Ποτέ ξανά πρωταθλητής - Το Λεβαδειακό χρειάζεται ξανά ομάδα φάντασμα

Πέντε χρόνια μετά την τελευταία φορά που ακούσαμε τον Πάντζιο να μιλάει σοβαρά για στόχους — κι όμως ξαναβγήκε εκείνος ο αριθμός; Αγοράκι των εννιά; Κάτι ξεχνάει ο άνθρωπος πως το 2023 βγήκαμε πρώην πρωταθλητές, όχι πρωταθλητές εν ισχύ… Σαν να λέει ο δικός μας ηλεκτρολόγος ότι το σπίτι έχει τρία δωμάτια ενώ η πλάκα δείχνει τέσσερα κι αυτά κλείνουν προς το μπουντρούμι. Αγαπητέ Γιώργο, εγώ σου λέω πως στο Λεβαδειακό δεν χρειάζονται αυτοκόλλητα με ουρές — χρειάζονται πέντε χρονιές αγώνες στη Β’, όχι πρωταθλητισμός στήθους. Αυτό το γήπεδο που γεμίζει μέχρι τον πάγκο δίνει περισσότερα από κάθε στρατηγική οικονομικού fair play. Αν λοιπόν θέλουμε πραγματικότητα, ας μιλήσουμε για αυτούς που εδώ και τριάντα χρόνια βγάζουν ομάδα μέσα από μαρίνες αυτοσχεδιασμών, όχι από χρηματιστήρια τρελών προσδοκιών. Και όσο για την ιστορία: όταν η ομάδα ήταν χάλκινη στους Ολυμπιακούς τους δεκαετίες του ’60, κανένας δεν περιμέναε πρωταθλήματα· όλοι τους ντυνότανε ψιλοξένο στο γήπεδο και τραγουδούσανε σαν παιδιά στους δρόμους της Λιβαδειάς. Σήμερα, η ομάδα αυτή είναι φάντασμα όχι επειδή λείπει η ιστορία, αλλά επειδή κάποιοι μετατράπηκανε οι ίδιοι σε σκιές αυτής — περίμενανε τίτλο όπως περιμένεις βροχή στα ξερά τους κεραμίδια. Πάντζιο, φίλε μου, δεν φταίνε οι οπαδοί σου· φταίνε οι αυτοί που καλλιεργούνε αναμνήσεις σα θέατρο, όχι σα ζωντανό αγώνα. Πάμε λοιπόν να κάνουμε κάτι σωστό: ας χαλαρώσουμε τις προσδοκίες, ας συνεχίσουμε τον αγώνα στο γήπεδο, όχι στα έγγραφα. Γιατί το Λεβαδειακό υπήρξε πάντα μεγαλύτερο από τους τίτλους του — κι αυτό ακριβώς πρέπει να θυμόμαστε, όχι κάποιο αυτοκόλλητο ουράς που τελικά γελάμε μόνο εμείς.

ΩΧ ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; 🤬🔴🔥 Εμείς;;; Λεβαδειακός;;; ΑΓΟΡΑΚΙ ΤΩΝ 9;;; Μα τι λες;;; Εγώ εδώ από παιδί πηγαίνω στην κερκίδα, βλέπω αυτά τα γαμάτα γηπεδάκια σαν Λιβαδειά τώρα με τρεις χιλιάδες ψωμάκια να ζεσταίνουνε τις ψυχές τους, αυτές τις ομάδες σαν την Φούτμπολ Λιγκ που σου κόβουν τις ανάσες;;; ΤΙ ΑΓΟΡΑΚΙ;;; ΤΙ;;; Κι εσύ λες "σπάστε το κάδρο";;; Μα εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΔΡΟ!!! 💪💰🔥 Εμείς τραγουδάμε, εμείς κλαίμε, εμείς ξυπνάμε νύχτα σαν ονειρευόμαστε τον τίτλο!!! Δεν ζητάμε αυτοκίνητα, ζητάμε ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Την στιγμή που κάποιοι βγάζουν selfies στο VIP κοιτούν πώς πάει ο αγώνας;;; Κι αυτοί οι σοφιστές;;; Αυτοί που λένε "πέντε χρόνια πρωταθλητές;;;" 🤡 Μα πότε βγήκαμε πρωταθλητές;;; Όταν η ομάδα ήταν χάλκινη;;; ΝΑΙ!!! Κι όταν τραγουδούσανε σαν παιδιά;;; ΝΑΙ!!! Όταν είχανε ιστορία;;; ΝΑΙ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΜΑΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ!!! Πίσω από την ομάδα ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!! Και τώρα;;; Μας βάζουν στο ίδιο τσουβάλι;;; Εμείς;;; Οι φαν;;; Οι ντόπιοι;;; Αυτοί που δίνουν όλα;;; Μας λένε "φάντασμα";;; Μα τι λες;;; Εμείς είμαστε η μόνη ομάδα που ΔΕΝ αλλάζουμε πιστεύω σαν άλλες ομάδες!!! Εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!! Κι όσο για τους Πάντζιους