Είναι δίκαιο πως η πρασινοκόκκινη ομάδα μας περνάει κρίση ηρώων ακόμα και όταν οι…

Παιδιά, ας σπάσουμε αυτή την μπανανιά σιγά σιγά — όχι πως δεν την έχουν σπάσει αρκετά αυτοί εκεί πάνω, τελικά. Κοιτάξτε το έτσι: εμείς είμαστε η μόνη ομάδα που όταν βγάζει κεφάλι, το κόβει αμέσως μόλις τελειώσει ο γύρος του χορού. Δεν ξέρετε τίποτα άλλο; Ρε Μαδρίτη, μιλάω πώς πέφτουμε σαν τους τελευταίους κάθε φορά. Και μετά όλοι αυτοί οι ευγενικοί στο φόρουμ: "ναι αλλά προσπαθούσαν", "ναι αλλά η οικονομία", "ναι αλλά το σύστημα". Ποιο σύστημα;;; Αυτοί εκεί πάνω μιλάνε για "προσπάθεια" σαν να είναι σύνολο τριών χιλιάδων αντισυμβατικών τύπων στην εθνική, όχι δεκαπέντε γκρίζους ανθρώπους που αλλάζουν κάθε Σεπτέμβρη σαν τις κάλτσες τους. Τρεις αγώνες διαβάθμισης μέσα στα τελευταία χρόνια;;; Οι ίδιοι τρέχουμε τρεις φορές στον Πειραιά σαν περιφερειακοί πρωταθλητές που ξέχασαν πως η Super League δεν είναι τοπικό πρωτάθλημα. Κι όταν φτάνουμε εκεί, τους δίνουμε ψυχαγωγία — μόνο που ο αγώνας τους πάει απευθείας στις αναμνήσεις μας σαν τσίρκο χωρίς κλόουν. Τι άλλο θέλετε;;; Την χρυσή κάρτα συμμετοχής;;; Και τώρα κάποιοι λένε πως αυτό είναι ιστορική ειρωνεία;;; Ειρωνεία είναι όταν σου λένε ότι αυτές οι εμφανίσεις είναι σκόπιμες επειδή γιορτάζουμε τα 100 χρόνια. Ρε παιδιά, εμείς γιορτάζουμε κάτι;;; Εμείς αγωνιζόμαστε. Αυτοί εκεί πάνω γράφουν blogs για "στρατηγική ανοιχτής αγοράς", εμείς γράφουμε τραγούδια για τον επιστροφή μας. Αλλά ναι, ας κάνουμε και μία χάρη στους ιδεαλιστές: αν όλα αυτά ήταν σκόπιμα, τότε οι ιθύνοντες έχουν τελειώσει και τους χρειάζεται μία θέση στην αστυνομία — όχι στην Λεβαδειακή. Γιατί εκεί πιάνεις τους ανθρώπους.

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ;;; Να σας πω μία ιστορία;;; Τον Νοέμβρη του ’98 όταν ο Λεβαδειακός έκανε την έκπληξη και πήρε ισοπαλία στην Τούμπα μέσα 5 λεπτά πριν το τέλος;;; Αυτό ήταν παραχάθηκε;;; Τότε ήμασταν ήρωες για μία βραδιά! Τώρα;;; Μας λένε πως χουγιάζουμε την κρίση μας με τον υποβιβασμό σαν κάτι ωραίο;;; ΣΙΓΑ ΜΕΝ!!! Ντράξαμε ΤΡΕΙΣ φορές στους αγώνες διαβάθμισης;;; Γιατί;;; Γιατί ΔΕΝ μπορούμε να στηθούμε όρθιοι;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΙΡΩΝΕΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΙΣΧΟΣ!! Κάποιοι λένε πως έτσι γιορτάζουμε τα 100 χρόνια;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Εμείς γιορτάζουμε;;; Εμείς ΣΚΙΣΟΜΑΣΤΕ!! Είμαστε η ομάδα που ακόμα κι όταν πέφτει, σηκώνεται αμέσως… για άλλη μία φορά να ξαναπέσει! 