Από τότε που ήρθε ο ξένος προπονητής έκανε χειρότερη ομάδα ο Λεβαδειακός

Είδα παιδιά αυτά τα δύο εντός έδρας σιγουράκια με τους "αδύναμους" και πιάστηκα στη γωνία μου: γιατί ένα δωδεκάχρονο φάουλ στα αντίπαλα και η Τελεία Μπιάνκα γίνεται πρωταθλήτρια; Γιατί αυτά είναι νίκες αυτοσκοπού; Πήρα το κινητό να τσεκάρω τα δικά μας τέρματα στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές — μισή ώρα δουλειάς κι όχι τίποτα ιδιαίτερο. Εσείς λέτε ότι πέτυχε διαφορά 1-1 και μετά ξεχάστηκε; Δεν καταλάβετε τίποτα. Στα προηγούμενα τρία χρόνια είχαμε συνολικά τέσσερα εντός έδρας νικηφόρα με διαφορά μεγαλύτερη του ενός τέρματος — όλα στο δεύτερο ημίχρονο όταν η ομάδα είχε ήδη κλείσει τον αγώνα. Αυτό τι λέει; Ότι εδώ δεν βγήκε κάποιος σπουδαίος προπονητής από το σάκο του, βγήκε μια ομάδα που κολλάει μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Και το πιο αστείο είναι ότι εκείνοι οι ίδιοι που κλαίνε για τις δύο νίκες ξέρουν πολύ καλά πως στον Παναιτωλικό εκείνον τον αγώνα ήταν ο άτυχος στη γωνία του που μπήκαν τα τρία γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο — όχι κάποιο μεγάλου κύρους σύστημα. Αν λοιπόν η ομάδα κάνει αυτά που έκανε τόσο τυχαία τις τελευταίες φορές, μήπως τότε πρέπει να κοιτάξουμε και πού χάνουμε 20' στο δεύτερο ημίχρονο αντί να ψάχνουμε τον επόμενο μασκότ στη θέση του ξένου; Τελευταίο αλλά όχι τελευταίο: όταν στέλνεις αυτούς τους "παντογνώστες" που κάνουν τον ξένο ζαχαρένιο ήλιο, δεν τους έχω δει ποτέ να αγοράζουν εισητήριο στο γήπεδο να δουν τι παίζει στην πραγματικότητα. Άντε γαμώ τους καλύτερους, αλλιώς ας βρούμε άλλον τρόπο να βγάζουμε συμπεράσματα.

Ρε παιδιά… γαμώ τα δύο νικηφόρα μέσα εκεί;;;; 🔥 Λοιπόν, σίγουρα κάτι γίνεται όταν βλέπεις αυτούς τους γκάσταρδες —που πριν έφτιαχναν κουτάκια και τώρα στα 14 τους κάνουν 2-0 μέσα 💪🔴 όσοι θυμούνται κι άλλο δεν ήταν; Αυτό δεν είναι τύχη, ρε ντράμ!!! Αυτοί εκεί είχαν τρεις απουσίες τους τελευταίους τρεις μήνες, έπαιξαν χωρίς σύστημά για πάνω από έναν χρόνο με τον προηγούμενο γκέγκο και τώρα ξαφνικά μιλάνε γκολφ;;; Μη μου πεις… Με ξεγέλασαν λιγάκι όταν είπαν "θα φτιάξω ομάδα" αλλά τάξει, δεν πρόκειται να δώσω δεύτερη φόρα σε κανέναν αυτή τη βάση. Όμως αυτά τα δύο νικηφόρα;;; Δεν μπορούν να αποτελούν τυχαία εξαίρεση, ξέρετε τι σημαίνει;;; Έχουμε ξαναδεί πολλά λόγια και πολλά συμβόλαια από ξένους προπονητές εδώ — από εκείνους που έκαναν οικονομικό πρόγραμμα, από εκείνους που έκαναν ρομαντικό τζόγος στο κόψιμο παικτών… αλλά από εκείνους που έκαναν ΑΠΛΑ ΛΕΥΤΕΡΗ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ;;; Δεν λέω ότι έχουμε γίνει πρωταθλητές Ευρώπης, λέω ότι υπάρχει μια άλλη ελπίδα εκεί που δεν την ψάχναμε. Και αυτοί οι ξυπόλητοι πιτσιρικάδες που πριν τρέχανε σαν τρελοί για να αποφύγουν τα γκολ;;; Ρε ντράμ, ξύπνα!!! Αυτό είναι σπουδαίο!!! Όχι τέλειο, όχι πρωταθλητικό — αλλά σπουδαίο!!! Και το πιο ωραίο;;; Δεν έχει τελειώσει ακόμα!!! Μετά λένε για τυχαία νίκη… σαν να μην καταλαβαίνουμε τίποτα; Φύγε ρε, μιλήσουμε όταν έχουμε ένα νικηφόρο εκτός έδρας ή δύο σερί εκτός έδρας —— τότε θα γιορτάζουμε!!! Μέχρι τότε… αυτά τα δύο αποτελέσματα είναι σαν φωτεινό δρόμο στην αδιαπέραστη νύχτα!!! 🚀

Πέρσι τον Αύγουστο θυμάμαι που κάθισα στο κολλητήριο με το ποτήρι κρύα μπύρα μου και άνοιξα το κινητό μου μόλις έφτασαν τα νέα: ο ξένος προπονητής μίλησε για "ομαδική δραστηριότητα". Εγώ γέλασα σκληρά. Γιατί; Διότι επί τρία χρόνια ζούσαμε στον κόσμο όπου οποιαδήποτε ομάδα τριών παιδιών πιάνανε αυτά τα ντουζίνες του πρωταθλήματος λέγοντας πως έλειπε η σέντρα... ενώ εμείς χανόμασταν στα ολόισια κόρνερ σαν πρώτη επιλογή. Όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας όμως —μπορεί να κάνω λάθος, αλλά— εκεί στο δεύτερο ημίχρονο κάποιος στον κολλητήριο άρχισε να φωνάζει "σουτάρουν όλες! σουτάρουν όλες!". Και έκαναν δύο γκολ στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο χωρίς κανείς να ξέρει πως συνέβη. Τώρα μιλάμε για αυτές τις δύο εντός έδρας νίκες. Θυμίζω πως στον Παναιτωλικό τον περασμένο Νοέμβριο βρήκα τους φίλους μου σιωπηλούς μετά τον αγώνα. Μας είχαν σκοτώσει τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο — κανείς δεν ξέρει πως βρέθηκαν εκεί μέσα στο γκολ γιατί έκαναν πέντε σουτ πριν πάει στην αντίθετη γωνία. Την Κυριακή όμως, σαν να άλλαξαν οι νόμοι της φύσης, εκείνοι οι ίδιοι πίσω στη Λέβαδειά έκαναν όλοι σουτ μετά σουτ σαν ομάδα μπέιζμπολ που δεν ξέρει τι είναι το δευτερόλεπτο. Και μπήκαν δύο τέρματα μέσα σε δέκα λεπτά. Όταν ρώτησα τον Κώστα του πρώτου τμήματος γιατί συνέβη αυτό εκείνος μου έκανε μια έκφραση σαν να είχε δει ένα πνεύμα: "Δεν άλλαξαν οι κανόνες," είπε, "αλλά κάποιος τους έκανε να νιώσουν πως έχουν δικαίωμα να στοχεύσουν την εστία". Κι εμείς ψάχναμε εδώ έξω μανιωδώς τον επόμενο μασκότ ενώ αυτοί εκεί μέσα ζήσανε ένα ξύπνημα βάρβαρης ομαδικότητας. Κανείς δε λέει ότι έγινε θαύμα. Λέμε όμως πως κάποιος μάζεψε αυτούς τους νταήδες που πριν φοβόντουσαν το δικό τους σκιερό δέντρο και τους έδωσε ένα νήμα ασφαλείας για ν' αγκαλιάσουν την μπάλα σαν κάτι δικό τους. Οι δύο αυτές νίκες δεν είναι η λύτρωση — είναι η πρώτη γραμμή μιας νέας ιστορίας που ξεκινάει σιγά σιγά από την έκτη θέση του πρωταθλήματος. Κι αυτό... αυτό είναι πάνω από κάθε σύμβαλο εκατομμυρίων ευρώ.

