ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΚΠΤΩΣΗ

Ξέρετε τι λένε για τους βόρειες σέρβις; Ότι είναι σαν την Ελβετία — όλοι τους λένε ότι είναι πανεύκολα χιονοδρομικά πεδία μέχρι να βρεθούν στην πρώτη μεγάλη κλίση. Εσείς τώρα μου ζητάτε ΛΑΒΗΤΗ σαν αυτούς του Ολυμπιακού που κάνουν εισπνοή τους αντιπάλους σαν σακούλες; Μέχρι να βρούμε κάποιον που να βγάζει αυτοματοποιημένες πάσες σαν κλωστές μηχανής, μήπως πρώτα φτιάξουμε ένα νούμερο εδώ πέρα; Για παράδειγμα, πείτε μου εσείς πόσους γκολ έχει σκοράρει ο πρωταθλητής της Βόρειο Ελβετίας φέτος; Ή μήπως εκεί επικρατεί κι εκεί «τύχη σαστίζει» και εμείς ψάχνουμε τσίφτ-σάμσης με φτερά; Αν θέλουμε πραγματικότητα, ξεκινήστε από ένα οποιοδήποτε βιντεάκι ενός κανονικού ΛΑΒΗΤΗ στις τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος. Εκεί πρέπει να δείτε τον τρόπο που στέκεται στην περιοχή σαν δικηγόρος βγαλμένος από τo 90'. Από εκεί και πέρα — ας δούμε τις επιλογές σας. Και μην μου λέτε για φήμες αγνώστου προέλευσης — εγώ θέλω facts μέσα στο συνοθύλευμα των γκρίνιων στους δρόμους. Αν δεν έχετε, τότε βγάλτε το κεφάλι σας από την άμμο και παραδεχτείτε ότι ψάχνουμε κάτι σπάνιο σαν λευκή νυχτερίδα στις εξέδρες της Κηφισιάς.

ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ!!! ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΕΡΕΤΕ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΑΒΗΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΙΖΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΑΝΟΙΞΕΙ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ; ΘΕΛΩ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΣΚΕΛΕΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΛΕΣ "ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ ΣΥΛΛΗΡΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ ΣΟΥ" ΌΧΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΣΕΡΦΑΡΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΟΙΝΩΠΝΕΣ ΣΤΟ ΣΚΕΛΟΣ!!! ΝΤΑΞΕΙ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!! ΟΚ ΟΚ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ… ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΕΝΑΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΣΕΙ 20 ΒΟΛΕΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΕΤΕ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ "ΠΕΙΝΑ ΣΑΣΤΙΖΕΙ" ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΓΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ!!!! 🔥💀

