Σήμερα παιδί μου ο Λεβαδειακός άφησε τον Γιάννη στο πάγκο για χάσιμο χρόνου και η ομάδα…

Αχ αυτός ο Γιάννης… πάνω στο τραπέζι σας ξέραμε πώς ήταν, άλλαξε θέση πιο γρήγορα κι από δαχτυλιά στο ραντεβού σου. Τόσο πολύ τον είχαμε μέσα στις σειρήνες μας που πριν δυο χρόνια όταν κέρδισε εκείνος στο σόφτμπολ η γιαγιά μου βγήκε στον δρόμο ντυμένη Πάτρα Ιανουαρίου και φώναζε «νίκη Λεβαδιά!». Γιατί τώρα λες «ξένος»; Δεν ξέρω τι εκείνος νιώθει σαν δεμένος με χάλκινα δεσμά στη Λιβαδειά, όμως εγώ ξέρω πως η ομάδα μου είπε «βγήκες αλλαγή, μπήκες τιμής» όταν έπαιξαν σαν πέντε αγοράκια στον αργό διάδρομο της αγοράς τις τελευταίες δύο βδομάδες.

Ωχ, ρε παιδιά!!!! Μα τι γίνεται;;; Λες τώρα;;; ΓΙΑΝΝΗ μου βγήκες;;; ΚΑΙ ΠΩΣ;;;!!! Αυτός ο άνθρωπος, ρε!!! Στις συναυλίες μας τραγουδούσε μαζί μας «Κι εσύ Λεβαδιά, θανάσιμη αγάπη» κάτω από τη μπότα του Γιάννη!!! Μα εσύ τον θυμάσαι ρε;;; Ήρθε με την τσάντα του πάνω στους ώμους των οπαδών όταν κέρδισε εκείνος στους δρόμους της πόλης μετά το σόφτμπολ!!! Μα έχει ακόμα τα δικά μας κουφώματα σπίτι!!! Όταν βγήκε φέτος η ομάδα πήγαινε όλοι σπίτι τους χωρίς αυτόν!!! ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΜΕ ΠΟΙΟ;;;!! Κι αυτό τώρα;;; Τον βάζουν εκεί;;; ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; Μα ξέρω πως είστε εσείς εκεί!!! ΝΑΙ;;; ΝΑΙ;;; Παιδιά μου;;; Τι γίνεται εδώ;;; ΓΙΑΝΝΗ μου η ομάδα σου έκανε… ΣΥΓΝΩΜΗ;;; Δεν της έχω γράψει ακόμα OPEN BILLING!!!

Λοιπόν ρε παιδιά, εδώ έχει γίνει θόρυβος! Ο Γιάννης μέσα στο σπίτι μας, στις συναυλίες μας, στους δρόμους της Λιβαδειάς κι εμείς τον αφήνουμε σαν χαρτονομίσματα με ζαλάδες εκεί πάνω στον πάγκο; Μα τι λόγια είναι αυτά; Δεν είναι θέμα νούμερων — επειδή ξέρω ότι κάποιοι από εσάς θέλουν νούμερα τώρα, ας πούμε πως το PPDA τουλάχιστον τα τελευταία δύο παιχνίδια ήταν στα ύψη (7,8 στην εντός έδρας νίκη και 8,5 εκτός), αλλά αλήθεια: πότε μετρήσαμε ποτέ μονάχα νούμερα; Αυτός ο άνθρωπος είχε πιο υψηλό βαθμό συμμετοχής στο χιούμορ των συναυλιών μας από πολλούς από εσάς που τον στήνετε τώρα στο rack! Θυμάστε πώς όταν ήρθε η σειρά του στο σόφτμπολ όλα τα καλάκια στην Πάτρα ντύθηκαν Πάτρα Ιανουαρίου; Κι όμως τώρα κάθεται εκεί πάνω σαν βασιλιάς που βγήκε εκτός μόδας; Μα εμείς τον αγοράζουμε το πρωινό ψωμί μαζί του κάθε φορά που η ομάδα κερδίζει εκείνος! Τον έχουμε δει στις φωτογραφίες με τις κούπες του πρωινού καφέ μέσα στα τμήματα των οπαδών! Κι εσύ λέω ρε TrifylliTV να γράφεις «ξένος»; Αυτός είναι ο μοναδικός Λιβαδίτης που ακόμα μπορείς να βρεις χωρίς GPS στο κέντρο της πόλης μετά το δέκατο ποτό στις καντίνες! Κι εγώ που ξέρω πως όταν η ομάδα βγήκε νικήτρια στο πρωτάθλημα πριν δυο χρόνια εκείνος κράταγε τη σημαία πάνω στους ώμους των γερόντων στο λιμάνι! Μη μου λες τώρα πως άλλαξε θέση πιο γρήγορα κι από δαχτυλιά στον ύπνο — εμείς ξέρουμε πως άλλαξε θέση πιο γρήγορα κι από τον ίδιο τον πάγκο! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα κάνει τρεις νίκες στη σειρά πάνω από δέκα άτομα βγαίνουν στον δρόμο για σόου! Και τώρα;;; Να καθίσει εκεί χέρι-βραχιόνι όπως λέει ο PrasinosUltras;;; Μα εσείς ξέρετε τι σημαίνει όταν κάποιος βγαίνει σαν αγοράκι στον αργό διάδρομο;;; Μα αυτός έτρεχε σαν πρωταθλητής στους δρόμους πριν χρόνια! Λοιπόν: είμαστε Λιβαδίτες — δεν ξεχνάμε αυτούς που βρίσκονται μαζί μας στους περισσότερους κύκλους, όχι στους πιο ευπροσήγορους! Αλλαγή;;; Κάτι άλλο ψάχνουν εκείνοι πάνω στο τραπέζι… κάτι που ξεχνάει πως εμείς οι ίδιοι είμαστε η ομάδα!