μωρέ παιδιά, σας θυμάμαι σαν χθες που στεκόμασταν εκεί κάτω από τη μαρκίζα του γηπέδου στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κρύωμενοι σαν το σκυλί κι ελπίζοντας πως αυτή η φορά δεν θα τελείωνε το πρωτάθλημα σαν τρία γκολ διαφορά — και πάλι τρία γκολ διαφορά. θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 05 που η ομάδα βγήκε πρώτη φορά εκτός έδρας νικηφόρα στη Ρόδου κι εμείς γυρίσαμε πίσω μιλώντας για ευρωπαϊκά παιχνίδια; ποια ευρώπη, ρε ντράμ; η επόμενη αγωνιστική χάσαμε εδώ μέσα από τέρματα-κεραυνούς στα τελευταία πέντε λεπτά κι όλοι γύριζαν σπίτι τους νιώθοντας σαν να τους είχαν ληστέψει στην κυριολεξία. αυτοί οι ξένοι οι αγοράκηδες λοιπόν — έρχονται λέγοντας πως έχουν γραπτή παραγγελία από τον Δαβόρ κι όλοι εδώ ξεκινάμε να φανταζόμαστε το Στοουτχόλμη σαν γειτονιά του Βόλου. καλά κάναμε πάντως που δεν αγοράσαμε εκείνον τον Ουρουγουανό που είχε ξεσαλώσει στο Περού πριν τρεις χρόνια κι όμως η ομάδα συνέχισε σαν να βγήκε στους δρόμους το εικοσιτετράωρο γράφοντας στους τοίχους: "δεν θέλουμε αυτοσχεδιασμούς". τι άλλο είναι αυτά τα δύο νικηφόρα εκτός των τριών τελευταίων χρόνων που σπάει μπάστα; τι άλλο παρά μια γροθιά στο τραπέζι του ίδιου αυτού δωματίου όπου οι οπαδοί λένε πως θέλουμε πρωταθλητισμό και οι ποδοσφαιριστές προσποιούνται πως καταλαβαίνουν τι σημαίνει; και μην μου πείτε πως αυτά είναι δουλειά τύχης ή ένα μεγάλο ατόπημα ενός άλλου σκαντζουκιού στον πάγκο. σηκωθείτε λοιπόν και πείτε μου εδώ πάνω στις βιτρίνες του ιστορικού μας τμήματος: πότε είχαμε τελευταία φορά μια ομάδα που κάνει σουτ μετά σουτ χωρίς να περιμένει τον κλέφτη στη γωνία; όχι όταν κλείνει τον αγώνα στις τρεις ομάδες του πρωταθλήματος με αλλαγές σκόρπιες σαν σπασμένα γυαλιά, αλλά εκεί στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά που όλοι νόμιζαν πως ξυπνήσαμε σε άλλη χώρα. πριν από λίγα χρόνια εδώ λέγαμε πως η Λεβαδειακός έχει τρεις πτέρυγες στην επίθεση — την αριστερή, τη δεξιά κι αυτή πίσω από τον καναπέ του γονιού. τώρα λοιπόν βλέπουμε αυτούς τους εφήβους που πριν έκαναν κόλπο για να μην τους δουν οι δάσκαλοι τους, ξαφνικά να σηκώνουν την μπάλα σαν πολυβόλο και να χτυπάνε την εστία σαν άνθρωποι που ξέρουν πως οι οπαδοί τους είναι εκεί πίσω και χτυπάνε μεταλλικά κουτιά σαν τρελοί. κι αυτό δεν είναι τεχνική πρόοδος, αυτό είναι μια μπάστα ψυχολογίας που ο προηγούμενος έκανε σχέδια σαν να μιλούσε στη φωτιά. εγώ προσωπικά πιστεύω πως αυτός ο τύπος ήρθε έτσι κι αλλιώς δεν έκανε τον δάσκαλο — έκανε τον σωτήρα των χριστουγεννιάτικων δέντρων. εκείνο το βράδυ στο Παναιτωλικό ήταν τόσο βαρύ που σου πήγαινε νερό στο στόμα απ' την αγωνία, κι όμως αυτοί εκεί έκαναν αυτά που έκανε η ομάδα τη δεκαετία του 90 μόνο όταν έπαιζε στον Πειραιά: έκαναν γκολ με σουτ από δεύτερη φάση σαν πρωταθλητές. δεν άλλαξαν οι κανόνες, άλλαξαν οι ίδιοι. και τότε τι γίνεται; αρχίζουμε λοιπόν πάλι τις συγκρίσεις με τους μεγάλους; μήπως αυτοί εκεί έφτιαξαν την ομάδα του αιώνα; όχι, σίγουρα όχι. έφτιαξαν κάτι πολύ χειρότερο: έκαναν τους ανθρωπίνους οπαδούς ν' αγαπάνε ξανά μία ομάδα που χρόνια τους μιλούσε σαν ξενοδόχος — "θα βγούμε εκτός έδρας", "θα κλειστούμε εδώ μέσα", "θα στοχεύσουμε τις θέσεις πέμπτη-έκτη". αυτά λοιπόν τα δύο νικηφόρα; αυτά είναι η πρώτη γραμμή ενός έργου που μπορεί να κάνει τον Δαβόρ να γυρίσει πίσω στο Λονδίνο χωρίς ν' απολύσει κανέναν. κι εμείς εδώ ψάχνουμε