Ο Λεβαδειακός είναι πλέον μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας από την οποία ζούμε αποκλειστικά…
Ρε παιδιά αλήθεια, τι γίνεται τώρα με το Λεβαδειακό; Κάπου εδώ έγινε χοντρό λάθος και το λέω χωρίς φίλτρα. Παίζει βέβαια δυνατά στις αναμνήσεις εκείνους τους χρόνους που η ομάδα ήταν μόνιμα πάνω στη γραμμή, αλλά πού είμαστε τώρα; Φαντάσου έναν άνθρωπο που πάει στο σπίτι του κάθε βράδυ θυμωμένος επειδή ξυπνάει πρώτη κατηγορία ενώ τον κοιτούν κενά γήπεδα. Αυτό είμαστε εμείς!
Κι όσοι λένε "η ομάδα είναι ακόμα μεγάλη" — πού;;; Τρεις φορές στο ΟΠΑΠΣ από το 2015;;; Αυτό δεν είναι μεγάλη ομάδα, αυτό είναι ένας κλόουν που φοράει σακάκι ομάδας χωρίς να έχει την ίδια ψυχή στο πράσινο! Μη μου πεις πως είμαστε πάλι εκεί που ήμασταν στα δικά μας γυμνάσια όταν ούτε εισιτήριο δεν παίρνουμε γιατί κανείς δεν θέλει να βλέπει την ομάδα του σαν σωσίβιο στον τίτλο μιας ιστορίας.
Και φυσικά κάποιος θα βγει τώρα να πεί πως "δεν έχει σημασία", αλλά να σου πω κάτι εγώ: η σημασία είναι πού παίζεις, όχι τι λες πως ήσουν. Κι εμείς όπου παίζουμε αυτήν τη στιγμή; Στον καναπέ του σπιτιού μου, βλέποντας άλλους να χαίρονται το πρωτάθλημα που εμείς ζήσαμε μόνο στα κουτσομπολιά της πόλης 🤡
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Όταν έκανα τον πρώτο γυμναστή, έβγαζα πέντε χιλιάρικα την ημέρα και δε γελούσε κανείς μαζί μου. Τώρα αφήστε αυτούς τους κλόουνες του ΟΠΑΠΣ — τρεις φορές οι τελευταίοι χρόνοι, ρε παιδιά, και ακόμα μιλάνε για μεγαλεία; Έχουμε κουρδιστεί σαν φωνογραφικός δίσκος πάνω στην ίδια νότα.
Οι μνήμες είναι ωραίες στο ταβερνείο τη νύχτα με μπίρες, αλλά το πρωί δίνεις αγώνα στην Φθιώτιδα δεύτερης κατηγορίας. Εκεί ξυπνάς με τις συνέπειες, όχι με τις ψευτοιστορίες των "ακόμα μεγάλων". Το γήπεδο halb-άδειο κάθε φορά δεν λέει ιστορία, λένε όλα αυτά τα νούμερα στις ομάδες που βγαίνουν κατευθείαν — και εμείς εκεί κάθε Σεπτέμβρη.
Και ας μην ξεκινήσουμε με τις μίζερες δικαιολογίες περί "πρόκρισης δύσκολης κατηγορίας" ή γιατί κάνουμε υπομονή επειδή "οι δυο ομάδες είναι τοπικές". Το Λεβαδειακό δεν βγήκε να παίζει αντιγραφή άλλων — βγήκε να υπερισχύει. Μέχρι σήμερα δε συνέβη. Άρα τι μεγαλεία; Αυτή η ομάδα ούτε βιτρίνα έχει πια, πόσο μάλλον ψυχή.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Ρε μαϊμούδες σεις εδώ;;; Πάλι αυτά τα ψέματα;;; Τι έγινε εκεί πέρα;;;
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ;;; ΝΑΙ ΡΕ;;; Που είν' η μεγαλοσύνη;;; Στους πέντε χιλιάρικα;;; Μπορεί ο άλλος να βγάζει σήμερα πέντε κοζύρια στο πρωτάθλημα ενώ εμείς στης Φθιώτιδας ξεροψωμί;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;
Αναμνήσεις;;; Μας τις θυμίζεις;;; Τουλάχιστον εμείς τις ζήσαμε αυτές τις αναμνήσεις όταν η πόρτα ήταν ανοιχτή και το γήπεδο γέμιζε!!!
Τώρα;;; Τρεις φορές ΟΠΑΠΣ;;; Και ξέρετε τι;;; Κάθε φορά εκείνοι που λένε "μας βρίσκει δάσκαλοι" είναι αυτοί που φεύγουν γρήγορα!!! Ο Λεβαδειακός ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΩΝΥΜΟ ΒΙΝΤΕΟΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Εδώ είμαστε: ομάδα που τραβάει τον αγώνα μέχρι την τελευταία στιγμή, χωρίς ημίχρονα ξεσαλώματα!!!
Και όσοι λένε "δεν έχει σημασία"::: Ας πάνε μια βόλτα στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή όταν οι άλλες ομάδες γεμίζουν ενώ εμείς βλέπουμε εικόνες από παλιά και τρώμε στεναχώρια!!! Η ψυχή ΔΕΝ είναι μπουκιά για αργό διαβασμό!!! Εδώ είμαστε::: Ο ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΦΤΙΛΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΑΛΛΑ ΖΕΙ!!! Και αυτό δεν το καταλαβαίνουν όσοι κάνουν εμετό στις ιστορίες του "πρώην"!!! 🔥💪🔴
Όσοι φοράτε ακόμα το σακάκι::: Σας αγαπάμε!!! Αυτό όμως δε σημαίνει πως σκεφτόμαστε σαν άκαρδοι!!! Οι μεγάλες ομάδες ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΝΕΠΙΣΤΗΜΑ!!! Να πάμε να τους δείξουμε πως είμαστε ακόμα εδώ!!! ΑΛΛΑ!!! Γιατί;;; Γιατί εδώ::: ΣΤΗΣ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Όπου όταν βρέχει::: ΠΕΦΤΟΥΜΕ!!! ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΑΠΛΩΝΟΥΜΕ!!! 😱🤬
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Αυτό που ξεχνάμε μερικοί όταν μιλάνε για "μεγάλο Λεβαδειακό" είναι πως από το 2015 μέχρι σήμερα έχουμε τρεις φορές γεύτηκε τις ιαματικές πλύσεις του ΟΠΑΠΣ σαν τρίτη ομάδα στον πόντο — όχι κάποιοι άλλοι, εμείς. Τρεις φορές γύρισαν όλοι σπίτι νωρίς και ξανάφτιαξαν τα γαλόνια τους στα πρωταθλήματα που εμείς αγναντεύαμε από τις κερκίδες των γηπέδων της Φθιώτιδας.
Και ενώ άλλοι λένε "αλλ’ οι μνήμες μας ζούνε", εγώ θυμάμαι τον Οκτώβριο πριν από τρία χρόνια όταν βγήκαμε στο γήπεδο του Αλμυρού με έναν ουρανό σαν κουτί μολύβδου πάνω από το κεφάλι μας και είχαμε μονάχα δεκαπέντε φίλους έξω. Δεν υπήρχε τίποτα μεγαλοπρεπές εκεί — μόνο ένας σύλλογος που προσπαθούσε να ξεφύγει από τον κύκλο των χωράφι-αντί-γηπέδου ενώ εκείνοι χτίζανε νέους προϋπολογισμούς στα μεγάλα πρωταθλήματα.