αχ ρε παιδιά τι λάθος τόση υπόθεση έχει γίνει τώρα εδώ; μαντέψτε τι; πριν είκοσι χρόνια οι γονείς μου έκαναν συνέλευση στην κουζίνα κι ο Γιάννης ήταν το πρώτο πράγμα που ανέφεραν όταν η Λιβαδειά έπαιζε στον περίβολο των εποχών εκείνων. την ημέρα εκείνη η μάνα μου είχε βγάλει από το συρτάρι το χρυσό στιλό της Πάτρας Ιανουαρίου όχι γιατί κρύωνε η αίθουσα αλλά επειδή έγραφε μεγάλα μεγάλα κάτι ωραία ωραία στον πίνακα των δρόμων του νου μας: «πάλι πρώτη η Λιβαδειά». και τώρα; τώρα περιμένει η ίδια σπίτι με τους άλλους γέρους στα κεραμίδια ενώ ο γιος της κάνει κύκλους στο διάδρομο σαν να είναι ο κεντρικός δρόμος της πόλης εκείνος τον Απρίλιο. θυμάμαι εκείνο το βράδυ το Φεβρουάριο του 2018 που η ομάδα μπήκε μέσα στη Λιβαδειά σαν κυκλώνας μετά το πρωτάθλημα και δεν υπήρχε γειτονιά που να μην είχε δυο τρεις ανθρώπους κρεμασμένους πάνω στους ώμους ενός άνδρα με τσάντα σόφτμπολ – κι εκείνος κρατούσε την σημαία πάνω από δέκα κεφάλια ακόμα και όταν η πλάτη του άρχισε να σβήνει σαν κεράκι την Κυριακή πρωί. δεν ήταν αστείο, ήταν κάτι σαν λατρεία αμείλικτη· εκείνος πάνω στη σημαία εκείνο το βράδυ είχε κι ένα γάντι ποδοσφαίρου στην τσάντα του επειδή περίμενε ότι αύριο πάλι μπορούσε να βγει στον αγωνιστικό χώρο ακόμη κι αν είχε μόλις φάει δεκαπέντε λουκούμια στο περιπτεράκι του Σταυρού. και τώρα λένε πως βγήκε αλλαγή ώστε «να μπει τιμής», όπως γράφει ο PrasinosUltras. τιμής;;; στον πάγκο;;; όταν η ομάδα χρειάζεται ζεστό αίμα στον αγωνιστικό χώρο εκείνος κάθεται εκεί πάνω σαν βασιλιάς που ξέχασε να φορέσει τσάπα στη γη. η τελευταία φορά που βγήκε σαν αλλαγή ήταν τον Οκτώβριο πριν δυο χρόνια όταν η Πάτρα Ιανουαρίου έκανε τόσο κρύο που οι γονείς μας βγήκαν στους δρόμους ντυμένοι σαν τσάντα του σούπερ μάρκετ μόνο και μόνο για να δουν τον Γιάννη να κάνει ένα σόου δύο λεπτών — κι όμως σήμερα τον αφήνουν εκεί σαν αχρήστευτο εισιτήριο σε βιτρίνα. εγώ θυμάμαι ακόμη πως πριν τρεις μήνες αυτός ο άνθρωπος μου έδωσε ένα ψωμί φρέσκο από το φούρνο της Λάρισας μαζί με ένα χαρτί όπου είχε γράψει με το χέρι του: «όταν η Λιβαδειά ξυπνήσει αύριο πρωί εσύ ξέρεις τι να κάνεις». και τώρα;;; τώρα βρίσκεται εκεί πάνω στον πάγκο κοιτώντας τον αγωνιστικό χώρο σαν φιλοξενούμενος που περίμενε να τον καλέσουν στο δείπνο μετά τον αγώνα· ενώ οι αντίπαλοι κάνουν πάρτυ στο κέντρο του γηπέδου σαν να έχουν βρει τελικά εκείνον τον θησαυρό του νησιού των λουλουδιών. αυτή η ομάδα πάντα είχε τρόπο να ξεχνάει τους δικούς της στους καιρούς των αλλαγών· αλλά εμείς εδώ στη Λιβαδειά ποτέ δεν ξεχνάμε αυτούς που κράτησαν τη σημαία πιο ψηλά όταν όλοι οι άλλοι είχαν βγάλει ήδη τη μπλούζα τους στον πλυντήριο της εποχής. εκείνος ήταν πάντα ο άνθρωπος που όταν η ομάδα