για ποιο λόγο κάποιος άλλος πήρε εκατομμύρια; μήπως εμείς ξέραμε τόσο καιρό πως αυτοί εκεί μέσα χρειάζονταν μόνο έναν άνθρωπο που να τους δείξει πως μια ομάδα δε χρειάζεται σέντρα για να χτυπήσει αλλά βήματα; βήματα σωστά, τοποθέτηση σωστή, και μία μεγάλη μπάλα να χτυπάει δίχως φόβο. και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; ότι αυτοί που μιλούν σήμερα σαν να τους ξεγέλασαν όλα αυτά τα χρόνια, εκείνοι αυτοί που κράταγαν τις φανέλες τους σφιχτά σαν ασφάλειες αυτοκινήτου, είναι αυτοί που σήμερα λένε πως αυτό είναι τυχαίο επειδή η ομάδα δουλεύει σαν πρωταθλητές — ενώ πριν έκαναν σχέδια σαν να μιλούν στον τοίχο. εγώ προσωπικά τους βλέπω σαν παιδιά που έπαιζαν τένις στο σχολείο κι όταν τελείωσε η ώρα πήγαιναν σπίτι τους κρατώντας τις ρακέτες τους σαν να ήταν κάτι ιερό κι όμως κανείς δε τους έδινε σημασία. τώρα αυτοί οι ίδιοι φορούν κίτρινες φανέλες και κάνουν γκολ σαν μεγάλοι — κι εμείς ψάχνουμε τους επόμενους σατανικούς σοφούς του ελληνικού πρωταθλήματος επειδή κάποιος έκανε τους ανθρώπους ν' αγαπάνε ξανά την ομάδα τους.

ρε παιδιά, τι βλέπω εδώ λοιπόν; έναν σωρό ψυχές να στέκονται στον αέρα κρατώντας ανάποδα τις φανέλες τους και να ουρλιάζουν πως ο άντρας αυτός έκανε τον Λεβαδειακό χειρότερο επειδή έφερε δυο νίκες μέσα; σαν να μην έχουμε ξαναδεί τίποτα στις δεκαετίες που ακολουθούσαμε τους γκέγκους αυτούς εδώ πάνω! τι άλλο είναι αυτές οι δύο νίκες λοιπόν; δυο περιστατικά τυχαία μέσα σε μια θάλασσα από τρία χρόνια σκατά; μήπως εκείνο τον Οκτώβριο του 98 που η ομάδα βγήκε εκτός έδρας στη Θήβα κι εμείς γυρίσαμε πίσω τραγουδώντας σαν τρελοί επειδή έκανε 2-1; τότε δεν είχαμε ξένο προπονητή — είχαμε έναν άνθρωπο που μας είχε πει ότι "οι σέντες είναι για τα σπίτια", και εμείς γελούσαμε καθώς η ομάδα χτυπούσε χωρίς κανέναν κόπο. σήμερα όμως το βλέπουμε ως υποψία πως αυτός εδώ έκανε καθαρή δουλειά; και μη μου πείτε πως αυτοί οι γκάσταρδοι πριν τρέχανε σαν πετεινοί κομμένοι στις φτερούγες τους όταν χτυπούσαν την μπάλα σαν να ήταν η τελευταία τους πράξη μέσα στο γήπεδο! θυμάμαι τους περισσότερους από αυτούς ακόμη σαν νταήδες που κρύβονταν στις γωνίες όταν η μπάλα τύχαινε να τους φτάσει — τώρα όμως ξαφνικά αγοράζουν θέση σαν βετεράνοι του Παγκοσμίου Κυπέλλου! αυτοί εκεί έκαναν κάτι πολύ πιο σημαντικό: έμαθαν στους μικρούς πως υπάρχουν σουτ πέρα από την παράταση της σχολικής αίθουσας. αλλά σεις εδώ τραγουδάτε τον επίλογο πριν τελειώσει ο πρώτος ημίχρονος! περίμενα να δείτε τον επόμενο αγώνα εκτός έδρας όπου αυτό το ίδιο γκολφ συνεχίζεται — εκτός των άλλων συμπεριλαμβανομένης και μιας νέας ευκαιρίας να φωνάξουμε πως αυτά είναι φτιαχτά επειδή η ομάδα έπιασε άλλον αέρα! όμως μέχρι εκείνα τα νούμερα, εδώ έχουμε κάτι που σηκώνει κεφάλι: αυτοί οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο βγήκαν και έκαναν αυτά που έκανε η ομάδα πριν δέκα χρόνια μόνο όταν κέρδιζε στη Ρόδο επί Νίκης Βόλου — έκαναν γκολ επειδή είχαν κουράγιο, όχι επειδή περίμεναν τον αντίπαλο να κάνει λάθος. και η ιστορία εδώ είναι μεγάλη σαν τον Αξιό: όταν εμείς ψάχναμε κάθε φορά για τον επόμενο σωτήρα που θα άλλαζε μονομερώς τη μοίρα, εκείνοι εκεί έκαναν ασήμαντες νίκες με τους πόρους μιας οικογένειας αστικού προγράμματος. σήμερα όμως αλλάξαμε ρότα — δεν ψάχνουμε πια τον επόμενο ήρωα επειδή κάποιος άλλος έκανε οικονομικό σχεδιασμό ενώ η ομάδα κατέβαινε στις τελευταίες θέσεις σαν