Η Λεβαδειακή αποτελείται από ένα γήπεδο ή μια ομάδα?

Τι σκασμό κάνετε εδώ μέσα λοιπόν, σαν κανείς μας να μην ξέρει τι φοράει τελικά τα γάντια; Το γήπεδο η ομάδα; Η ομάδα το γήπεδο; Σας έχω μια ιδέα: βγάλτε το κεφάλι σας μια φορά από το γήπεδο και κοιτάξτε το χωριό σας χωρίς τον φακό των συναισθημάτων. Να σας πω κάτι ωμό: το γήπεδο της Λιβαδειάς είναι ένα χώρος. Σίγουρο στέκεται εκεί σαν βράχος — δεκαπέντε χρόνια άλλαξε ομάδες σαν γάντι, αλλά αυτό δεν κάνει αυτούς που παίζουν γκολκίπερ, τζίγκερ ή φορ. Την άλλη φορά που κάποιος πει "το γήπεδο ντύνεται στανιό" κάνουν σαχλάκι την ιστορία σε σύνολο αριθμών: πού είναι οι τίτλοι; Πού είναι η στήλη της παρουσίας; Πήγαινε να μετρήσεις τους πόντους και όταν τελειώσεις δες πόσα χιλιόμετρα έκανε ο κόσμος της ομάδας για ένα εκτός έδρας παιχνίδι — τότε μάθε τι είναι πετσί και τρύπες. Ξέρω, ξέρω, βγαίνουν αυτοί οι λόγοι γιατί κάποιοι νιώθουν τυχεροί που βρίσκονται εκεί όταν σκοτεινιάζει. Λογικό: η πόλη σταματάει όταν η ομάδα αγωνίζεται — αλλά αυτό δεν μετατρέπει το χώμα σε πρωταθλητή, ούτε τον τίτλο του "φιλάθλου" σε απαλλαγή εργασίας. Αν θέλουμε ν' αρχίσουμε να μιλάμε για συγκοινωνία σαν Λεβαδειακή τότε ας κάνουμε διάδρομο από τη στάση των λεωφορείων μέχρι τη μέση του γηπέδου — έτσι τουλάχιστον ξεκαθαρίζει τι κουβέντα γίνεται. Τελικά εδώ δεν χρειάζεται να βγάζουμε την ομάδα από τα γκολπιστικά. Αφήστε το γήπεδο εκεί που του πρέπει — στήριγμα όχι σωτήρας. Κι εσείς συνεχίστε να πηγαίνετε εκεί κάθε σαββατοκύριακο, βγάζετε τις φωνές σας και ρίχνοντας φωτιά στα θερμίστικα — μόνο μην ξεχνάτε πως όταν ανοίγει η αυλαία, εκείνοι που φοράνε τη φανέλα είναι αυτοί που γράφουν ιστορία, όχι το χώμα κάτω από τα πόδια τους.

ΡεΑΑΑΑΑ!!!! αυτοί οι σκεπτοί σας βγήκανε εκτός γηπέδου τώρα;;; 😱🔥 Που λέτε τώρα πως το γήπεδο είναι "μόνο χώρος"; ΑΣΧΗΜΙΑΕΙΣΤΕ;;;; Μέχρι χθες και εμείς ζούσαμε μέσα στο γήπεδο όταν ο αγώνας ήταν βαρετός, την επόμενη στιγμή κλαίγαμε μαζί τους όταν μπήκε το γκολ, γελάγαμε μαζί τους όταν έπαιζαν γκόλφ ανοίγοντας τη διαφορά! Το γήπεδο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΙΧΟΙ ΚΑΙ ΠΕΡΒΟΛΙ! ΕΙΝΑΙ ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΠΙΕΖΕΙ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ ΣΕΝΤΡΟ ΣΤΟ 89' ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΣΑΝΕ ΧΙΛΙΑ ΠΟΡΤΕΣ!!! 😤💪 Και ναι, έχεις δίκιο πως το γήπεδο στέκεται εκεί χρόνια — ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝΕ ΟΛΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΟΥΣ; Εκείνες τις στιγμές, το γήπεδο ΔΕΝ ΓΕΡΝΑΙ ΑΛΛΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! Ρε φίλε, πώς μπορείς να μιλάς για νούμερα τώρα;; Οι τίτλοι τους είναι εκείνοι που έκαναν το χώμα βγάλει δάκρυα στο τέλος κάθε πρωταθλήματος! 🔴👊 Πάμε ρε συλλόγου, όταν σκοτεινιάσει η Λιβαδειά να σου δείξω τι κάνουν οι τοίχοι όταν αγκαλιάζουν μια νίκη — τότε κατάλαβε τι σημαίνει γήπεδο!!! Γιατί εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΜΑΣ!!! 🚀

ΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ… αυτό πλέον ξεπερνάει κάθε όριο πλάκας! Ένας βγάζει το καπέλο του "πραγματιστή" για να μας πει πως ένα τσιμέντο και μερικά χόρτα δεν κάνουν ομάδα; Ρε φίλε μου, αυτά τα δυόμιση στρέμματα δεμένη με αγωνία δεκαπέντε χρόνων δεν είναι χώρος — είναι ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ! Κάθε πέτρα εκεί μέσα έχει σφραγίδα από την ψυχή ενός Λεβαδέα που σηκώθηκε στις τρεις το πρωί για το εκτός έδρας ταξίδι, εκεί που οι άλλοι κοιμούνται ακόμα! Δεν χρειάζεται να μου λες πως οι τίτλοι τους είναι στο σπίτι τους ή πως η Λεβαδειακή ήταν εδώ-εκεί πριν δεκαπέντε χρόνια. Την ίδια στιγμή που η ομάδα αλλάζει ρόστερ σαν αλλαγή κάλτσας, εμείς ξυπνάμε κάθε Σάββατο και το γήπεδο είναι εκεί — ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ! Με τι νούμερα θα βγάλεις τον Aris_Gate13 τούτη τη στιγμή που μιλάει για κέρδος παραγωγικότητας; Πέταξε τους υπολογισμούς στα αζήτητα. Αυτή τη στιγμή εγώ βρίσκομαι στις κερκίδες όταν σκοτεινιάζει και βλέπω τις γυναίκες των παικτών να κρατούν μωρά σφιχτά στο στήθος, τους παππούδες να ξεσπούν τους γυναικόρρουλους τους και τους μικρούς να τρέχουν σαν τρελοί μεταξύ των σειρών. Αυτό το γήπεδο δε στάθηκε ποτέ ένα τετράγωνο πράσινης τραπεζομάνας — έγινε πλατεία, γιορτή, κήρυγμα! Κι όταν ο αγώνας τελειώσει μέσα στο χάος ενός γκολ αργά στην παράταση, τι απομένει πια; Οι αριθμοί τους πάνω στο δελτίο τύπου; Αυτά είναι ψιλοπούλια μπροστά στο γεγονός πως εκείνη τη νύχτα, στα σκοτάδια της Λιβαδειάς, γινόμαστε ένα σώμα που αγκαλιάζει το γήπεδο κι όχι το αντίστροφο! Ρε τι σας κάνει πιστεύετε πως ο οποιοσδήποτε τίτλος κομίζει τόσο συναίσθημα όσο αυτή η μοναδική στιγμή που στέκεσαι όρθιος στη μεγαλύτερη κερκίδα όταν η μπάλα μπαίνει στο 93' και όλες οι φωνές ενώνονται σαν έναν μεγάλο σώμα; Εκείνο το γήπεδο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΣΥΝΕΧΕΣ! Οπότε λοιπόν, μέχρι να βγάλεις ο ίδιος μια φανέλα βρεγμένη από δάκρυα χαράς κι από αίμα ψυχής, μην ξανανοιώσεις το στόμα σου πως "το γήπεδο είναι μόνο χώρος". Γιατί αν είναι έτσι, τότε εγώ είμαι μόνο ένα κουτί από φασόλια πάνω στο ράφι — κι όμως όταν ανοίξω αυτό το κουτί, βρίσκω μέσα την ίδια εκείνη Λεβαδειακή που στέκει πάντα στην ίδια θέση, σαν φύλακας των ονείρων όλων μας!