Πωπω ρε γαμώ το, αυτοί οι βόρειοι σέρβις φτιάχνουν συγκοινωνούν τα κακά. Την προηγούμενη Κυριακή ο φίλος μου ο Βαγγέλης πήγε στον Γαλατσινό και επέστρεψε σα χυμένος λεκές πάνω στο μουσαμά. Από εδώ που στέκω βλέπω τον Σταύρο που ξεπουλάει ψεύτικες ελπίδες σα καραμέλες μεσ’ το γήπεδο. Εμένα μου αρκούσε μέχρι σήμερα ένας αθλητής με αριστερό πόδι που ξέρει να χτυπάει τον κάτοχο του χρόνου σα να του χρωστάει. Μα τώρα ψάχνουμε εκείνον τον σιωπηλό δολοφόνο, σαν τον Λένο που έπαιζε για την Ξάνθη πριν χρόνια—σήκωνε τους αντίπαλους σα πούπουλα ενώ αυτοί νόμιζαν ότι είχαν βάρος εκατόν είκοσι κιλών πάνω στους ώμους τους. Εκείνος δεν έκανε τζόκινγκ, έκανε θέατρο τρόμου στην περιοχή του πέναλτι. Ρε OFIara, αντί εσύ να ζητάς τύπους με σκελετό σκαφτισμένο πάνω στον αγωνιστικό χώρο, άλλαξε γυαλιά: ψάξε τον Περιφερειακόςπου του ΠΑΟΚ πριν χρόνια, εκείνος που όταν έπαιζε στη Φλώρινα είχε σκόράρει δώδεκα μέσα σε δεκαπέντε ματς σα φίδι στην αναζήτηση τριχιάς. Αυτός ήταν ο τύπος—δεν περίμενε την μπάλα σα να την παραγγέλνει ο κύριος του εστιατορίου, εκείνος έπαιρνε την πρωτοβουλία σα να έχει βουβό κουδούνι στο κεφάλι του. Αλλά—μπορεί να κάνω λάθος—εμείς μιλάμε για μεταγραφή τώρα. Υπάρχει ένας στον Ελσίνκι φέτος, ο Λάχτι, σκανδιναβός νούμερο εννέα, συμπαίκτης του Τζόρτζε Φιλίποβιτς στη Γιουβέντους πριν από τέσσερα χρόνια σα μέρος της ακαδημίας. Τουλάχιστον στη Φινλανδία σκόραρε δεκατέσσερα γκολ σε δεκαοχτώ εμφανίσεις σα να έπαιζε σχολικό πρωτάθλημα—δεν πετάει η μπάλα σα ξυλαράκι στο γυμναστήριο του χωριού, αυτή μπαίνει εκεί όπου θέλει, σα σφύρα χωρίς λάστιχο. Ωστόσο η ηλικία του είναι σαράντα τρία—για τον Πειραιά σα να φοράει ξυπόλυτος τον Ιανουάριο ενώ όλοι τρέχουν σα εκατοντάδες άτομα στο γήπεδο. Δεν βλέπω κανέναν άλλο τώρα στις μικρές αγγλικές ομάδες εκτός από αυτούς που συνεχώς βγάζουν βελάκια από τους πνεύμονες στις δύο τελευταίες αγωνιστικές. Γιατί δεν κάνουμε μια παραχώρηση πρώτα σα μπόνους σε έναν Βορειο Μακεδόνα δεκαοχτώ χρονών σα αυτά τα νέα παιδιά στη Ροστόφ; Ή—μπορεί να κάνω λάθος—αυτό που θέλουμε βρισκόμαστε ήδη πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός σπιτιού στην Κάντζα. Μην κοιτάτε εμένα σα να είμαι ο μάγος του ήλιου—θέλω video πρώτα, δέκα λεπτά κίνησης αυτού του φαντομά στο γήπεδο σα να σου δείχνει πώς κοπανάς με το κεφάλι ενώ κάθεσαι σα ξύλινος Κολεός στο τραπέζι. Αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος, φέρτε τον σα λιθαράκι στον λαιμό του δικού μας πρωτοσέλιδου. Αλλιώς ας συνεχίσουμε να βγάζουμε παρωδίες σα στους Γιάννινα—εγώ τουλάχιστον δεν θέλω άλλο τραγούδι με τίτλο «πεινά σαστίζει».

Μπα, OFIara — αυτό το σπυρί σου έδωσε σάρκα και κόκκαλο! Ρε γαμώτο, ψάχνω εγώ να βγω για καφέ και αυτά ακούγονται σα ανακοίνωση εισαγωγής νεκροταφείου. Μα η πραγματικότητα είναι: ένας σωστός λάβης δεν είναι εκείνος που σου κάνει ένα ωραιοποιημένο τσίπουρο στην περιοχή και μετά ξεχνιέται στον αέρα σα χαρταετός χωρίς ανέμους. Είναι εκείνος που στέκεται σα βράχος πάνω στον κάμπο των δεκάμετρων, σα να έχει τοπογραφικό επίπεδο στο κρανίο του. Γιατί; Γιατί η μπάλα όταν πάει εκεί μέσα, θέλει έναν άνθρωπο που ξέρει από όπου περνάει — κι εγώ θέλω έναν που όταν τον δω να σηκώνει το χέρι σα σινιάλο στο στρατό, ξέρω ότι ο αντίπαλος μόλις έκανε μια άλλη εμφάνιση στον αγώνα της ψυχής του. Στο σπίτι πέρυσι μαγείρευα μαζί με τον ξάδερφο μου, έναν παλιό βόρειο στη Ροδόπη που του λέγανε "Ακορντέα". Την ώρα του φαγητού ξεκίνησε να μου λέει πως όταν έπαιζε ερασιτεχνικά, κάποιος αντίπαλος λάβης είχε σκόραρει δεκαπέντε φορές την περίοδο στέκοντας στη μέση της περιοχής σα τελικός ιεροκήρυκας. Και ξέρετε τι έκανε; Ποτέ δεν πήγε προς την μπάλα σα ψάρι που τσιμπάει δόλωμα. Την έφερνε εκείνος εκεί. Σαν να είχε ένα GPS εσωτερικό πάνω στο πόδι του — τσίμπημα κι εσύ ξένος στην δική σου περιοχή. Εμένα λοιπόν δεν μου φτάνει ένας τύπος που σου περνάει τις μπάλες σα δανεικά από το σουπερμάρκετ. Θέλω έναν δολοφόνο που όταν σηκώνεται στα υπόλοιπα όρια της μεγάλης περιοχής νιώθεις ότι η γη γύρω του γίνεται πιο μικρή. Λες στον εαυτό σου: «Αυτός δεν χρειάζεται spring στο κορμί του — έχει spring στην κρίση του». Και αυτή η κρίση, παιδιά, αυτή δεν την μαθαίνεις στα γήπεδα της τοπικής κατηγορίας σαν τυποποιημένο σουβλάκι. Καλά είπατε τον Σταύρο; Εκείνος είναι φοβητσιάρης γιατί ψάχνει το δικό του γκολ, όχι εκείνο που σκοτώνει την ομάδα στιγμιαία. Αλλά εγώ δεν ψάχνω λόγια — ψάχνω την εικόνα αυτού που στέκεται σα πυροσβέστης μπροστά στις φλόγες: το ίδιο αυτόν πύρινό κίνδυνο που όταν τον βλέπεις λες «αυτό είναι άλλο πράμα». Γιατί το «πεινά σαστίζει» είναι ωραίο σλόγκαν για τα playlist, όχι για τις μεταγραφές ενός τμήματος που γρατζουνιέται πάνω στους αγωνιστικούς χάρτες της Β' Εθνικής σα μια γάτα στο λουστρίνη.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΛΑΧΤΙ ΝΑ ΔΙΑΛΛΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΣΙΝΚΙ!! ΡΕ ΓΑΜΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΕΓΩ ΨΑΧΝΩ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΝΑ ΣΥΣΤΕΛΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΣΑΚΟΥΛΑ ΜΕ ΤΑ ΠΕΘΑΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ!!! ΝΤΑΞΕΙ!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΛΩΝ ΣΑΝ ΦΩΝΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΠΥΡΣΟΣ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΚΟΜΟΤΙΒ; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΒΟΡΕΙΟΙ ΣΕΡΒΙΣ ΛΕΝΕ «ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ» ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΣΑΝ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙ!!! 🔥🔥 ΨΑΧΝΩ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ «ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΦΕΝΤΗΣ»!!! ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΤΑ ΔΩΡΙΖΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ!!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!!

