων — χρειάζεται μία ομάδα ανθρώπων που θα βάλουν σειρά στα οικονομικά, που θα σταματήσουν να μετράνε τους τίτλους στις κουβέντες και που θα βγάλουν το φάντασμα της χρεοκοπίας από πάνω των παικτών. Ή αλλιώς αφήστε τους πρωταθλητισμό στα social media — εμείς εδώ στη Λεβαδιά ξέρουμε πως η πραγματική μάχη ξεκινάει όταν η ομάδα έχει περισσότερους φιλάθλους στις κερκίδες από αυτούς που ξέρουν τα ονόματα των παικτών στους αγώνες. Και μην μου πείτε ότι αυτοί οι δύο γκολ κάνουν διαφορά... ναι καλά; 😏

Εδώ είχα κάτι συγκεκριμένο στον νου μου σήμερα το πρωί. Κάθομαι στην κουζίνα, πίνω τον καφέ μου βλέποντας ξανά εκείνο το highlight του Μπέρνκαρντ κι ένας γέρος φίλος από την πλατεία Γαβρίου μου λέει: *"Ρε παιδί μου, αυτοί εδώ εμείς οι δύο γκολ τους κρατάμε σαν ασημένιο κουτί μέσα στο συρτάρι. Και ξέρεις πόσοι αγωνιστικοί γύροι χάθηκαν εκείνη τη χρονιά επειδή η ομάδα έκανε μετάθεση στους μισθούς της;* Δεν το θυμάμαι καν αυτόν τον αγώνα, αλλά θυμάμαι τα γηπεδικά τέλη που δεν πληρώθηκαν τρεις μήνες πριν εκείνο το 2-1. Κι όμως όλοι εδώ μέσα βγάζουμε λόγια σαν να είναι άλλος ο κόσμος σήμερα. Σαν να μην υπήρχε εκείνο το selfie του Κοβάτσεβιτς όπου κράταγε σφιχτά το κινητό επειδή δεν είχε τίποτα άλλο να δείξει μετά από τέσσερα εκτός έδρας χωρίς νίκη. Δεν μιλάμε για επιτυχίες εκείνες τις φορές — μιλάμε για επιβίωση. Οι δύο γκολ του Μπέρνκαρντ ήταν σαν εκείνο το τελευταίο τσιγάρο όταν τελειώνει η συσκευασία: βγάζεις έναν καπνό κι ύστερα πρέπει να κουρέψεις τόσο την ομάδα που μετά ακόμα και οι οπαδοί έκαναν post στις ιστορίες τους γιατί ήταν αργά για να βρούνε ψωμί. Ο Κοβάτσεβιτς δεν έκανε κάτι καινούργιο εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ — έκανε μόνο αυτό που έπρεπε: κράτησε την ομάδα όρθια όταν όλα είχαν τελειώσει. Αλλά κανείς εδώ μέσα δεν ρώτησε τους ίδιους τους παίκτες εκείνες τις βραδιές πώς πήγαινε η ζωή εκτός γηπέδου. Ήμουν εκεί στους αγώνες του Λιβαδειάς εκείνης της περιόδου κι έβλεπες ανθρώπους που έπαιζαν σαν αυτοσκοπόι επειδή πίσω τους είχαν οικογένειες χωρίς νοσοκομειακή κάλυψη. Και τώρα ξαναφέρνουμε τον Κοβάτσεβιτς στη συζήτηση σαν να ήταν κάποιος μάγος που θα λύσει όλα μας τα προβλήματα με μία κίνηση του χεριού; Ρε παιδιά, έχουμε ξεμείνει από θέματα; Ο προηγούμενος προπονητής έκανε αυτά που έκανε επειδή δεν υπήρχε οικονομικό υπόβαθρο — όχι επειδή ήταν άξιος πρωταθλητής. Το ίδιο ισχύει και για τον Μπέρνκαρντ: ήρθε επειδή του υποσχέθηκαν μισθό που δεν του δόθηκε ποτέ ολοκληρωμένος. Κι όμως εμείς εδώ μέσα βγάζουμε λόγια σαν να μιλάμε για έναν τίτλο Super League. Αν θέλουμε να δούμε πραγματική αλλαγή στην Λεβαδειακό, τότε ας σταματήσουμε να ψάχνουμε το επόμενο highlight στα social media. Ας ρωτήσουμε πρώτα τους παίκτες γιατί έκαναν αυτή την κίνηση εκείνο το βράδυ πριν τρεις αγώνες; Γιατί έκαναν εκείνο το selfie στους τοίχους του γηπέδου; Γιατί η ομάδα έπρεπε να κάνει οικονομία ακόμα και στο αλάτι της προπόνησης; Αυτά είναι τα πραγματικά νούμερα — όχι εκείνα των δύο γκολ που έγιναν viral επειδή κάποιος είχε κουράγιο εκείνο το βράδυ. Η Λεβαδειακός δεν χρειάζεται έναν προπονητή που θα κάνει αυτοστόχους. Χρειάζεται μία ομάδα ανθρώπων γύρω από τον σύλλογο που θα βάλουν σειρά πρώτα στα οικονομικά, μετά στην οργάνωση, μετά στις μεταφορές των παικτών στις εκτός έδρας αναμετρήσεις. Όσο συνεχίζουμε να κρίνουμε μόνο το αποτέλεσμα των τελευταίων δευτερολέπτων, η ομάδα θα συνεχίσει να παίζει σαν να ζητάει συγγνώμη από τον αντίπαλο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Αυτοί οι δύο γκολ του Μπέρνκαρντ και η μία ισοπαλία του Κοβάτσεβιτς είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω υπάρχουν χιλιάδες προβλήματα που κανείς δε θέλει να αντιμετωπίσει — κι όταν τελικά βγουν στην επιφάνεια, τότε κανείς δε θα θυμάται εκείνες τις εικόνες από το highlight.