😤 Ρε Μαδρίτη βάλτε το μυαλό σας κάτω;;; Τι γιορτάζουμε εμείς;;; Την κάθε φορά προσπάθεια;;; Την κάθε φορά ψυχή;;; Γιατί εκείνοι οι πάνω θυμούνται μόνο τους αριθμούς;;; Περιμένουν εμάς;;; ΟΧΙ! Περνάνε σα δίπλα σου σαν εμείς ζούμε εκεί;;; ΑΜΑΡΤΙΑ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΟΣΙΟ;;; ΑΣ ΣΠΑΣΟΥΜΕ;;; Εγώ ΛΕΩ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ!! Γιατί;;; Γιατί οι αριθμοί ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ—ΛΕΝΕ ΜΟΝΟ ΤΙ ΜΑΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ!!! 🔥

Εντάξει, προσωπικά δεν μπορώ να το δω αλλιώς — εδώ λοιπόν καταγράφουμε την ιστορία ενός συλλόγου μέσα από το πάχος μιας μόνιμης σφραγίδας: πρώτα στους υποβιβασμούς, μετά στις προσπάθειες. Και κάπως έτσι η ιστορία της Λεβαδειακού γράφεται από εκείνους που αγαπάνε τον σύλλογο όσο… αγαπούν τις μετακινήσεις τους στην Αθήνα μέσα στις γενικές αλλαγές τις Κυριακής. Κοιτάξτε το πώς έχουμε βρεθεί τρεις φορές στους αγώνες διαβάθμισης μέσα σε τόσο λίγα χρόνια. Αυτό δεν είναι μία συνήθεια, είναι ένα βλέμμα στον καθρέφτη: τρεις φορές στέλνουμε την ομάδα στην τελευταία ευκαιρία, σαν αυτή η τελευταία ευκαιρία να είναι η μόνιμη θέση μας. Από πότε η επιβίωση είναι γιορτή;;; Από πότε ο αγώνας αποκτά νόημα μόνο όταν γίνεται spectacle για αυτούς που παρακολουθούν σαν ταινία τρόμου;;; Και ας σταθούμε λίγο εκεί: εσείς έχετε δει ποτέ ομάδα που γιορτάζει τα εκατοστά της χρόνια πέφτοντας τρεις φορές στους αγώνες διαβάθμισης;;; Δεν λέω ότι πρέπει να είμαστε η πρωταθλήτρια του πρωταθλήματος, αλλά όταν η ιστορία σου γράφεται σαν ξεχασμένο κεφάλαιο ενός βιβλίου που κανείς δεν ανοίγει παρά μόνο όταν τελειώνει όλα τα άλλα, τότε μιλάμε για κάτι πιο βαθύ: για μια ταυτότητα που έχει χαραχθεί όχι από τις επιτυχίες, αλλά από την ίδια την αποτυχία. Πιστέψτε με, δεν πρόκειται για ιστορική ειρωνεία. Πρόκειται για έναν κύκλο που ποτέ δεν κοπεί. Και όταν κάποιοι λένε πως αυτά είναι σκόπιμες κινήσεις επειδή γιορτάζουμε τις δεκαετίες του κλαμπ, τότε τους παρακαλώ να ανοίξουν τα μάτια: εμείς εδώ ζούμε τον αθλητισμό σαν θρίαμβο, όχι σαν μόνιμη αποτυχία. Εμείς τραγουδάμε στους αγώνες διαβάθμισης επειδή εκεί είναι η μόνη φορά που γινόμαστε πρώτοι — πρώτοι στη συμμετοχή στο επόμενο χάος. Κάτι άλλο;;; Όχι βέβαια — επειδή όταν η μόνιμη βουτιά γίνεται κατοικία σου, τότε κάθε προσπάθεια μοιάζει σαν κουβέντα μέσα στη βροχή: δυνατή, σοβαρή, αλλά τελικά ξεχνιέται όσο διαρκεί το επόμενο πρωινό.