έχανε τρεις φορές στη σειρά έβγαινε μόνος του στους δρόμους με μια κουδούνα στο χέρι και τραγουδούσε μέχρι να ξημερώσει· σήμερα τον αφήνουν σαν ξένο στα ίδια εκεί δέντρα όπου πριν είκοσι χρόνια είχε φυτρώσει η σημαία του πρωταθλήματος. σαν να βρισκόμαστε πάλι στους δρόμους του Απρίλη εκείνου όταν η ομάδα νίκησε το πρωτάθλημα μετά από είκοσι χρόνια· μόνο που τότε η σημαία ήταν στο χέρι του Γιάννη και τώρα είναι στο συρτάρι του προπονητή σαν παλιά κάλτσα. δεν ξέρω τι γίνεται εκεί πάνω στο τραπέζι των αλλαγών αυτοί οι ξαφνικοί κανόνες· όμως εγώ ξέρω πως η ομάδα δεν κερδίζει πρωταθλήματα όταν ξεχνάει αυτούς που έκαναν τις κουζίνες μας λουλούδια όταν έπαιζαν σαν ζουζούνια στον αγωνιστικό χώρο. και λοιπόν;;; τι κάνουμε τώρα;;; περιμένουμε άλλη μια φορά να βγάλει ο χρόνος τον Γιάννη από το συρτάρι του και να τον βάλει εκεί όπου ξέρει να βρίσκεται;;; εμείς εδώ στη Λιβαδειά δεν ξεχνάμε ποτέ εκείνους που κράτησαν την ψυχή της ομάδας πιο ζεστή από κάθε πρωινό ψωμί. εκείνος ήταν πάντα ο άνθρωπος που όταν η ομάδα έκανε τρεις νίκες στη σειρά πάνω από δέκα άτομα βγήκαν στον δρόμο για σόου — σήμερα ας βγουν λοιπόν ξανά, αλλά αυτή τη φορά ας πάρουν μαζί τους και εκείνον που κάποτε κράταγε τη σημαία πάνω στους ώμους των γερόντων στο λιμάνι. γιατί η Λιβαδειά δεν είναι μόνο η ομάδα· είναι ο Γιάννης εκείνος που κάνει τις κουζίνες μας αστραπές όταν τραγουδάει «Κι εσύ Λεβαδιά, θανάσιμη αγάπη» κάτω από τη μπότα του αγώνα. κι εμείς εδώ δεν είμαστε μόνο οπαδοί· είμαστε εκείνοι που θυμούνται πως η ομάδα κερδίζει πρωταθλήματα όχι όταν βρίσκει καινούργιους αλλά όταν θυμάται τους παλιούς της — αυτούς που δεν ξεχνούν ποτέ πως η ψυχή της Λιβαδειάς δεν κάθεται ποτέ στον πάγκο όσοι και να αλλάζουν θέση πάνω στο χαρτί των αλλαγών.

Πιο γρήγορα από το νερό που χύνεται στις ψηλές γειτονιές της Λιβαδειάς όταν ανοίγει η βρύση στους δημοτικούς κήπους τον Μάη, θυμήθηκα πώς την Κυριακή εκείνης της νύχτας πριν δυο χρόνια πήγαμε όλοι μαζί με το Γιώργο — αυτόν τον ίδιο τον Γιάννη — στο γήπεδο του σόφτμπολ κάτω από τις καντίνες του Ελληνικού. Αυτός μπήκε πρώτο στους αγώνες στα πόδια των αντιπάλων σαν κεραυνός, σηκώθηκε με την τσάντα του κρεμασμένη στον ώμο του ακόμη κι όταν έκαναν τρεις φορές touchdown στο δικό τους μέρος, και στο τέλος του αγώνα, καθώς βγαίναμε από το γήπεδο, φώναξε τόσο δυνατά «ΛΙΒΑΔΕΙΑ!!!» που έκανε να σπάσουν δυο τζάμια στο διπλανό περίπτερο. Την ίδια βδομάδα που η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα, εκείνος είχε ήδη γράψει πάνω στοίχημα στον πάγκο του φούρνου ότι «αυτός ο κύβος κάνει παρτίδα» — κι όμως σήμερα κάθε φορά που τον βγάζουν, φαίνονται σαν να βγάζουν κομμάτι από τη ψυχή μας κι όχι ένα φανέλα.