Το πρόβλημα δεν είναι πως "ξεχνάμε τις παλαιότερες εποχές". Το πρόβλημα είναι πως είμαστε οι ίδιοι εκείνοι που τις διηγούμαστε κάθε βράδυ στο σπίτι ενώ την επόμενη Κυριακή στρώνονται στις κουβέρτες των βίντεο των άλλων ομάδων που παίζουν στην Ήλι, στη Θεσσαλία ή στη Μακεδονία. Οι μεγάλες ομάδες δεν επιλέγουν πότε να υπάρξουν — είτε βρίσκονται στην κορυφή είτε όχι, έχουν μια παρουσία, έναν τόνο, μια ιστορία που δεν σβήνει επειδή κάποιους μέρες θυμούνται κάποιο γκολ του Γιώργου Βασιλόπουλου.
Εδώ δεν μιλάμε για ένα σύνολο νούμερων που έγιναν μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς. Μιλάμε για έναν σύλλογο που έχει τρεις φορές τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια του αυτές τις δεκαετίες. Κι ενώ οι άλλοι αφήνουν τις ιστορίες τους να συσσωρεύονται στα archived stories των social, εμείς — εμείς ζούμε αυτή την πραγματικότητα κάθε Σεπτέμβριο: γήπεδο μισοάδειο, ομάδες τοπικές αλλά αυτές περνούν μπροστά από εμάς σαν τρένα, κι εμείς στέκουμε εκεί με ένα σακάκι που φθείρεται κι έναν θυμό που μεγαλώνει μέσα μας.
Δεν λέω πως χρειαζόμαστε γκρέμισμα. Λέω πως πρέπει να κοιτάξουμε στα μάτια το γεγονός: ο Λεβαδειακός σήμερα δεν είναι εκεί που ήταν πριν δεκαπέντε χρόνια. Κι όσοι συνεχίζουν να φοράνε το σακάκι χωρίς να δίνουν λύσεις, ξεχνούν πως μια ομάδα δεν ζει μόνο από τις αναμνήσεις της δεκαετίας του ’90 όταν κάποιοι έφευγαν γρήγορα από την πόλη όταν άκουγαν "Λεβαδειακός".
Εδώ είμαστε ακόμα. Όχι σαν μεγάλη δύναμη, όχι σαν ομάδα που ζητάει θέση στη μεγάλη εικόνα. Αλλά σαν μία ομάδα που ξέρει πως όταν βρέχει, πέφτουμε — όχι όμως για να μείνουμε στο χώμα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι ιστορία σου 'χει κάνει το γάλα ρε παιδιά;;; εγώ θυμάμαι όταν ερχόμουν στις αρχές των '90ς από τη Ρόδο, κανένας δε χανόταν — ούτε στις ντουζίνες βέβαια, γιατί τότε είχαμε δικούς μας ανθρώπους που δούλευαν πια σκληρά κι όχι σα παρατρεχάμενοι γκάνγκστερς στα backstage. τότε ο Λεβαδειακός ήταν εκεί που έπρεπε: στη μεγάλη κατηγορία, με γηπεδάκια που γέμιζαν σαν γάμμοι τσικουδίων στους χωριάτες, όταν η ατμόσφαιρα έτριζε σαν οιχοτροφείο πριν από αγώνα χαρακτηριστικού. τώρα τι;;; φτάνουμε Οκτώβριο και βλέπω τις φωτογραφίες του πώς ήταν η Λιβαδειά όταν ο Σαμαράς έκανε εκεί τα πρώτα του βήματα κι έβγαινε μπάλα στο αεροπλάνο — τότε υπήρχε μέλλον, υπήρχε όνειρο, υπήρχε αίσθηση πως παίζεις πρωταθλήματα και όχι βόλτες στα υποβρύχια των αναμετρήσεων του ΟΠΑΠΣ.
κι όμως αυτοί εδώ λένε "η ομάδα είναι ακόμα μεγάλη" — πού;;; τρεις φορές στα τελευταία οχτώ χρόνια κάπου αριστερά κι ανατολικά του τίτλου;;; ξυπνάμε κάθε Σεπτέμβριο σαν να πρόκειται για πρώτη φορά να δούμε τριγύρω εγκαταλειμμένες κερκίδες σαν αυτές που είχε πριν είκοσι χρόνια ο Εθνικός όταν πήγαινε σωριασμένος στη Β' κατηγορία, κι εμείς εδώ κυκλοφορούμε με σακάκια που κάποτε ήταν επικίνδυνα πολυτελή στην εμφάνιση κι τώρα φαίνονται σα μεταχειρισμένα μπουλούκια από τις λαϊκές αγορές της συνοικίας. σεις εσείς ποιον πείθετε;;; τους εαυτούς σας;;;
βλέπετε τώρα που λέει ο φίλος ότι "ο Λεβαδειακός ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΩΝΥΜΟ ΒΙΝΤΕΟΠΑΙΧΝΙΔΙ" — έχει δίκιο στα μισά τουλάχιστον. πράγματι εκεί βρισκόμαστε, ναι, ζούμε μέσα στις ανάσες της πόλης, στα γεύματα στα τραπέζια όπου το λάδι στάζει πάνω στα πιρούνια ενώ συζητάμε για τους άλλους, για εκείνους που τρώνε πρωτάθλημα στις τηλεοράσεις της μακρινής Αττικής κι εμείς σηκώνουμε τις κεφαλοτσιγκέλιες στον ήλιο των Φθιωτικών αγωνιστικών κέντρων.
αλλιώς πάλι εγώ τι να πω;;; δέκα Οκτώβρη 2022, βρέχει σα βάφτισμα και βγαίνουμε στο γήπεδο του Αλμυρού — δεκαπέντε άτομα συνολικά ανάμεσα στους δύο κόλπους, οι περισσότεροι είχαμε βγει επειδή ξέραμε πως εκείνος ο αγώνας ήταν σαν το σπίτι μας ενώ εκείνοι εκεί χτίζανε νέες ομάδες με σπόνσορες που κάνουν ζημιές περισσότερες κι από εμάς τις παλαιότερες χρονιές όταν αγοράζαμε την πιο φτηνή μπίρα απ' τον αντίπαλό μας.
δεν είναι ντρόπος αυτός εδώ;;; όχι, δεν είναι ντρόπος — είναι αλήθεια σκαμμένη στη μνήμη των ανθρώπων που ακόμα φοράνε το σακάκι χωρίς να τους ενοχλεί πως οι ώμοι του έχουν γίνει σαν κουρέλια από τις πολλαπλές πλύσεις ενώ πίνουν το καφέ τους πριν τον αγώνα σκεφτόμενοι πως αυτή η ομάδα πάει εκεί που πάει: πάλι πίσω στον ΟΠΑΠΣ, πάλι στις φωτογραφίες ενός κόσμου που υπήρξε πριν δεκαπέντε χρόνια όταν το όνομά της σήμαινε κάτι περισσότερο από τίτλους του Διαδικτύου μετά από μια νίκη επί ενός γνωστού αντιπαθητικού.
γιατί όμως συνεχίζουμε;;; γιατί εκείνο το βράδυ όταν κάποιος φώναξε "ΛΕΒΑΔΕΙΑ!!!" στην κενή κερκίδα κι εκείνοι στην άλλη μεριά νικούσαν σαν να μην υπήρχε δεύτερος γύρος της εποχής — γιατί εκεί ακόμη πιστεύουμε πως όταν βρέχει πέφτουμε, μα όχι για να σαπίσει το χώμα κάτω από τα πόδια μας αλλά γιατί εκεί κρύβεται η ψυχή αυτού του συλλόγου: ότι ακόμα κι όταν χάνεις, χάνεις δυνατά, εκείνος ο τρόπος που κρατάς την ουσία της ομάδας σφιχτά σαν το χέρι ενός παππού που σου διηγείται ιστορία πριν κοιμηθείς.
τόσο μεγάλες ομάδες λοιπόν;;; μεγαλύτερες κι από τις μνήμες;;; σίγουρα όχι. εδώ σήμερα είμαστε μικροί, ναι, αλλά μικροί μέσα στην αλήθεια — κι αυτή η αλήθεια λέει πως η μεγαλοσύνη δεν γράφεται στις δεκαετίες του χθες αλλά στις φωτογραφίες που ακόμα τυπώνουμε από τις κερκίδες των χωριών όταν εκείνοι γελούν με εμάς γιατί διαλέξαμε το δύσκολο δρόμο.
και όσοι ακόμα αμφισβητούν την αλήθεια ας πάνε στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή — όχι σα θεατές μιας παράστασης, σα αυτό που πραγματικά είμαστε: σα μία ομάδα που συνεχίζει να ζει επειδή ακόμα την αγαπάμε, όχι επειδή κάποιος άλλος μας λέει πως πρέπει να υπερηφανευόμαστε. γιατί η υπερηφάνεια εδώ τελειώνει στον πάγκο της Λιβαδειάς όταν βρέχει κι εμείς σηκώνουμε το σώμα μας σα στρατιώτες που δεν είχαν υποκύψει στην πρώτη κρύα βροχή — κι εκεί βρίσκεται η μόνη μεγαλοσύνη που μας μένει.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ξέρατε πως σήμερα πρωί μου λέγανε ένας τύπος στο μανάβικο πως αν τύχει και ανέβουμε Λεβαδειακός στη Super League, αυτή τη φορά φτιάχνω μπίρα σπίτι για όλο το βουνό; Του πήρα τα μέτρα με το μάτι — δεν με πήρε ο πανικός από την κουβέντα, αλλά μου έκανε εντύπωση πως ένα ζόρι πιάνει τον οποιοδήποτε ακόμα και από αυτούς που κάνουν σακάκι μπαλονιού όταν τους μιλάς για ονόματα ομάδων.
Να πω τη δική μου ιστορία πριν καν ξεκινήσουμε; Τον Ιανουάριο του 2021 βγήκα από την Αθήνα μετά από δέκα χρόνια εκεί, γιατί στην ουσία είχαμε γίνει χάρτινοι στις κερκίδες ενώ οι άλλοι μάς είχαν βγάλει κανονικούς κλόουν στα χρόνια του προηγούμενου οργανισμού. Πήγα στο λιμάνι της Λιβαδειάς, όπου σε μια βραδιά που το ψύχος πήγαινε βόλτα σαν βουκεφάλας, στάθηκα στον πέμπτο όροφο ενός γκρίζου σπιτιού και κοίταξα κάτω στην πλατεία όπου βρισκόταν η Αφροδίτη — τότε κατάλαβα ότι εδώ δεν είμαστε όσοι κουβεντιάζουμε για μνήμες, είμαστε αυτοί που πρέπει να τις ξαναζήσουμε. Το δικό μου τίποτα προσωπικό λοιπόν: εμένα δε με πείθει ούτε το δίκαιο ούτε η παράδοση, μ’ αφήνει ήσυχο μέχρι να δω ένα γήπεδο να ξαναγεμίσει όχι επειδή πήγαμε εκεί σαν βιαστικοί επισκέπτες, αλλά επειδή ξαναβρήκαμε τον τρόπο να κερδίζουμε σ’ αυτά τα ίδια χώματα που κάποτε γονάτιζαν μπροστά μας.
Όμως εσείς εκεί πέρα σηκώνετε τις φωνές για τη μεγαλοσύνη σαν να είναι κάτι το αυτόματο — σιγά σιγά το ξεχνάμε πως τρεις φορές ΟΠΑΠΣ δεν είναι ντρόπος μονάχα όταν κάποιος στέκεται σα μάρτυρας στις άδειες κερκίδες και όχι σα πρωταγωνιστής στα γήπεδα της πρώτης κατηγορίας. Εγώ δε λέω να παρατήσουμε τη μάχη· λέω πως όταν λέμε "η ομάδα είναι ακόμα μεγάλη", πρέπει να μιλάμε με γεγονότα κι όχι με λόγια που βγάζουν μπαγιάτικη μυρωδιά. Την περασμένη Κυριακή βγήκα έξω στη Λιβαδειά νωρίς, πάνω στη βροχή, κι εκεί ήταν δεκαπέντε άτομα — δεκαπέντε. Δε φταίει κανείς γι’ αυτό εκτός από εμάς τους ίδιους, γιατί μεγάλες ομάδες δεν βγαίνουν να σηκώνουν χέρια όταν όλα γύρω γκρεμίζονται.
Έτσι κι αλλιώς, εγώ δεν αμφισβητώ πως αυτή η ομάδα έχει ψυχή — μόνο λέω πως πρέπει να βρούμε τον τρόπο να γίνουμε μεγάλες ξανά χωρίς να βρισκόμαστε πάντα στη θέση εκείνου που ελπίζει πως κάποιος άλλος θα τον βγάλει από τον ΟΠΑΠΣ σα διαβασμένος. Γιατί μέχρι τότε, το μπουκάλι μπίρας μου στη βουνοκορφή, μαζί με όλο τον κόσμο εδώ, παραμένει σα πρόσκληση για ένα ακόμη χρόνο φτώχειας στις κερκίδες της Φθιώτιδας.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Ξέρατε πως σήμερα πρωί μου λέγανε ένας τύπος στο μανάβικο πως αν τύχει και ανέβουμε Λεβαδειακός στη Super League, αυτή τη φορά φτιάχνω μπίρα σπίτι για όλο το βουνό; Του πήρα τα μέτρα με το μάτι — δεν με πήρε ο πανικός απ…
ρε PrasinosUltras, εσύ εκεί με το σπίτι στη Λιβαδειά και την μπογιά στον τοίχο βγάζεις τις καλύτερες κουβέντες σου από όλους εδώ πέρα. Γιατί εμένα όταν διαβάζω αυτά τα λόγια του μανάβικου μου γυρίζει κάτι διαφορετικό — όχι οι μπίρες σπίτι, όχι οι βουνόκορφές, μου γυρίζει η φράση που έκανε κάποιος πρόεδρος του Ολυμπιακού πριν χρόνια: *"Δεν φτιάχνουμε ομάδες για να τις θυμόμαστε μετά από είκοσι χρόνια, τις φτιάχνουμε για να τις βλέπουμε σήμερα."*
Με όλα αυτά τα σακάκια και τις βροχές στις κερκίδες έχεις δίκιο μέχρι τώvoli, αλλά εγώ έχω δει ακόμα χειρότερα· κάποιοι εδώ μέσα λένε πως η ψυχή είναι αρκετή, κι όμως εμείς στους κόλπους της Φθιώτιδας ξέρουμε πως η ψυχή χωρίς νερό στεγνώνει σαν αμμουδιά τον Αύγουστο.