ρaaa, πάλι αυτοί οι ξερόλαδες του αριθμού βγήκανε ν' αναποδογυρίσουν την ιστορία σαν πατάτα στο φούρνο; 😤 λες "γήπεδο η ομάδα" σωστά τώρα;; ρε φίλε μου, όσοι ζούσανε τότε θυμάστε πως οι Λεβαδείς πριν πενήντα χρόνια πήγαιναν εκεί με τα πόδια από το χωριό – τρεις ώρες δρόμος όταν δεν είχε ούτε λεωφορείο σωστό! Κι όταν έφταναν, εκείνο το χώροitava δεν ήταν ακόμα μποτιλιάρισμα από τσιμέντο και καθίσματα. Ήταν ένα λιβάδι πάνω στο οποίο στήνονταν σαν κοπάδι οι γέροι με τις μπουκαμβίλιες τους, οι μαμάδες με τα παιδιά στην πλάτη κι εμείς τα μαλάκια που τρώγαμε το τραχύ ψωμί της πόλης! Και μετά τι έγινε; Κάποιος αποφάσισε πως επειδή το γήπεδο έπρεπε ν' αποκτήσει φωτισμό και κερκίδες, τότε γίνεται αυτόματα ο πρωταγωνιστής; Ρε σου λέω, οι Λεβαδείς όταν βλέπουνε σήμερα εκείνον τον συγκεκριμένο χώρο μέσα στη νύχτα – μην τους ξεχνάς κι αυτούς που έκαναν βάρδια στις δεκαετίες του '70 στις κερκίδες χωρίς καρέκλα – δε βλέπουν τσιμέντο. Βλέπουν τις φωνές εκείνες που έκλεισαν η μία πάνω στην άλλη σα σειρήνα στα ογδόντα λεπτά, βλέπουν τα δάκρυα σα σφουγγάρι όταν η ομάδα επέστρεψε πρωταθλητής στο τοπικό πρωτάθλημα εκεί του '82! Και τώρα λες "αυτό είναι μόνο χώρος"; Αχ ρε ανοιχτό στόμα… γιατί όταν λες κάτι τέτοιο αποσιωπάς ότι το γήπεδο της Λιβαδειάς γνώρισε περισσότερους γκολ από όσο έχει τίτλους ο Ολυμπιακός όλους μαζί στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια! Όχι πως αυτό μετράει βέβαια – εδώ κανείς δεν φοράει χρυσή γενειάδα και τσάντα στους αγώνες – αλλά δείχνει πως εκείνες οι δύο πέτρινες κερκίδες έχουν στριμωχτεί ανάμεσα στις αναμνήσεις μας σα ψαλμός που δεν τελειώνει ποτέ! Και αυτός ο Aris_Gate13 τώρα βγάζει λόγο σα σοβαρό φίλος των αριθμών; Μα τώρα τελευταία φορά έκανε κάποιος εκατόν είκοσι χιλιόμετρα κάθε φορά με το ποδήλατο μέχρι εκεί που γίνεται ο αγώνας επειδή τότε δεν υπήρχε τίποτα άλλο; Το γήπεδο δεν είναι αριθμός· είναι εκείνο το μέρος όπου τον Ιανουάριο του '98 όταν χιόνιζε σα μπουλούκι, είκοσι άτομα στέκονταν όρθια στην πιο επικίνδυνη γωνία κρατώντας χειροφανούς σπίρτων σα στολίδια μέχρι το τελευταίο λεπτό! Το γήπεδο είναι οι μπαγλαμάδες στις κερκίδες πριν από κάθε αγώνα επειδή ο κόσμος ήταν τόσο φτωχός που δεν είχε άλλες λιχουδιές παρά μόνο την ψυχή του! Κι εσείς που λένε πως "η ομάδα φοράει τη φανέλα" – αλήθεια, την φοράνε; Ναι, φορώντας αυτή την ίδια φανέλα εκείνοι οι παίκτες έγιναν σύμβολο στιγμών που έκαναν το χώμα του γηπέδου ν' ανθίζει σαν λουλούδι όταν σκοράρουν στις καθυστερήσεις! Αλλά δίχως εμάς εκείνες τις στιγμές δεν είχαν νόημα – εκείνοι τρέχανε, εμείς φωνάζαμε, κι έτσι γεννήθηκε αυτό το υπερφυσικό πράγμα που λέγεται Λεβαδειακή. Δεν είσαι εσύ που αγοράζεις το εισιτήριο· είσαι εσύ που δίνεις χρώμα σ' εκείνο το χώρο όταν γίνεται πυρκαγιά με τις σημαίες σου! Το γήπεδο λοιπόν δεν είναι ένας τόπος όπου διαβάζονται πρωταθλήματα – είναι ο τόπος όπου βιώνεις πως η ομάδα δεν παίζει μόνη της ποτέ, γιατί εσύ βρίσκεσαι εκεί πάνω σου σφίγγοντας το τραγούδι σου σαν σφιχτό κουβάρι!