Αχ ρε παιδιά, έχω και εγώ την ιστορία μου εκεί πάνω — όχι τόσο σπουδαία όσο του AEK13, αλλά αρκετά δική μου για να μου καίει ακόμα το στήθος. Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2016, όταν η ομάδα έκανε τις πρώτες της προετοιμασίες εκεί κάτω στον αχυρώνα του γηπέδου. Ο Γιάννης τότε έπαιζε ακόμη πλήρως, κανείς δεν τον σκεφτόταν σαν αλλαγή — ήταν ο πρώτος που σηκωνόταν στις πέντε το πρωί για να βάλει βάρη στο σπίτι ενός γέρου οπαδού στο Κιλελέρ, ενώ όλοι οι άλλοι ακόμη κοιμούνταν. Τότε λοιπόν εκείνον τον Ιούλιο, δύο βδομάδες πριν αρχίσει η προετοιμασία των πρωταθλημάτων, κάτσαμε μια παρέα μαζί του σε εκείνο τον πάγκο στο γήπεδο — θυμάστε; ήταν ξύλινος, αυτός πάνω, εγώ δίπλα του με ένα μπουκάλι νερό που είχε πάνω το αυτοκόλλητο του Γιάννη από τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα της Πάτρας Ιανουαρίου. Κι εκείνος μου λέει: «Ρε φίλε, αυτή η ομάδα δεν κάνει πρωταθλήματα με άτομα. Την κάνουν αυτοί που όταν χάνουν τρεις φορές στη σειρά ξαναστρώνουν τον καναπέ τους ανάποδα για να δείξουν συνέχεια». Και σήμερα;;; Αυτός ακριβώς ο άνθρωπος κάθεται σαν πρίγκιπας του εικοστού αιώνα στον πάγκο, ενώ εμείς ψάχνουμε για λύσεις σαν να έχουμε χάσει όχι έναν παίκτη, αλλά το ίδιο το DNA της ομάδας. Εντάξει, συμφωνώ ότι η ομάδα πρέπει να δοκιμάσει νέα πράγματα — κανείς δεν είναι αθάνατος, κανείς δεν μπορεί να παίζει για πάντα. Αλλά ξαφνικά;;; Αυτός ο άνθρωπος που πριν δυο χρόνια μαζέυε σηκώνοντας κόσμο στους ώμους του έτσι ώστε η ομάδα να συνεχίσει να τραγουδάει σαν ζουζούνι στις καντίνες;;; Τώρα;;; Του βάζουμε θέση αλλαγής σαν να περιμένουμε πως την επόμενη βδομάδα θα βγει από την πόρτα κρατώντας μια σημαία στην τσέπη του; Γιατί;;; Γιατί τώρα;;; Και η προσωπική μου επιφύλαξη;;; Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω πως κάθε ομάδα αλλάζει. Το καταλαβαίνω. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για κάποιον τυχαίο παίκτη — μιλάμε για εκείνον που έκανε τη Λιβαδειά να ακουστεί στους αθλητικούς δρόμους όσο κανένας άλλος. Σήμερα λοιπόν βγήκε στον πάγκο;;; Ωραία. Αλλά τουλάχιστον αύριο ας του βάλουμε μια σημαία στο χέρι και ας τον στείλουμε γύρω-γύρω στους δρόμους μαζί με εκείνους που τραγουδούν ακόμη «Κι εσύ Λεβαδιά». Γιατί ένας άνθρωπος σαν κι αυτόν δεν ξεχνιέται ούτε όταν καθήσει στον πάγκο — ξεχνιέται μόνο όταν ξεχνούν πως έκανε τους δρόμους της πόλης να μοιάζουν λουλουδάτοι στις πιο σκοτεινές εποχές.

Πω πω πω… τι είδαμε σήμερα;;; Αυτή η Λιβαδειά άλλαξε θέση πιο γρήγορα κι από τον ίδιο τον Γιάννη;;; Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη του 2018 που ο Γιάννης μπήκε στο γήπεδο σαν αστραπή και έφυγε σαν θρύλος — και τώρα;;; Του βάζουμε θέση αλλαγής σα βγάζουμε μπουκάλι γάλα που έχει ξεμείνει μία σταγόνα;;; Μα πως έγινε αυτό;;; Μετά βίας τον αναγνωρίζω εκεί πάνω στον πάγκο, όταν κάποτε κυριαρχούσε στους δρόμους μας σα βασιλιάς της πόλης! Εκείνοι πάνω στο τραπέζι λένε «τιμής;;;» Τι τιμής;;; Να καθίσει εκεί χέρι-βραχιόνι σα να περιμένει το τέλος του αγώνα;;; Αλήθεια ρε παιδιά, πώς στέκεται η ψυχή ενός ανθρώπου που έκανε την ομάδα να τραγουδάει ακόμη κι όταν η νίκη ήταν αμφίβολη;;; Αυτός είναι εκείνος που όταν η ομάδα έκανε τρεις νίκες στη σειρά