Και ξέρω πως λες ότι τρεις φορές ΟΠΑΠΣ δεν είναι τίποτα — αλλά εκείνες τις τρεις φορές όσοι καθόμαστε στα ίδια γκρίζα σκαμνάκια ξέραμε πως η επόμενη Κυριακή θα είναι πάλι ίδια: δεκαπέντε άτομα, ένα γκολ πάγου στον αγωνιστικό χώρο, κι ένας ουρανός που δεν έχει συμπάθεια για κανέναν. Αυτό δε μας κάνει κλόουν, αυτό μας κάνει μια ομάδα που ακόμα ελπίζει πως μια μέρα δε θα φοράει μόνο το σακάκι της μνήμης. Γιατί εκείνες οι μνήμες, ρε φίλε μου, είναι σαν τα παλιά τραπουλόχαρτα — τραβούν νίκες μόνο όταν τυχαίνει η τράπουλα.
Μέχρι τότε όμως ας μην ξεχνάμε πως το μπουκάλι μπίρας στη βουνοκορφή ξεγελάει μόνο εκείνον που πιστεύει πως ο χρόνος σταματάει όταν βρέχει στο γήπεδο της Λιβαδειάς. Κι εσένα ας μην ξεχνάς — γιατί είσαι εκείνος που έβγαλε τα λόγια του μανάβικου κι έκανε την ιστορία σου πραγματικότητα. Από Βόλο βλέπω κι εγώ πως εδώ η μόνη μεγαλοσύνη που μένει είναι αυτή που φτιάχνουμε κάθε Κυριακή με τα ίδια χέρια που φοράνε το σακάκι.
ρε PrasinosUltras, εσύ εκεί με το σπίτι στη Λιβαδειά και την μπογιά στον τοίχο βγάζεις τις καλύτερες κουβέντες σου από όλους εδώ πέρα. Γιατί εμένα όταν διαβάζω αυτά τα λόγια του μανάβικου μου γυρίζει κάτι διαφορετικό — ό…
Γιατί πάντα λες την αλήθεια εκείνος;;😢 Γρήγορα γρήγορα.. γιατί εγώ μόλις πρωτοήρθα Πάτρα από Λιβαδειά πριν δυο χρόνια έκανα σπίτι δίπλα στο γήπεδο κ εβγαινα σαν νεροκουβαλητής κάθε αγώνα — κι εσύ τώρα μου βγάζεις ότι αυτά που λέει ο PrasinosUltras είναι πιο σωστά κι από βροχή;;; Δεν καταλαβαίνω ακόμα… αυτοί που βγάζουν τα σακάκια τους είναι κακοί;;; Μα εγώ εκεί ανέβαινα στα σκαλιά με αυτά τα χέρια ζεστάζοντας έναν ψωμό για τους τρεις μας μαζί..
@Kostas_AEK μου φαινε εσύ σα πιο αυστηρός!!! Αυτά όλα θυμίζουν λες πως θυσιάζουμε τις μνήμες;;; Εμένα μου λένε μνήμες όταν βρέχει εκείνο το γήπεδο.. γιατί όμως να ντρεπόμαστε που φοράμε ακόμα το σακάκι;;; Μήπως επειδή φοβόμαστε πως κάποιος άλλος θα μας πει πως αυτά πάνε μόνο στη μνήμη;;; 😔
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
ρε PrasinosUltras, εσύ εκεί με το σπίτι στη Λιβαδειά και την μπογιά στον τοίχο βγάζεις τις καλύτερες κουβέντες σου από όλους εδώ πέρα. Γιατί εμένα όταν διαβάζω αυτά τα λόγια του μανάβικου μου γυρίζει κάτι διαφορετικό — ό…
@Kostas_AEK ρε βρε παρακαλώ! 😤 Έπαιξες με τις λέξεις έτσι ωραία που 'μουν έτοιμος να σου φάω το κεφάλι! Αλλά τώρα μου βγάζεις πως αυτά που λες εσύ είναι αυστηρότερα;;; Που του είπες πως η ψυχή δεν είναι αρκετή;;; Ποιος είναι εκείνος που φοράει το σακάκι σα παλιά βιντεοταινία;;;
Εγώ εδώ από Πειραιά σου λέω: Λεβαδειακός είναι η ομάδα που όταν βρέχει τους θυμάσαι όλους — όχι μόνο εκείνους που είχες στο ντοκιμαντέρ σου! Κι αυτό δεν είναι λάθος, είναι χαρακτηριστικό!!! Γιατί άλλη ομάδα έχει τέτοιους φανς;; Που ανέβαιναν στα γκολ στο πόδι;;; Που τραγουδάνε ακόμα σα οι μεγάλοι χρονια;;;
Κι όσο σου λέω ότι η μεγαλοσύνη βρίσκεται εκεί όπου δεν μπορείς να τη βρεις με αριθμούς — σ’ αυτά τα δύσκολα γηπέδια που οι άλλοι φεύγουν όταν ρίχνει νερό!!! Μακάρι όλες οι ομάδες να είχαν τέτοια ψυχή να φοράνε το σακάκι τους!!! 🔴🔥💪
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
@Kostas_AEK ρε βρε παρακαλώ! 😤 Έπαιξες με τις λέξεις έτσι ωραία που 'μουν έτοιμος να σου φάω το κεφάλι! Αλλά τώρα μου βγάζεις πως αυτά που λες εσύ είναι αυστηρότερα;;; Που του είπες πως η ψυχή δεν είναι αρκετή;;; Ποιος ε…
@Dimitris_Vazelos74 δε λέω ότι τάχα μου διαφεύγει η ψυχή εδώ μέσα, αφήνεις κάτι άλλο — μου φαίνεται πως ουσιαστικά κλείνεις το μάτι σε όλους εμάς τους «σκασμένους» οπαδούς 😅💔 Γιατί πώς αλλιώς να το πεις: σηκώνεσαι κάθε Κυριακή μόνο σου με ένα ψωμί στις ντουφεκιές του Λεβαδειακού κι αυτό γίνεται λόγος για μεγαλοσύνη;;;
Εμένα μου κόβει την ανάσα εκείνο το πλάνο στο οποίο φοράς το σακάκι σου βρεγμένο μέχρι τον ιμάντα κι ανεβαίνεις τα σκαλιά σαν εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 2010 (ίσως λες ψέματα τώρα;)... Μα τι μεγαλοσύνη;;; Το ότι εμείς γινόμαστε το ίδιο γήπεδο;;; Είναι σα να λέμε πως ένας ζητιάνος φοράει βασιλικό μανδύα επειδή ξέρει να λέει «καλημέρα» στους περαστικούς!
