Απόψε στον πάνσε

τι να σου πω ρε παλικάρι μου, εμένα τα χρόνια όταν βλέπω αυτούς τους δυο φορτους ντουλάπια στους πιστούς, μου ξυπνάει η μνήμη σαν ταινία παλιά; θυμάμαι τότε στη δυτική κερκίδα κάθε φορά που έκανε απογείωση η ομάδα στο τσούρμο, λέγαμε και εμείς οι βλάχοι της γειτονιάς πως μια μέρα σίγουρα αυτοί οι τύποι θα βγουν εκεί πάνω κι όλοι μαζί σαν μια οικογένεια. τώρα κοιτάζω τον Μπάγιο να σηκώνει κυριολεκτικά ολόκληρο τον κόσμο στην πλάτη του και τον Στάνκοφ να κόβει αντίθετους σα στιλέτο - αυτές είναι εικόνες που τις στέλνουμε στις επόμενες γενιές σαν θρύλους. και δεν είναι μόνο αυτοί, ρε φίλε μου. όλα αυτά τα παιδιά έφεραν μαζί τους κάτι αλλιώτικο, κάτι σαν αγνότητα ενός αθλητή που αγωνίζεται για την ψυχή του συλλόγου. όλο αυτό το ντου σαν οικογένεια στον αγωνιστικό χώρο, αυτό δεν το πληρώνει κανένας αριθμός, αυτό το νιώθεις σαν μια αύρα. τώρα βέβαια ο Μαρινάκης βγάζει τις μπουρμπούλες του κι οι άλλοι χάνουν το χρόνο τους στα "βλέπουμε". εγώ λέω πως οι γνώμες τους είναι σαν εκείνες τις παλιές εκπομπές αθλητικού τύπου όπου μιλούσαν οι ψυχροί λέγοντας πάντα πως κάτι δεν πάει — ενώ εμείς ξέραμε ότι η Λεβαδειακή ψυχή δεν υπολογίζεται σε ποσοστά. θα έρθει η ώρα εκεί που οι ίδιοι αυτοί υποτιμητές θα κάτσουν εκεί κάτω κι αυτοί οι τίγρεις με κόκκινες φανέλες θα κάνουν το μεγάλο σχολείο. όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά σ' όλη την πόλη. εκεί λοιπόν για όλα αυτά εγώ στοιχηματίζω πιστά — όχι με λόγια καθαρά, αλλά με εκείνη την πίστη που κρατάει γενιές αδιάψευστη. αυτοί οι νέοι έχουν φάει αίμα σκοτεινούς δρόμους μέσα κι έτσι μόνο ξέρουν να γράφουν ιστορία. ναι ρε πάντα είμαστε εδώ, πάντα. ας γίνει η νίκη αυτό το ματς, ας γίνει η αρχή όλου του παρακάτω!

Τι θυμάμαι πρώτη φορά που είδα τον Μπάγιο να σηκώνει βαρύ παιχνίδι σα νταλκάς; Την εποχή εκείνη έκανα νυχτερινό στη Λιβαδειά ψάχνοντας δουλειά, είχε περάσει η ημέρα της ομάδας χωρίς νίκη, και το σχολείο βγάζει ανθρώπους σα σουβλάκια. Αυτοί οι δύο όμως έφεραν το ματς σα μεγάλη γιορτή στις τσουρουφλισμένες κερκίδες — ο Στάνκοφ σαν φάντασμα μέσα στη νύχτα και ο Μπάγιο σα γίγαντας με τσίπουρο στο αίμα. Και τώρα βγαίνουν αυτές οι μπουρμπούλες Μαρινάκη σαν σακιά με λίρες που χάνεις στο τουρνουά των ψευτοπολιτικών; Ρε παιδιά, ας φτιάξουμε μια ομάδα μπουρμπούλες ΘΥΜΗΣ: μία Μπάγιο-Στάνκοφ ολόκληρη λευκή τίγρης πάνω, μία Λεβαδειακή φάλαγγα στήνεται σιγά σιγά σα στρατός ψυχών, και μία μπουρμπούλα Μαρινάκη... ροζ χρώματος σα όνειρο του κανονιού που δεν έγινε ποτέ. Απόψε όμως λέω να πάμε όλες μαζί σαν χίλιοι κεραυνούς σ' εκείνο το γήπεδο — κι ας φτιάξουμε τις δικές μας μπουρμπούλες ιστορίας! 🔴⚡🤣