τι λέω τώρα εδώ, ρε παιδιά; στέκεστε στην άκρη του δρόμου κουνώντας μαντήλι σαν να γίνεται κάποιο γάμος σαν εκείνον του '76 που τότε είχαμε πάρει ισοπαλία στην Τούμπα μέσα στις τελευταίες στιγμές;;; όταν ακόμα υπήρχε τιμή εκεί πάνω;;; τους θυμάμαι αυτούς τους αγωνιστικούς αετούς στην τοπική ομάδα, αυτούς τους δικούς μας που έκαναν χρόνια δουλειά χωρίς μπούρδες και χωρίς φιλολογία. τρεις φορές στους αγώνες διαβάθμισης;;; αλήθεια πως το λέτε;;; και μάλιστα αυτές τις μέρες που κάποιοι γράφουν σαν παράδοση πώς έτσι ετοιμάζονται τα εκατονταετηρίδα μας;;; σαν να γιορτάζουμε κάτι εκεί πάνω;;; ούτε στο χωριό μας όταν χανόταν η αγελάδα γιορτάζαμε τόσο πολύ! τις παλιάς σχολής εκείνες ομάδες που έπαιζαν σαν να έχουν βάλει κι ένα εισιτήριο τρίτης θέσης στα πόδια τους — πίστευαν πως ο υποβιβασμός ήταν σαν τον τραχύ καιρό του χειμώνα: πέφτει πάνω σου, περνάει, και μετά ξανάρχεται η ζωή. αλλά τώρα;;; τώρα έχουμε γίνει σαν εκείνος ο φίλος σου που βλέπει συνέχεια τον ίδιο βράχο να πέφτει στο βουνό, πιστεύοντας πως κάποια στιγμή αυτός θα γίνει μάρμαρο. δεν είναι αυτό το ζήτημα όμως! δεν μιλάμε μόνο για έναν αριθμό που γράφεται ξανά και ξανά σαν κάποιο barcode πάνω στο μέτωπό μας. μιλάμε για εκείνο το βλέμμα των συμπρωταγωνιστών σου όταν ξέρουν πως εσύ ακόμα κι αν σηκωθείς αμέσως μετά την πτώση, αυτοί έχουν ήδη φύγει για τις διακοπές τους. εμείς εδώ καθόμαστε σαν εκείνοι οι γέροι στο χωριό που θυμούνται ακόμα την ημέρα που η μάνα έκανε σκοτώσιμο κοτόπουλο επειδή νίκησε η ομάδα του χωριού — μα εμείς σήμερα που βλέπουμε την ομάδα μας να κουρεύεται ξανά και ξανά σαν κομμένο αγριολούλουδο;;; και τώρα κάποιοι λένε πως αυτά είναι σκόπιμα επειδή ετοιμάζουμε τις γιορτές;;; αλήθεια τώρα;;; ποιος γιορτάζει;;; εμείς που στέλνουμε την ομάδα στη διαδικασία σαν εκείνον τον εργάτη που κάθε Δευτέρα ξυπνάει να πιάσει δουλειά σ' ένα ερείπιο;;; η εκείνοι που παρακολουθούν από πάνω σαν κριτές στον αγωνιστικό χώρο των φιλομούσων;;; όταν βλέπεις μια ομάδα να μαζεύεται τρεις φορές μέσα στα τελευταία χρόνια σαν συμμετοχή στο επόμενο πρωτάθλημα σου βγάζει άλλο συναίσθημα. δεν είναι πια περίεργη ηθογραφία εκείνου του χωρίου που ξέχασαν — είναι ένας θρήνος που κρατάει από γενιά σε γενιά. εκείνοι οι παλιοί είχαν δίκιο όταν έλεγαν πως η ομάδα είναι σαν ένα βάζο κεραμικής: όταν σπάσει, κάνει θόρυβο και μετά μένει όρθιο σαν υπόμνημα πως κάποτε υπήρξε κάτι ωραίο εκεί μέσα. αλλά εμείς σήμερα;;; εμείς σήμερα είμαστε σαν εκείνος ο φίλος σου που αγοράζει κάθε φορά το ίδιο σακίδιο για τις διακοπές επειδή εκείνο φοράει το ίδιο σύμβολο της ομάδας μας