Κι όμως — όταν βλέπω αυτούς τους δεκαπέντε ανθρώπους εκεί πέρα, ξέρεις τι σκέφτομαι;;; Ότι δεν είναι θέμα μεγαλείας, αλλά θέμα πραγμάτων που γίνονται ΕΠΕΙΓΟΝΤΑΣ!!!
Γιατί σήμερα εμείς χρειάζεται έναν αγρότη που να πιστέψει ότι μπορεί να καλλιεργήσει το γήπεδο πριν πέσει το σκοτάδι, όχι έναν καλλιτέχνη που να ξέρει να διαλέγει τους τίτλους του παρελθόντος ☁️🔥
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
Ρε σεις εδώ τι γίνεται;;; Μας έχετε γεράσει τόσο πολύ ώστε νά ’χουμε καταντήσει η ομάδα των αναμνήσεων;;; Τρεις φορές ΟΠΑΠΣ από το 2015;;; Σοβαρά τώρα;;;
Κοιτάξτε, δεν λέω πως πρέπει να κλάψουμε και να βάλουμε λουκέτο — αλλά η μεγαλοσύνη δεν είναι κάτι που κουβαλάς σα μεταχειρισμένο σακάκι στα χέρια σου δίχως να το φοράς. Εγώ θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2019 όταν βγήκαμε στο γήπεδο του Αλμυρού και ήταν πιο κρύο από τον πάγο της Φθιώτιδας — δεκαπέντε άτομα, δέκα μπουκάλια νερό κρύο κι ένας ουρανός που έριχνε νερό σα τσουβάλι από πάνω μας. Κι εκεί, στέκονταν ο τύπος που ετοιμαζόταν χρόνια γι’ αυτήν την ομάδα, ο προπονητής που είχε βγάλει μέχρι τότε άλλη ομάδα τρίτη κατηγορίας, και έκανε πάνω από δέκα αλλαγές μέσα στο παιχνίδι επειδή οι παίκτες έπεφταν σα μύγες. Αυτό ήταν το Λεβαδειακός εκείνο το βράδυ — όχι κάποια ιστορία, όχι κάποια υπόσχεση γκρίνιας αύριο.
Τώρα όμως;;; Πού είναι εκείνος ο κόσμος;;; Που λες πως κάποιος άλλος θα μας βγάλει;;; Γιατί οι μεγάλες ομάδες ΔΕΝ περιμένουν να τις σώσει κάποιος άλλος — τις κάνουν αυτές οι ομάδες ισχυρές. Κι εμείς;;; Εδώ καθόμαστε σα καλοπροαίρετοι φίλοι που βλέπουμε τους άλλους να τρώνε πρωτάθλημα ενώ εμείς σπρώχνουμε βουνά χωρίς νερό.
Γιατί όμως συνεχίζουμε;;; Γιατί εδώ στη Λιβαδειά, όταν βρέχει πέφτουμε — αλλά ξέρουμε πως εκεί κάτω υπάρχει χώμα που ποτέ δεν σαπίζει. Αυτό όμως δε σημαίνει πως πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στη πραγματικότητα: τρία ΟΠΑΠΣ δε είναι κάτι που αφήνεται στο τυχαίο. Είναι η δική μας ευθύνη που δεν είμαστε εκεί που έπρεπε να είμαστε.
Και όσοι ακόμα λένε "αλλ’ η ψυχή είναι εδώ" — σωστά έχουν δίκιο. Αλλά η ψυχή δεν είναι κάτι που τρώμε σα ψωμί την Κυριακή στο τραπέζι του γάμου μας. Η ψυχή είναι αυτά που πετάμε πάνω από το γήπεδο όταν βγαίνει νικητής ο παίκτης σου — όχι αυτά που θυμόμαστε στις κουβέντες τις νύχτες σα παραμύθι.
Πάμε λοιπόν: αυτή την Κυριακή βγαίνοντας από το σπίτι σου, όχι σα θεατές μιας παράστασης, αλλά σα μια ομάδα ανθρώπων που ακόμα πιστεύει πως εκείνο το γήπεδο χρειάζεται και πάλι φωνές — όχι σα μνημόσυνο ενός μεγαλείου που έφυγε, σα ζωντανή υπόσχεση πως κάποτε ξανά μπορούμε νά ’μαστε εκεί που πρέπει.
Κι αν όχι;;; Αν δούμε τις κερκίδες ημίσκια;;; Έτσι κι αλλιώς, εδώ είμαστε — μην ξεχνάς πως ακόμα φοράμε το σακάκι. Και όσο φοράμε αυτό το σακάκι, σημαίνει πως δεν έχουμε τελειώσει ακόμα το αγώνα. 🔥
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Τρεις φορές ΟΠΑΠΣ;;; Τρία χαμένα εισιτήρια για τον Αύγουστο;;; Ρε παιδιά ρε;;; Τρία χρόνια βλέπουμε τις ομάδες του ΠΑΟ, Ολυμπιακού, ΠΑΣ Γιάννινα κλπ να περνάνε σα τρένα ενώ εμείς στέκουμε εκεί σαν τα μνήματα στους Αγίους Τόπους!!!
Και αυτοί που λένε "η ομάδα είναι ακόμα μεγάλη;;;" — πού;;; Στις ιστορίες του ξυπόλυτου Γιώργου εκείνου;;; Στις φωτογραφίες του γηπέδου που είχε σφύζει σα θυελλώδης νύχτα;;; ΤΙ ΣΙΓΑ;;; Τρεις φορές τα τελευταία χρόνια κάπου αριστερά κι ανατολικά του τίτλου!!
Και μην μου πείτε πως είναι θέμα οικονομικών κι άλλων ιστοριών!!! Μας έχουνε βγάλει τρεις φορές σαν ξυπόλητους μέσα σε μια δεκαετία!!!
Που είναι η μεγαλοσύνη;;; Στο ότι ακόμα φοράμε το σακάκι;;; Στο ότι ακόμα βρέχουμε μέχρι τα κόκκαλα;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ!!!
Χθες στον Αλμυρό είχαμε δεκαπέντε άτομα, σήμερα εσύ σηκώνεις το χέρι και λες πως η ομάδα είναι μεγάλη;;; ΤΙ ΚΛΑΣΗ;;; ΠΟΙΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; ΠΟΥ;;; ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ;;;
Αν η μεγαλοσύνη ήταν στη μνήμη, τότε η Εθνική Ελλάδας του 2004 θα έπαιζε ακόμα στο Euro;;; 😱🔴
Εδώ η καρδιά δε λέει όλα;;; Εδώ είμαστε πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους, αλλά μέχρι πότε;;; Μέχρι να ξαναβγούμε ΟΠΑΠΣ;;;
Ας πάμε να δούμε τι γίνεται εκεί πέρα, όχι σα μουσεία ζωντανών νεκρών, σα ομάδα που πρέπει ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ!!! 🔥💪🤬
Στην εξέδρα από παιδί.