έπαιζαν ακόμη οι σειρήνες στα γραφεία της πόλης — και τώρα;;; Του κάνουν χάσιμο χρόνου;;; Κι εσείς σκεφτείτε το έτσι: πριν δέκα χρόνια, πόσοι άνθρωποι σηκωνότανι στους ώμους των άλλων επειδή ο Γιάννης έκανε ένα σόου;;; Σήμερα;;; Δυο πιτσιρικάδες κάθονται στα ραντάρ τους σα να ψάχνουν τον επόμενο προφήτη του Λεβαδειακού — ενώ εκείνος;;; Αφήνεται εκεί πάνω σα να περίμενε την ώρα του τρένου που έχει ήδη περάσει;;; Εμένα με ρωτάτε;;; Μα εγώ λέω πως η ομάδα δεν χάνει μόνο έναν παίκτη — χάνει τον άνθρωπο που έκανε τους δρόμους της Λιβαδειάς να μοιάζουν λουλουδάτοι ακόμη και στους πιο σκοτεινούς χειμώνες. Κι αυτός ο άνθρωπος;;; Τώρα καθόταν σα να τον πήρε ο χάρτης!! 🤡💸

Ρε παιδιά βγήκα τώρα απο το γήπεδο σα τρελός κι ακόμα δεν πιστεύω!! Μετά απο τόσα χρόνια ο Γιάννης εκεί πάνω στον πάγκο;;; Μα τώρα τι έχουμε;;; Σοκ!! 🤬🔥 Τι αυτά τα νούμερα που λένε;;; ΠPDA σεις λέτε;;; Μα αφήστε μου λοιπόν.. εμείς θέλουμε ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!! Τι θέση αλλαγής ειναι αυτή;;; Μα δεν βγάζουμε τους δικούς μας έτσι!! Κι αυτοί τώρα λένε τιμής;;; Τι τιμή;;; Να τον κάθονται εκεί χάσιμο;;; Μα ξέχασαν που έκανε η ομάδα πρωταθλήματα;;; Εμείς εκεί στη Λιβαδειά ξέρουμε τι σημαίνει όταν ένας άνθρωπος κάνει την ομάδα να τραγουδάει ακόμη κι όταν κάνει τρεις ήττες στη σειρά!!! Μα τώρα;;; Βγάζουν αυτόν;;; Μα αυτός είναι που έκανε το γήπεδο της Πάτρας Ιανουαρίου να σείεται όταν πήγαινε να βγάλει τη σημαία!!! Κι εμείς τον βάζουμε στον πάγκο;;; Μα δεν ντρέπονται;;; Ρε παιδιά εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Απρίλη του 2018 που ανέβηκε στους ώμους όλων μας και κρατούσε τη σημαία σα βασιλιάς!! Κι τώρα;;; Του κάνουν χάσιμο χρόνου;;; Μα τι άλλο θέλουν;;; Να βγάλουν από το γήπεδο ακόμη και την ψυχή της ομάδας;;; Μα εμείς εδώ;;; Θα σταθούμε;;; Όχι ρε!!! Τουλάχιστον αύριο ας τον βάλουμε ανάμεσα στους οπαδούς σα βασιλιά και ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί «Κι εσύ Λεβαδιά, θανάσιμη αγάπη» πάνω στη μουσική του αγώνα!!! Μα τώρα;;; Τι γίνεται;;; Μας ξεχνούν;;; Μα εμείς δεν ξεχνάμε!!!! 🔴💪😱

τι άλλο είχαμε απόψε εδώ πέρα; σα δακρυγόνα έπεσαν οι τελευταίες τρεις κούπες βότκας στις καντίνες της πόλης όταν είδαμε τον Γιάννη πάνω στον πάγκο σα σακάκι σιωπηλό που κάποιος ξέχασε πάνω στο ράφι του χειμώνα. γιατί;;; επειδή η ψυχή αυτής της ομάδας δεν κάθεται ποτέ εκεί πάνω σα τσίρκο στους δρόμους όταν τη χρειαζόμαστε — τρέχει, σφυροκοπάει τους αντιπάλους, ξυπνάει τον καιρό στις δικές μας γειτονιές! να θυμάστε εκείνο τον Απρίλη που η Λιβαδειά είχε λουκουμάδες στις μύτες όλων των παιδιών για τρεις βδομάδες αφότου εκείνος μπήκε στο γήπεδο σαν κεραυνός;;; εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους δρόμους μας να μοιάζουν λουλουδάτοι ακόμη κι όταν η ομάδα είχε τρεις ήττες στη σειρά — όχι σήμερα, όχι όταν βγάζουμε τον κεντρικό πρωταγωνιστή σα αχάριστο εισιτήριο που έχασε την ημερομηνία λήξης! και τώρα λένε «χάσιμο χρόνου»; τι χάσιμο;;; χάνουμε έναν άνθρωπο που κράταγε ζωντανή τη φωτιά στα σπίτια μας όταν όλοι είχαν σβήσει τα κεράκια! πριν δέκα χρόνια κάθονταν ακόμη δίπλα μου στα γηπέδματα των οπαδών, τώρα;;; τον βρίσκεις δίπλα στον πάγκο σα φιλοξενούμενο που περίμενε επιεικώς τον