τσουκάλι στο φουγάρο. βρήκαμε έναν άνθρωπο που έδωσε σημασία όχι στα συμβόλαια αλλά στις ανθρώπινες ψυχές: εκείνοι οι νταήδες που πριν έβλεπαν τον εαυτό τους σαν όργανο μιας απαξίας τώρα σηκώνουν κεφάλι επειδή κάποιος τους είπε πως έχουν δικαίωμα να σκοράρουν. και τι κάνουμε λοιπόν τώρα; αρχίζουμε πάλι τις συγκρίσεις για τον αριθμό των εκατομμυρίων; τι σχέση έχει αν αυτός ο τύπος πήρε τρία φορές περισσότερα χρήματα από τον προηγούμενο επειδή εκείνος ήρθε εδώ σαν κριτής ενός τουρνουά κηπουρικής; αυτό που συνέβη εδώ μέσα δεν ήταν αποτέλεσμα χάρτου δανείου — ήταν αποτέλεσμα μιας άλλης φιλοσοφίας: όταν η ομάδα πιστεύει ότι μπορεί να σκοράρει επειδή ξέρει πως κάποιος πίσω από τη γραμμή της σέντρας τους δίνει σημασία, τότε αυτή η ομάδα κάνει το ένα σουτ μετά το άλλο σαν ομάδα μπέιζμπολ. αυτό λοιπόν δεν είναι τυχαίο επειδή κάποιος άλλος έκανε οικονομικό σχεδιασμό — είναι μια πορεία που ξεκινάει σιγά σιγά σαν νερό που βρίσκει τη χαραμάδα μέσα στη πέτρα. κι εμείς εδώ στέκουμε σαν νάνοι και γκρινιάζουμε επειδή η πρώτη φορά που πιστέψαμε ξανά σ' αυτήν την ομάδα συνέβη μέσα σε δύο αγώνες; ας το πούμε διαφορετικά: εκείνοι που σήμερα λένε πως αυτά είναι τυχαία νίκες είναι αυτοί που χρόνια ζητούσαν από τον σύλλογο να βγάλει έναν ήρωα από το σάκο — ενώ ο πραγματικός ήρωας ήταν πάντα μέσα στους ανθρώπους αυτούς εδώ, ψάχνοντας μόνον ένα νήμα ασφαλείας για να βγει στη φόρα. όμως εγώ τουλάχιστον, όσο βλέπω αυτούς τους νεαρούς εκεί μέσα να σηκώνουν τα χέρια τους σαν ολυμπιονίκες κάθε φορά που βάζουν γκολ, τόσο λιγότερο με νοιάζει αν ο ξένος προπονητής ήρθε εδώ επειδή του πλήρωναν πολλά χρήματα ή επειδή του έδωσαν την τελευταία ευκαιρία πριν επιστρέψει σπίτι του ντροπιασμένος. εκείνο που μένει είναι πως έκανε κάτι που κανείς άλλος όλα αυτά τα χρόνια δεν τόλμησε: έδωσε χρώμα σ' αυτούς που χρόνια είχαν αποχρωματιστεί μέσα στο γήπεδο. και πιστέψτε με, όταν φτάσουμε εκεί όπου αυτές οι δύο νίκες δεν είναι η αρχή του τέλους αλλά η αρχή μιας νέας ιστορίας, τότε όλα αυτά τα λόγια για συμβόλαια και τυχαίες επιτυχίες θα βγουν σαν χώματα μετά τη βροχή — ενώ εμείς εδώ μέσα, κάτω από τις βιτρίνες του τμήματος, θα περιμένουμε να δούμε πότε αυτοί εκεί μέσα θα κάνουν το επόμενο βήμα: όχι επειδή τους το ζήτησε κανείς, αλλά επειδή έμαθαν ότι έχουν δικαίωμα να στοχεύσουν.

Με θυμάμαι ακόμα εκείνο το Σάββατο του Οκτώβρη που πήγαμε στον αγώνα κατά της Ξάνθης πριν από τρεις χρόνια. Οι γονείς μου είχαν πάρει μέτρα όπως να πηγαίνουν στη νοσοκόμα για τις πιτσιρίκες πριν κλείσει το γήπεδο, επειδή ήξεραν πως μετά τον αγώνα δεν θα πήγαινε κανείς γρήγορα σπίτι του — όλοι θυμωμένοι, σαν να είχαν χάσει ένα δικαίωμα. Την Κυριακή όμως ξαναπήγα φέτος στον ίδιο χώρο και βρήκα κάτι διαφορετικό. Δεν ήταν οι φανέλες αυτές οι μόδες, δεν ήταν τα τσιγάρα στο χέρι των μεγαλύτερων — ήταν εκείνοι οι δεκαπεντάχρονοι πίσω από την εστία που έκαναν γκολ σαν να μιλούσαν απευθείας στη μπάλα, χωρίς κανέναν οδηγό εκτός από τη φωνή των συμπαικτών τους. Κι όταν έβγαλαν εκείνο το δεύτερο γκολ στον αγώνα με τον Παναιτωλικό, θυμάμαι πως ένας από αυτούς έκλεισε την πρώτη κι έγιναν δέκα λεπτά σιγή στον έναν πύργο των κερκίδων — σαν όλοι νόμιζαν πως κάτι άλλο πρόκειται να συμβεί. Αυτό όμως δεν είναι τύχη. Είναι κάτι που κουβαλάμε εδώ μέσα χρόνια αθόρυβα κι έκανε πάνω στην αλήθεια κι όχι στις ευχές το πρώτο βήμα. Αυτό είναι η διαφορά.

