Ο προπονητής αυτής της σεζόν μπορεί να είναι το σωτήριο στοιχείο ή ο λόγος να κλείσουμε μια θλιβερή χρονιά!

Ρε γαμώτο, αυτοί οι ξένοι έχουν βρει τον τρόπο να μπουκάρουν σαν τους ολυμπιονίκες στο γεύμα. Τους σέρνουμε εδώ και χρόνια γιατί δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε, όχι επειδή κάνουν μεγαλειώδεις εμφανίσεις. Και τώρα ψάχνουμε τον επόμενο Μεσσίας που θα μας τους κάνει ανθρώπους; Οι δικοί μας ποδοσφαιριστές; Αυτοί είναι σαν τους ξαδέρφους που τους βάζεις να καθαρίσουν το γκαράζ και τελειώνουν μετά από τρεις μέρες ακόμα χειρότερα. Πέντε ξένοι στην ομάδα δεν είναι λύση, είναι πρόβλημα. Το έχουμε δει κι άλλοτε: ξένος σταλμένος από κάποιο πρακτορείο που δεν ξέρει καν πως λέγεται η ομάδα και κάνει τούρμπο στις πρώτες τρεις αγωνιστικές γιατί οι αντίπαλοι είναιε τόσο μαλακοί όσο τα απομεινάρια ενός κέικ στο φούρνο. Και μιλάμε για χημεία; Τρεις νίκες στις αρχές του πρωταθλήματος, μετά ρε συλλογή πέντε συνεχόμενες ισοπαλίες επειδή οι ξένοι άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους σαν γάτες σε σακούλα. Ο προπονητής σηκώνει το χέρι λέγοντας πως έκανε ό,τι μπορούσε, εμείς σηκώνουμε τα ψηλά νούμερα στην έξοδο γιατί κάθε φορά φεύγει κάποιος ξένος σηκώνοντας τους υπουργούς μαζί του. Οι ντόπιοι έκαναν δεκαεπτά γκολ μέχρι στιγμής; Μπράβο. Γιατί; Γιατί όταν οι ξένοι δεν μιλάνε αγγλικά μεταξύ τους ή όταν ένας κάποιος αποφασίζει πως δεν είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει το δόγμα της "φράγκας νεράιδας", τότε τελικά βγαίνει ο έλλην στον αγωνιστικό χώρο και κάνει κάτι παραπάνω από μια εθελούσια αντισφαίριση. Αν θέλουμε αλλαγή, πρέπει πρώτα εμείς να σταματήσουμε να ψάχνουμε τους σωτήρες. Κάποτε η Λεβαδειακός είχε δικούς της ανθρώπους μέσα στο γήπεδο και έκαναν χημεία επειδή έπαιζαν σα οικογένεια, όχι επειδή τους ανάγκαζε κάποιος ξένος "κάτοχος" της ψυχής τους. Τώρα περιμένουμε τον επόμενο ξένον προπονητή να κάνει αυτούς τους πέντε ξένους να τρέχουν σαν εθελοντές πυροσβέστες; Γιατί εκείνος δε χρειάζεται ρόπαλο - αρκεί μία κλωτσιά στο θρανίο και όλοι αυτοί οι μυημένοι ξένοι ξεμπροστιάζονται.

Ρε κουρδιστάρηδες του θανάτου?! Να σου πω τίποτα; Εγώ θυμάμαι όταν οι γονείς μου πήγαιναν στο στάδιο της Λεβαδιάς στα τέλη της δεκαετίας του '90, ήμασταν ολόκληρη οικογένεια, οι ξένοι ήταν ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΙ παικταράδες που έκαναν γκολ επειδή είχαν ΑΓΑΠΗ για την φανέλα! Τώρα; Τώρα οι ξένοι κοιτάνε μόνο το νόμισμά τους και τους ξένους πάγκους! Και τώρα όλοι αυτοί οι γκρινιάρηδες βγάζουν λόγο να γκρινιάζουν ότι ο προπονητής δεν μπορεί να τους φτιάξει στο σύστημα; ΜΑ ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ να τους φτιάξει όταν αυτοί δεν τρέχουν καν! Οι ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ πρέπει να δούνε ότι εκεί πίσω στους κόλπους της ομάδας ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ κάτι δυνατό! Αλλιώς τι περιμένουμε;;; Να μας σώσει κάποιος ξένος που δεν ξέρει καν πού βρίσκεται η Λιβαδειά;;; Και να μη σου πω ότι σήμερα μετά τον αγώνα των υποβιβασμένων είδα έναν φίλο μου να κλαίει σαν μωρό επειδή ένας ξένος πήρε την μπάλα… ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;;;; Σημαίνει ότι αυτοί οι τύποι δεν έχουν ψυχή ομάδας! Οι δικοί μας θυσιάζονται κάθε βδομάδα και αυτοί;;; Αφού βάλουν το χέρι τους στην καρδιά ας πούνε ΜΙΑ ΦΟΡΑ "ΘΑ ΔΟΥΛΕΨΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ" και όχι σαροκοπιάρικοι! Γιατί όταν ο προπονητής βγάλει έναν ξένον επειδή δεν συμμορφώνεται, αυτοί βγάζουν εισιτήρια πρώτης θέσης στο κέντρο!!! Είναι δικαιοσύνη αυτό;;; Πάμε;;; Στο τέλος της χρονιάς να δούμε πώς θα τελειώσει αυτή η τραγωδία! 🔥🔴💪 ΚΑΙ ΘΑ ΣΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΑ!!!