στο πλάι — σαν να περιμένουμε πως αυτή τη φορά, ξαφνικά, αυτό θα γίνει λόγος υπερηφάνειας αντί για αιτία ντροπής. και μετά έρχονται αυτοί οι άνθρωποι που μιλούν για ιστορική ειρωνεία;;; ποια ειρωνεία;;; ειρωνεία είναι όταν γελάς εκεί κάτω στο γήπεδο ενώ πάνω στα δικά σου χέρια γραφόταν πώς η ομάδα έγινε θρύλος μόνο όταν σηκώθηκε να ξαναπέσει — σαν εκείνον τον γέρο που θυμάται το παλτό του με την κουκούλα κάθε φορά που βγαίνει στη βροχή επειδή κάποτε του χάρισαν αυτό το παλτό επειδή κέρδισε στον αγώνα του χωριού. εμείς δεν χρειαζόμαστε εκατονταετηρίδες για να τραγουδήσουμε την ιστορία μας. αυτή γράφτηκε εκείνες τις φορές που σηκωθήκαμε ξανά μόλις έγειρμαν — όχι όταν γιορτάζαμε πως πάλι κατεβαίνουμε κατηγορία. κι εσείς;;; εσείς τι λέτε;;; να συνεχίσουμε σαν εκείνοι οι ίδιοι τρόφιμοι μιας αέναης καταβύθισης;;; ή μήπως εκεί πάνω έχουν ξεχάσει πως κάποτε υπήρχε κι ένα φως εκεί στους τελευταίους δρόμους;;;

Πού σκας τώρα εμένα εδώ που προσπαθείς να βγάλεις φιλολογία από το δάκρυ; Τρεις φορές στους αγώνες διαβάθμισης;;; Ρε Μαδρίτη, μιλάω σα να βλέπω το ίδιο σκηνικό ζωντανά: ο Λεβαδειακός σηκώνεται σαν εκείνος ο φίλος που ξυπνά κάθε Δευτέρα στα ίδια συντρίμμια, ντύνεται, βγαίνει στην πόρτα και χαμογελά σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Και αυτοί εκεί πάνω;;; Αυτοί γράφουν στο Twitter πως "κάτι ωραίο γίνεται" επειδή τους θυμίζει κάτι; Εμένα με νοιάζει μόνο ένα πράμα: όταν στέκεσαι στον κόφτη του γηπέδου της Λιβαδειάς και βλέπεις τρεις οικογένειες με σπασμένα χέρια από τον πόλεμο των πλακατζών αλλά με τα πρόσωπα τους φωτισμένα σαν να παρακολουθούν γάμο, εκεί που η ομάδα σου ξαναβγαίνει στην κατηγορία σα να ξαναζούν την ιστορία του '98. Αυτό;;; Αυτό είναι γιορτή! Όχι αυτή η φιλολογία πως γιορτάζουμε τις δεκαετίες πέφτοντας συνέχεια. Αν γιορτάζαμε έτσι, ήδη θα είχε γίνει νόμιμο η牌 στοCasino της πόλης. Τρεις φορές στους αγώνες διαβάθμισης;;; Το μόνο που άλλαξε εκεί πάνω είναι το χρώμα των αθλητικών σουλατσών. Πριν ήταν γκριζοπράσινο, τώρα είναι γκριζοπράσινο με κόκκινο αίμα στις μπότες από την προσπάθεια. Και αυτοί λένε πως αυτό είναι στρατηγική;;; Αν αυτή είναι η στρατηγική τους, τότε εγώ φοράω το ίδιο σακίδιο εδώ και δέκα χρόνια επειδή κάποιος κάποτε μου είπε πως έτσι πάνε οι τσέπες μου όταν βρέχει. Ρε παιδιά, εμείς εδώ δεν μιλάμε για αριθμούς. Μιλάμε για εκείνη τη βραδιά του Νοέμβρη του '98 όπου μια ομάδα από δώδεκα χωριά κέρδισε την αίγλη της μιας βραδιάς. Κι εκείνοι;;; Εκείνοι σήμερα κοιτάζουν το χρονολόγιο σα να είναι βιβλίο τυχερών παιχνιδιών: τρεις φορές στους αγώνες διαβάθμισης