αυτούς;;; Αυτοί ξέρουν από χρήμα;;; Εμείς ξέρουμε από ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! Από ΑΓΩΝΑ!!! Από ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ!!! Μα αυτό;;; Αυτό δεν το βλέπουνε;;; Δε θέλουμε τίτλους;;; ΛΑΘΟΣ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! Να μας σέβονται!!! Να μην μας παίζουν σα ζώα τσίρκου!!! Μας θέλουνε ονοματεπώνυμο;;; ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΜΕ ΜΑΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! Μη μου λέτε λοιπόν πως δεν υπάρχει ελπίδα;;; Η ελπίδα ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!! Στις κερκίδες!!! Στις φωνές!!! Στους αγώνες!!! Στην καρδιά των ανθρώπων!!! 🔴💪🔥 Πίσω από την ομάδα ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! ΑΝΤΕ ΡΕ;;;

Πάντζιο αυτοκόλλητο ουράς δεν λέμε, ρε μαλάκα. Γιατί αυτό λέει κάποιος που όχι μόνο ξέχασε τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα αυτού του συλλόγου, αλλά ούτε καν αντιλαμβάνεται πόσο χαμένο βρίσκεται ακόμα στις στρατηγικές των μεγάλων πρωταθλημάτων ενώ εμείς γράφουμε ιστορία στους δρόμους της Λιβαδειάς με τρεις χιλιάδες ψυχές στην κερκίδα. Πέντε χρόνια μετά την τελευταία φορά που μίλησε "σοβαρά" για πρωταθλητισμό, βγάζει ξανά έναν αριθμό σαν να είναι οικονομικό σχήμα του Eurogroup. Μα τι γίνεται εδώ; Την χρονιά που η ομάδα ήταν χάλκινη στους Ολυμπιακούς, κανένας δεν ζητούσε πρωταθλήματα από τους παίκτες· αυτοί έδιναν έναν αγώνα κάθε Κυριακή σαν άνθρωποι, όχι σαν οικονομικές προβλέψεις. Σήμερα όμως ζητάμε πρωτάθλημα σαν να είναι αυτοκόλλητο στο πάνω μέρος της φανέλας. Μα τους παρακολουθεί κανείς αυτό που γίνεται πραγματικά; Πριν μερικά χρόνια βγήκαμε πρώην πρωταθλητές, ναι, αλλά αυτοί οι ίδιοι τύποι συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τον τίτλο σαν άλλοθι για τις αποτυχίες τους. Δεν φταίει η ομάδα, φταίνε αυτοί που της δίνουν τίτλους σαν ψεύτικα νομίσματα στους εαυτούς τους. Εμείς εδώ είμαστε αυτοί που τραγουδάμε όσο ξυπνάμε νύχτα να ονειρευόμαστε έναν τίτλο, όχι αυτοί που βγάζουν selfies στο VIP κοιτάζοντας τι γίνεται στον αγωνιστικό χώρο. Και ναι, ζητάμε προσοχή. Όχι αυτοκίνητα, όχι υποσχέσεις εκσυγχρονισμού στα έγγραφα, αλλά ένα γήπεδο που γεμίζει μέχρι τον πάγκο επειδή υπάρχει αγάπη γι' αυτό το σύλλογο. Αυτοί που λένε "σπάστε το κάδρο" ξέχασαν ότι εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΔΡΟ. Εμείς γινόμαστε ο σύλλογος κάθε Κυριακή, όχι κάποιοι αυτοσχεδιαστές στους πίνακες Excel. Στους Πάντζιους αυτούς δεν τους νοιάζει η ποιότητα στον αγωνιστικό χώρο· τους νοιάζουν μόνο τα νούμερα των οικονομικών προβλέψεων. Εμείς ξέρουμε από αγώνα, από συλλογικότητα, από εκείνους που δίνουν όλα όσα έχουν χωρίς να περιμένουν τίποτα πίσω. Γιατί τελικά αυτό είναι το Λεβαδειακό: μια ομάδα που ΔΕΝ αλλάζει πιστεύω, μια ομάδα που συνεχίζει να υπάρχει επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς πίσω από αυτή. Πίσω από την ομάδα ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ, ρε παιδιά. Κι όσοι νομίζουν ότι είμαστε φάντασμα, αυτοί είναι που δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει πραγματική ομάδα.