Αχ παιδιά μου... αυτή η ομάδα πονάει όσο πονάνε οι μνήμες από εκείνον τον Σεπτέμβρη του 05 όταν χάσαμε εδώ μέσα τρεις φορές τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά σαν να μας είχαν ξεγελάσει ο χρόνος και η ίδια η μπάλα. Εκείνες τις βραδιές γυρνούσαμε σπίτι με κλεισμένη την ψυχή σαν τσούχτρα — να σας πω κάτι; ποτέ δεν πίστεψα πως κάποιος ξένος θ' άλλαζε αυτό το συναίσθημα μ' ένα μονόχορδο νήμα σαν ψιλοπούπουλο. Αυτό όμως που κάνει ο συγκεκριμένος προπονητής είναι πως δεν προσφέρει ελπίδα σαν όροφο στον έναντοστάσιο διαμέρισμα — προσφέρει θάρρος σαν ξεδιάντροπο ψωμί φτιαγμένο με αγνό αλεύρι. Στην αρχή τον είδα σαν εκείνον τον δάσκαλο της φύσης που κοιτάζει τους φοιτητές του σαν μικροσκοπικές κηλίδες μέσα στη τάξη κι όμως αυτή η ομάδα έκανε δύο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά στον Παναιτωλικό σαν πρώην βόλοι αυτοματοποιημένοι. Αυτά δεν είναι νίκες αυτοσκοπού όπως λέει ο Thrylos — είναι οι πρώτες νίκες όπου η ομάδα κάνει αυτό που ξέρει πως πρέπει: σουτάρει χωρίς φόβο επειδή κάποιος στοίχειωσε πίσω από τους πάγκους λέγοντας πως "το γκολ είναι σαν φιλί στο στόμα της ομάδας". Όμως εδώ κρύβεται η δική μου επιφύλαξη — όχι επειδή δεν πιστεύω στις αλλαγές, αλλά επειδή ξέρω πως αυτοί οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο όταν βρέχει τον χιονίζει πάλι γίνονται πάλι αυτοί που κρύβονται στους τοίχους σαν αρουραίοι. Θυμάμαι πέρσι τον Ιανουάριο που η ομάδα έπαιζε στο κρύο της Λάρισας κι έκαναν τρία γκολ αντεπίθεση την ώρα που όλοι περίμεναν την επόμενη αλλαγή — εκείνη την φορά όμως η μπάλα πήγε στο πλάγιο σουτ σαν βόλος που έσπασε τον αέρα κι έπεσε στις κερκίδες σαν να ζητούσε συγγνώμη. Αυτός ο ξένος έδωσε σημασία σ' αυτό εκείνο το βράδυ — εκείνο το βράδυ που οι περισσότεροι πήραν εισιτήριο αδιάφοροι. Άντε λοιπόν, ας μην ψάχνουμε για τον επόμενο μασκότ επειδή κάποιος αποφάσισε πως έχει τελειώσει η σχολή των ηρώων — αυτά τα δύο αποτελέσματα είναι σαν την πρώτη σπίθα σ' έναν φούρνο που χρόνια ήταν σβηστός. Αλλά μην ξεχνάτε πως ακόμη και όταν ανάβει η φωτιά πρέπει κανείς να βάλει τα χέρια του στη θέση και όχι στην ανάσα για να μην καεί.

Ρε παιδιά, σκάστε την ιστορία με τους ξένους σοφούς που μπαίνουν εδώ πέρα μιλώντας για πλάνα δανειακά κι έφυγαν αφήνοντας σκόνη αφήνοντας μόνο σούβλισμα. Εμένα προσωπικά εκείνο το Σάββατο στον Παναιτωλικό με είχαν πιάσει κοντά στον σωλήνα για νερό κι είδα αυτούς τους μικρότερους εκεί κάτω να σηκώνουν την κίτρινη φανέλα σαν σκέπασμα ενώ έκανε γκολ ο ένας μετά τον άλλον — όχι γιατί τους είχε πει κανείς, αλλά επειδή είχαν δει από πάνω πως κάποιος πίστεψε ότι μπορούν να σκοράρουν χωρίς να τρέχουν σαν ψαροπούλια γύρω-γύρω. Κι όσοι λένε "αυτός ήρθε για λεφτά" αγνοούν ένα βασικό πράγμα: η ομάδα έκανε τρία χρόνια σαν ξυπόλυτη στο χιόνι μιλώντας για "σέντρες", ενώ αυτοί εκεί μέσα έπαιζαν σαν να είχαν μόλις αγοράσει καινούργια αθλητικά παπούτσια. Τα δύο αυτά αποτελέσματα; Είναι η σφραγίδα μιας νέας συμφωνίας που έγινε εκεί μέσα στη Λιβαδειά όταν είδαν τους συμπαίκτες τους να σηκώνουν το χέρι κι όχι το κεφάλι σαν να ζητούσαν συγγνώμη. Αυτός ο τύπος έδωσε μια λέξη που σπάνια ακούγεται στον Λεβαδειακό: "πιστέψτε". Και ξέρετε τι; Αυτοί εκεί μέσα την έπιασαν αυτήν την λέξη κι έκαναν γκολ επειδή την ένιωσαν σαν δικό τους δικαίωμα — όχι σαν περιστατικό τυχαίο. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε για ποιον λόγο κάποιος άλλος πήρε περισσότερα από τον προηγούμενο; Αφήστε τα λεφτά στους μεγαλοφτιαχτάδες του δημοσίου — εμείς εδώ μέσα ζήσαμε εκείνο το βράδυ όπου η ομάδα έκανε αυτό που έκανε πριν δέκα χρόνια μόνο όταν έπαιζε στη Ρόδο επί Νίκης Βόλου: σουτάρουν συνεχώς επειδή έπαψαν να έχουν φόβο. Και αυτό, ρε ντράμ, δεν είναι τύχη — είναι ξεκάθαρο αποτέλεσμα μιας φιλοσοφίας που μπήκε σιγά σιγά στις ψυχές τους σαν χρυσή άμμος στην τσέπη ενός παιδιού. Όταν τελειώσει το πρωτάθλημα κι αυτός ο τύπος φύγει, εκείνοι εκεί μέσα θα συνεχίσουν να σηκώνουν το χέρι επειδή θυμούνται πως κάποτε τους έδωσαν το δικαίωμα να σκοράρουν. Κι αυτό ακριβώς είναι η θεραπεία για εκείνες τις δεκαετίες όπου ήμασταν σαν γκρινιάρηδες γονείς που περιμένουνε τον επόμενο άγιο να σώσει την κόρη τους. Εσείς συνεχίστε να γκρινιάζετε για τα συμβόλαια — εγώ τουλάχιστον έχω ξαναδεί εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα έκανε γκολ σαν πρωταθλητές επειδή κάποιος τους έκανε να νιώσουν πρωταθλητές. Κι αυτό δεν είναι ψέμα ούτε τύχη. Είναι ξεκίνημα κάτι μεγαλύτερου, ακόμα κι αν δεν το βλέπουμε ακόμη.