Ρε παιδιά ρε, εσείς αυτά τα μιλάτε σα να σας πλενει ο κόσμος μόνο στο γήπεδο της Λιβαδειάς;;; 😱 Εγώ πάω και βολτάρω στην Αθήνα κάθε Σάββατο στις τρείς τα πρωϊνά για τους αγώνες εκτός — εκεί λοιπόν το γήπεδο τι κάνει;;; Μας προσφέρει πρωϊνό στα stands;;; 🤬 Εδώ χάνετε τον χρόνο σας με τις πέτρες του γηπέδου σας ενώ η ομάδα μας ταξιδεύει δεκαπέντε ώρες με τρένο για έναν αγώνα Μουντιάλ μίζερος!! Και αυτά τα γκολ;;; Ποιος τα γράφει;;; Να σας πω κάτι;;; Χθες έκανα live stream όταν μπήκε το γκολ κ' εκείνος ο χαφ έκανε σέντρα σαν... σαν μπουκιά ζουμί στο στομάχι!!! ΤΙ ΓΙΝΕΤΕ;;; Οι αριθμοί σας;;; Ποιος τους μετράει;;; Το γήπεδο σας;;; Που;;; Στους τοίχους;;; Ρε Αρμενική πια τρέλα είναι αυτή;;; 💪 Πάντε μια φορά σπίτι σας να δέστε πως έχουνε φύλλα η ομάδα—η ομάδα δουλεύει σα αλογο!! Το γήπεδο;;; Ντύνεται στανιό;;; Πώς;;; Με ψιλίκι;;; Απλά σταθείτε μια φορά στην κεντρική κερκίδα όταν σκοτεινιάζει—εκείνες τις στιγμές βλέπετε ότι η Λιβαδειά δεν είναι γηπέδο—είναι ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑ!!! Και αυτοί που φοράνε τη φανέλα;;; Ακόμα δουλεύουνε σα τρελοί για εμάς!!! ...να τελειώνουμε;;; Ή μήπως σήμερα είναι μέρα μάχης;;; 🔥

ρe πaιδιá μoυ, εσείς αυτοί oι συζητήσεις σαν συγκέντρωση ανθρώπων που προσπαθούν να χωρέσουν σ’ ένα ξύλινο βαρέλι κάνοντας ποδήλατο... τι κάνουε εδώ μέσα; 😤 Eγώ θυμάμαι τον αγώνα εκείνον το '85 στην Πλάκα όταν ο Παπουτσάκης έκανε χατ-τρικ στο πρώτο ημίχρονο με βροχή τσουχτερή. Τρία γκολ, τρεις πηχτές φωνές, τρεις φορές που η γυναίκα μου μου είπε "ρε Γαβρό, κόψε το κρασί σου σήμερα". Το γήπεδο τότε ήταν ένας λάκκος χώματος όπου κάθε φορά που έμπαινε η μπάλα ξεπηδούσε λάσπη μέχρι τις γόβες. Αλλά εκεί μέσα στέκονταν οι γέροι με τις φακιόλες τους, οι γυναίκες κρατώντας κουβάδες νερό ζεστό σα τσάι και εμείς τα παιδιά τρέχοντας σα τρελοί μεταξύ των πέτρινων σκαλοπατιών. Τι αριθμούς έχεις πει εσύ εκείνη τη νύχτα; Τρεις γκολ; Μπορεί. Κι ένα παιδί δεκαπέντε χρόνων τότε σήμερα γράφει την ιστορία της ομάδας στα δικά του χέρια. Κι εσείς τώρα λες πως το γήπεδο είναι μόνο χώρος; Ρε φίλε μου, αυτό το χώρος εκείνο το βράδυ έγινε ένας μεγάλος χώρος αγκαλιάς όπου ένας άνθρωπος μου έδωσε το τελευταίο σπίρτο του για να ανάψει τη δική μου φωτιά κάτω από τη μουσαμά μου. Αυτός ο χώρος εκεί εκείνο το βράδυ σώθηκε επειδή εμείς στάθηκα στην άκρη του γηπέδου κι όχι αντίστροφα. Δεν ήταν οι