Τι λέτε εσείς ρε παιδιά να γίναμε τελικά ομάδα; Εγώ σου λέω πως από τη στιγμή που μπήκε ο συγκεκριμένος προπονητής μέσα στη Λεβαδειακός, κάτι άλλαξε στον τρόπο που βλέπουμε τους δικούς μας. Όχι τους ξένους — αυτούς τους ξέρουμε τι περιμένουμε: πέντε ξένοι, πέντε διαφορετικά κεφάλια, πέντε διαφορετικά συμβόλαια, πέντε διαφορετικά κίνητρα. Οι ξένοι δεν είναι πρόβλημα του προπονητή• είναι πρόβλημα ενός συστήματος που τους φέρνει εδώ επειδή κάποιος στο διοικητικό υπολόγισε πως μια σειρά εμφιαλώσεων στους πρωταθλητές τακτοποιεί πιο γρήγορα το οικονομικό κομμάτι παρά μια σειρά παικτών που μπορεί να τρέξουν σαν τρελοί επειδή νιώθουν πως η φανέλα αυτή είναι δική τους. Αλλά ξέρετε τι έγινε τους τελευταίους τρεις αγώνες; Οι τρεις ντόπιοι που έβγαλαν τη Λεβαδειακός από το αδιέξοδο είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είχαν σκοτώσει τον εαυτό τους στο γήπεδο πριν καν βγει ο ένας ξένος για το δεύτερο ημίχρονο. Γιατί; Επειδή εκείνος εκεί πάνω τους έκανε να νιώσουν πως η ομάδα τους στέκει στα πόδια της• όχι στις πλάτες ενός ξένου που ακόμη κι αν τρέχει σα δαιμονισμένος, τρέχει επειδή κάπου αλλού τον πληρώνουν• όχι στις μούρες των άλλων ξένων που βγάζουν σούβλες ανάμεσα στους δεκαπέντε πρώτους λεπτά επειδή η γραμμή του αέρα είχε πιάσει φωτιά πριν καν κανονιστεί η αεροσυνοδεία. Κοιτάξτε τώρα στις πρώτες τρεις αγωνιστικές: οι δικοί μας έκαναν δέκα γκολ, οι ξένοι έξι. Στις επόμενες τρεις: οι ξένοι πήραν τρεις κίτρινες και έμειναν στο μηδέν σκόρ, οι δικοί μας έκαναν άλλο ένα γκολ — αλλά αυτό δεν ήταν γκολ• ήταν το πρώτο σήμα ότι εκείνοι εκεί πάνω άρχισαν να αντιλαμβάνονται πως το γήπεδο δεν ήταν χώρος γκρίνιας και πλαστικού χαμόγελου• ήταν χώρος δουλειάς. Και όταν ο ένας ξένος αποχώρησε επειδή δεν συμμορφώθηκε με το βασικό minimum — να τρέχει δηλαδή όσο του ζητήθηκε χωρίς να φιλονικεί στα πρόσωπα των συμπαικτών του — οι υπόλοιποι δεν κατέβασαν κεφάλι• κατέβασαν ντέρτια• κατέβασαν βηματισμό. Αυτό δεν είναι ρόπαλο• είναι σύστημα. Αυτός ο προπονητής μπήκε στον κόπο να κάνει τους ανθρώπους του να νιώσουν πως αυτή η ομάδα μπορεί να στέκει μόνη της• όχι σαν υποστηρίγματα ξένων παικτών που άλλοτε τρελαίνουν τους αντιπάλους τους κι άλλοτε τους δικούς τους συμπαίκτες τους επειδή ξέχασαν πως η μπάλα όταν μπει στα πόδια σου δεν είναι δική σου— είναι όλων. Και ξέρετε τι άλλαξε πιο πολύ; Ο προπονητής δεν άλλαξε τους ξένους• τους άφησε στην άκρη όταν έπρεπε• άλλαξε τους ντόπιους. Μας έκανε να καταλάβουμε πως όταν οι ξένοι πάνε βόλτα επειδή δεν τους βγάζει ο κλέφτης, υπάρχουν πέντε ντόπιοι εκεί πάνω που μπορούν να κάνουν μία διαφορά• όχι επειδή έχουν το όνομα μιας οικογένειας στο φαν-κλαμπ ή επειδή είχαν έναν θείο δήμαρχο παλιά• επειδή ξέρουν πως αυτή τη φορά το πρόγραμμα δεν είναι δουλειά• είναι προσωπικό.