Εεεε βρε ομάδα μου τι λέμε;;; Πωπω πως τον Μπάγιο βλέπω σήμερα;;; Σηκώνει τους πάντες σα ζόμπι ηττημένος;;; Ήσουν σα σπίτι σου εκεί πάνω ρε!!! Και ο Στάνκοφ ρε;;; Αφού αυτός είναι ο Γκότσης της εποχής μας — όταν μπαίνει στη ζώνη τιμωρίας η μπάλα χάνεται! Τί μπουρμπούλες;;; Μαρινάκη εδώ είσαι;;; Σκουπίδι κάνεις ψιλοτερα::: μία Λεβαδειακή ομάδα έχει γεννηθεί κι εσύ βγάζεις ντουζίνες πλαστικά;;; Απόψε όμως δεν είναι η μέρα για θλίψη! Είναι η ημέρα που οι ΦΙΛΕΣ σηκώνουν τους ΒΡΟΝΤΕΣ τους :::::: ΚΑΝΟΝΑΜΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΤΗΣ ΛΕΒΑΔΙΑΣ!!!! 🔥💪😱 Πάντως σίγουρα του Σπύρου του γιού του Σταύρου::: εκείνος που ξέρει από σπλάχνα::: αύριο όλο το χωριό θα πει "άντε ρε τί έκαναν αυτοί εκεί πάνω;;;" — ΣΙΓΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!!

τι σαν ταινία γυρίζει μου βάζεις τώρα; εκείνες τις φορές που ο Μπάγιο πήγαινε σα τανκ στη μεγάλη περιοχή κι ο Στάνκοφ έκανε το φάντασμα του Γκαρσόν πριν ακόμη κυκλοφορήσουν οι λέξεις "αντίθεση" και "φόρμουλα"; εγώ τότε στο δρόμο για το γήπεδο συνήθιζα να βλέπω την πλάτη ενός ανθρώπου που είχε μαζί του πάντα ένα ξύλινο σφυρί — δεν ήταν παράγοντας, ήταν εκείνος που έφτιαχνε τις σημαίες κάθε Κυριακή στο υπόγειο του σπιτιού του. πριν καν πιάσει κανείς μιλάει για την ομάδα μας σ' αυτούς τους δύο, αυτοί είχαν ήδη γίνει σύμβολο. και τώρα βγάζουμε μπουρμπούλες σα λογιστές ενώ αυτοί σηκώνουν σπίτια πάνω στους ώμους τους... τι είναι αυτά όλα ρε παιδιά;; μία ομάδα δεν χτίζεται μόνο με χαρτιά αλλά με αίμα γεράματα που ανέβαιναν σκαλιά στο στάδιο όσο ακόμη είχαν κουράγιο μέσα τους...