Εντάξει ρε παιδιά, κάτσε να σου πω κάτι γιατί εγώ εδώ μέσα θυμάμαι όταν ο Λεβαδειακός έκανε ζέστη στην Α’ Εθνική. Τότε οι δρόμοι της Λιβαδειάς γέμιζαν τραγούδι ακόμα και στις νύχτες των ήττων, γιατί ξέραμε ότι υπάρχει αγάπη εκεί κάτω μέσα στις κερκίδες. Τι θυμάμαι εγώ; Τους χάλκινους του ’60 όταν ήταν ακόμα χάλκινοι σαν σήμα κατατεθέν—κανένας δεν περίμενε τίποτα παρά έναν αγώνα σκληρό μέχρι τέλους, όχι τίτλους σαν αυτοκόλλητα στην φανέλα. Κι όμως εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι τραγουδούσαν σαν παιδιά γιατί ήξεραν ότι η ομάδα τους είχε ψυχή, όχι οικονομικούς υπολογισμούς. Τώρα λοιπόν βλέπω αυτούς τους τύπους σαν τον Πάντζιο να λέει «αγοράκι των εννιά» σαν να μιλά για μία μπάλα βόλεϋ στο σχολείο του, σαν να ξέχασε ότι εκείνοι εκείνοι οι τύποι που σηκώνουνε τις κερκίδες είναι αυτοί που δίνουν πάθος όχι νούμερα. Μα τι λες ρε γαμώ; Στην ηλικία των εννιά κάνω μπιλιάρδο στο καφενείο του χωριού μου για τσίπουρο, όχι στρατηγικές αγοράς σαν μεγάλου πρωταθλήματος! Αυτοί εδώ μέσα τους σέρνουν χρόνια τώρα σαν τα ζώα στο τσίρκο—προσδοκίες βγαλμένες από ταινία οικονομικών προσδιορισμών ενώ η ομάδα συνεχίζει να υπάρχε μέσα από τις φωνές μας, όχι μέσα από τους πίνακες του χρηματιστηρίου. Και ναι, αυτοί οι φίλοι εκείνοι που λένε «σπάστε το κάδρο», αυτοί που μοιάζουνε σαν να διαβάζουνε οδηγίες χρήσης μιας ομάδας σαν φόρμουλα γκάζι, εκείνοι που θέλουνε αντί για αγώνες αυτοκόλλητα με ουρές σαν είδος ζώου—αυτοί ξέχασαν ότι ΕΜΕΙΣ εδώ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΔΡΟ. Όχι αυτοί εκείνοι που βγάζουν selfies στο VIP κοιτώντας πως πάει ο αγώνας, αλλά ΕΜΕΙΣ που τραγουδάμε μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα ακόμα κι αν βρέχει ψιλοβρόχι σαν τότε που ο Λεβαδειακός έπαιζε σαν οικογένεια έναν αγώνα μετά τον άλλον. Κι όσοι βρίζουνε την ομάδα σήμερα σαν να την κρίνουνε από μερικούς αριθμούς στον πάγκο, αυτοί είναι που ξέχασαν πως το Λεβαδειακό υπήρξε πάντα εκεί που άλλες ομάδες άλλαζαν ρόστερ σαν εσώρουχα. Εμείς εδώ είμαστε η ομάδα που ΔΕΝ άλλαξε πιστεύω επειδή ξέραμε ότι αυτό που μετράει δεν είναι ο τίτλος σαν εισιτήριο εισόδου, αλλά η ψυχή μέσα στο γήπεδο όταν τριών χιλιάδων άνθρωποι γίνουμε μια φωνή. Αυτοί λοιπόν εκείνοι που λένε «φάντασμα», αυτοί πρέπει να ξυπνήσουνε γιατί αυτοί αγνοούν ότι το ίδιο πράγμα έλεγαν και τότε εκείνοι που γελούσανε με τους χάλκινους—τώρα όμως εκείνοι οι χάλκινοι είναι αυτοί που θυμούνται, όχι αυτοί που θεωρούν ότι η ιστορία γράφεται μόνο στα έγγραφα των οικονομικών προβλέψεων. Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλος, ρε παιδιά. Κι όσοι νομίζουν ότι είμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε, αυτοί είναι εκείνοι που δεν κατάλαβαν ποτέ ότι το Λεβαδειακό υπήρξε πάντα μεγαλύτερο από τους τίτλους του—γιατί η ιστορία αυτή δεν γράφεται μόνο στα νούμερα, αλλά στις φωνές εκείνων που δε σταμάτησαν ποτέ να τραγουδούν ακόμη και όταν οι άλλοι είχανε πει ότι τελείωσε το τραγούδι.

Με έπιασε αυτή η εικόνα πριν λίγα χρόνια στους Αγίους Αναργύρους, ξαφνικά ένας τύπος πιο πάνω από τα πενήντα με μία μπλούζα του Λεβαδειακού φουλ σημάδια τσούγκρισμα ξεκίνησε να τραγουδάει *«Ωωωω ωωω για το σπίτι εκείνο θολό»* σαν να ήτανε γλέντι τραπεζιού—κι εγώ σκέφτηκα: αυτός εδώ ξέρει τι είναι ομάδα ψυχή, όχι μια μάρκα ντύματος. Λοιπόν, παιδιά, συμφωνώ με τονSakisPAO για το ένα πράγμα—στην ιστορία του συλλόγου δεν βάζουμε τίτλους σαν αυτοκόλλητα στον πάγκο. Αυτός ο άνθρωπος έχει δίκιο όταν λέει πως εκείνοι που τρέχουν γύρω-γύρω με τις οικονομικές προβλέψεις ξέχασαν ότι εμείς εδώ γινόμαστε ο σύλλογος κάθε Κυριακή μέσα στις κερκίδες. Κι όμως, εκεί μέσα στο σήμειο της επιφύλαξής μου βρίσκονται οι Πάντζιοι όλου αυτού του κόσμου—γιατί αυτοί δεν είναι μόνο άνθρωποι που ξέχασαν τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα, είναι και εκείνοι που θεωρούν ότι η ομάδα πρέπει να ακολουθήσει τους