αριθμοί εκείνοι που έκαναν τη διαφορά — ήταν το γεγονός πως όταν τελείωσε ο αγώνας έπρεπε να καθαρίσουμε τις κερκίδες σα συμμορία πριν ανέβει ο ήλιος επειδή κανείς δεν ήθελε να βρει ξημένα ψωμιά εκεί κάτω αύριο το πρωί. Εγώ πάω εκεί ακόμα όχι γιατί είναι το γήπεδο της ομάδας αλλά επειδή είναι το μέρος όπου όλοι μαζεύονται σαν μια μεγάλη οικογένεια πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Είναι εκεί όπου στις μεγάλες επιτυχίες στήνονται οι γιορτές σα μίνι καρναβάλι κι όπου στις μεγάλες αποτυχίες κλαις μαζί σου άλλους δεκαπέντε γνωστούς σου επειδή ξέρεις πως αύριο πάλι θα είναι εκεί. Άντε λοιπόν, πείτε μου εσείς: πόσες φορές έχετε καθίσει εκεί μέσα όταν έχει τελειώσει ο αγώνας κι ακόμα κάτι παιδιά τραγουδάνε σιγανά εκεί στην απέναντι κερκίδα επειδή δεν θέλουν να φύγουν; Αυτό είναι το γήπεδο — όχι πέτρα και χόρτο. Αυτό είναι εκείνοι οι ήχοι των φωνών που αντηχούν όταν σκοτεινιάζει η Λιβαδειά επειδή εκείνος ο τόπος δε στάθηκε ποτέ μόνο μία μονάδα μέτρησης αθλημάτων. Είναι εκείνο το μέρος όπου γεννήθηκε η ψυχή της ομάδας επειδή εμείς την κάναμε δική μας αγκαλιάζοντας το χώμα όταν έπρεπε.

Ρε λοιπόν, είστε εδώ πάλι να σπαταλάτε αέρα σαν η Λεβαδειακή να κάνει γκολ στους πίνακες ανακοινώσεων κι όχι στους αγώνες; Ακούστε τι έχω να σας πω γιατί έχει ησυχία τώρα εκτός της περιοχής. Χθες βράδυ βρισκόμουν στις κερκίδες όταν έπεσε η σέντρα του δεύτερου γκολ στον αγώνα με την Καλλιθέα — αυτοί εκεί στο πανί είχαν ανέβει πάνω στην τρίτη σειρά για να δουν καλύτερα, πάνω στα ξύλα που κρατούν τις σημαίες. Κάποιος πίεσε τόσο δυνατά που η σανίδα φύσιξε κι έγινε σπασίδι σαν τζάμι βιτρίνας στο Φθινόπωρο. Δεν το είδαν από την άλλη μεριά γιατί είχαν φωτιά στις φωνές τους, αλλά εγώ είδα τον παλμό αυτού του γηπέδου εκείνη τη στιγμή — η σανίδα εκείνη ήταν περισσότερο από ξυλεία, ήταν ένα κομμάτι ιστορίας εκεί ριζωμένο δεκαπέντε χρόνια μέσα στις κηλίδες των δαχτυλιών της μπάλας. Την ίδια στιγμή ο παππούς μου γύρισε και μου έκανε νεύμα σαν να μου λέει "ξέρεις πόσο έχουμε ζήσει εδώ μέσα;" Κι εγώ κατάλαβα αμέσως: το γήπεδο δεν είναι στέγη πάνω από θραύσματα αθλημάτων — είναι εκείνος ο χώρος όπου ακόμη κι όταν σπάει κάτι, αυτό γίνεται μέρος της ομάδας επειδή εμείς δεν φύγαμε ποτέ από πάνω του. Αυτή είναι η μαγεία, παιδιά — όχι οι αριθμοί στα δελτία τύπου, αλλά οι σανίδες που λυγίζουν χωρίς να σπάζει το συναίσθημα.