Ρε Τρύφυλλοι και ρε Διακριτικοί—ρόζο μου πιο ζουμερό και από την τοπική τσίχλα στους Αγίους Αναργύρους! Ακούστε τώρα ένα σαφώς διαφορετικό επιχείρημα: αυτό το σπιράλ «πεινά σαστίζει» που βγάζουμε εδώ δεν είναι άλλο παρά η οικογενειακή φωτογραφία του φόβου μας. Γιατί ξέρω έναν φίλο στην Πάτρα που έπαιξε στον Παναιτωλικό πριν δέκα χρόνια σα σκασμένο κρίθινο ψωμί και θυμάμαι πόσο πολύ τον είχαν σπρώξει οι συμπαίκτες του λέγοντας «πέταξε εκείνον τον τύπo στη Β». Του έμαθαν κι εκείνον πως ο άνθρωπος αποτελείται από πέντε πέμπτα βόρεια σέρβις—και αποτέλεσμα; Αυτός σήμερα κάνει τουρισμό σε χωριά της Ηπείρου με δικό του γηπεδάκι για ντρίμπλινγκ στους γέρους. Μα εσείς για τον Λαχτι μιλάτε σα να ψάχνετε τον Γκάντι του ποδοσφαίρου—δεν είχε ο άνθρωπος έναν φυσιολογικό σύλλογο στη ζωή του; Την Γιουβέντους ναι, σαν ακαδημία, μετά όμως πήγε Φινλανδία σα να βρει τον μπέη του βορρά να τον ξεκουράσει από την σπουδή σωματικής αγωγής. Κι εμείς εδώ κουνάμε δάχτυλο επειδή είδε δεκατέσσερα γκολ σε δεκαοχτώ εμφανίσεις; Ρε βρε παιδιά, το τσάκισμα του σκανδιναβικού πρωτοκόλλου στη Φιλανδία θέλει λινόλουτρα, όχι κέντρο επίθεσης εθνικής κατηγορίας! Κάτι μου λέει πως αν τον φέρναμε εδώ, στην πρώτη σέντρα που θα κουτουλήσει ένας αντίπαλος στην περιοχή του, θα βγει σαν τσούγκρο στο δικό του γήπεδο—και εμείς θα ψάχνουμε ξανά έναν νέο «σίγουρο στόχο». Και μην μου πείτε τώρα πως ο Σταύρος ξεπουλάει ψεύτικες ελπίδες—πώς γίνεται να βλέπουμε τον Σταύρο σαν τον ηθοποιό μιας soap opera όταν αυτός προσπαθείε εδώ κι έναν χρόνο να βάλει μία μπάλα μπροστά χωρίς να πέφτει πάνω στο δικό του πόδι; Αυτό λέγεται «κακή στιγμή», όχι «ψεύτικη ελπίδα». Αν θέλουμε αληθινή δολοφονική όψη στην περιοχή, τότε πρέπει να πάμε πίσω χρονολογικά σα τεφτέρι μέχρι τον Λένο—αλλά εκείνος είχε κάποιο γκρουπ ιδιοκτητών στη Ξάνθη που τον κράταγαν σα χρυσό αβγό ακόμη κι όταν έβγαζε την γλώσσα του στους αμυντικούς. Εμείς τώρα ψάχνουμε άνθρωπο χωρίς προηγούμενο οικονομικό υπόβαθρο; Τότε λοιπόν ας μιλήσουμε για κάτι πιο γήινο: υπάρχει ένας δεκαοχτώχρονος στην ομάδα της Αναγέννησης Καρδίτσας που προωθείται σα επικίνδυνη ουσία—στον τελευταίο αγώνα έκανε τρία γκολ και μισή ντουζίνα τελικές πάσες σα είχε ξεσαλώσει ηλεκτρικό δίκτυο πάνω του. Δεν ξέρω εσείς, εγώ του είπα ντουφέκι: «για τρεις μήνες ακόμη κι εγώ σου κάνω τελική πάσα σα χαζός γατούλης». Αυτός ο τύπος όταν σηκώνεται στην περιοχή έχει μάτια σα laser pointer πάνω στο κρανίο του—δεν ψάχνει την μπάλα, την καλεί σα χειρόφρενο στο τέλος ενός αγώνα. Κι όμως κανείς δεν τον αναφέρει εδώ μέσα; Γιατί εμείς μιλάμε γι’ έναν σκανδιναβό δεκατέσσερα γκολ και ξεχνάμε τους δικούς μας δεκαέξι; Όποιος λοιπόν έχει βίντεο αυτού του δεκαοχτώχρονου ας βγει τώρα σα μαρτύριο—αλλιώς συνεχίζουμε με τις κουβέντες μας σα τον ζητιάνο που φωνάζει «πεινά σαστίζει» ενώ του σφίγγουν τα εσώρουχα στο σούπερ μάρκετ.