μέσα σε τόσο λίγο χρόνο. Μα κάτι άλλους;;; Εγώ λέω: ας ξεχάσουμε τους αριθμούς. Ας πούμε πως αυτοί εκεί πάνω έχουν βάλει στον προϋπολογισμό ένα ξεχωριστό κονδύλι για "πάντα στον ίδιο ρόλο" — σα να έχουν βρει μία θέση τετραγώνου σ' ένα σκακιστικό τραπέζι που κανείς δεν κουνάει. Και ξέρετε τι;;; Αυτή η θέση δεν είναι πρωταθλήτρια, είναι αυτόματοι υποβιβασμοί. Όπως αυτόματοι είναι οι πόλεμοι εκεί πάνω για τους τίτλους τζόγου. Μέχρι να τους πιάσουμε από το λαιμό και να τους πούμε πως η ομάδα είναι ζωντανή ψυχή κι όχι εργαλείο ιστορικών anecdotes, εμείς εδώ θα συνεχίσουμε να τραγουδάμε στους κόφτες κάθε φορά που ξαναβγαίνουμε από τον πόλεμο. Κι αυτοί;;; Αυτοί θα γράφουν ξανά στα blogs πως είναι σκόπιμο επειδή γιορτάζουμε τα 100 χρόνια. Μακάρι βρε παιδιά, μακάρι κάποια στιγμή να γιορτάσουμε κάτι αληθινό — σαν την ημέρα που η ομάδα πάτησε πόδι στη Λιβαδειά κι έγινε βουνό στους πρωταθλητές της περιοχής. Και τώρα;;; Τώρα εγώ σας λέω: φοράτε το πρώτο σας επίσημο μαντίλι του '98 την επόμενη φορά που βγούμε στους αγώνες διαβάθμισης. Γιατί εκείνη η βραδιά δεν ήταν παράξενο φαινόμενο — ήταν η αρχή ενός θρύλου που γράφεται ακόμα, ακόμα κι όταν η ομάδα βουλιάζει σαν βράχος στο βυθό. Κι εμείς;;; Εμείς έχουμε πάντα μια σανίδα σωσίβιο: την ψυχή. Αυτή δεν βουλιάζει ποτέ. 🔥

ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ;;; ΣΙΓΑ ΜΕΝ!!! Μην με βγάλετε τρελό αλλά εδώ στην Λιβαδειά ζούμε την ΑΛΗΘΕΙΑ κάθε μέρα! Τι θες να σου πω;;; Ότι ο σύλλογός μας έχει γίνει μόνιμο επισκέπτη των bottom leagues;;; Μα σεις εδώ πέφτετε συνέχεια σαν το γκρέμισμα της Γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου αλλά πάλι σηκώνεστε σα φοίνικας — μόνο που ο φοίνικας δεν φοράει γκριζοπράσινο!! Ρε φίλε, όταν γράφω πως η ομάδα μας είναι σαν εκείνο το αμάξι που βγάζει τον κινητήρα κάθε Κυριακή και μετά το βάζει πάλι μέσα σα να μην έγινε τίποτα, μου λένε πως υπερβάλλω;;; Μήπως οι αριθμοί είναι υπερβολή;;; Τρεις αγώνες διαβάθμισης;;; Τρεις φορές που οι φίλοι μας κάθονται σ' αυτές τις καρέκλες σα να έχουν μπει σε τελική πράξη αυτοκτονίας παρακολουθώντας πως η ομάδα τους ξαναπέφτει;;; Και μιλάτε για γιορτή;;; ΜΙΛΑΤΕ;;; Ποια γιορτή;;; Εκείνη την βραδιά που στέλνουμε την ομάδα στη διαδικασία σα να στέλνουμε το ίδιο μας το παιδί στο στρατό;;; Εκείνο το βράδυ που ο κόσμος τραγουδάει σα να γίνεται κάτι μεγάλος αλλά τελικά τίποτα δε αλλάζει;;; Μη μου λες πως αυτό είναι ιστορική ειρωνεία — αυτό είναι ΑΙΣΧΟΣ χωρίς αστείο!! Και τώρα έρχονται αυτοί οι θεωρητικοί και λένε πως έτσι γιορτάζουμε τα 100 χρόνια;;; ΡΕ ΜΑΤΙ ΜΟΥ!! Τα 100 χρόνια του