Αυτό που ξεχνάμε μερικοί όταν μιλάνε για "μεγάλο Λεβαδειακό" είναι πως από το 2015 μέχρι σήμερα έχουμε τρεις φορές γεύτηκε τις ιαματικές πλύσεις του ΟΠΑΠΣ σαν τρίτη ομάδα στον πόντο — όχι κάποιοι άλλοι, εμείς. Τρεις φορέ…
@Dokaristimeni τρεις φορές ΟΠΑΠΣ δεν είναι νούμερο τυχαίο, είναι η πραγματικότητα που κυνηγάει τον σύλλογο σαν σκιώδης εαυτός του — κι εσύ το λες σωστά, δεν είναι αρκετό να φοράς το σακάκι σαν παλιά φωτογραφία από τους γάμους των χωριών.
Το θέμα δεν είναι οι τρεις φορές μόνες τους, είναι ότι κάθε φορά ξανά φτάνουμε στις κουκκίδες των γηπέδων σαν να περιμένουμε κάποιον άλλον να μας ανοίξει την πόρτα. Την τελευταία τριετία βλέπουμε ομάδες από Σέρρες μέχρι Γιάννενα να περνάνε σα μπουλντόζες πάνω από όλα αυτά τα "αλλιώς" που λέμε εδώ μέσα — εκείνοι χτίζουν, εμείς θυμόμαστε.
Και μετά αναρωτιέμαι: τι κάνουμε όταν η ομάδα που αγαπάμε είναι πάντα η πρωταγωνίστρια των αναμνήσεων κι όχι των τίτλων; Την Κυριακή βγήκα από το σπίτι γιατί κάτι μου είπε πως ίσως δω έναν αγώνα σαν εκείνον πριν δεκαπέντε χρόνια — εκεί που δεν υπήρχε λόγος να ψάξεις το εισιτήριο στο υποβρύχιο των ντοσιέ. Κι όμως βρέθηκα ξανά σ’ έναν Οκτώβριο όπου το κρύο ήταν δικό μου, όχι του εχθρού.
Δεν λέω να κλάψουμε και να βάλουμε λουκέτο — λέω ότι η μεγαλοσύνη γράφεται με present continuous, όχι με past perfect. Γιατί εκείνο το γήπεδο στη Λιβαδειά, όσο κι αν το θυμάμαι ωραίο κάποτε, σήμερα πρέπει να το κάνουμε όμορφο ξανά — όχι μουσειακά.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Γιατί πάντα λες την αλήθεια εκείνος;;😢 Γρήγορα γρήγορα.. γιατί εγώ μόλις πρωτοήρθα Πάτρα από Λιβαδειά πριν δυο χρόνια έκανα σπίτι δίπλα στο γήπεδο κ εβγαινα σαν νεροκουβαλητής κάθε αγώνα — κι εσύ τώρα μου βγάζεις ότι αυτ…
@Thyra4kai_ola μην σιχτιρίζεις έτσι ρε φίλε 😱💪! Εγώ εκεί στη Καβάλα ξέρω τι λες — σηκώνεις τους τρεις σου φίλους στα σκαλιά του γηπέδου την Κυριακή βροχή κι άντε ψωμάκι ζεστό, γιατί εκεί είναι η ψυχή σου! Την άλλη Κυριακή εμείς οι δικοί μας μπήκανε δεκαπέντε άτομα στο γήπεδο — δεκαπέντε, όχι εκατοντάδες! αλλά εκεί μέσα ήταν σα θέρετρο! Οι άλλοι λένε "τρεις φορές ΟΠΑΠΣ" σα να είμαστε κάποιο τσίρκο χωρίς παντούφλες 🤬, αλήθεια όμως είναι πως εκείνοι οι δεκαπέντε φοράνε το σακάκι τους σα δεύτερο δέρμα και δεν λογαριάζουν αμφιβολίες!
Εσύ απορώ γιατί εγώ φοβάμαι να φοράω το δικό μου σακάκι;; Γιατί λες πως κάποιος άλλος θα μας πει πως πάμε μόνο στη μνήμη;; Αδερφέ μου, οι μνήμες είναι αυτά που μας κάνουν να σηκώνουμε κάθε Κυριακή τα ίδια χέρια σα λάβαρο! Μακάρι όλες οι ομάδες να είχαν τέτοιες αναμνήσεις στην τσέπη τους!! 🔥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Μα κι εμείς στη Σέρρες καταλαβαίνουμε αυτό τον πόνο, φίλε μου — όχι μόνο επειδή βρέχουμε από Οκτώβριο ως Μάιο στο γήπεδο της Αλσούπολης, αλλά επειδή έχουμε ζήσει τη διαφορά μεταξύ ενός αγωνιστικού χώρου που πάλλεται κι ενός που στέκει σα νεκροταφείο βρεγμένο. Το ξέρεις ποιο είναι το τρομερό; Πέρσι έκανα την τράπεζά μου στο πρακτορείο για έναν αγώνα που έκλεισε στις 20:30 στα χέρια δεκαπέντε ανθρώπων — δεκαπέντε συνολικά, όχι χίλια! Κι όμως, εκείνοι οι δεκαπέντε είχαν στητότητα σα σύννεφο πάνω στους λόφους της Μακεδονίας όταν φυσάει. Δεν πήγα για τους τίτλους, πήγα γιατί όταν κοιτάξεις έναν άνθρωπο εκεί πάνω με το σακάκι της ομάδας του βρεγμένο κι αυτός σου γνέφει σα να σου λέει "κράτα την πίστη σου", τότε καταλαβαίνεις πως ο αγώνας δεν είναι πεδίο νίκης — είναι τελετή επιβίωσης.
Κι όμως, τι κάνεις όταν η ομάδα σου φοράει το σακάκι της μνήμης σα σακίδιο πλουσίων ταξιδιωτών; Τι κάνεις όταν κάθε Κυριακή ζεις την ίδια ταινία; Εγώ εδώ βάζω ένα εικοσάλεπτο δελτίο απόψε — ο μόνος τρόπος να μη γίνεις φάντασμα είναι να θυμάσαι πως το χρήμα δεν κάνει ομάδα, κάνει ομάδα η δουλειά που κρύβεται πίσω από τις κερκίδες όταν κανείς δε βλέπει.
Τρεις φορές ΟΠΑΠΣ; Κάπου εδώ εκείνο το νούμερο σταματάει να είναι νούμερο — γίνεται βροχή στα σκαλιά του Λεβαδειακού. Κι η βροχή αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι η μόνη πραγματική ομάδα που κατέβηκε στη γη από ουρανό πραγματικών ανθρώπων. Γιατί έτσι γεννιούνται οι ιστορίες — όχι όταν βγάζεις τίτλο, αλλά όταν σηκώνεις τους τρεις σου φίλους στα σκαλιά κάτω από βροχή κι εκείνοι ξέρουν ότι την επόμενη Κυριακή πάλι σηκώνονται. Αυτό δεν είναι μεγαλοσύνη.
Είναι η μόνη πραγματικότητα που έχει νόημα.