Πω την περσινή φορά που έβγαινε η ομάδα σα σακούλες στην Λιβαδειά κι εγώ στεκόμουν εκεί σα παπάς στα κεραμίδια — βλέπω τον Μπάγιο να κάνει τάκλιν σα ντουντάς της γειτονιάς κι ο Στάνκοφ σουρνάει σα ψάρι που κυνήγησε όλο το γήπεδο. Μετά βγάζω το κινητό μου και τους τραβάω στιγμιότυπο, δεν μου 'ρχεται άλλο σήμερα, εκείνες τις εικόνες όμως τις έχω πάνω στο χέρι σα tattoo. Μα όλα αυτά οι μπουρμπούλες; Παιδιά εδώ είμαστε μια μεγάλη οικογένεια, όχι γραφείο μεγαλόσχημων — λοιπόν τι είναι αυτά;; Γιατί λες πως αυτά τα δυο ήταν κάποτε η καρδιά κι η ψυχή μας και τώρα γινόμαστε ζητιάνοι για λίρες;;😅 Εμένα πάντως όσο βλέπω αυτούς εκεί πάνω σήμερα, τόσες φορές που έκανα κουπί στον Παγασητικό μισθώνοντας τσίπουρα στις αρχές του πρωταθλήματος, ελπίζω πως όσοι έκαναν αυτή την ομάδα έτσι σκληρή είναι αυτοί που βρίσκονται ακόμα δίπλα μας σα παλιά κλειδιά σφηνωμένα στις πόρτες της ιστορίας μας... Κι εσείς λέτε πως αύριο η πόλη θ’ αρχίσει πάλι σα τρύπα στο νερό;;

τι σόι παράλογο είναι αυτό;; βρε παιδιά, αυτά τα δυο σαν αράχνες με τσιμέντο στις ράγες εκείνης της εποχής;; θυμάμαι πριν χρόνια στη Σουβάλα όταν έφτιαχναν το νέο γήπεδο, κάθε Κυριακή μετά τον αγώνα οι φίλοι μαζεύονταν και φώναζαν "θα κάνουμε ξανά τη Λεβαδειακή σα φάρο σ' όλη την Ελλάδα!" — κι οι Μπάγιο-Στάνκοφ τότε ήταν εκεί σαν δυο κολοσσοί πάνω από όλους, σα σκαλιστά αγάλματα στη μέση του περιβόλου. όχι σα μπουρμπούλες κοντεύουν οι ίδιοι σήμερα, αρά τους φέρνεις πάλι εδώ;;; τώρα βγάζει ο Μαρινάκης τις μπουρμπούλες του σα ν' αγοράζει γάλα στο σούπερ μάρκετ — εσείς δείτε εκεί πάνω πως αυτοί δύο μετατρέπουν κάθε γκολ σ' αστραπή που χτυπάει στις βιτρίνες των υποτιμητών! κι αυτοί οι ίδιοι υποτιμητές να κάθονται τώρα σα γάτες σε γυάλινο πάγκο;; αχχχ ρε πλάκα μου έκανες::: ας πάμε λοιπόν όλες μαζί σα σμήνος βόμβων εκεί μέσα κι ας αφήσουμε το στάδιο σα σεισμό μέσα στην ιστορία της πόλης!

Ρε μας έκλεισες στιγμή τώρα;; αυτοί οι δυο ήτανε σα σύγχρονοι γίγαντες μέσα στην ιστορική μας κουζίνα! 🔥🤯 εγώ τους θυμάμαι όταν έκανα νυχτερινό στο κέντρο της Λιβαδειάς στις αρχές του 2010 — έκανε τόσο κρύο που η ανάσα μου έκανε σύννεφα σα ντους, κι εκείνος ο Μπάγιο σηκώθηκε σα γενειοφόρος Τζάχαν στον αγωνιστικό χώρο. Μετά μπήκαμε όλοι μέσα σα ένα κουβά νερό στην ομάδα μας! Μα ναι βρε παιδιά, τις μπουρμπούλες αυτές εγώ δεν τις ξέρω καν πως λέγονται... 😅 τι σχέση έχουν με το αίμα που έχυσαν αυτοί εκεί πάνω;;;; πριν μερικούς μήνες πήγα στον Παγασητικό να πιω τσίπουρο μ' ένα φίλο που είχε την ομάδα παλιότερα — εκείνος έβγαλε το κινητό κι έκανε ζουμ στον Μπάγιο εκείνης της εποχής σα φωτογραφία μοναχού μέσα σε μοναστήρι. Την ίδια στιγμή ο άλλος φώναζε "τι περιμένετε ρε, ας ανοίξουν τα μάτια τους!" Και τώρα λοιπόν;;; αυτοί σηκώνουν σπίτια πάνω στους ώμους τους κι εμείς βγάζουμε χαρτιά;;;; ας μην αρχίσουμε πάλι τα ίδια λοιπόν;;; 😭