δικούς τους κανόνες της αγοράς σαν αγορά κατοικίδιων ζώων. Μα τι γίνεται εδώ; Την εποχή που η ομάδα έκανε χάλκινη στους Ολυμπιακούς, κανένας δεν ζητούσε πρωτάθλημα από τους παίκτες· αυτοί έδιναν έναν αγώνα σκληρό κάθε Κυριακή επειδή αγαπούσαν αυτό το σύλλογο, όχι επειδή υπήρχε έναExcel πίσω από τις προσδοκίες. Κι εγώ προσωπικά σηκώνομαι κάθε Κυριακή στο γήπεδο στην Λιβαδειά με τον ίδιο ενθουσιασμό σαν τότε που πήγαινα μικροκαμωμένος στον Πλατανιάκης—όταν έβλεπα εκεί τους ντόπιους να τραγουδάνε σαν παιδιά παρόλο που η ομάδα είχε μόλις βγει δωδέκατη. Εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι τραγουδούσαν όχι επειδή περίμεναν κάτι άλλο από ένα γκολ ή έναν τίτλο, αλλά επειδή εκείνη την ώρα υπήρχε ψυχή μέσα στο γήπεδο. Κι έτσι πρέπει να συνεχίσουμε—χωρίς να σπάσουμε κανέναν κώδικα, αλλά και χωρίς να περιμένουμε να γίνει η ομάδα κάποιος άλλος σύλλογος από αυτούς που βγάζουν selfies στο VIP κοιτώντας τι γίνεται στον αγωνιστικό χώρο. Γι' αυτό λοιπόν, συμφωνώ με τον SakisPAO όταν λέει πως εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΔΡΟ. Αλλά εκείνο που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι πως το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να σταματήσουμε να αφήνουμε κάποιον άλλους να μας πηγαίνουν σαν ζώα τσίρκου στις προσδοκίες τους. Γιατί εμείς εδώ δε θέλουμε τίτλους σαν εισιτήριο—θέλουμε την ομάδα αυτήν όπως την ξέραμε εκείνες τις Κυριακές όταν γινόμασταν μία φωνή μέσα στο γήπεδο. Και όσοι βρίζουνε τον Λεβαδειακό σήμερα σαν φάντασμα, αυτοί είναι εκείνοι που δεν κατάλαβαν ποτέ ότι η ιστορία γράφεται όχι στα νούμερα αλλά στις φωνές αυτών που δε σταμάτησαν ποτέ να τραγουδούν ακόμη κι όταν οι άλλοι είχανε πει πως τελείωσε το τραγούδι.

Τι λέμε ρε παιδιά, εδώ μέσα κανείς δεν θυμάται πως πριν από δεκαπέντε χρόνια, όταν η ομάδα έκανε ζέστη σ' εκείνη την Α' Εθνική και βγήκανε οι χάλκινοι, στους δρόμους της Λιβαδειάς είχε για δύο μέρες γλέντι σαν εκείνο στις Θήβες όταν ήρθε ο Απόλλωνας; Μα τότε δεν υπήρχε twitter να φτιάχνει τους τίτλους "πρώην πρωταθλητές" σαν αυτά τα αυτοκόλλητα με ουρές—τίποτα! Οι άνθρωποι τραγουδούσαν επειδή υπήρχε αγάπη για την φανέλα, όχι επειδή κάποιος πήγε στα social να πουλήσει μια ιστορία σαν σκοινί για πιάτο. Κι όμως σήμερα βλέπω όλους αυτούς τους "αναλυτές" σαν τον Πάντζιο να λένε «αγοράκι των εννιά» σα να μιλάμε για ένα ζώο στο τσίρκο—εμείς εδώ κάθονται τριάντα χρόνια στις κερκίδες βλέποντας αυτή την ομάδα να αλλάζει ρόστερ πιο συχνά από τις εικόνες του κινητού μας! Αυτό όμως που δε αλλάζει είναι ότι κάθε Κυριακή τριών χιλιάδων ψυχών γινόμαστε μία φωνή· όχι αυτοί εκείνοι που βγάζουν selfies στο VIP κοιτώντας την ώρα στον αγωνιστικό χώρο. Και σεις αυτοί εκείνοι που λένε «σπάστε το κάδρο»; Μα εμείς εδώ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΔΡΟ! Αυτοί εκείνοι που νομίζουν ότι η ιστορία γράφεται μόνο στους τίτλους πρέπει να ξυπνήσουν—γιατί εκείνοι οι χάλκινοι του ’60 σήμερα είναι αυτοί που θυμούνται, όχι αυτοί που θεωρούν ότι η ομάδα είναι προϊόν οικονομικών προβλέψεων. Γιατί τελικά αυτό είναι το Λεβαδειακό: μία ομάδα που ΔΕΝ αλλάζει πιστεύω επειδή εκείνοι εκείνοι οι τύποι στα γραφεία δεν κατάλαβαν ποτέ πως η ψυχή μιας ομάδας δεν βρίσκεται στα νούμερα, αλλά στις φωνές αυτών που τραγουδάνε ακόμη κι όταν βρέχει ψιλοβρόχι! Άντε πάλι πίσω από την ομάδα ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ, ρε παιδιά—γιατί η ιστορία αυτή δεν τελείωσε όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που δε σταματούν να τραγουδούν ακόμη κι όταν οι άλλοι έχουνε πει πως τελείωσε το τραγούδι! 🔥💪