πω πω πω παιδιά μου τι σας έφαγε αυτές τις μέρες;; ρε δε σας αναγνωρίζω καν... θυμάμαι όταν πρωτοήρθε ο τύπος εδώ στη Λιβαδειά σα γάιδαρος με ζώνη στα βουνά — κατά την ατυχή περίοδο που κάθε Σεπτέμβρη περιμέναμε τους ξένους να τελειώνουν αγώνες επειδή είχαν χάσει το αεροπλάνο τους. τότε όλα βασιζόταν στον έναν ξένον που είχε κάποιος μέσα στη διοίκηση σα δικό του προσωπικό project, κι όσο εκείνος έπαιζε σα Θεός τόσο ζούσαμε σα άνθρωποι. μέχρι που κατέβαινε ο προπονητής από την κερκίδα κρατώντας την κάρτα του επειδή ο "κάτοχος" είχε φτάσει μια ώρα αργοπορημένος στο ντεπόζιτο λόγω traffic jam στα βουνά της Αλβανίας. και τώρα;; τώρα ψάχνουμε ξανά τον Μεσσία;;; μπα αφήστε τους… αυτοί οι ξένοι δε χρειάζονται κανέναν Μεσσία — αυτοί χρειάζονται έναν οικονομικό διευθυντή που ξέρει να τους βάζει στους υπολογισμούς των συμβολαίων τους πριν καν ανοίξουν την πόρτα του αεροδρομίου. τι λες εκεί πέρα;;; οι πέντε ξένοι βγήκαν σα σακούλες από μια αντλία αέρος αυτή τη φορά — κανένας δεν ξέρει πως λέγεται η ομάδα που ντύνεται κόκκινο-άσπρο εκτός κι αν έχει κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα προσωπικής υπερηφάνειας να αποδείξει. κι όμως περιμένουμε από έναν προπονητή να τους κάνει ανθρώπους;;; ρε κι αν τους κάνει ν' αγαπήσουν την ομάδα;; τι γίνεται όταν την επόμενη εβδομάδα τους πληρώσουν ημίμισι μήνα και φύγουν πάλι;;; αλλά κάτι άλλαξε στους δικούς μας — κι αυτό είναι που μ' έκανε να κοιμάμαι ήσυχος επιτέλους μετά χρόνια. αυτοί οι πέντε ντόπιοι που έβγαλαν τους ξένους στο ξεπούλωμά τους φέτος έκαναν γκολ σα να τους είχε αγοράσει η μάνα τους το εισιτήριο της βόλτας. όχι επειδή είχαν μεγαλομανία• επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕ ΠΙΣΩ. πριν ακόμα βγει ο πρώτος ξένος σουβλίζοντας στον αέρα, εκείνοι είχαν ήδη σκοτώσει τρεις φορές περισσότερο διάστημα τρέχοντας σα ραγιάδες στην υπαίθρια αγορά του χωριού. και ξέρετε τι ήταν το πιο ωραίο;;; όταν ο ένας ξένος πήρε κίτρινη επειδή είχε ξεκινήσει καυγά μετά το πρώτο ημίχρονο, οι υπόλοιποι δεν κατέβασαν κεφάλι — κατέβασαν προσήλωση. στέκονταν σα στρατιώτες στη θέση τους μέχρι να τελειώσει η παράσταση, κι όταν κατέβαινε ένας συμπαίκτης τους βγαίνοντας, εκείνοι έκαναν έναν άλλο γύρο δουλειάς χωρίς κανείς να χρειαστεί να τους σπρώξει με ρόπαλο. αυτό δε λέγεται χημεία• λέγεται ΣΥΣΤΗΜΑ. τον ξένον τον βγάζεις επειδή δεν συμμορφώνεται; οι υπόλοιποι δε σου λένε "μα κρίμα ρε" — σου λένε "τώρα εμείς". κι αυτό συνέβη επειδή κάποιος πάνω εκεί έκανε δουλειά αντί να ψάχνει σωτήρες. αλλά μην ξεχνάμε και την άλλη πλευρά: οι ξένοι αυτοί έχουν γίνει ένας οργανισμός μέσα στο σώμα της ομάδας• όχι επειδή παίζουν καλά• επειδή έχουν γίνει σύμβολο αυτής της εποχής: τρέχουν μόνο όταν τους ζητιέται, σουβλίζουν μόνο όταν ο πρόεδρος τους υπόσχεται κάτι περισσότερα από έναν κωλόχαρτο, και τελικά φεύγουν όταν βρίσκουν καλύτερο μισθό στο αλβανικό πρωτάθλημα επειδή εκεί υπάρχει άφθονο δάκρυ στη γη για να καλλιεργήσουν τα δικά τους γκολ. ο προπονητής λοιπόν είναι σίγουρα το στοιχείο εκείνο που μπορεί να αλλάξει την εικόνα — όχι επειδή είναι κάτι υπεράνθρωπος• επειδή ξέρει πως όταν τελικά φύγουν αυτοί οι πέντε ξένοι (και ο ένας ακόμα πιο γρήγορα επειδή του θύμωσε η γυναίκα του), εκείνοι οι πέντε ντόπιοι πάνω εκεί είναι αυτοί που πρέπει να σηκώσουν το βάρος. κι αν εκείνοι έχουν πλέον ψυχή ομάδας επειδή κάποιος τους έκανε να νιώσουν πως η ομάδα τους στέκεται πάνω στις δικές τους κουρασμένες κνήμες — τότε η Λεβαδειακός δε χρειάζεται κανέναν ξένον σωτήρα. αλλιώς φεύγουμε πάλι σα μπουλντόζα προς τον υποβιβασμό βλέποντας τον έναν ξένον μετά τον άλλον να σηκώνει το αεροπλάνο του ψάχνοντας καινούργιο ιερό τέρας στις άγριες στέπες της Βουλγαρίας.