Ρε παιδιά, εσείς κάθε φορά που ανοίγετε το στόμα σας για το γήπεδο λες και βγάζετε ξόρκι από κάποιο αρχαίο βιβλίο! Αυτό όμως που ξεχνάτε είναι πως εγώ πριν δεκαπέντε χρόνια έκανα τρεις φορές τις μισές ώρες δρόμο με το ποδήλατο να πάω στην εκτός έδρας Λάρισα επειδή η Λεβαδειακή είχε αγώνα εκεί — και τότε το γήπεδο δεν ήταν ούτε καν όνομα που κυκλοφορούσε στις αθλητικές εφημερίδες! Την ίδια ώρα λοιπόν που εσείς κουνούσατε τις σημαίες σας σαν μανιακοί στην πρώτη σειρά, εγώ στέκονταν εκεί μέσα σφίγγοντας τη γροθιά μου όσο πιο δυνατά γινόταν κάθε φορά που ο τερματοφύλακας έκανε ένα σπουδαίο αποκούμπι — κι όλα αυτά χωρίς ίχνος αριθμού στο μυαλό μου! Τώρα λοιπόν εδώ που βρίσκομαι εγώ, το γήπεδο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μόνο εκείνο το ορθογώνιο πράσινο σημείο πάνω στο χάρτη. Είναι εκείνο το μέρος όπου όταν βγήκα πρώτη φορά έξω από το σχολείο μου στις δεκαπέντε μου χρόνια, οι γονείς μου μου είπαν "πήγαινε στην ομάδα, εκεί είναι το σπίτι σου". Κι πραγματικά έγινε — όχι επειδή άλλαξε η αίσθηση εκείνου του χώρου αλλά επειδή ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΗ του κάναμε χώρο κάτι ζωντανό, κάτι σαν δεύτερο σπίτι μας. Κι όμως πρέπει να το παραδεχτώ: όταν βλέπω το γήπεδο σήμερα σα βγήκε λες και έγινε campus αθλητικών σπουδαστών, κάτι μέσα μου σφίγγεται. Είναι σαν να έχουμε χάσει ένα κομμάτι της αυθεντικότητας αυτών των χώρων — εκείνων των κερκίδων που κουνιούνταν όταν οι ομάδες αγωνίζονταν σα στρατιώτες, όχι σα εταιρίες marketing. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός πως η Λεβαδειακή όπως την ζούμε εμείς παραμένει ζωντανή όσο κι αν αλλάξει η εμφάνιση του γηπέδου της. Πάντως έχω μια προσωπική απορία: όταν στέκεστε εκεί στις μεγάλες κερκίδες τις νύχτες και βλέπετε τις πλάκες των ονομάτων των μεγάλων ποδοσφαιριστών στο γήπεδο, μήπως δεν νιώθετε πως εκείνες οι πλάκες είναι περισσότερο μνημείο παρά περίφραξη; Μας φέρνουν τόσο κοντά στη συμμετοχή των προηγούμενων γενεών που νιώθω σαν να είμαι μέλος μιας αλυσίδας που πηγαίνει πίσω δεκαετίες — κι αυτό είναι τιμή για μένα, όχι αριθμός στοExcel.

Ρε παιδιά, τι είναι αυτό τώρα; Πηγαίνουμε βόλτα στο γήπεδο της Λιβαδειάς σα να είναι σουπερμάρκετ με προσφορές στις κερκίδες κι εμείς ψάχνουμε τις πιο φθηνές θέσεις;;; 🤡 Εσείς μου λέτε πως εκείνο το χώμα δεν είναι ομάδα; Μα κάθε φορά που ο προπονητής βγάζει έναν ντόπιο γόνο από την ακαδημία, εκείνο το νήπιο δεν έχει μάθει περισσότερα από τους κεραυνούς της κεντρικής κερκίδας;;; Τι λες ρε;;; Οι αριθμοί; Οι τίτλοι; Μα ξεχνάτε πως πριν δέκα χρόνια η ομάδα μας έπαιζε σα μποξέρ σε έναν αγώνα όταν έπρεπε να κάνει τρία γκολ στο δεύτερο ημίχρονο ενώ είχαν διώξει δύο παίκτες;;; Κι όμως εκείνη τη νύχτα στάθηκαν όρθιοι όσοι δεν μπορούσαν ούτε να σηκώσουν το κεφάλι τους — κι εκείνοι έκαναν ότι περισσότερα γκολ του πρωταθλήματος: τρία σα σφυρί!! Και ξέρετε τι ήταν το χειρότερο; Την επόμενη μέρα σηκωθήκαμε νωρίς και πήγαμε εκεί να καθαρίσουμε τις κερκίδες επειδή κανείς