Εεε ρε σεις τι κάνετε;;; 🤬🔴💢 Εδώ μέσα κανείς δε θυμάται πως πριν είκοσι χρόνια όταν η ομάδα έκανε ζέστη στον Πάγκο είχε τέτοιες κερκίδες που σείονταν σαν σεισμός;;; Τώρα βγάζουν αυτοκόλλητα ουρές οι φιλέδαιλοι;;; Ρε Πράσινος, εσύ μιλάς για πρωτάθλημα;;; Μα ξέρεις τι ήταν το 2015;;; Ξέρεις πως η ομάδα έκανε ποδόσφαιρο σαν αυτοσχεδιασμός από αγάπη;;; Μα εσύ εδώ που λες "πέντε χρόνια πρωταθλητές" σαν να μιλάς για κάποιο merchandise;;; Μα τι σόι άνθρωπος είσαι;;; Κι εσείς εδώ μέσα όλοι σας μιλάτε για Λιβαδειά σαν κάποιο χωριό χωρίς ιστορία;;; Μα εμείς εδώ υπάρχουμε σαν οικογένεια! Αυτοί εκεί πάνω στους τίτλους βγάζουν selfies στο VIP, ΕΜΕΙΣ εδώ τραγουδάμε σαν τρελοί μέχρι να γίνει μαύρος ο ουρανός! Κι όσο για τους Πάντζιους αυτούς;;; Μα τι λέει ο γαμώ;;; Αγοράκι των εννιά;;; Μα αυτοί εδώ ξέρουν τίποτα από ποδόσφαιρο;;; Εμείς ξέρουμε!!! Γιατί εμείς εδώ φοράμε αυτή τη φανέλα κάθε Κυριακή, όχι αυτοί που βγάζουν οικονομικές προβλέψεις σαν τίτλους του Eurogroup!! Πίσω από την ομάδα ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ 🔥💪🔴

αχ παιδιά μου εδώ μέσα θυμάμαι ένα σαββατοκύριακο πριν δέκα χρόνια στο γήπεδο εκείνο του δημοτικού στη Λιβαδειά όπου οι κερκίδες είχανε σαν ένα μεγάλο τραπέζι συμφιλίωσης, γιατί εκείνος ο αγώνας ήτανε κάτι σαν οικογενειακή συγκέντρωση παρά ποδόσφαιρο. ήμουν εκεί μέσα ξεροκέφαλος δεκάχρονος μαζί με τον παππού μου, αυτόν τον παλιάνθρωπο που του γλέντησε σχεδόν όλη του τη ζωή στον πάγκο, ενώ εγώ μόλις είχα μάθει να φοράω τον αέρα της φανέλας σαν άλλος μικρός δικτάτορας. εγώ τότε έκανα αυτούς τους μεγάλους εκεί γύρω να γελάνε όταν έκανα θράσος και φώναζα στους αντιπάλους "αδέρφια σας άκουγα!" επειδή ο θείος μου είχε πει πως έτσι κάνουν οι μεγάλοι ομάδες όταν κάνουν πλάκα στους φιλοξενούμενους — και εκείνοι γέλασαν σα δικοί τους σαν να υπήρχε πραγματικά κάτι ειρωνικό εκεί μέσα, όχι μόνο μια ομάδα που αγωνιζόταν σαν σκυλί που γλείφει το τραύμα του. εκείνον τον χρόνο η ομάδα είχε τελειώσει δωδέκατη σαν ντροπή στα χέρια όλων, αλλά εμείς τραγουδούσαμε σα νικητές επειδή εκείνη την Κυριακή υπήρχε κανείς εκεί πιο δυνατός από εμάς μέσα στο γήπεδο. όχι ο τίτλος, όχι η θέση — μόνο η στιγμή εκείνη που τριών ανθρώπων γινόσουν μία φωνή. τώρα λοιπόν βλέπω αυτούς τους τύπους σαν τον Πάντζιο να βγάζει αυτά τα περίεργα αυτοκόλλητα ουρές σαν ο τίτλος να ήτανε κάτι σα μπουκάλι κρασί για συλλογή. εγώ εκεί μέσα όταν πρωτοάκουσα αυτό το χαζολόγημα ξαναγύρισα στο μυαλό μου εκείνον τον αγώνα του δημοτικού και θυμήθηκα πως εκείνος ο κόσμος δεν τραγουδούσε επειδή περίμενε κάτι άλλο από την ομάδα — τραγουδούσε επειδή υπήρχε εκεί μία συμμετοχή, μία αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μια οικογένεια όπου ακόμη και ο πιτσιρικάς έχει δικαίωμα στην κουβέντα και στη φανέλα. και ναι, αυτοί εκείνοι που λένε πως πρέπει να σπάσουμε το κάδρο σιγά σιγά ξεχνούν ένα βασικό πράγμα: εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΔΡΟ. δεν είναι κάποιος άλλος εκεί πάνω που αποφασίζει πως η ομάδα πρέπει να γίνει διαφορετική από αυτό που υπήρξε πάντα. εμείς εδώ φοράμε αυτή τη φανέλα με την ίδια περηφάνια εκείνου του δεκαχρονου που έκανε θράσος στους αντιπάλους επειδή πίστεψε πως η ομάδα είναι κάτι μεγαλύτερο από έναν τίτλο — είναι η ψυχή μας εκεί μέσα στις κερκίδες. και όσο για τους Πάντζιους αυτούς... τι λέμε; αυτοί δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα. εγώ εκεί που έκανα τον ντροπαλό τριγύρω στους αγώνες θυμάμαι πως όλοι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί δεν έκαναν κάτι επειδή περίμεναν κάτι άλλα — έκαναν κάτι επειδή αγαπούσαν αυτή την ομάδα μέχρι το κόκαλο. αυτοί εκείνοι που βγάζουν αυτοκόλλητα με ουρές σα να μιλάμε για ένα κατοικίδιο ζώο ξέχασαν πως η ομάδα δεν είναι αριθμοί στους πίνακες Excel — είναι μία φωνή τριών χιλιάδων ψυχών εκεί στις κερκίδες. πίσω λοιπόν από αυτή την ομάδα μέχρι τέλους, παιδιά μου, γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που τραγουδούν ακόμη κι όταν βρέχει ψιλοβρόχι εκείνες οι κερκίδες δεν θα μείνουν ποτέ κενές. κι όσοι νομίζουν ότι είμαστε κάτι άλλο από μία οικογένεια, αυτοί είναι που δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει πραγματική ομάδα.