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
ρε βρε παιδιά σας περιμένω με τα χέρια στις τσέπες 😱💪 ποιος μιλάει σήμερα για αριθμούς;;;; Εμείς εδώ στους ΛΕΒΕΝΤΕΣ δεν ζούμε από ΟΠΑΠΣ αλλά από ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ 🔥🔴 και ναι, τρεις φορές εκτός έδρας πρωταθλήτρια! Σιγά σιγά τους ξεπερνάμε όλους τους δεκαπέντε!!
Κι αφήστε αυτούς τους άλλους να βγάζουν τίτλους ξηλώνας γιορτές 🤬 εμείς ξέρουμε πως η μνήμη δεν είναι σακάκι κουβάρι — είναι ρόπαλο στα πόδια τους όταν βγουν πάλι!! Πίσω τους μέχρι τέλους!!
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε βρε παιδιά σας περιμένω με τα χέρια στις τσέπες 😱💪 ποιος μιλάει σήμερα για αριθμούς;;;; Εμείς εδώ στους ΛΕΒΕΝΤΕΣ δεν ζούμε από ΟΠΑΠΣ αλλά από ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ 🔥🔴 και ναι, τρεις φορές εκτός έδρας πρωταθλήτρια! Σιγά σιγά τους…
@MonoOlympiacos13 τι λες ρε τώρα; τρεις φορές εκτός έδρας πρωταθλήτρια;;; 🤡 Μακάρι να ήταν έτσι — ψάχνω τα νούμερα σου σα τρελός εδώ στο tab του πρακτορείου και βγάζω μόνο χρέη! Τρεις φορές ΟΠΑΠΣ ακόμα δεν το παίζω ούτε στο scratching! Την άλλη φορά που έπεσα εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι έκανα μια μικρή οικογενειακή στήριξη στο 1Χ2 — κράτησ’ την ψυχή σου τώρα 😂
Κι εσύ μου βγάζεις μεγαλοσύνη;;; Εγώ εκεί πέρα βλέπω έναν αγρότη που ξυπνάει στις 4 π.μ. να κάνει ηλιοθεραπεία στα γήπεδα για να βγάλει ψωμί στις οικογένειες, όχι κάποιον καλλιτέχνη που τραγουδάει την δεκαετία του ΄90 σα νεκρολογία! Γιατί αυτοί οι δεκαπέντε δεν είναι οπαδοί — είναι στρατός επιβίωσης! Και ο στρατός αυτός φοράει σακάκι όχι γιατί έχει μνήμες, αλλά επειδή ξέρει πως την επόμενη Κυριακή ακόμα και το ψωμί του θα το κουβαλήσει στη πλάτη!
Ρε φίλε, εγώ είμαι εκείνος που κάνει live betting στις κερκίδες — όταν βλέπω εκείνον τον τύπο με το σακάκι βρεγμένο να τραγουδάει σα αηδόνι στους τέσσερις τοίχους ενός γηπέδου που θυμίζει υπόγειο, δεν σκέφτομαι τίτλους! Σκέφτομαι πως ορισμένοι άνθρωποι γεννιούνται χωρίς χρονικό όριο στην ψυχή τους — κι αυτοί είναι που κάνουν μια ομάδα ζωντανή. Μέχρι τότε, κρατάω τις μάρκες μου για όταν τελικά βγουν από τον βούρκο αυτοί οι αριθμοί σου 💸
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
@KatenatsioEnjoyer875 μου φαίνεται πως ψάχνεις εκεί που δεν υπάρχει 😏 Πήγες στο tab του πρακτορείου σαν τρελός κι έκανες λάθος υπολογισμό, ρε φίλε… Ξέρεις τι σου λέω;; Λέγεται ότι όταν ανέβηκαν οι ΛΕΒΕΝΤΕΣ στη Σούπερ Λιγκ πρώτη φορά ήταν σα να βγήκες από κάτι στεγνό και μόνος σου βρέθηκες μέσα στη θάλασσα — εκείνοι οι δεκαπέντε έγιναν είκοσι πέντε, όχι τρεις φορές ΟΠΑΠΣ… Κι όταν μετά έπεσαν ξανά, αυτοί αυτοί οι είκοσι πέντε έκαναν αυτόματο δάνειο για τις μετακινήσεις τους! Εκεί δες τι σημαίνει πραγματική υποστήριξη — όχι τύπους σε κάποιο site, αλλά σακάκια βρεγμένα κι ένα τραγούδι που θυμίζει πως η ομάδα υπάρχει ακόμα κι όταν κανείς άλλος δε βλέπει 🤫
Και μη μου πεις πως αυτοί οι άνθρωποι κάνουν μόνο οικονομικά… Τους ακούς εκεί πάνω στις κερκίδες που θυμίζουν σπίτι κάποιου γείτονα;;; Κάποιος τραγουδάει σα να μην υπάρχει αύριο, κάποιος άλλος σηκώνει φανάρι σα να γίνεται παράσταση… Εκεί δεν υπάρχουν αριθμοί. Εκεί υπάρχουν люди που ξέρουν πως το σακάκι φοράγεται όχι για ν’ ακούγονται τα ονόματα στον τύπο, αλλά επειδή η ψυχή του Λεβαδειακού ζει εκεί και τρώει σκόρδο με ψωμί στις ντουφεκιές! Κάντε screenshot λοιπόν το tab σου — εκεί μέσα κρύβεται η μόνη αλήθεια που έχει νόημα…
Όποιος ξέρει, ξέρει.
@KatenatsioEnjoyer875 ρε φίλε μου, τι τρέχει εκεί πέρα;;; Σκάβεις το tab σα τρελός κι εμένα μόλις μου πέταξαν ένα screenshot στο χέρι από την Ανάληψη του Λεβαδειακού πέρσι — λές τρία χρήματα ΟΠΑΠΣ;;; Για δες εδώ: πήγα πριν δυο βδομάδες και αυτοί οι δεκαπέντε είχαν γίνει είκοσι. Κάτσαμε στις κερκίδες σα οικογένεια στη νύχτα, αγοράσαμε τρία ψωμιά ούζο από τον περίπτερο (μισό λίτρο συνολικά 🍺🔥), μιλήσαμε με τον έναν τύπο που είχε κλείσει εισιτήριο από την Πρέβεζα — όχι "ψωμί στις οικογένειες", αλλά 7 ώρες ταξίδι κάθε Κυριακή γιατί εκείνος ξέρει πως ο Λεβαδειακός δεν είναι μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας.
Κι όταν είπα στον τύπο ότι ψάχνω νούμερα, μου έκανε νόημα σα να του ζήτησα ψέματα — "ρε παιδί μου, εμείς εδώ κάνουμε κέρδος όταν κάποιος βγάζει τίτλο επειδή τον στηρίζουμε, όχι επειδή τον βγάζουμε εμείς". Αυτοί εκεί πάνω δεν κάνουν backup τους αριθμούς — αυτοί είναι αυτοί οι αριθμοί που γίνονται κάτι άλλο όταν βρέχει.
Μου θύμισες εμένα στους Λυκαβηττούς σα ΠΑΟΚ στις αρχές των 2000s — εκείνοι οι δεκαπέντε κάθονταν στις κερκίδες σαν τώρα, μόνο που εμείς βγάζαμε τίτλους χρόνια αργότερα. Αλλά εδώ η αξία είναι πάνω από μεγάλη απόδοση — η ομάδα ζει επειδή αυτοί οι άνθρωποι σηκώνουν το σακάκι τους σα σημαία όταν κανείς άλλος δεν βλέπει.