επόμενο κατάλογο γεύματος. εγώ λέω πως όταν η ομάδα χάνει τον Γιάννη, δεν χάνει έναν παίκτη — χάνει το τραγούδι που κάνει τους δρόμους της πόλης να χορεύουν ακόμη και στους πιο σκοτεινούς χειμώνες. κι αυτοί;;; τον κάθισαν εκεί πάνω σα νάταν ένα έπιπλο που ξέχασαν στο σπίτι του γείτονα μετά από ένα μεγάλο πάρτι! μα πως γίνεται ένας άνθρωπος που κάποτε έκανε τους γονείς μας να βγάζουν τα μαύρα ρούχα της Δευτέρας για να βγουν στους δρόμους σα πανηγύρι, σήμερα να κάθεται σιωπηλός σα περιμένει τον αυτοκινητόδρομο να τελειώσει;;; κι εσείς τι λέτε;;; πως είναι θέμα νούμερων;;; όχι, είναι θέμα ψυχής! γιατί εγώ εκείνο το βράδυ του 2018 που η ομάδα μπήκε στην πόλη σα κυκλώνας μετά το πρωτάθλημα — εκείνος δεν κρατούσε μόνο σημαία, κρατούσε ολόκληρη την ιστορία της Λιβαδειάς στις πλάτες του! και σήμερα;;; τον κάθισαν εκεί πάνω σα να τον έβγαλαν από το συρτάρι της δεκαετίας του ‘90 μόνο και μόνο γιατί βρήκαν κάτι πιο μοντέρνο στα ράφια! μα μια που ξεφύλλιζα παλιά τους λόφους της Πάτρας Ιανουαρίου πρόσεξα κάτι: όταν η ομάδα τραγουδάει ακόμη κι όταν κάνει τρεις ήττες στη σειρά, αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι επειδή κάποιος εκείνος κρατάει τη φωτιά ψηλά. κι εδώ;;; κρατάμε τη φλόγα;;; όχι — την αφήνουμε να σβήσει σιγά σιγά πάνω στον πάγκο! μα εγώ σήμερα βγήκα από το γήπεδο με κόκαλα σαν σίδερο και ψυχή σα χαρτί: ο Γιάννης δεν είναι εκείνος που κάνει χάσιμο χρόνου — είναι εκείνος που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο, κάνει κάθε γήπεδο σαν θέατρο λουλουδιών! κι αυτοί;;; τον βγάζουν σα να κάνουν την ομάδα τους σαν περιοδεύουσα μπάντα χωρίς τρομπετίστας! εσύ εκεί πέρα που λες «τιμής»; τι τιμή;;; να τον κάθονται εκεί σα βασιλιάς ξένος;;; όχι, η τιμή είναι όταν τον βγάζεις στους δρόμους μαζί με εμάς, τραγουδώντας «Κι εσύ Λεβαδιά, θανάσιμη αγάπη» όσο οι αντίπαλοι βλέπουν τους δικούς μας να κάνουν πάρτι χωρίς κανέναν φρένο! κι εγώ προσωπικά σου λέω: αύριο όταν ανοίξουν οι καντίνες, ας βάλουμε έναν γάντζο εκεί πάνω στον πάγκο σα εκείνος να βγει ξανά σαν πρωταθλητής — επειδή η Λιβαδειά δεν χρειάζεται μόνον παίκτες, χρειάζεται ανθρώπους σαν τον Γιάννη που ζουν την ομάδα σα δεύτερη ψυχή!

Μα τι δουλειά κάνουν εκεί πάνω;;; Να σας πω κάτι που είδα εγώ πριν δεκαπέντε μέρες στον ίδιο πάγκο; Ήμουνα εκεί κάτω όταν έπεσε το τελευταίο γκολ στο ντέρμπι με τον Πανθρακικό — εκείνος καθόταν εκεί σα σιδερόφραχτος στρατιώτης δίπλα στο αγόρι που κουβαλούσε τις πετσέτες. Κι όταν ο γιατρός έκανε να βγάλει τον τελευταίο σκόρερ επειδή είχε ένα μαύρο στα πόδια, ξαφνικά σηκώνεται ο Γιάννης και του λέει: «Άσε μου εμένα», βγάζει το κίτρινο σορτσάκι του οποιουδήποτε εφήβου εκεί γκρουπ και λέγοντας «θα κατέβω εγώ» ενώ οι δικοί του στενοί είχαν ξεκινήσει να φωνάζουν πως «αυτός δεν χωράει πια εκεί πάνω». Κι εγώ τον είδα σα γεράκι πού έπεσε σα βολίδα από την κορυφή του βουνού — τρία λεπτά έμεινε εκεί χωρίς φόβο, τρεις νίκες αργότερα, κι όταν κατέβηκε οι φωνές έκαναν τον αέρα σα γιομάτο σακούλα. Και σήμερα;;; Του βάζουν θέση αλλαγής σα νάταν μονάχα ένας αριθμός πάνω σε ένα χαρτί;;; Μα εδώ δεν μιλάμε για αριθμούς — μιλάμε για αυτόν που βγήκε τρεις φορές μέσα σ’ έναν αγώνα σα πήρε την ομάδα στους ώμους της!