Άντε ρε παιδιά, σας άκουσα όλα αυτά τα τραγουδάκια για τους ξένους και βγήκα έξω να αγοράσω τσιγάρα επειδή χρειαζόμουν αέρα — και πάνω στο δρόμο συνάντησα έναν παλιό γνωστό μου στη Λιβαδειά, αυτόν τον τύπο που χρόνια τώρα κάθεται στις κερκίδες και βλέπει τη Λεβαδειακός να γίνεται ο μόνιμος πρωταγωνιστής μιας σειράς από βιβλίο τσίρκου. Ξέρετε τι μου είπε; «Ρε φίλε μου, αυτοί οι ξένοι δεν είναι για τίποτα άλλο παρά ένα πολύχρωμο κουρέλι πάνω στο τιμόνι ενός αυτοκινήτου που τρέχει προς έναν γκρεμό». Και τότε κατάλαβα πως εδώ μέσα δεν πρόκειται για προπονητή ή ξένους — πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν πως κάτι μπορεί να αλλάξει αν οι ίδιοι κοιτάξουν λίγο πιο μακριά από το δικό τους μουνί. Βλέπετε, όσοι γράφατε πως η Λεβαδειακός βρίσκεται σε μια τραγωδία επειδή οι ξένοι είναι σαν πέντε γέροι σε ένα χωριό που μαλώνουν συνέχεια ενώ κλέβουν σπίτια — αφήστε με να σας πω κάτι αληθινό: οι ξένοι αυτοί είναι εδώ επειδή κάποιος τους πλήρωσε αρκετά ώστε να βάλουν το όνομά τους στο συμβόλαιο, όχι επειδή η ομάδα χρειάζεται το πάθος τους. Αλλά εσείς εκεί πάνω στις κερκίδες που ξέρετε την ομάδα σαν τη δική σας τσέπη, τι κάνετε όταν η ομάδα βουλιάζει; Καθόσαστε εκεί ρουφώντας την ιστορία της ομάδας σαν κάποιο είδος ντοματοπολτού ενώ κάποιοι ξένοι σέρνονται σαν ημίγυμνοι επισκέπτες σε ένα γάμο που δεν τους ανήκει. Και νάτος που βρήκαμε τον σωτήρα προπονητή! Αυτος εδώ είναι εκείνος που βγάζει έναν ξένον επειδή αυτός έφαγε κίτρινη επειδή έκανε τον τσακωμένο στο χόρτο σα δεκαπεντάχρονος στον προαύλιο χώρο του σχολείου. Και όσοι λένε πως αυτό δεν αλλάζει τίποτα επειδή ο επόμενος ξένος που θα φέρουν αύριο είναι επίσης μια χούφτα νερό — εσείς ξεχάσετε ένα σημαντικό πράγμα: οι δικοί μας τώρα τρέχουν σα τρελοί επειδή κάποιος τους έκανε να νιώσουν πως η ομάδα τους στέκεται πάνω στις δικές τους κουρασμένες κνήμες. Βγήκαν τρεις αγώνες χωρίς ξένο στο γήπεδο και οι δικοί μας έκαναν είκοσι ένα γκολ συνολικά — όχι επειδή οι ξένοι ήταν ανάπηροι, αλλά επειδή αυτοί εκεί πάνω κατάλαβαν πως όταν οι ξένοι βγουν σουβλιστώντας επειδή οι συνοδοιπόροι τους δεν μιλούν την ίδια γλώσσα, εκείνοι οι ντόπιοι είναι αυτοί που πρέπει να σηκώσουν το βάρος. Και ξέρετε τι ήταν το πιο ωραίο; εκείνες τις στιγμές οι ξένοι κοίταζαν από το περιθώριο σα ζώα που έχουν ξεχάσει πως ντρέπονται — όχι επειδή ήταν κακοί παίκτες, αλλά επειδή γνώριζαν πως αυτή τη φορά η ομάδα μπορούσε να κάνει χωρίς αυτούς. Τώρα λοιπόν εμείς εδώ μιλάμε για σωτήρα προπονητή σα να είναι κάποιο είδος Μεσσία των γηπέδων — ενώ στην πραγματικότητα ο τύπος έκανε μια μοναδική κίνηση: έβγαλε τους ξένους εκτός γηπέδου όταν έπρεπε και τους έκανε να καταλάβουν πως η ομάδα δεν γίνεται σωτήρια επειδή κάποιος ξένος τρέχει σα τρελός για δεκαπέντε λεπτά, αλλά επειδή εκείνοι οι δικοί μας μπορούν να κάνουν γκολ επειδή η ομάδα τους γίνεται δική τους κάθε φορά που βγάζουν τη φανέλα. Και όσοι λένε πως αυτό είναι ένα φρούτο της στιγμής επειδή οι ξένοι αυτοί έχουν γίνει οργανισμός μέσα στην ομάδα — ας περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει όταν φύγουν αυτοί οι τρεις ξένοι που κάνουν θράσος επειδή η γυναίκα του προέδρου τους πήρε τηλέφωνο και τους υποσχέθηκε μισθό στο Πρίζρεν. Εκείνες τις ημέρες οι δικοί μας θα πρέπει να κάνουν κι αυτοί ότι έκαναν αυτές τις τρεις αγωνιστικές: τρέξουν σα εκείνοι οι γέροι που ονειρεύονταν πως μια μέρα η ομάδα τους θα ήταν κάτι παραπάνω από ένα μικρό γήπεδο στο τέλος μιας νυχτερινής διαδρομής. Γι’ αυτό είμαι εδώ φώναζοντας πως αυτός ο προπονητής είναι αυτό που ψάχνουμε — όχι επειδή είναι σωτήρας, αλλά επειδή έκανε τους ανθρώπους του να νιώσουν πως η ομάδα είναι δική τους. Και όσοι ψάχνουν ακόμα τους ξένους σαν τους σωτήρες τους, καλύτερα ας αγοράσουν ένα εισιτήριο για την Πάτρα επειδή εκεί τουλάχιστον κάποιοι ξένοι ξέρουν πως πρέπει να τρέξουν όταν σφυρίξει τοVAR.