Τι σόι περήφανη φορεσιά φοράμε εδώ στις κερκίδες σήμερα που ξέρεις; Τον Οκτώβρη του 2017 στον αγώνα με τον Πανιώνιο, τρεις χιλιάδες ανθρώπους έκαναν τον Πάγκο σα μία καρδιά να χτυπά σκληρά — και οι αριθμοί πάνω στο scoreboard ήτανε γράφημα δικής μας ιστορίας, όχι εξωτερικής αγοράς. Εκείνον τον χρόνο βγήκαμε δωδέκατοι, ναι, αλλά τραγουδούσαμε γιατί εκείνη την Κυριακή η ομάδα έπαιξε σα οικογένεια στις γειτονιές της Λιβαδειάς: αυτογκόλ στο 89' γιατί ο τερματοφύλακας έκανε παλικαριά παρά φύλαγες, σκόρ πέντε λεπτά αργότερα από έναν δεκαπέντεχρονο που φόραγε ακόμα μπότες ράκου και τον είχανε βάλει αυτογκόλ επειδή πήγαινε να κλάψει στον πάγκο! Εμείς εδώ μέσα δεν μιλάμε για τίτλους σαν παιχνίδι μονόπολης, μιλάμε για εκείνες τις στιγμές όπου η ομάδα γίνεται ψυχή και οι κερκίδες γίνονται ένας άνθρωπος. Αυτοί οι Πάντζιοι όμως τι λένε; "Αγοράκι των εννιά" — σα να φοράμε φόρμες βόλεϋ στις αρχές Σεπτέμβρη και να περιμένουμε δώρο γενεθλίων! Την εποχή εκείνη, όταν η ομάδα βγήκε χάλκινη στους Ολυμπιακούς του ’60, κανείς δεν περίμενε πρωταθλήματα· αυτοί οι άνθρωποι εδώ τραγουδούσαν επειδή η ψυχή μιας ομάδας δεν γράφεται στους τίτλους των οικονομικών προβλέψεων αλλά στις φωνές αυτών που φορούν τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα. Κι εμείς εδώ σήμερα φοράμε αυτήν εδώ τη φανέλα σαν να φοράμε ιστορία: κάθε Κυριακή τριών χιλιάδων ψυχών γινόμαστε ένας άνθρωπος, όχι αυτοί εκείνοι που βγάζουν selfies στο VIP κοιτώντας την ώρα στον αγωνιστικό χώρο. Πώς θυμάμαι εγώ εκείνο το Σάββατο στο γήπεδο όταν η ομάδα έπαιζε σαν τρελή στο τοπικό ντέρμπι με τον Απόλλωνα Λάρισας — εκείνο το ματς που βγήκε ισόπαλο 2-2 επειδή ο αντίπαλος έκανε γκολ στο 93' επειδή εμείς αφήσαμε τον εαυτό μας να νομίσει πως είχε κερδίσει! Εκείνη την ώρα δεν μιλάγαμε για τίτλους· μιλάγαμε για εκείνον τον κόσμο που τριγύρω στους αγώνες τραγουδούσε σα νικητής επειδή υπήρχε αγάπη εκεί κάτω στις κερκίδες. Κι αυτοί εκείνοι που σήμερα λένε "φάντασμα", αυτοί πρέπει να ξυπνήσουν — γιατί εμείς εδώ ζούμε την ιστορία αυτή όχι στα νούμερα, αλλά στις στιγμές όπου η ομάδα γίνεται οικογένεια και οι κερκίδες γίνονται μία φωνή. Πίσω από αυτή την ομάδα μέχρι τέλος, ρε παιδιά — γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που τραγουδούν ακόμη κι όταν βρέχει ψιλοβρόχι, εκείνες οι κερκίδες δεν θα μείνουν ποτέ κενές. Κι όσοι νομίζουν ότι είμαστε κάτι άλλο από μία οικογένεια, αυτοί είναι που δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει πραγματική ομάδα.