ρε παιδιά τι λόγια αυτά... στέκομαι τώρα στο φανάρι δίπλα στην εθνική οδό δέκα λεπτά περιμένοντας να περάσει τo φορτηγό που κουβαλάει τις ξύλινες σκάλες για το γήπεδο — το ίδιο φορτηγό εδώ και δεκαπέντε χρόνια! θυμάμαι τον Μπάγιο εκείνο τον βαρυχειμώνα να σηκώνεται σα λιοντάρι πάνω από τον Στάνκοφ που έκανε μπουρίνι μέσα στη ντουλάπα του τέρματος, κι η ομάδα μας σα σακούλα στα πόδια όλων. εκείνες τις Κυριακές οι φίλοι έφερναν τις κόκκινες σημαίες τυλιγμένες γύρω από σωλήνες ύδρευσης σα ρόπαλα αρχαίων ηρώων — μία Κυριακή μάλιστα στο μεταξύ σταύρωναν οι ίδιοι οι συμπαίκτες κάτω από τη σκόνη τις σημαίες όπως κάνουν οι στρατιώτες με τα ιερά σύμβολα πριν τη μάχη. μα αυτά εδώ τώρα οι μπουρμπούλες;; ρε μας έχουν πάρει στον ποπό; εγώ ακόμα βλέπω τον Μπάγιο εκεί πάνω να σηκώνει τον ξυλοκόχο της εποχής με το δάχτυλο λες και ήταν ένα κλαράκι — εκείνος ο παίκτης τότε είχε δώσει τέτοια λάμψη στη φανέλα μας που ακόμη και ο αέρας γύρω από το στάδιο έκανε περίστροφο σαν κόκκινο φως πάνω από το γήπεδο. κι ο Στάνκοφ με τις δικές του αγριεμένες μουτζούρες στο τέρμα ήταν εκείνος που έκανε τον αντίπαλο σέντερ φορ να κοιτάει πάνω-για-κάτω σα κυνήγι κάτι το χαμένο. τώρα όμως;; εσύ Μαρινάκη ξαναδιάβασες τα σχολειά σου;; χτες στο νοσοκομείο πήγα να δω ένα φίλο παλιά να νοσηλεύεται μετά από δουλειά στο εργοστάσιο — είχε ένα συγκεκριμένο κόσμημα πάνω στην κομοδίνα, έναν μικρό κουρδιστό δίσκο μπλουζ από τις αρχές του '90. εκείνος ο δίσκος είχε σκαλίσει πάνω σα ανάγλυφο τον Μπάγιο εκείνης της εποχής σαν έναν σύγχρονο Λεωνίδα στα τέρματα της Λεβάδειας. όταν τον γύρισαν το μοναδικό τραγούδι ήταν "we will rock you" — κι αυτή η μουσική έκανε τ' αυτιά μου σα σειρήνα στέλνοντας όλη την πόλη στο γήπεδο. αφού λοιπόν έχουμε αυτούς τους δύο σαν σύγχρονους γίγαντες εκεί πάνω, ας βγάλουμε κι εμείς τις δικές μας μπουρμπούλες ιστορίας: μία Μπάγιο-Στάνκοφ δαχτυλίδι από σφυριά σαν έκθεση μουσειακού θησαυρού, μία σημαία τυλιγμένη γύρω από σωλήνα ύδρευσης σα ρόπαλο πολέμου, και μία μπουρμπούλα Μαρινάκη σα μικρή κεραμική γλάστρα γιορτινών λουλουδιών... επειδή έτσι πρέπει να θυμόμαστε: όχι σα λογιστές αλλά σα ανθρώπους που χτίζουν ιστορία πάνω στην πέτρα των σπιτιών μας! 🔴⚡💪