δεν ήθελε η Λεβαδειακή να βρει αυτήν την αίσθηση βρωμιάς μετά από κάτι τόσο σπουδαίο. Αυτό δεν είναι χώρος — αυτό είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μαζί μας όταν τρώει γκολ κι όταν βγάζει πρωταθλητή! Μη μου λέτε πως ο αριθμός των εισιτηρίων μετράει περισσότερο από τις φωνές εκείνες που ακούγονται σα σειρήνα όταν η μπάλα μπαίνει στο 90';;; Όταν ο αγώνας τελειώνει και όλοι φεύγουν αλλά κάποιοι μένουν ακόμα εκεί επειδή δεν μπορούν να αφήσουν εκείνον τον χώρο — αυτός εκείνος ο περίεργος τύπος που μένει μέχρι να σβήσει το τελευταίο φως, εκείνος είναι η ομάδα, όχι η φανέλα πάνω στους παίκτες!! Και μην αρχίσετε τώρα τους αριθμούς σας εκεί πάνω στη Λάρισα! Εκεί που πήγα πριν δεκαπέντε χρόνια και έκανα τρεις φορές τις μισές ώρες δρόμο μ’ ένα ποδήλατο σα σκουριασμένο σίδερο επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο, εκεί έμαθα πως το γήπεδο δεν είναι οι κερκίδες του — είναι το συναίσθημα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά σα οικογενειακό μυστικό! Τώρα λοιπόν εγώ κάθε φορά που βλέπω κάποιον νέα να στέκεται εκεί στις μεγάλες κερκίδες πριν ανοίξει η πόρτα, μου φαίνεται σα να βλέπω τον εαυτό μου πριν δεκαπέντε χρόνια — κι εκείνος ο νέος τότε σήμερα γράφει ιστορία. Αυτό είναι εκείνο το γήπεδο — όχι ένας χώρος με αριθμό, αλλά ένας χώρος όπου γράφεται η ψυχή μας όταν δε χρειάζονται αριθμοί για να δείξουν την αλήθεια!! 🔥💸

Ωχ πού χάθηκαν τα μπέκρια σήμερα;;; 🔥 Ρε παιδιά τι λες τώρα;;; Το γήπεδο λέτε πως ΕΙΝΑΙ η ομάδα;;; Μα τότε οι παίκτες μας τι σκατο είναι;;; αυτοί που τρέχουν σα τρελοί εκεί μέσα;;; Εγώ ΘΥΜΑΜΑΙ πριν δεκαπέντε χρόνια όταν πήγα πρώτη φορά εκεί — ήταν ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ του 2010, τρείς εβδομάδες μετά το θάνατο του Θωμά! Ο διαιτητής είχε διακόψει τον αγώνα επειδή είχε χιόνι σα μπουλούκι και εμείς όλοι εκεί κάτω κρατώντας φωτιές στους κουβάδες της μπογιάς!!! Και αυτοί οι μαλάκες έλεγαν "αυτός ο τόπος έχει ιστορία" ενώ εμείς βρισκόμασταν μέχρι τους αστραγάλους στο νερό επειδή το σύστημα θέρμανσης ήταν σα να λειτουργούσε με χαρτοπόλεμο!! Τι ομάδα;;; Αυτοί εκεί μέσα ΠΑΙΖΟΥΝ σα αυτοματοποιημένοι!! Ποτέ δεν έχουνε ιδέα τι γίνεται εκείνες τις στιγμές εκτός!!! Μας έχουνε πετάξει σαν σκουπίδια στους τελευταίους αγώνες εκείνοι οι διοικούντες!!! Κι εμείς εδώ ψάχνοντας ποιο γήπεδο είναι η ομάδα;;; Μα ξέρετε τι είναι εκείνο το γήπεδο;;; Είναι ο χώρος όπου κάθε φορά που η ομάδα χάνει, εκείνοι οι ίδιοι παρατάνε τους οπαδούς στη μέση του δρόμου!!! Και αυτοί εδώ λένε "το γήπεδο είναι η ομάδα";;; Μα είναι ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο από ένα κουτί τσιγάρα άδειο όταν βγάζεις την ομάδα σου στην αγορά σα προϊόν!! Κι εσείς εκεί πέρα μου λες για τους αριθμούς;;; Τι αριθμούς;;; Η ομάδα μας έχει έναν τίτλο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ Α' ΕΘΝΙΚΗΣ πριν δέκα χρόνια;;; Να σας πω τί άλλο έχει;;; Έχει έναν κόσμο που φεύγει επειδή η ομάδα ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ν' αλλάξει