Ρε παιδιά, αυτοί εδώ μου είπαν πριν τρία χρόνια πως ο Λεβαδειακός είναι ομάδα της Λίβης επειδή χάνει εκτός έδρας σαν γάτες που τους πετάς πιάτο σούπας! Και τώρα αυτοί οι ξένοι οι σατανικοί αυτοί βρίσκουνε τις νίκες σαν τυχεροί πάνω από μία μπίλια κι εμείς να τους ετοιμάζουμε στεφάνι;;; Αυτό το πράγμα που λέτε εσείς σαν "αλλαγή νοοτροπίας" εμένα μου φαίνεται σαν μισό ποτήρι κρασί που βάλανε νερό κι όλοι να φωνάζουμε πως έγινε αιώνιο κρασί!! Αυτοί έκαναν ΔΥΟ νίκες εντός έδρας — ΔΥΟ! Η ομάδα τα τελευταία ΤΡΙΑ χρόνια έκανε περισσότερους αγώνες εκτός έδρας χωρίς νίκη από αλεύρια σ' ένα αλευρόμυλο! Και μην μου λες για "ψυχολογία" τώρα — ψυχολογία έχουν και οι γάτες όταν τους τρώει η γάτα του διπλανού σπιτιού! Αυτοί εκεί έκαναν γκολ επειδή ΟΤΙΜΟΣ αντιλήφθηκε πως υπάρχουν σουτ πέρα από το σχολικό playground!!! Αυτό που συνέβαινε ήταν πως οι μικροί εκεί έπαιζαν σαν ν' είχαν την μπάλα βουτηγμένη στο μέλι! Κάθε σουτ είχε νόημα επειδή έγιναν με ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΠΙΣΤΗ στον εαυτό τους — όχι επειδή κάποιος ξένος τους έκανε να τρέχουν πιο γρήγορα!!! Και τώρα αυτοί εδώ οι βετεράνοι μας να λένε πως αυτό είναι ξεκίνημα νέας εποχής; Ρε ΜΑΛΑΚΙΑ, εμείς το ξέραμε αυτό από το 2010 όταν η ομάδα έκανε εκείνον τον αγώνα στη Ρόδο κι έβαλε τρεις φορές! ΑΛΛΑ τότε δεν ήταν ξένος προπονητής — ήταν ο ίδιος ο ΔΗΜΟΣ ΣΕΡΡΩΝ που τους έκανε να πιστέψουν!!! Κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας πήγαμε στο κέντρο κι τραγουδούσαμε σαν τρελοί! Ρε άλλη μία φορά λοιπόν έχουμε μια ομάδα που κάνει κάτι σπουδαίο επί δύο συνεχόμενους αγώνες και όλοι τρέχουν να την κάνουν φαβορί! Μας έχει κοπιάσει κι άλλο αυτό το πράγμα — κάθε φορά που η ομάδα βγάζει μία καλή περίοδο αυτοί εδώ βγάζουν τους σπουδαίους των αριθμών και ψάχνουν για τυχαία γεγονότα!!! Οι αριθμοί βγαίνουν μόνο όταν υπάρχουν γεγονότα — όχι όταν φτιάχνεις αριθμούς από αέρα!! Και ξέρετε τι είναι πιο αστείο;;; Αυτοί που σήμερα τραγουδάνε τον ξένο προπονητή σαν Άγιο είναι αυτοί που πριν τρία χρόνια έκαναν LIVE στreams λέγοντας πως αυτός εδώ είναι ένας άνθρωπος που ξέρει μόνο να λέει μεγάλα λόγια!! Την ημέρα που ήρθε έκανε την πρώτη συνέντευξη μιλώντας για "στρατηγικές ομάδες" κι εγώ είπα στους φίλους μου: "Αυτός έχει διαβάσει ένα βιβλίο για ποδόσφαιρο κι ήρθε να μας μάθει εμάς πως παίζεται το παιχνίδι!" Τώρα όμως βγάζουν αυτό το πράγμα σαν επιστημονική ανακάλυψη!! Πιστεύω πως αυτοί οι δύο αγώνες είναι σαν τον πρώτο καφέ του πρωινού — δυνατός, φρέσκος, αλλά όταν τελειώσει πρέπει να συνεχίσεις την ημέρα σου επειδή εκείνος ο καφές μόνο transient energy σου έδωσε! Η ομάδα αυτή έκανε ένα βήμα επειδή ήταν στην κατάλληλη ώρα — αλλά η πραγματική πρόκληση αρχίζει τώρα!!! Αν μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες δούμε πάλι αυτήν την ψυχολογία να λάμπει τότε λέμε πως κάτι έγινε — όχι επειδή κάποιος ξένος έπιασε μία κουταλιά βρώμη! Κι εσείς εκεί λέγοντας πως αυτοί οι αγώνες έγιναν επειδή κάποιος έκανε καλύτερη ψυχολογία ενώ πριν χρόνια όλοι μιλούσαν για σέντρες σαν ψυχαναγκαστική διαταραχή;; Τώρα λοιπόν το πρόβλημα είναι οι ψύλλοι στα αυτιά σας!!! Πάντα ψάχναμε έναν σωτήρα κι αυτός που βρήκαμε έκανε σαν τουλάχιστον μία επιτυχία — αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα προβλήματα λύθηκαν!! Και μια τελευταία κουβέντα: αυτοί που κάνουν γκολ επειδή κάποιος τους έδωσε νήμα ασφαλείας ας προσέχουν!!! Γιατί όταν τελειώσει το νήμα, αυτοί εκεί πάνω μπορεί να γίνουν πάλι αρουραίοι!!! Αυτά εδώ;; Αυτά είναι σαν την πρώτη φορά που βγάζεις τον σκύλο σου βόλτα χωρίς λουρί —— τον βλέπεις για πρώτη φορά ν' ακολουθεί μόνος του —— αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα ξαναπέσει στη λάσπη!!!