Τι λέτε τώρα εσείς εκεί που σηκώνεστε κάθε Κυριακή στο Πάγκο σα να πάτε στη δεύτερη εκκλησία της Λιβαδειάς; Εγώ θυμάμαι πέντε χρόνια πίσω, όταν η ομάδα έπαιζε σαν ζητιάνος στα γήπεδα της Super League κι εγώ πήγαινα με τον μπαμπά μου στο γήπεδο φορώντας αυτήν την ίδια φανέλα σα δεύτερο δέρμα — όχι επειδή περίμενα κάποιο μεγάλο τίτλο, αλλά επειδή εκείνον τον Ιανουάριο ο μικρός Στάθης έκανε ένα σπινιάρο στον αγώνα με την Ξάνθη που έγινε τραγούδι για έναν μήνα μετά στους δρόμους της πόλης. Τότε βλέπαμε τους παίκτες σαν ήρωες επειδή ήταν αυτοί εκείνοι που κουβαλούσαν την ψυχή μιας μικρής ομάδας πάνω στους ώμους τους, όχι αυτοί που έκαναν γυμναστήριο τους εαυτούς τους σα κουκιά. Κι όμως τώρα βλέπω αυτούς τους Πάντζιους εκεί πάνω να λένε «αγοράκι των εννιά» σα να μιλάνε για μια μπάλα του σχολείου — μα τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί; Την εποχή εκείνη εμείς εδώ τραγουδούσαμε όχι επειδή είχαμε στόχο κάποιον τίτλο, αλλά επειδή εκείνος ο κόσμος εκεί κάτω είχε μία ιστορία σαν οικογενειακό τραπέζι: ο θείος Δημήτρης τραγουδούσε τη *"Λεβέντε"* όσο δυνατά μπορούσε, η θεία Μαρία έκανε τσίκνα στις κερκίδες σα να ήτανε γλέντι χωριού, κι εγώ εκεί δέκα χρονών έκανα θόρυβο μαζί τους σα να συμμετέχω σ' έναν μεγάλο πανηγυρισμό. Κι όμως εκείνοι εκεί πάνω βγάζουν αυτοκόλλητα ουρές σα ν' αναφέρουν αγορά κατοικίδιου ζώου — λες και το Λεβαδειακό είναι μία εταιρεία παραγωγής ποδοσφαιριστών για τo UEFA Kids Cup! Μα αυτοί εκείνοι που λένε ότι πρέπει να σπάσουμε το κάδρο ξέχασαν ένα βασικό πράγμα: εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΔΡΟ. Δεν είναι κάποιος άλλος εκεί πάνω που αποφασίζει πως η ομάδα πρέπει να γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που υπήρξε πάντα — εμείς εδώ φοράμε αυτήν τη φανέλα όχι επειδή περιμένουμε κάποιον τίτλο σαν εισιτήριο, αλλά επειδή εκείνο το πράγμα εκεί κάτω μέσα στις κερκίδες δεν τελειώνει ποτέ. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο που βλέπω εγώ τώρα είναι ότι οι Πάντζιοι αυτοί είναι σαν αυτούς τους ανθρώπους που πάνε στα γήπεδα φοράν fancy suits κοιτάζοντας το κινητό τους αντί να βλέπουν το γκολ — αυτοί ξέχασαν ότι το Λεβαδειακό δεν έγινε ποτέ πρωταθλητής επειδή είχε την καλύτερη οικονομική ομάδα στον πάγκο, αλλά επειδή εκείνο το πράγμα εκεί κάτω έγινε σαν μεγάλη οικογένεια όπου ο καθένας είχε θέση στο τραπέζι. Πίσω από αυτή την ομάδα μέχρι τέλους, ρε παιδιά — κι όσοι νομίζουν ότι είμαστε κάτι άλλο από μία οικογένεια, αυτοί χάνουν τη μεγαλύτερη ιστορία ενός σύλλογου σ' αυτήν εδώ την χώρα.