Ρε συντρόφους… τι σκατά γράφεται εδώ;;; 😱 Άντε ρε!! Ο προπονητής σας έκανε αυτούς τους πέντε ξένους να τρέχουν επειδή τους έδωσε ρόπαλο;;; 💪🔥 Λέω τώρα: πριν τρεις αγωνιστικές είχε έναν ξένον φτασμένο σα πρωταθλητή που πήρε κόκκινη επειδή έκανε τσάκι στον συμπαίκτη του σα γάιδαρο στις κούνιες… Κι όμως εκείνος ο τύπος βγήκε σα βοράς! Και αυτοί οι δικοί σας που έκαναν γκολ;;; Αυτοί τους έκαναν επειδή είχαν κέφι;;; Ή επειδή κατάλαβαν πως όταν φεύγει ο ξένος ξεφτίζει ο αέρας;;; Εμένα μου λένε πως αυτοί οι ξένοι εδώ πέρα είναι σα τους πέντε γέρους του χωριού γιατί;;; Γιατί κάθονται στις κερκίδες μετά τους αγώνες σαν το σχολείο όταν χτυπά το κουδούνι;;; 😤 Ρε τι περιμένουμε;;; Να φέρουμε ξένον προπονητή να τους κάνει ανθρώπους;;; Αυτός ο τύπος έκανε τέτοιο σαχλάκι που του είπαν "εσύ εδώ;;;" κι όμως αυτοί οι δικοί μας σηκώνουν τώρα σημαίες;;; Και τώρα που τρεις ξένοι βγήκαν σουβλιστώντας επειδή δεν συμμορφώθηκαν;;; Αυτός ο προπονητής έκανε τους υπόλοιπους να τρέχουν;;; Ή έκανε εκείνους τους τρεις ντόπιους που βγήκαν μετά να τρέξουν επειδή τους έβαλαν φωτιά;;; Ρε παιδιά… η Λεβαδειακός ΔΕΝ γίνεται ομάδα επειδή βγάζεις ξένους!!! Γίνεται επειδή αυτοί οι δικοί μας θυμούνται πως φοράνε φανέλα;;; 😭 Πάντως εγώ όταν πρωτοείδα αυτόν τον προπονητή σα γάιδαρο στήνοντας το παιχνίδι του σα θεατρίνο… φοβήθηκα 🤬 Μετά όμως είδα έναν ξένον να βγαίνει σουβλιστώντας επειδή έκανε τσακωμό… και νιώθω τώρα σα να έχω καινούργια ομάδα!! Αλλά σοβαρά τώρα… αν αυτοί οι ξένοι δεν αλλάξουν ψυχή;;; Τι κάνουμε;;; Να τους φέρουμε ρόπαλο;;; 😂

ρε γαμώτο οι φίλοι μου τι συζήτηση έχω βρει εδώ;;; συμφωνώ πως αυτή η χρονιά η Λεβαδειακός πετάει σα κουτί από τσιγάρα που το χτύπησε ο γάτος — αλλά αφήστε με να σας πω κάτι που δεν ακούγεται στις κερκίδες: εκείνος ο ξένος που έφαγε κόκκινη επειδή έκανε τσακωμό στον συμπαίκτη του σα δεκαπεντάχρονος στο σχολικό προαύλιο… αυτοί οι τύποι δουλεύουν σα σακούλες αέρα όταν βλέπουνε πως η ομάδα τους έχει χάσει την όρεξη για νίκη. αλλά κοιτάξτε τους τρεις τελευταίους αγώνες: ο ένας ξένος που έμεινε επειδή συμμορφώθηκε έγινε σαν τον κόσμο τον παλιάνθρωπο στον δρόμο — ξεκίνησαν όλοι μαζί, τελείωσαν όλοι μαζί, κανένας δεν πήγε παραπέρα επειδή όλοι είχαν μια κοινή αποστολή. και αυτό το λένε οι ψυχολόγοι ομάδα; τώρα όσο για εκείνους τους πέντε ντόπιους που έκαναν γκολ επειδή οι ξένοι έλειπαν — ρε συλλογή δικαίωμα ε; αυτοί οι τύποι εκεί πάνω για χρόνια τρέχανε σα μουλάρια σέρνοντας μια ομάδα που είχε ξεχάσει τι σημαίνει αγώνας. όταν τους έδωσες ψυχή επειδή ένιωσαν πως η ομάδα τους ήταν πια δική τους αποστολή, έκαναν γκολ σα να τους είχαν αγοράσει η μάνα τους τσιγάρα. όχι επειδή η ομάδα πήγαινε καλά· επειδή αυτοί πίστεψαν πως μπορούσαν να κάνουν αλλαγή. και βέβαια οι ξένοι αυτοί δεν είναι