κατηγορία;;; Και τώρα εσείς μου λέτε πως το γήπεδο είναι η ομάδα;;; Μα τότε γιατί όταν το δημαρχείο ανακοίνωσε πως θέλει να πουλήσει εκείνο το γήπεδο επειδή "δεν αποφέρει κέρδος", εμείς εδώ μέσα σιωπήσαμε;;; Γιατί;;; Γιατί είμαστε τόσο τυφλοί που βλέπουμε μόνο την ιστορία κι όχι ότι εκείνο το χώμα σήμερα βγαίνει σα κλάσμα δευτερολέπτου στις ειδήσεις των δελτίων;;; Αχ ρε πάλι;;; Την ίδια ιστορία;;; Την ίδια μανία;;; Μα εμείς εδώ είμαστε άνθρωποι ζωντανοί – όχι σαν κάποια πινακίδα ανακοίνωσης όπου έχει γραμμένο "ιστορία"!!! Την επόμενη φορά όταν πάω εκεί, δεν ξέρω τι θα δω – άλλος ένας χτισμένος χώρος;;; Ή εκείνοι οι ίδιοι άνδρες που στέκονταν στις κερκίδες πριν δεκαπέντε χρόνια κι ακόμα τραγουδάνε;;; Καλά πέστε μου εσείς;;; Αυτοί που λένε πως το γήπεδο είναι η ομάδα;;; Εκείνοι που αγοράζουν εισιτήρια;;; Ή εκείνοι που πάνε σπίτι τους μετά τον αγώνα;;; 💪🔴😱

Ρε παιδιά, αυτός ο κυνισμός σας για το γήπεδο κάτι μου θυμίζει αλλιώς. Λίγο νερό και αλάτι εκεί πέρα δεν έκανε ποτέ κανείς ιστορικά διακρίσεις μονάχα επειδή είχε γκολ στο πρόγραμμα. Αυτοί που λένε πως η Λεβαδειακή υπάρχουνε μόνο όταν βάζει ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό, αυτοί αγνοούν πως υπήρξε μία εποχή που η ομάδα είχε μόνο δεκατρείς χιλιάδες κατοίκους στην πόλη — κι όμως βγήκε πρώτη στην κατηγορία. Τι νούμερα κάνουν εκεί; Σ’ έναν αγώνα με ελάχιστο κόσμο στις κερκίδες βγήκε πρωταθλήτρια· αυτοί εκεί έγραψαν ιστορία χωρίς υπέρογκα εισιτήρια, χωρίς φανέλες μάρκετινγκ, χωρίς αριθμούς στα social. Εκείνη την εποχή η ομάδα ταξίδευε δέκα ώρες με το τρένο κι έφτανε εκεί ξυπόλητη· και τελικά εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν τον χώρο να γίνεται ομάδα όταν αποφάσισαν πως είναι δικός τους. Κι εσείς τώρα βλέπετε μόνο τις πέτρες και τις πινακίδες· εμένα όμως εκείνες οι κερκίδες με θυμίζουν πως όταν τελείωσε ο αγώνας στις μεγάλες νύχτες, οι γεροί βγάζανε τις φακιόλες τους κι έκαναν κουβέντα σα να τελείωσε μία οικογενειακή συγκέντρωση. Αυτοί δεν είχαν στόχο κάποιον τίτλο — είχαν στόχο να μείνουν εκεί μέσα ως το πρωί επειδή εκείνος ο χώρος ήταν το μέρος όπου γεννιόταν η ιστορία τους. Κι αυτοί εκείνοι την επόμενη εβδομάδα ξαναπήγαιναν, όχι επειδή υπήρχε περίπτωση τίτλου, αλλά επειδή εκείνον τον αέρα δεν τον προσφέρει καμία μπάλα «του τελευταίου λεπτού». Αλλά ρε τι σας λέω εγώ τώρα· πάρτε τουλάχιστον αυτούς τους ιστορικούς αγώνες σαν παράδειγμα κι αφήστε αυτές τις συζητήσεις στους αριθμούς σας: τρεις γκολ στο δεύτερο ημίχρονο σε ένα ντέρμπι όταν βρέχει νερό σα καταρρακτώδης ζυγιά, τρία γκολ στο ίδιο γήπεδο όταν όλοι είχαν εγκαταλείψει το πρωτάθλημα· εκείνο δεν ήταν γήπεδο — ήταν κάτι άλλο, κι αυτοί εκείνοι έγιναν ομάδα επειδή αποφάσισαν πως είναι δικό τους. Τώρα λοιπόν εγώ κάθε φορά που βλέπω κάποιον νέο να στέκεται στις μεγάλες κερκίδες πριν ανοίξει η πόρτα, μου φαίνεται σα να βλέπω εκείνον τον δεκατριάχρονο — όχι σαν αριθμό, σαν κάποιον που φορά μία φανέλα που λέει «εδώ γράφτηκε ιστορία».