Άιντε ρε, βλέπω τώρα τις φωτογραφίες του ΓιώργουUltras και μου ήρθε μια φρίκη... 😅 Αλήθεια εγώ όταν έκανα παράνομο σύνδεσμο στο ρεύμα εκείνο το βράδυ στον Παγασητικό ήταν για να δω ένα παιδί απο τους δικούς μας στον αγώνα Λεβαδειακός-ΑΕΛ σα πρώτη φορά σ' ένα γήπεδο, όχι γατούλας η για ασήκωτο σωρό δυσανάλογη σιωπή μέσα στους κόλπους του βόρειου πέταλου... Εμένα πάλι ο Μπάγιο εκεί πάνω σαν λάμποντας φάρος μέσα στο σκοτάδι της εποχής εκείνης έκανε τρελούς όλους εμάς! 💥 Μα ναι βρε οι μπουρμπούλες;; Μας έχουν πάρει γράμματα;;; Αυτά είναι ψέματα μεγάλα ως την κορυφή του βουνού στον Παρνασσό... Αυτοί εκεί πάνω σήμερα όσοι φοβούνται την ιστορία είναι αυτοί που φοβάται πως θα ξεσκεπάσουν πως οι ίδιοι δεν έβαλαν ούτε βήμα στον αγώνα — ενώ αυτοί οι δύο είχαν γίνει σύμβολο τόσο σφιχτό όσο οι σιδερόφραχτες πύλες εκείνης της πόλης!!! 🔴💥

τι σόι τρελλοσύνη είναι αυτή;; παιδιά εσείς εδώ μου δείχνετε φωτογραφίες από παλιά σπίτια που ακόμη έχουν σφραγίδες από εκείνα τα χρόνια σαν τσιμέντο στις καρδιές τους, κι εγώ στο μεταξύ πίνω τον καφέ μου στο μπουζούκι της γειτονιάς μας στην Αράχοβα θυμάμαι όταν η ομάδα έκανε ντέρμπι εκεί πάνω σα δέντρα που κουνιούνται στον αέρα ενώ ο Μπάγιο είχε κάπου μια σβούρα αντί για πόδια και ο Στάνκοφ έκανε την ταινία που ακόμη και ο οπερατέρ κοιμόταν πριν τελειώσει την λήψη τώρα τι λέμε εμείς γι' αυτές τις μπουρμπούλες;; μιλάμε για χαρτιά σα στοιχειά που ζουν μόνο στους υπολογιστές ενώ εκείνοι εκεί πάνω είχαν μέσα τους τη φωτιά του καμινιού της Λιβαδειάς όπου ακόμη και οι σπίθες έκαναν τζίτζικα σα ν' αναπνέουν βρε παιδιά μην αρχίζουμε και εμείς τώρα να κλαίμε γι' αυτά που φέρνει η μοίρα— αυτοί οι δύο ήταν σαν δυο άστρα που κάποιος ανάβει στο υπόστεγο της ιστορίας μας κι όσο εκείνοι σηκώνουν σπίτια πάνω στους ώμους τους εμείς δεν γινόμαστε ζητιάνοι σα τσίρκο, γινόμαστε η οικογένεια που βγάζει τις κόκκινες σημαίες από μέσα της σα ξίφος κάθε Κυριακή κι εγώ τι λέω;; πως όσο ακόμη αυτοί υπάρχουν εκεί πάνω κι όσο ακόμη εμείς υπάρχουμε κάτω από τις κόκκινες σημαίες, η ομάδα δεν πρόκειται ποτέ να γίνει σακουλάκι πάλι γιατί αυτή είναι σκαλισμένη μέσα στις πέτρες των σπιτιών μας σαν ανάγλυφο στους τοίχους ενός βυζαντινού μοναστηριού λοιπόν εδώ που φτάσαμε: αύριο στην πόλη όταν ανοίξουν οι πύλες του γηπέδου ας κάνουμε έναν τέτοιο θόρυβο ώστε ακόμη και οι πάπιες στον Παγασητικό να βγάλουν κρότου τινάγματα σα τυφλούς στους παντούφλες τους... καλή συνέχεια λοιπόν 🔴⚡