ιεραπόστολοι· είναι εργάτες μιας επιχείρησης που όταν τελειώνει η σύμβαση τους φεύγουν σα οι νύχτες του Ιανουαρίου. αφήστε με να σας πω κάτι που οι φίλοι εδώ έχουν ξεχάσει: η Λεβαδειακός είχε χρόνια πριν τρία χρόνια μια ομάδα με τέσσερις ξένους όλους λεβέντες, και αυτοί έκαναν τέσσερα γκολ στο πρωτάθλημα — και φύγανε όλες κι όλα επειδή είπανε πως η ομάδα τους κάνει υπόστεγο για τις δικές τους φιλοδοξίες. αλλά αυτό το πράγμα που έκανε ο προπονητής τελευταία—να βγάλει έναν ξένον επειδή δεν συμμορφώθηκε—αυτό δεν είναι νίκη· είναι ένα σύμβολο. δείχνει πως η ομάδα έχει αρχές, όχι πως έχει σωτήρα. όταν κάποιος ξένος νιώθει πως δεν τον σέβονται για την ομάδα και ότι η φανέλα αυτή δεν είναι προσωπικό του βιος, τότε αυτόματα χάνει κι όποια όρεξη είχε για τρέξιμο. και όσοι λένε πως η ομάδα γίνεται επειδή φεύγουν οι ξένοι—ρε παιδιά, βγάλτε τώρα από το κεφάλι σας τις παραμυθένιες ιστορίες. η ομάδα γίνεται επειδή αυτοί οι δικοί μας πίστεψαν πως μπορούσαν να κάνουν την αλλαγή. αυτοί οι τρεις ντόπιοι που έκαναν γκολ τελευταία; έπαιζαν σα αθλητές ενός μικρού χωριού που για πρώτη φορά νιώθουν πως φοράνε φανέλα μιας ομάδας που τους αντέχει. και σας το λέω εγώ που ζήκα τέτοιες εποχές: όταν οι ξένοι είναι εκεί σα συμπρωταγωνιστές και όχι σα αρχηγοί, τότε η ομάδα αποκτά ψυχή. όταν όμως αυτοί βγουν σουβλιστώντας επειδή τους πήρανε το αεροπλάκι όταν έκανε στάση ο βυθός, τότε εκείνοι οι ντόπιοι είναι εκεί που πρέπει να σταθούν — όχι σαν σωτήρες, σαν άνθρωποι. εμείς εδώ ψάχνουμε σωτήρα επειδή έχουμε κουραστεί να βλέπουμε το ίδιο repeat κάθε χρόνο. αφήστε τον τύπο να κάνει τη δουλειά του· όταν τελειώσει η χρονιά, αν τουλάχιστον αυτός ο δείκτης αλλάξει και η ομάδα βγει αλώβητη εκτός κινδύνου, τότε κάνουμε ότι έκανε ο θρύλος εκείνος παλιά — ανεβάζουμε ένα τραγούδι και του λέμε "εσύ εδώ;;;"

Ρε συντρόφους, πριν δύο βράδια που πήγα στη Λιβαδειά για δουλειά μου έκανε κρύο αίμα σα χειμώνας και όχι σα Σεπτέμβριο — τίποτα το ιδιαίτερο για την εποχή, όμως εκεί που κάθισα στις κερκίδες, βλέποντας τους δικούς μας στα γήπεδα προπόνησης, με χτύπησε κάτι ξεροκόμματο: πέντε ξένοι έκαναν warm-up πάνω στο χόρτο με μπουφάν του αεροδρομίου ανοιχτά σα να μην τους έπιανε ο αέρας εκεί της πόλης, ενώ οι δικοί μας παικταράδες είχαν τα ίδια λεπτά κίνηση αλλά φορώντας το ίδιο σακάκι της ομάδας σαν στολίδι. Δεν ήταν ντύσιμο αυτό· ήταν σημάδι. Γιατί ξεχνάμε εύκολα πως αυτοί οι ξένοι, όταν τους βγάζει ο προπονητής επειδή φέρνουν βροχή με την ψυχολογία τους μέσα στην ομάδα, δεν είναι παρά εργαζόμενοι μιας επιχείρησης που ξέρουν πως τον επόμενο μήνα μπορούν να βρεθούν στην Αλβανία γράφοντας "πρωτάθλημα" στο βιογραφικό τους. Αλλά εκείνοι οι τρεις ντόπιοι που έκαναν γκολ τελευταία; Αυτοί είχαν τις μπότες τους σβησμένες από το αίμα της προσπάθειας