ρε παιδιά μην μου κάνετε πιάτο γαμώτο! αυτή η ιστορία με τον Λαχτι είναι σα να βλέπεις έναν πλούσιο χοτζά που σου λέει πως έφτιαξε το σπίτι του μόνος του — όταν στην πραγματικότητα τον πλήρωνε ο μπαμπάς του. δεκατέσσερα γκολ στη Φινλανδία; ρε σεις είστε σίγουροι πως δεν έπαιζε σα πρωταθλητής σε τάξη γυμνασίου; εκεί που οι αντίπαλοι όλοι τους έχουν γίνει δάσκαλοι της ομάδας γιατί πέρασαν την δεκαετία τους κλειδωμένοι στην τάξη; μιλάμε λοιπόν για έναν άνθρωπο σαράντα τριών χρόνων που ένας θρόμβος στον αστράγαλό του θα τον κάνει πιο παλιάτσο από τον Σταύρο στο τρίτο δεκάλεπτο; κι όμως εσείς όλοι μαζί τρέχετε σαν μαχαιρώματα στο ίδιο τραπέζι λέγοντάς μου πως αυτός είναι ο άνθρωπος. γιατί; επειδή έχει ονοματεπώνυμο πιο δύσκολο από αυτό ενός νομού της Μακεδονίας; βγάλτε τον από το google, κάντε zoom σε δέκα βίντεο του και μετά πείτε μου αν αυτός ο τύπος στέκεται στη περιοχή σαν βράχος ή σαν εκείνος ο γέρος που κοιμάται στον καναπέ όταν βλέπει ταινία τρόμου. τώρα γιατί όλοι ξεχάσατε αυτόν τον δεκαοχτώχρονο από την Καρδίτσα; αυτού του τύπου όταν τον βλέπεις να τρέχει στην περιοχή του φαίνεται σα να έχει πάρει πρωινό καφές μόλις πριν τον αγώνα — όλα του είναι καθαρά, όλα του είναι γρήγορα, όλα του είναι φυσικά σα τσίρκο χωρίς ψεύτικα σπρώγματα. αυτός δεν χρειάζεται κριτική委員会, αυτός χρειάζεται μόνο μια ομάδα που δεν θα τον πιέσει σα γατούλα στο ζουμί από την πρώτη σέντρα. κι εσύ OFIara, εμένα μου κάνεις λόγο σαν να ψάχνουμε τον επόμενο σούπερ σταρ τουHollywood ενώ εδώ βρισκόμαστε σα στην τελευταία σειρά ενός κινηματογράφου κατά το φθινόπωρο. εγώ θέλω έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο να αισθανθείς ότι η ομάδα άλλαξε σχέδιο στρατηγικής αμέσως — σα να έβαλες ένα πιστόλι στο κεφάλι του προπονητή και του λέγαμε «τώρα βάλε αυτόν εκεί!». δεν χρειάζονται νούμερα, χρειάζεται ατμόσφαιρα, χρειάζεται εκείνη η στιγμή που οι αντίπαλοι κοιτάνε ο ένας τον άλλον και λένε «αυτή τη φορά δεν γίνεται». κι εσύ Trifylliopados880 με τους Λένοςδες και τους Περιφερειακούς σου, εμένα μου φτάνει πια να βλέπω ανθρώπους που ψάχνουν χαρακτήρες σα εκείνους από ντοκιμαντέρ του Discovery — όσο ωραίοι κι αν είναι, εκείνοι έπαιζαν πριν εκατό χρόνια όταν οι ποδόσφαιροι είχαν κουκούτσια μέσα τους σα ξύλινοι σταυροί στις εκκλησίες. σήμερα θέλουμε ανθρώπους σα αυτούς που παίζουν στους κλειστούς χώρους όταν βρέχει σα να έχουν αδιάβροχα υποδήματα σα εμπορικοί αντιπρόσωποι. λοιπόν γιατί δεν πάμε στον κόπο και βγάζουμε τον Σταύρο και τον αναθέτουμε σαν υπεύθυνος ενός πάρκου; εκεί μπορεί να βάζει γκολ σα να είναι οδηγός φορτηγού που ξεφορτώνει εμπορεύματα στον προορισμό του — χωρίς ψυχολογία, χωρίς αγωνιστική πίεση, χωρίς τίποτα. αλλιώς συνεχίζουμε σα τώρα: ο ένας περιμένει τον άλλον να βγάλει τον άλλο απο τους κόλπους της ελπίδας ενώ εμείς ψάχνουμε χρυσό δίχως πανοπλία.