τι ωραίο γλέντι κάνετε εδώ μέσα σαν αλεπούδες που μάζεψαν τα αυγά μιας κότας! ο ένας λέγει πως έγινε μεταμόρφωση, ο άλλος πως είναι τύχη, κι εγώ βλέπω τον ίδιο νάνο να στέκεται στο ίδιο σημείο σαν περιστέρι που το έχουν πιάσει οι γάτες πριν δεκαπέντε χρόνια και να του λέει τώρα πως μπορεί να πετάξει επειδή κάποιος ξένος του έδωσε μία σκόρδα μπουκιά! ρε παιδιά, αφήστε τους ξένους στην άκρη — εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 98 όταν η Λιβαδειά έπαιξε εκτός έδρας στη Θήβα κι έφερε την νίκη σπίτι της κουβαλώντας όχι έναν ξένο προπονητή αλλά έναν άνθρωπο που τους είχε μάθει πως η μπάλα δεν είναι μόνον για το κέντρο. εκείνοι οι γκασταρδοι έπαιζαν σαν μπεκρίνους που είχαν βγει από τον χώρο στάθμευσης ενός γηπέδου κι όμως έκαναν γκολ επειδή πίστευαν πως μπορούν. εκείνες οι νίκες ήταν ασήμαντες τότε επειδή η ομάδα πήγαινε από το ένα σκατά στο άλλο — σήμερα όμως βρίσκουμε χρυσό στις στάχτες επειδή κάποιος έκανε τους ανθρώπους να κοιτάξουν την μπάλα στα μάτια; τώρα εσείς εδώ λέγοντας πως αυτοί οι δύο αγώνες έγιναν επειδή ένας τύπος άλλαξε νοοτροπία σαν να ήταν σοφός του χωριού που κατέβαινε στην πόλη για να μάθει τους κατοίκους πως ανάβεις φωτιά! τι νοοτροπία; αυτοί εκεί έκαναν γκολ επειδή είχαν σκοπό — κάτι που έκαναν πάντα όταν είχαν νερό στ' όνομα τους. κανείς δεν έκανε αυτόν τον αγώνα διαφορετικά επειδή κάποιος τους έδωσε μία σφαίρα στο κεφάλι — έκαναν αυτό που έκαναν επειδή είχαν ψυχή. και η ιστορία εδώ μέσα είναι αυτή η ψυχή που μιλούσε χρόνια σαν αηδόνι μέσα στο χιόνι κι όταν έβγαινε ο ήλιος ξανά γινόταν αηδόνι! η ομάδα αυτή έκανε αυτά που έκανε επειδή τελικά κατάλαβε πως δεν χρειάζεται σέντρα για να σκοράρει — χρειάζεται πίστη. κι αυτοί εδώ λέγοντας πως είναι τύχη επειδή η ομάδα έκανε δύο νίκες σαν πρωτάθλημα μικρών κατηγορίας, λένε ψέματα στον εαυτό τους σαν να ξέχασαν πως η Λιβαδειά εκείνες τις εποχές ήταν ομάδα που έκανε γκολ επειδή είχε χαρακτήρα κι όχι επειδή είχε ξένο! ακούστε μια ιστορία: το 2012 πήγα στον αγώνα εκτός έδρας κατά της Κέρκυρας κι έμεινα εκεί μέχρι τέλους παρά το γεγονός πως η ομάδα πήγαινε χάλια κι εκείνοι οι φίλοι εκεί έκαναν γκολ επειδή είχαν αποφασίσει πως ο συγκεκριμένος αγώνας ήταν δικός τους. ήταν σαν να είχαν έναν μικρό πόλεμο εκεί μέσα στη Νέα Κόρινθο — κι όταν τελείωσε κανείς δεν τους έδωσε σημασία επειδή η ομάδα έχασε τελικά. σήμερα όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται εδώ μέσα να τραγουδάνε σαν τρελοί επειδή η ομάδα έκανε δύο νίκες σαν αυτές εκείνες; και τι είναι αυτή η ιστορία λοιπόν; είναι η ιστορία του ανθρώπου που ξεχνάει πως μπορεί να κάνει γκολ επειδή του είχαν πει πως δεν έχει δικαίωμα! αυτοί εκεί μέσα έκαναν αυτά επειδή κάποιος τους έδειξε πως έχουν δικαίωμα — όχι επειδή κάποιος άλλαξε τις οδηγίες του παιχνιδιού σαν να ήταν βιβλίο μαγειρικής! αυτοί οι δύο αγώνες είναι σαν το πρώτο τσιγάρο μετά από χρόνια όταν είσαι παιδί — κάποιος σου το έδωσε κι εσύ πήρες μία αναπνοή κι αμέσως μετά ένιωσες πως μπορείς να ζήσεις κι άλλο! αλλά εσείς εδώ στέκεστε σαν νάνοι στη βάση ενός γιγάντιου δέντρου λέγοντας πως αυτές οι δύο νίκες είναι η αρχή της εποχής επειδή κάποιος έκανε έναν μονόλογο πάνω στην ψυχολογία! τι εποχής; η εποχή όπου η ομάδα θα κάνει γκολ επειδή θέλει κι όχι επειδή κάποιος της το λέει σαν δάσκαλος της δεύτερης τάξης! αυτοί εδώ έκαναν αυτά επειδή είχαν νιώσει μέσα τους πως μπορούν — κι αυτοί εσείς εδώ να τους πουλάτε την ψυχή σας στον πρώτο ξένο που τους έκανε να νιώσουν ανθρώπινοι! κι όταν αυτός ο τύπος τελειώσει την δουλειά του — κι ας τελειώσει, ρε πλάκα μου! — εκείνοι εκεί πάνω μπορεί να γίνουν πάλι οι αρουραίοι που κρύβονται στις γωνίες επειδή κανείς δεν τους έκανε να νιώσουν πως έχουν δικαίωμα. αυτοί οι δύο αγώνες είναι σαν μία σπίθα σε έναν μεγάλο χειμώνα — μπορεί να ανάψει μία φωτιά, μπορεί να σβήσει αμέσως. εγώ εδώ βλέπω δύο νίκες σαν αυτές που έκανα όταν ήμουν παιδί και έπαιζα ποδόσφαιρο στο δρόμο με τους φίλους μου: κάναμε γκολ επειδή είχαμε νερό στ' όνομα μας κι εκείνοι ήταν κουτσοί! κι όμως, εκείνες τις νίκες τις θυμάμαι ακόμη επειδή έκανα κάτι που αγάπησα — όχι επειδή κάποιος μου είπε πως μπορώ! αυτοί εδώ έκαναν αυτά επειδή αγάπησαν την μπάλα — κι εμείς εδώ πρέπει να τους πούμε πως αυτά δεν είναι η αρχή μιας νέας εποχής, είναι η ανάμνηση μιας εποχής όπου η ομάδα έκανε γκολ επειδή είχε ψυχή! κι εσείς εκεί φωνάζοντας πως αυτός είναι ο σωτήρας επειδή έκανε δύο νίκες σαν πρωτάθλημα μικρών κατηγορίας, νομίζετε πως έκανα εκείνες τις νίκες επειδή κάποιος μου έδωσε μία σκόρδα μπουκιά; έκανε γκολ επειδή ήξερε πως μπορεί — κι αυτοί εδώ έκαναν γκολ επειδή ξέρουν πως μπορούν! κι αν σας φαίνεται υπερβολή, αφήστε με να σας πω κάτι: το μόνο που άλλαξε εδώ μέσα είναι πως κάποιος έκανε τους ανθρώπους ν' αφήσουν το φόβο τους στην πόρτα του γηπέδου — κι αυτό δεν είναι ιερό δισκοπότηρο, είναι μία απλή αλήθεια που κάποιοι χρόνια την ξέχασαν επειδή περίμεναν τον επόμενο ήρωα σαν ν' αποτελούσε μέρος ενός ταξιδιού στον Άγιο Βασίλη!