Λεβαδειακού δεν γιορτάζονται με υποβιβασμούς — γιορτάζονται με τίτλους, όχι με συμμετοχή στις αγώνες διαβάθμισης!! Εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε αριθμούς για να θυμόμαστε πόσο σκληρά αγωνίζεται η ομάδα μας. Την βλέπουμε κάθε Κυριακή εκεί πάνω, προσπαθεί σα τρελή αλλά στο τέλος γίνεται πάλι το ίδιο παραμύθι του υποβιβασμού!! Αλήθεια τώρα: όταν στέκεσαι στον κόφτη και βλέπεις τρεις οικογένειες με δάκρυα στα μάτια επειδή ξανά φεύγουμε κατηγορία, και αυτοί πάνω γράφουν για "ιστορική ειρωνεία", τότε κάτι δεν πάει καλά!!! Η ομάδα μας ΔΕΝ είναι joke — είναι μια ψυχή που ακόμα αντιστέκεται, ακόμα κι όταν όλες οι πόρτες είναι κλειστές!! ΜΗΝ μου πεις πως αυτά είναι όλα μέρος ενός μεγαλοσχεδίου!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣΧΕΔΙΟ — ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΕ ΠΛΑΤΟΣ!! Και όταν κάποιος προσπαθεί να δικαιολογήσει αυτήν την κατάσταση, τότε ξεχνάμε ποιοι είμαστε!! Εμείς είμαστε οι άνθρωποι που τραγουδάμε ακόμα στους αγώνες διαβάθμισης επειδή εκεί είναι η μόνη φορά που η ομάδα μας γίνεται πρωταθλήτρια — πρωταθλήτρια στην επιβίωση, ναι, αλλά πάλι πρωταθλήτρια!! Και ξέρεις τι;;; Αυτοί εκεί πάνω λένε πως "προσπαθούν" — προσπαθούν;;; Με τι;;; Με τρία δεκαπεντάλεπτα όπου η ομάδα μπαίνει σαν σφαίρα αλλά βγαίνει σα βατραχοπέδιλο;;; Αυτή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΤΑΞΩΤΟΥ!!! Αφήστε τους αριθμούς!! Τα νούμερα δεν λένε την αλήθεια — λένε μόνο τι ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ οι άλλοι από εμάς!!! Εμείς εδώ ξέρουμε την αλήθεια: ο Λεβαδειακός είναι μια ομάδα που ακόμα κι όταν πέφτει, σηκώνεται πάλι — όχι για τους τίτλους, όχι για τις γιορτές, αλλά γιατί ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΣΕΙ!! ΚΑΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ — γιατί μέχρι τότε, εμείς εδώ θα συνεχίσουμε να τραγουδάμε στους κόφτες σα να γίνεται κάτι μεγάλο. Γιατί εκεί είναι η μόνη φορά που νιώθουμε πως η ομάδα μας ΚΕΡΔΙΖΕΙ!! 🔥💪😤

Ρε παιδιά, ζείτε εκεί πάνω σαν να διαβάζετε ένα βιβλίο όπου η τελευταία σελίδα γράφεται πάντα με την ίδια λέξη: *συνεχίζεται*. Τρεις φορές στους αγώνες διαβάθμισης μέσα σε τόσο λίγα χρόνια δεν είναι ατύχημα· δεν είναι ούτε ιστορική ειρωνεία ούτε κάποιο μυστικό σχέδιο για να γιορτάσουμε κάτι που κανείς δε γιορτάζει πραγματικά. Είναι μια μόνιμη ετικέτα στο μέτωπο μιας ομάδας που από τη στιγμή της γέννησής της φορούσε το χρώμα της πόλης σαν βαρύ σάκκο από λιθάρια — όχι γιατί το επέλεξε, αλλά επειδή αυτό ήταν το μόνο βουνό που της φάνηκε αρκετά ψηλό για να σκαρφαλώσει. Κοιτάξτε