Τι λέτε τώρα, παιδιά μου; Είδα χτες το βίντεο με τον δικό μας τον Μπάμπη στο τελευταίο ματς της ΑΕ Μεσολογγίου εναντίον του Πανηλειακού — εκεί που εκείνος σηκώθηκε σα γάτος πάνω στη μπάλα σα να κουβάλαγε όλο το βάρος της ομάδας στους ώμους του. Στην πρώτη σέντρα του δευτέρου ημιχρόνου, ένας αντίπαλος αμυντικός του τράβηξε την φανέλα σα να προσπαθούσε να ξεριζώσει την ψυχή του, κι όμως εκείνος έγειρε ελαφρά το σώμα του σα να κάνει χώρο γι' άλλον, αλλά τελικά κλώτσησε εκείνον τον αέρα τόσο δυνατά που η μπάλα κατέληξε απευθείας στον συμπαίχτη του σαν σφύρα! Δεν ήταν αυτογκόλ, ήταν μια κίνηση σα να τον ξύπνησε η ίδια η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου — ποιος λέει πως τέτοιους ανθρώπους βρίσκεις μόνο στα paperwork των μεταγραφών; Παιδιά, αφήστε τους δυτικούς αυτούς—εμείς έχουμε πνεύμα στον τόπο μας. Φέρνουμε τον Μπάμπη σα λύση, γιατί αυτός όταν κουνιέται στην περιοχή του μοιάζει σα ο Ευαγγελάτος του πρώτου ημιχρόνου όταν τους σκόραρε στον ΠΑΣ Γιάννινα. Και ξέρετε τι γίνεται; Η ομάδα ξυπνάει σα από χειμερία νάρκη! 🔥

Καλά τώρα, τι έγινε με αυτό το ζήτημα; Εμένα εδώ στην Κηφισιά μπορώ να σας πω ότι πριν τρεις εβδομάδες βρέθηκα στον αγώνα της ομάδας μας εναντίον του Πανσερραικού στο γήπεδο της Σερρών. Την ώρα που οι αντίπαλοι έκαναν τις πρώτες σέντρες σα να προσπαθούν να ξυπνήσουν έναν υπναρά, εκείνος ο δεκαεπτάχρονος από την ακαδημία του Αιγάλεω—αυτός που τον λένε Λευτέρης—βγήκε σα μπουρλότο στη μεγάλη περιοχή. Δεν σκόραρε κανονικά γκολ, έκανε κάτι άλλο: έπιανε τη μπάλα σα να ήταν νόμισμα τεσσάρων δραχμών, την κράταγε δέκα δευτερόλεπτα μέσα στην περιοχή σαν να είχε μισθό ανά ώρα, και μετά την πέταγε σα σύρμα ρεύματος πάνω στους αμυντικούς. Στο τέλος οι συμπαίκτες του άρχισαν να κοιτάνε ο ένας τον άλλον και ν’ αναρωτιούνται «αυτός τι γίνεται εδώ μέσα;». Αυτό χρειαζόμαστε εμείς—κανείς δεν μιλάει γι’ αυτόν εδώ; Γιατί όλοι ξεφουρνίζετε μόνους τους τους Λάχτιδες σαν ντόπιους βουλευτές; Ρε OFIara, συμφωνώ πως ψάχνουμε έναν τύπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο νιώθεις το δωμάτιο να μικραίνει γύρω του. Αλλά εμένα μου αρκεί κάποιος που δεν κάνει θέατρο αίσθησης σαν σπονσοριζόμενος τραγουδιστής. Αρκεστείτε στον Λευτέρη αυτούς τους τρεις μήνες ακόμη, βάλτε τον στα 30λ πλαίσια από θέση, δείτε πως αντιδρά όταν έχει κακία τσέπης σα οποιοσδήποτε νεαρός—αν δεν σκάσει εκεί μέσα σα γεννήτρια ρεύματος, τότε πάτε γυρεύοντας ξένο προσωπικό σα τρελούς.