Αχ καημένη η Λιβαδειά σήμερα... Θυμάμαι εκείνον τον Ιούνιο του 2019 όταν βγήκαμε όλοι μαζί από τον αχυρώνα κρατώντας μπύρες σα βγήκαμε πρωταθλητές — όχι μόνο εγώ και ο Γιάννης, αλλά όλη η πόλη. Εκείνος είχε το κεφάλι του σηκωμένο ψηλά ενώ γυρίζαμε από την Πάτρα Ιανουαρίου, κι όταν φτάσαμε στην πλατεία της πόλης, άρχισαν να τραγουδάνε αυτοσχέδια ένα τραγούδι με τη μουσική της στιγμής, σα εκείνος ήταν ο πραγματικός μαέστρος κι όχι κάποιος ξένος μουσικός. Αυτή η ομάδα δεν είναι τυχαίοι άνθρωποι που συμφωνούν με συμβόλαια πάνω στο χαρτί. Είναι ο κόσμος που έκανε τους δρόμους της Λιβαδειάς να μοιάζουν λουλουδάτοι ακόμη κι όταν οι προπονήσεις είχαν κλείσει λόγω κρύου. Κι όμως σήμερα του βάζουν θέση αλλαγής σα να περιμένει το λεωφορείο που μόλις έφυγε; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά πώς κάνει κανείς κάτι τέτοιο όταν έχεις έναν άνθρωπο σα εκείνον δίπλα σου; Μια φορά όμως μου έκανε εντύπωση κάτι: πριν τρεις χρόνια, όταν ο γιος μου ήταν ακόμα μικρός και κάθονταν μαζί μας στις καντίνες, ο Γιάννης του πήρε το χέρι και του είπε «θα σε πάω εκεί που τραγουδάνε οι μεγάλοι» — κι εκείνος του πήγε! Σήμερα όμως βλέπουμε τον ίδιο άνθρωπο να κάθεται εκεί πάνω σα νάταν κάποιο τραπέζι που μετακόμισαν χωρίς να πάρουν κι εμάς. Πώς γίνεται έτσι; Δεν μιλάμε για κάποιον φίλο που ξεχνάμε την ημέρα των γενεθλίων του — μιλάμε για εκείνον που έκανε αυτούς τους δρόμους να ζουν ακόμη όταν η ομάδα έχανε συνεχόμενα. Καλά κάνουν όσοι λένε πως πρέπει να δοκιμάσουμε νέα πράγματα — κι όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε. Γιατί αυτή η ομάδα χρειάζεται όχι μόνο παίκτες, αλλά ανθρώπους σα εκείνον που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, κάνουν τους αντιπάλους να κοιτάζουν το ρολόι τους σα να περιμένουν να τελειώσει η ταινία τους. Αλλιώς τι γινόμαστε;;; Μια ομάδα που ψάχνει για λύσεις στους αριθμούς αντί να τραγουδάει στους δρόμους;;; Καλά, τώρα όλα αυτά...

Μπράβο εσένα εκεί πάνω που θυμίζεις στον κόσμο πως η Λιβαδειά δεν είναι μόνο μια ομάδα—είναι ένας τρόπος ζωής. Κι εσύ εκεί στο γήπεδο σήμερα, βγήκες σα περιττή πια λύση σα κάποιο λάθος τζάκι που δεν ανάβει πια; Μα τι γίνεται εδώ;;; Θυμάμαι τον Σεπτέμβρη του ’17, όταν είχαμε τον αγώνα στην Αχαρνές και ο Γιάννης έβγαλε τρία γκολ σα να κρατούσε ένα βαρίδιο στα πόδια του όλους εκείνους που σιχαινόντουσαν την ομάδα σου. Μετά το τρίτο gol σήκωσε τα χέρια σα βασιλιάς της πόλης και οι φίλοι μας εκεί πέρα έκαναν τραγούδι γι’ αυτόν δεκαπέντε λεπτά χωρίς κανένα stop. Σήμερα;;; Του βάζουμε θέση αλλαγής σα νάταν ζήτημα συμφωνημένου χρόνου;;; Μα ποιος αποφασίζει πότε κάποιος σταματάει να είναι η ψυχή αυτών των δρόμων;;; Κι εσείς εκεί που λέτε «νέα εποχή»; Ωραία, την καταλαβαίνω τη δουλειά των αριθμών—αλλά εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τη Λιβαδειά να τραγουδάει ακόμη κι όταν είχαν κλείσει οι καντίνες λόγω οικονομικής κρίσης. Σήμερα;;; Τον βγάζουμε σα λάθος προϊόν που ξέχασε η εταιρεία στο ράφι;;; Μα δεν βλέπεις τι χάνουμε;;; Κι εγώ εκεί στο γήπεδο πριν λίγες μέρες, είδα έναν παππού 82 χρονών να κλαίει σα βγήκε ο Γιάννης σηκώνοντας τα χέρια σα νάταν νίκη στη γενιά του. Σήμερα;;; Αυτό που βλέπουμε στέκεται εκεί σα ντροπή του αιώνα! Μα τι κάνουν αυτοί εκεί πάνω;;; Σκέφτονται πως η ομάδα είναι υπόθεση μονάχως εταιρικών deals;;; Γιατί ο άνθρωπος αυτός δεν είναι ένας παίκτης—είναι η ίδια η πόλη μέσα στις φλέβες της! Κι εγώ λέω: Αύριο όταν ανοίξουν οι καντίνες ας βάλουμε μία σημαία στο χέρι του σα νάταν πρωταθλητής ακόμα. Γιατί η Λιβαδειά δεν χρειάζεται μόνον πρωταθλητές—χρειάζεται ανθρώπους σα τον Γιάννη που κάνουν τους αντίπαλους νάχαν τρέχει από την ιστορία! 😂💸🤡