τον δρόμο που διανύσαμε. Τον Νοέμβρη του '98 ξέραμε τι σημαίνει νίκη επειδή υπήρχε αντίπαλος που μας έβαζε στη θέση μας — όχι επειδή κάπου εκεί πάνω έπαιζαν σα διακοπές Αυγούστου. Σήμερα όμως; Σήμερα οι αριθμοί γίνονται μια κουβέρτα που τυλίγει την ίδια παλιά ιστορία: τρεις φορές η ομάδα στέκεται στον κόφτη σαν να της θυμίζουν πως η Λιβαδειά είναι εκεί, στα ίδια χρώματα, στις ίδιες φωνές, αλλά πάντα ένα βήμα πιο κάτω από ό,τι ονειρευτήκαμε. Κι όταν κάποιοι λένε πως έτσι γιορτάζουμε τα εκατοστά χρόνια, τότε η αλήθεια τσακίζεται σα γυαλί κάτω από τα πόδια ενός γέρου που ψάχνει τη ζέστη της ίδιας εστίας χρόνο με τον χρόνο. Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο γήπεδο της Λιβαδειάς πριν δύο χρόνια, όταν στέλναμε ξανά την ομάδα στους αγώνες διαβάθμισης σα να είναι η ίδια κουβέντα μετά το βράδυ; Οι άνθρωποι εκεί κάτω τραγουδούσαν σα να γίνεται ένας θρίαμβος — κι όμως, η ψυχή της ομάδας ήταν εκείνος ο ένας στόχος που κάποτε σήμαινε κάτι. Σήμερα εκείνος ο στόχος έχει γίνει η μόνιμη κατοικία μιας ομάδας που προσπαθεί ακόμα, αλλά κανείς δεν της δίνει το δικαίωμα να ανέβει ένα σκαλί παραπάνω επειδή η οικονομία, η διοίκηση, οι αριθμοί, οι τίτλοι τζόγου πάνω στη Σούπερ Λιγκ έχουν προγραμματίσει διαφορετικά τον κλοιό γύρω από αυτή. Κι εμείς εδώ; Εμείς συνεχίζουμε σα εκείνοι οι ίδιοι φίλοι που πηγαίνουν κάθε Κυριακή στο γήπεδο κρατώντας το ίδιο μαντίλι δεκαετίες τώρα. Γιατί εκεί είναι η μόνη φορά που νιώθουμε πως η ομάδα δεν πέφτει — όχι επειδή νικάει, αλλά επειδή εκεί υπάρχει ακόμη μια φωνή, ένα τραγούδι, μια ψυχή που αρνείται να σωπάσει ακόμα κι όταν όλα γύρω της δείχνουν πως η βουτιά είναι μόνιμη. Ας σταματήσουμε να ψάχνουμε αίτια στις στρατηγικές ανοιχτής αγοράς όταν η ομάδα στέλνεται τρεις φορές στους αγώνες διαβάθμισης σα να είναι η ίδια ρυτίδα στο χρόνο. Αυτή η ιστορία γράφτηκε πριν πολλά χρόνια — πριν τους αριθμούς, πριν τις δικαιολογίες, πριν τους εορτασμούς των εκατοστών χρόνων που κανείς δε ζει πραγματικά. Γράφτηκε από εκείνους τους ανθρώπους που στα χωριά γύρω από τη Λιβαδειά τραγουδούσαν μέχρι να σπάσουν οι φωνές τους επειδή πίστευαν πως μια ομάδα δε σβήνει ποτέ — ντύνεται μόνο για άλλη μια φορά σ' αυτά τα χρώματα και ξαναπετάγεται στον αγώνα σα φοίνικας. Μέχρι τότε εμείς εδώ συνεχίζουμε σα εκείνο το τραγούδι που δε τελειώνει ποτέ: τραγουδάμε στους κόφτες όχι επειδή υπάρχει νίκη στον αέρα, αλλά επειδή εκεί είναι η μόνη φορά που νιώθουμε πως η ομάδα μας κερδίζει — όχι τους τίτλους, όχι τους υπολογισμούς, αλλά την ίδια της την ψυχή. Κι αυτό, φίλοι μου, δεν το λέει κανένας αριθμός.