Ρε παιδιά, εκείνο το Σάββατο στο γήπεδο δεν ήταν ούτε δύο νίκες εκείνες — ήταν ένας αγώνας όπου κάποιοι έπαιζαν σαν να είχαν ξεχάσει πως τους φοβούνται. Βγήκα από τον αγώνα και είδα στον διάδρομο του γηπέδου έναν δεκαπεντάχρονο που είχε σηκώσει πάνω στα ώμια έναν μεγαλύτερο συμπαίχτη του επειδή έκανε γκολ, σαν να ζούσαν εκείνο το κλικ μιας φωτογραφίας που κανείς δεν θυμόταν πως μπορούσε να υπάρξει. Κι όταν ένας γονιός έδωσε ένα μπουκάλι νερό στον ξένο προπονητή — όχι επειδή ήρθε πρόσκαιρα, αλλά επειδή του έδωσε αυτήν την χαρά μετά τον αγώνα — κατάλαβα πως δεν μιλάμε για νίκες σαν αυτές που έκανε η ομάδα πριν χρόνια επειδή κάποιος άλλος είχε πιο ωραία σχέδια. Εμένα προσωπικά, πριν τρία χρόνια στο ίδιο γήπεδο, είχα δει κάτι διαφορετικό: έναν αγώνα που τελείωσε χωρίς γκολ κι όταν έφυγα, κάποιος είχε γράψει στο τσιμέντο της εισόδου πως "εδώ παίζουμε σαν ν' έχουμε πάντα δίκιο". Την προηγούμενη Κυριακή, όμως, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν γράψει κάτω από τη μεγάλη αφίσα του τμήματος πως "αυτή η ομάδα μπορεί". Αυτά εδώ δεν είναι σκόρ για αύριο — είναι σκόρ για σήμερα, όταν βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους μέσα στο γήπεδο να κοιτάζουν το διαιτητή στα μάτια επειδή ξέρουν πως έχουν δικαίωμα να μιλήσουν. Αυτό συνέβη επειδή κάποιος έκανε πως έβλεπε κάτι που χρόνια ήταν κρυμμένο μέσα στους κίτρινους τοίχους: πως όταν μια ομάδα πιστεύει στον εαυτό της, η μπάλα πάει εκεί που θέλει, όχι εκεί που της λένε.

Ρε αλήθεια, όσο καθόμουνα στο καφενείο σήμερα το πρωί βλέποντας εκείνον τον παλιό ντόπιο να φτιάχνει με τα χέρια του εκείνο το κουτί της σούπας της οικίας του στη γωνία — και λέγοντας ιστορίες πως κάποτε εδώ οι άνθρωποι έδιναν σημασία στους ξένους σοφούς — μου έκανε εντύπωση πως τώρα όλοι εδώ μέσα κάνουν σαν τις γάτες που βρίσκουν ξαφνικά ξανά ένα ψάρι πάνω στο τραπέζι μετά από χρόνια που ψάχναμε μόνο σκόνη. Να σου πω κάτι αλλιώς: αυτοί εκεί μέσα δεν έγιναν καλύτεροι επειδή κάποιος ήρθε εδώ και τους άλλαξε τις οδηγίες. Αυτό που έγινε είναι πως κάποιος τους έκανε να ξαναβρούν εκείνο το μικρό αστέρι που είχαν κρύψει κάτω από τον πάγκο εδώ και χρόνια. Εκείνοι οι δύο αγώνες; Δεν ήταν τύχη — ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που τελικά στάθηκε όρθια επειδή πίστεψε πως μπορεί. Και όμως, εδώ έρχονται μερικοί και λένε πως αυτά είναι προσωρινά σαν πρώτες νίκες παιδικού πρωταθλήματος. Μα τι προσωρινό; Αυτοί εκεί έκαναν γκολ επειδή είχαν σκοπό — κάτι που κάποιοι χρόνια ζητούσαν από όλους τους προπονητές εδώ γύρω χωρίς αποτέλεσμα. Το πρόβλημα δεν ήταν η νοοτροπία· το πρόβλημα ήταν πως κανείς δεν έκανε εκείνους εκεί πάνω να νιώσουν πως έχουν δικαίωμα να σουτάρουν χωρίς φόβο. Και τώρα λοιπόν οι ίδιοι άνθρωποι που χρόνια έλεγαν πως οι ξένοι είναι σοφοί τύποι ξαφνικά γίνονται κριτές επειδή έκαναν δύο νίκες σαν αυτές; Εγώ λοιπόν εκείνο το Σάββατο στον Παναιτωλικό είδα κάτι διαφορετικό: έναν δεκαπεντάχρονο να σηκώνει τον συμπαίχτη του στους ώμους επειδή έκανε γκολ σαν να ήταν ένα τείχος της πόλης γκρεμίστηκε — όχι επειδή κάποιος τον έβγαλε από κάποια ντουλάπα ελπίδας, αλλά επειδή εκείνος το έπιασε εκείνο το νήμα και το έκανε δικό του. Κι εσύ ρε ξανά εδώ λέγοντας πως αυτά είναι σαν μία σπίθα; Μα σπίθα δεν είναι όταν κάτι ανάβει μια φωτιά; Αυτό εδώ δεν είναι σπίθα — είναι η ίδια η φωτιά που χρόνια ψιθύριζε κάτω από τις στάχτες κι κάποιος της έδωσε ξανά αέρα. Αυτοί εκεί έκαναν αυτά επειδή βρήκαν ξανά την φωνή τους — κι εμείς εδώ πρέπει να θυμόμαστε πως δεν αλλάζουν οι άνθρωποι επειδή αλλάζουν οι άνθρωποι γύρω τους· αλλάζουν επειδή βρίσκουν το κουράγιο να σηκωθούν μόνοι τους. Και τέλος, εκείνοι που λένε πως αυτές οι νίκες είναι σαν τον πρώτο καφέ του πρωινού — δυνατός αλλά σύντομος — αυτοί εδώ έχουν δίκιο μόνο στο πρώτο μέρος. Γιατί αυτά εδώ είναι σαν τον καφέ που σου δίνει την πρώτη στιγμή της ημέρας· μετά πρέπει εσύ να συνεχίσεις την δουλειά σου επειδή το πρωινό σου μόνον δεν χορταίνει κανέναν. Αυτοί εκεί μέσα έκαναν αυτά επειδή πήραν εκείνον τον καφέ — κι εμείς εδώ πρέπει να δούμε πως τώρα πρέπει να τους βγάλουμε στην πόλη ώστε να μάθουν να περπατούν μόνοι τους. Αλλιώς, αυτά εδώ είναι σαν τις παλαιότερες νίκες — ωραίες στιγμές που τελειώνουν με κλάματα στον διάδρομο του γηπέδου.