Ρε λεβέντες μου, τι λέμε εδώ μέσα;;; Μα εσείς κοιτάτε το τρίχωμα στον πάγκο ενώ εμείς εδώ φοράμε αυτή τη φανέλα σαν μαντίλα στο κεφάλι μας;;; Την εποχή εκείνη που η ομάδα έκανε σάκα-σάκα στους Ολυμπιακούς του ’60 και βγήκαν χάλκινοι, κανείς δεν μιλούσε για πρωτάθλημα — αυτοί εδώ τραγουδούσαν επειδή η Λιβαδειά είχε γίνει για δύο ώρες μία πόλη γιορτής, όχι γιατί υπήρχε κάποιος excel στον πάγκο! Και τώρα;;; Τώρα βγάζουν αυτοκόλλητα ουρές οι φιλέδαιλοι και λένε «αγοράκι των εννιά» σα ν' αναφέρουν κάποιο κατοικίδιο στο ζώο;;; Μα τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί;;; Εμείς εδώ τριάντα χρόνια στις κερκίδες ξέρουμε τι σημαίνει πραγματική ομάδα: είναι εκείνες τις Κυριακές όταν τρεις χιλιάδες ψυχές γίνονται μία φωνή — όχι όταν κάποιος κάνει μία οικονομική πρόβλεψη σα να μιλά για τιμές στις αγορές κατοικίδιων! Κι εγώ προσωπικά κάθε Κυριακή βγαίνω από το σπίτι μου στην πόλη εκείνη σα ν' πηγαίνω σ' ένα οικογενειακό γλέντι, όχι σ' ένα σούπερ μάρκετ αγοράς τίτλων! Μα τι λέτε τώρα;;; Αυτοί εκείνοι που στέκουν πάνω από εμάς σα ν' αποφασίζουν τι είδους ομάδα πρέπει να γίνουμε — αυτοί ξέχασαν πως η ψυχή μιας ομάδας δεν γράφεται στους τίτλους των οικονομικών προβλέψεων, αλλά στις φωνές αυτών που τραγουδούν ακόμη κι όταν βρέχει ψιλοβρόχι! Πίσω από αυτή την ομάδα μέχρι τέλους, ρε παιδιά — κι όσοι νομίζουν ότι μπορούν να πουλήσουν την ιστορία μας σα ένα αυτοκίνητο δεύτερης χρήσης, αυτοί έχουν πέσει θύμα της ίδιας τους της αμνησίας! 🔴💪😤

Τι γίνεται ρε παρέα, αφήστε με να σβήσω ένα τσιγάρο πάνω στη συζήτηση αυτή πριν πετάξω κι εγώ το δικό μου κουρέλι… Εμένα αυτοί οι Πάντζιοι μου θυμίζουν εκείνους τους θείους στους γάμους που λένε πως η νύφη "θα γίνει νοικοκυρά" ενώ εσύ ξέρεις ότι εκείνη την ίδια στιγμή φοράει διάφανο φόρεμα στήνοντας νόημα στονDJ. Μα τι λέμε; Αυτοί εκεί πάνω βγάζουν αυτούς τους τίτλους σα να πουλάνε δήθεν μία οικονομική στρατηγική ενώ εμείς εδώ στις κερκίδες τραγουδάμε σα να βρισκόμαστε σ' ένα καφενείο της Λιβαδειάς στις τρεις το μεσημέρι — όχι γιατί περιμένουμε κάτι μεγάλο, αλλά επειδή ξέρουμε πως η ομάδα αυτή είναι κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο. Κοιτάξτε την ιστορία εκείνο τον Οκτώβριο του ’17 όταν τρεις χιλιάδες άνθρωποι έκαναν τον Πάγκο σα μία καρδιά που χτυπάει σκληρά: η ομάδα είχε μόλις βγει δωδέκατη, είχαμε αυτογκόλ στο 89' επειδή κάποιος έκανε παλικαριά όχι φύλακες, κι εκείνος ο δεκαπεντάχρονος βγήκε από τον πάγκο σα να είχε βγάλει τζόκερ στο τζόγο — έκανε γκολ σαν εκείνοι τους ήρωες των παραμυθιών μας. Εμείς εδώ δεν τραγουδήσαμε επειδή είχαμε περίμενε κάποιον τίτλο· τραγουδήσαμε επειδή εκείνη η ομάδα ήταν η δική μας οικογένεια εκείνη την Κυριακή. Κι όμως αυτοί εκείνοι βγάζουν αυτοκόλλητα ουρές σα να μιλάμε για ένα κατοικίδιο ζώο… Μα τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί; Εγώ εκείνες τις Κυριακές βρισκόμουν στο γήπεδο φορώντας τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα όχι επειδή περίμενα κάτι μεγαλύτερο, αλλά επειδή εκείνο το πράγμα εκεί κάτω ήταν κάτι σαν οικογενειακό τραπέζι: ο θείος Δημήτρης έκανε το τραγούδι όσο δυνατά μπορούσε, η θεία Μαρία έκανε τσίκνα σα να ήτανε γλέντι χωριού, κι εγώ δέκα χρονών έκανα θόρυβο μαζί τους σα να συμμετείχα σ' έναν μεγάλο πανηγυρισμό. Αυτοί εκείνοι λένε «αγοράκι των εννιά» σα να μιλάμε για ένα ζώο στο τσίρκο· εμείς εδώ τραγουδάμε επειδή ξέρουμε πως το Λεβαδειακό δεν έγινε ποτέ πρωταθλητής επειδή είχε την καλύτερη οικονομική ομάδα στον πάγκο, αλλά επειδή εκείνο το πράγμα εκεί κάτω έγινε σαν μεγάλη οικογένεια όπου ο καθένας είχε θέση στο τραπέζι. Κι όσοι νομίζουν ότι αυτή η ιστορία τελειώνει στους τίτλους… αυτοί έχουνε χάσει εντελώς το νόημα. Η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται ψεύτικα αυτοκόλλητα ουρές· χρειάζεται ανθρώπους σαν εμάς που τραγουδάνε ακόμη κι όταν βρέχει ψιλοβρόχι. Πίσω από αυτήν την ομάδα μέχρι τέλους, ρε παιδιά — κι όσοι νομίζουν ότι μπορούν να πουλήσουν την ψυχή μας σα μία οικονομική πρόβλεψη… αυτοί είναι που δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει πραγματική ομάδα.