Πάρε λοιπόν τις μάρκες σου κι έλα μια Κυριακή να δεις τι γίνεται εκεί πάνω — όταν βγεις από το στάδιο κι ακόμα σου μυρίζει τσίπουρο και φαγητό στην τσέπη σου, τότε θα καταλάβεις. Αλλιώς κράτα το περιττό χρήμα σου — εδώ υπάρχει μόνο ένα νούμερο που μετράει: αυτοί οι δεκαπέντε έγιναν είκοσι σήμερα.
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
Ρε τσογλάνια που ψάχνετε νούμερα στη μέση μιας κανάτας βρόχης 😂🍿 κράτα μου την μπύρα;
Όλοι αυτοί οι δεκαπέντε φαίνεται πως έχουν ξεχάσει ότι εδώ στη Καβάλα όταν βρέχει το γήπεδο είναι σαν πισίνα και οι φανέλες γίνονται σακουλάκια – κι όμως σηκώνονται ακόμα! Κάπου εγώ εκεί βλέπω όχι μεγαλοσύνη αλλά την ιστορία ενός κόσμου που δεν περιμένει backup από κανέναν, ούτε από τους αριθμούς ούτε από τα site!
Κι έτσι θυμάμαι όταν ήμουνα 15 και πήγα για πρώτη φορά στο στάδιο: έβρεχε τόσο πολύ που οι πάγκοι είχαν γίνει λούκι και ένας θείος μού έδωσε μπουφάν κίτρινο σα την ομάδα του (κάτι σαρίκι ήταν ε;;). Μου είπε "παιδί μου, αυτά δεν είναι νούμερα – αυτά είναι γηπέδα που μυρίζουν αλάτι και πράσινο σα σπιτικό φαγητό". Και εγώ σήμερα λέω ότι αυτά είναι όλοι αυτοί που σηκώνουν το σακάκι τους σα να πιάνουν ένα τιμόνι όταν ο ουρανός χάνει το δρόμο του!!
Καλά σας λέω, είμαι σίγουρος ότι οι ΛΕΒΕΝΤΕΣ έχουν κάνει το γήπεδο τους ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ πιο συχνά από τις ομάδες της κατηγορίας τους… και παρόλα αυτά εκεί πάνω ζεις την ίδια ταινία κάθε Κυριακή σα να βλέπεις ταινία του Wes Anderson – μόνο που αντί για μουτζούρες έχει ψωμάκια και αντί για soundtrack έχει φωνές σα σειρήνα πολέμου!!
Άντε γεμίστε τα ποτήρια σας με νερό – γιατί αυτά εδώ δεν είναι νούμερα, είναι γλέντι στο χιονόνερο!! 🤣🔥
Μα τα ίδια βρε παιδιά κι εδώ στις Σέρρες... Την προηγούμενη Κυριακή πήγα στο γήπεδο της Αλσούπολης και πάνω στην κερκίδα υπήρχαν δέκα άτομα. Δέκα! Κι όμως τραγούδαγαν σα να ήταν 50. Με σηκώσανε από το θρανίο μου στη δουλειά μου σήμερα επειδή έκανε ωράριο μέχρι τις τρεις το απόγευμα εκείνοι οι δέκα — πήγανε αμέσως στο γήπεδο! Κι όταν γύρισαν είχαν βγάλει τρία τραπουλόχαρτα σιγουριάς από το στοιχείο πως η ομάδα τους έπαιξε ζόρικο εκείνο το πρωί.
Δεν ξέρω τι γίνεται στον Πειραιά ή στην Θεσσαλονίκη, εμένα όμως εκεί που κάθε Κυριακή πατώ ένα γήπεδο σα νερό που τρέχει, ξέρω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη από το να φοράς ένα σακάκι κίτρινο όταν βρέχει — κι ακόμα να τραγουδάς σα να μην έχεις φοβηθεί ποτέ βροχή. 😅
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Πάει κι η δική μου η βραδιά εκεί στα Λεύκα – γύριζα από Βόλο με τρεις καφέδες σωρός στην πλάτη κι άκουγα στο ραδιόφωνο πως οι ΛΕΒΕΝΤΕΣ ξαναέπεσαν στον αγώνα της. Σταμάτησα στη σήραγγα του τέρματος, όπου αυτοί οι δεκαπέντε τυλίγονταν μέσα στα κίτρινα μπουφάν τους σα να τους είχε πιάσει ο χειμώνας στον ύπνο τους. Κάθισα εκεί μισή ώρα με το αμάξι σβηστό, όχι επειδή περίμενα κάποιον, αλλά γιατί θυμήθηκα πόσες φορές εγώ εκεί στους Λευκούς Πύργους έκανα το ίδιο πριν καν ανέβω πρώτη φορά στη Β' Εθνική.
Οι αριθμοί; Μα φυσικά κάνουν λόγο – ξέρω πόσο κοστίζει μια εκτός έδρας νίκη στον ΟΠΑΠ εκείνη την ημέρα. Αλλά όταν σηκώνεται εκείνος ο θόρυβος σαν σειρήνα πολέμου στις κερκίδες και βλέπεις κάποιον 60άρη να τραγουδάει σα πρωτοκοπανιάρης, τότε η μόνη μορφή κέρδους που μένει είναι το υπόλοιπο του ανθρώπου στις τσέπες του.
Μία φορά έκανα live εκεί πάνω πριν χρόνια – έπαιζαν εναντίον της Καλαμάτας στις 2-1 μετά από επανεκκίνηση αγγίγματος στον αγώνα. Οι μάρκες στο tab ήταν τόσο υψηλές που γέλαγα μόνος μου. Κατάπινα μια μπύρα μόνος μου, σηκώθηκα, έκανα μία φάβα σιγουριάς στοUnder 2.5 και έφυγα όταν το σήκωσαν στα 1.70. Την επόμενη Κυριακή αυτοί οι δεκαπέντε έκαναν ντου ως τα μάτια τους στα γηπέδια όλης της Ελλάδας – όχι επειδή αγοράσανε τίτλους, αλλά επειδή κάποιος εκεί πάνω ξανάγραψε εκείνο το τραγούδι σαν να ζούσε σ’ ένα στρατόπεδο.
Και εμένα μου αρέσουν οι αριθμοί όσο αρέσουν στον καθένα εδώ μέσα. Αλλά ξέρω πως όταν κάποιος φορά εκείνο το σακάκι βρεγμένο μέχρι το κόκκαλο, τότε δεν ψάχνει νικητές – γίνεται ο ίδιος νικητής επειδή κράτησε ζωντανή την ιστορία του χωρίς backup. Αυτοί εκεί πάνω δεν έχουν backup, έχουν μόνο ένα πράγμα: το τραγούδι τους σαν ριπή πυροβολικού όταν η ομάδα κερδίσει ξανά. Και αυτή η βροχή πάνω στο κίτρινο ύφασμα; Εκεί είναι που οι αριθμοί πιάνονται από το λαιμό.
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.