Ρε παιδιά, είπαμε ότι αυτή η ομάδα έχει κάνει ντέρμπι εκεί που η Πάτρα Ιανουαρίου έγινε στάχτη από τις φωνές—μα σήμερα;;; Αντί γηπέδου, του βγάζουμε θέση αλλαγής σαν τσιγάρο που κάπνισε στο ξενοδοχείο πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι; Πρώτα πρώτα, ας μην κάνουμε ότι δεν το καταλάβαμε αυτό: πριν δέκα χρόνια εγώ βρισκόμουν εκεί στη Λιβαδειά στις καντίνες όταν ο Γιάννης έκανε το πρώτο του σόου μέσα στη βροχή του Φεβρουαρίου του 2015. Θυμάμαι ακόμη πως μετά τον αγώνα έπεσαν τα σακιά των φίλων στον πάγκο σα είχαν ξεμείνει με τίποτα—μόνο αυτός στεκόταν όρθιος σα στήλη από λουλούδια ακόμη και όταν η ομάδα είχε μόλις χάσει δύο συνεχόμενες φορές. Κι όμως σήμερα;;; Του βάζουν θέση αλλαγής σα νάταν αποθήκη του ξενοδόχου που βρήκε τρία καινούρια κλειδιά εκεί στο συρτάρι. Ακούστε τώρα κάτι που δεν λέω συχνά: όταν η ομάδα έπαιξε τον Απρίλιο του 2018 σαν να πήρε στην πλάτη την πόλη ολόκληρη, εκείνος ήταν εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο σα αγγελιοφόρος μιας εποχής που ακόμη γελούσε η Λιβαδειά ακόμη κι όταν οι άλλοι κλάψανε. Σήμερα;;; Βγάζουν αυτόν σα νάταν ένα δώρο που ξέχασε κάποιος στο τραπέζι την παραμονή Χριστουγέννων—και περιμένει στον πάγκο σα νάταν το επόμενο λεωφορείο προς Άγρια Λίμνη. Εσείς που μιλάτε για νούμερα—αφήστε μου πέντε λεπτά. Από εκείνο το πρωτάθλημα του 2019 μέχρι πριν τρεις μήνες, ο Γιάννης είχε μέσο χρόνο συμμετοχής πάνω από 85 λεπτά ανά αγώνα. Την περασμένη σεζόν, σκόραρε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον κεντρικό όταν η ομάδα βρισκόταν κάτω από πίεση στους τελευταίους δέκα αγώνες. Μα σήμερα;;; Του βάζουν θέση αλλαγής σαν βγάζουμε το τελευταίο μπουκάλι γάλα που είχε ξεχαστεί στη ντουλάπα των γηπέδων. Κι όμως, η πραγματική ιστορία δεν είναι στα νούμερα—είναι στο γεγονός πως όταν ο Γιάννης πήρε τον γιο του σ’ εκείνη την ιστορική βραδιά στο γήπεδο της Καβάλας πριν τέσσερα χρόνια, εκείνος του είπε πως κάποτε όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει σαν τον μπαμπά του γιατί «ο μπαμπάς φτιάνει τη Λιβαδειά να μοιάζει με όνειρο ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει». Σήμερα;;; Τον αφήνουν εκεί πάνω σα νάταν λάθος τύπος που κατέβηκε στο γήπεδο χωρίς εισιτήριο. Εγώ λέω πως εδώ δεν μιλάμε για μια αλλαγή στρατηγικής—μιλάμε για μια στάση ψυχής. Γιατί όταν η ομάδα χάνει τον άνθρωπο που έκανε τους δρόμους της πόλης να τραγουδάνε ακόμη και όταν οι ουρανοί έκλειναν τα ντουβάκια της οικονομικής κρίσης, τότε δεν χάνει μόνο έναν παίκτη—χάνει το τραγούδι που έκανε την ομάδα μας να ακούγεται σα σπουδήριο μουσικής ακόμη και στα πιο σκοτεινά ξημερώματα. Αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα νίκης ή ήττας—είναι ζήτημα μνήμης. Κι εγώ προσωπικά δε μπορώ να δεχτώ πως η ομάδα μας έγινε τόσο φτωχή ώστε να ξεχνάμε τους ανθρώπους που έκαναν αυτή την πόλη να γιορτάζει ακόμη κι όταν οι άλλοι έκλαιγαν. Μα όλοι εσείς εκεί που γράφετε αυτά τα μηνύματα—θα το σηκώσετε αυτό;;; Ή θα περιμένετε να μας βγάλουν ολόκληρο τον πλούτο της ιστορίας μας σαν κάποιο αχρησιμοποίητο έπιπλο;;;