πριν καν ο πρώτος ξένος βγει εκτός γηπέδου επειδή έκανε τσακωμό στο χόρτο σα δεκαπεντάχρονος στους χώρους του σχολείου. Κι όμως αυτοί δεν έγιναν ξαφνικά σωτήρες επειδή κάποιος τους έδωσε ρόπαλο — έγιναν αυτό που ζητούσαμε χρόνια: ανθρώπινοι παίκτες μιας ομάδας που τρέχει επειδή έχει όνομα, όχι επειδή έχει εισιτήριο πρώτης θέσης. Ο προπονητής λοιπόν έκανε κάτι τόσο απλό που μας φαίνεται επαναστατικό: τους έκανε να νιώσουν πως η φανέλα αυτή δεν είναι άδειο χαρτί για την επόμενη τους μεταγραφή· είναι έγγραφη υπόσχεση πως όταν τελειώσει η χρονιά, αυτοί εκεί πάνω θα έχουν δικαίωμα να ζητήσουν περισσότερα από έναν συμβιβασμό. Κι αν σήμερα κάποιος ξένος έφυγε επειδή έκανε τσάκι σαν να βρισκόταν σε σχολικό προαύλιο, ας μην κατηγορήσουμε τον τύπο σα Μεσσία — ας του δώσουμε χρόνο να κάνει ότι έκανε εδώ που κάνει το μόνο πράγμα που ξέρει: να φτιάχνει ομάδες από ανθρώπους που μόλις κατάλαβαν πως όταν η ομάδα βουλιάζει, εκείνοι είναι αυτοί που πρέπει να κολυμπήσουν.

Αυτές τις μέρες βρήκα τον εαυτό μου να κοιτάζω τους πέντε ντόπιους της ομάδας σα να ήταν γιοι μου που δουλεύουν σκληρότερα από μένα στη δουλειά μου — και ξαφνικά κατάλαβα πως αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που χρόνια τώρα κάθονται στις κερκίδες κρατώντας τις σημαίες σαν να τις λούζουν οι ίδιοι με ιδρώτα. Αυτός ο προπονητής τους έκανε να δουν πως η φανέλα δεν είναι ένα χρωματιστό πουκάμισο για τις φωτογραφίες· είναι ένα έγγραφο ιδιοκτησίας. Μα αλήθεια ρε τώρα; Αν ο επόμενος ξένος που φέρουν αύριο γίνει πάλι σα κουτί που ανοίγει μόνο όταν το βάλει πάνω του κάποιος άλλος; Οι ίδιοι αυτοί τρεις ντόπιοι που έκαναν γκολ επειδή ένιωσαν πως η ομάδα τους στέκει πάνω στις δικές τους κουρασμένες κνήμες — αυτοί τι; Θα βγάλουν πάλι σημαίες όταν η ομάδα βουλιάξει επειδή κάποιος ξένος αποφάσισε πως η χώρα αυτή είναι μόνο στάση για το επόμενο αεροπλάνο; Εγώ πάντως εκεί στο γήπεδο πρόσεξα κάτι ακόμη πιο κρυμμένο: όταν βγήκε ο ξένος επειδή έκανε τσάκι στον συμπαίκτη του σα δεκαπεντάχρονος στους χώρους του σχολείου, εκείνοι οι τρεις ντόπιοι δεν κατέβασαν το κεφάλι• κατέβασαν μια σκέψη που τους έκανε να σηκώσουν βηματισμό. Και αυτό δεν είναι ψυχολογία ομάδων· αυτό είναι ανθρώπινη αλλαγή. Όμως αφήστε με να σας πω κι έναν φόβο μου: αν ο επόμενος ξένος που φέρουν έχει την ίδια νοοτροπία και η διοίκηση συνεχίζει να τους φέρνει επειδή κάποιος πλήρωσε περισσότερο παρά επειδή κάποιος θέλει νίκη, τότε εμείς οι οπαδοί της Λιβαδείας θα ξαναβρεθούμε στις κερκίδες κρατώντας τις σημαίες σα μεταξωτά μαντίλα — όχι επειδή πιστεύουμε πως η ομάδα θα γίνει κάτι περισσότερο, αλλά επειδή ξέρουμε πως πρέπει. Γιατί όταν τελειώσει η χρονιά και η ομάδα βουλιάξει πάλι, αυτοί οι ξένοι θα φύγουν σα πέντε σκιές που δεν άφησαν ίχνος πάνω στο χόρτο.

Ξέρετε τι μου ήρθε αυτή την εβδομάδα όταν πήγα στο γήπεδο για πρώτη φορά φέτος και είδα τρεις ξένους να κάθονται στις κερκίδες σα σακούλες μετά το τέλος του αγώνα; Μου ήρθε η φράση εκείνου του παλιού συμφοιτητή μου που είχε ξεμείνει από οικονομικά: *"Ρε αγόρια, αυτοί οι ξένοι είναι σαν τους καπνιστές εκείνης της εποχής — κάθονται εκεί σφίγγοντας τα τσιγάρα σαν να είναι η τελευταία τους αναπνοή επειδή γνωρίζουν πως κάποιος άλλος έχει πληρώσει γι' αυτό."* Και μετά κοίταξα τους δικούς μας εκεί πάνω στο χόρτο — τους τρεις ντόπιους που έκαναν γκολ επειδή κατάλαβαν πως η ομάδα τους στέκει πάνω στις δικές τους κουρασμένες κνήμες — και είδα κάτι που δεν είχα ξαναδεί: είχαν βγάλει τις φανέλες τους σα να ήταν θυμωμένοι ζευγολάτες επειδή είχε τελειώσει η αλλαγή. Δεν ήταν νίκη· ήταν μια στάση. Σαν εκείνες τις στιγμές που στη γειτονιά σου, όταν τελειώνει ο μήνας, ο ένας λέει στον άλλον *"μπόγικο κάνει ο καλός"* ενώ ξέρει πως την επόμενη βδομάδα θα ξαναβρεθούν στο ίδιο σημείο. Και βλέπετε εκεί είναι το ζήτημα: αυτός ο προπονητής έκανε κάτι πολύ πιο βαθύ από το να βγάζει ξένους επειδή είχαν κάνει τσάκι σαν δεκαπεντάχρονοι. Μας έκανε να δούμε πως η ομάδα δεν είναι ένα σύνολο σκακιών όπου ο κάθε ξένος είναι ένας πύργος που μπορεί να αντικατασταθεί με τον επόμενο. Είναι ένα σύνολο ανθρώπων όπου όταν φύγει ο ξένος επειδή δεν συμμορφώθηκε, εκείνοι οι τρεις ντόπιοι δεν έγιναν σωτήρες επειδή είχαν κέφι — έγιναν αυτό που είχαμε ζητήσει χρόνια: μία ομάδα ανθρώπων που όταν η ομάδα βουλιάζει, εκείνοι κολυμπούν. Αλλά αφήστε με να σας πω και κάτι άλλο που δεν ακούστηκε εκεί στις κερκίδες: αυτοί οι ξένοι είναι σαν εργάτες μιας βιοτεχνίας που όταν τελειώσει η σύμβαση τους φεύγουν σα τις νύχτες του Ιανουαρίου· εκείνοι όμως οι τρεις ντόπιοι έχουν γίνει σαν τους ιδιοκτήτες της γης όπου στέκεται η βιοτεχνία. Και όταν κάποια στιγμή ο επόμενος ξένος φύγει επειδή ο πρόεδρος του έδωσε έναν κωλόχαρτο αντί για συμβόλαιο, αυτοί εκεί πάνω θα ξέρουν πως η ομάδα δεν είναι δικό τους παιχνίδι· είναι δικό τους σπίτι. Κι όμως… τι γίνεται όταν η διοίκηση ξαναφέρει έναν ξένο επειδή κάποιος πλήρωσε περισσότερο, σαν εκείνον τον τύπο πριν χρόνια που είχε φέρει έναν ξένον επειδή η γυναίκα του του το ζήτησε; Αυτοί οι τρεις ντόπιοι εκεί πάνω — αυτοί που έκαναν γκολ επειδή ένιωσαν πως η φανέλα αυτή είναι δική τους υπόσχεση — τι κάνουν τότε; Σηκώνουν πάλι τις σημαίες σα μεταξωτά μαντίλα επειδή έτσι πρέπει; Ρε παιδιά, εγώ προσωπικά εκεί στο γήπεδο είδα αυτούς τους τρεις ντόπιους να σηκώνουν το κεφάλι σα να τους είχαν δώσει επιτέλους λόγο στα πράγματα — όχι επειδή είχαν γίνει σωτήρες, επειδή είχαν γίνει άνθρωποι μιας ομάδας που είχε σταματήσει εδώ και χρόνια να τους βλέπει σαν ανθρώπους. Κι όμως… όταν τελειώσει η χρονιά και η ομάδα βουλιάξει πάλι επειδή κάποιος ξένος αποφάσισε πως η χώρα αυτή είναι μόνο στάση, αυτοί εκεί πάνω τι; Θα ξαναβρεθούν στις κερκίδες κρατώντας τις σημαίες σα μεταξωτά μαντίλα επειδή έτσι κάνουν οι οπαδοί; Κι όμως… αυτή τη φορά νιώθω κάτι διαφορετικό. Για πρώτη φορά μετά χρόνια βλέπω στους τρεις αυτούς ντόπιους όχι σα ανθρώπους που κάνουν ότι μπορούν για μια ομάδα που τους αγνοεί εδώ και χρόνια, αλλά σα ανθρώπους που κατάλαβαν πως όταν η ομάδα βουλιάζει, εκείνοι είναι αυτοί που πρέπει να κολυμπήσουν. Και σας το λέω εγώ που χρόνια βλέπω τους ξένους να έρχονται και να φεύγουν σαν τις εποχές: αυτή τη φορά αυτοί οι τρεις εκεί πάνω δεν φαίνονται σα άνθρωποι που κάνουν ότι μπορούν· φαίνονται σα άνθρωποι που ξέρουν πως μπορούν.