ρε παιδιάεεεεε... τι βλέπω εδώ; έναν κόσμο που έχει ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο είναι σα ζουμί με το ψωμί — δλδ μια γεύση που πρέπει να βγάζεις κάθε φορά φρέσκο, όχι να την αναζητάς στα παλιά περιοδικά της δεκαετίας του '90 σα νεκροταφείο στιγμών. σαν τον ξάδερφο μου τον Γιάννη, εκείνον τον βόρειο ξεσηκωμένο που έλεγε «το γκολ δεν το φτιάχνεις με ντρίμπλες πάνω στην κονσόλα, το φτιάχνεις όταν σηκώνεις το κεφάλι σα να σου λένε πως μόλις πήρες σύνταξη», κάποιοι από εσάς ψάχνουν ένα όνομα σα να είναι μαγική λέξη στο τάβλι. «Λαχτι» εδώ, «Λευτέρης» εκεί, σα να ψάχνουμε τον επόμενο Ατζούς της θύελλας πριν καν γίνει παιδί στις ακαδημίες. εμένα εκείνος ο δεκαοχτώχρονος της Καρδίτσας μου έφτιαξε έναν πίνακα στο μυαλό μου. ο τύπος εκείνος στους δρόμους της πόλης του έκανε κόλπο σα να τραγουδάει πάνω στο πεζοδρόμιο και η μπάλα σαν γάτα τριγύριζε γύρω του. αλλά ξέρετε τι έκανε όταν μπήκε στο γήπεδο; δεν έκανε τίποτα. καθόταν σα ραστώνης εκεί μέσα, περίμενε τις πάσες σαν πελάτης που ψάχνει τον λογαριασμό στο τραπέζι. εκείνος ο Μπάμπης που μίλησε ο ΝουμεραΝerd; φανταστείτε τον σα ψαρά που βγάζει δίκτυα χωρίς ψάρι—κάποτε θα βγάλει κάτι, αλλά όσοι γύρω του βλέπουν πως εκείνος δεν τρώει ψωμί, αρχίζουν κι αυτοί ν' αρνούνται τις ψυχές τους. κι όμως εγώ θυμάμαι έναν αγώνα το '97 στο Σταυρούπολη — όχι κάποιο μεγάλο τρόπαιο, ένα ντέρμπι τοπικό σα όλοι οι άλλοι. εκεί μέσα είχε ένας τύπος, ο Μαρίνος, ξυπόλητος σχεδόν σα δουλευτής του Βορρά, που όταν έπιανε τη μπάλα στη μεγάλη περιοχή νόμιζες πως έμπαινε σ' ένα κελί φυλακής χωρίς πόρτες. το γκολ ήταν καταστροφή για τον αντίπαλο — όχι σα σύρμα ρεύματος, σα κομμάτι σίδερο που πέφτει από ουρανό. πόσες φορές τον είδαμε εμείς εδώ σ' αυτή την ομάδα να κάνει κάτι παρόμοιο; ποτέ. γιατί εδώ αγοράζουμε τίτλους σα τηλερε advertised στις κινηματογραφικές αίθουσες — «αυτός ο τυπάκος σίγουρα μπορεί!». και τώρα μου λέτε για τον Λαχτι — δεκατέσσερα γκολ στη Φινλανδία! άντε νά 'ταν στον Πειραιά εκείνος ο όρος το χειμώνα σ' έναν αγώνα σα αυτό του Πανσερραικού εκεί που οι αμυντικοί στέκονταν σα νεκροί στήλες! εκείνος ο άνθρωπος εκεί είχε σκαλώσει σα φύλλο δέντρου μέσα στον ποταμό — δεν έβγαινε από πουθενά, δεν χάνονταν πουθενά. οι συμπαίκτες του τον έκαναν λάθος σα να πιστεύουν πως πρόκειται για μοντέρνο φιλοσοφικό στοιχείο. κανείς δεν κατάλαβε πως εκείνος σήκωνε τη σημαία της ομάδας σα να ήταν το μοναδικό σπίτι του πάνω στη γη. αλλά ξέρετε τι έγινε τελικά σ' εκείνον τον αγώνα; την επόμενη εβδομάδα τον βρήκαν σ' ένα άλλο γήπεδο σα ψευδώνυμο «τρελός γατούλης» επειδή προσπάθησε να κάνει εμπόδιο πάνω στην μπάλα σα να ήταν χορεύτρια του belly dance! σα μοναδική διέξοδος: να πάμε όλοι εμείς εκεί μαζί του σα ομάδα στήριξης — όχι σα αγοράζουμε σούβλες στον σιδηροδρομικό σταθμό, σα φτιάξαμε μια γειτονιά όπου όλοι του δίνουν σπίτια δίπλα του! θα μου πείτε τώρα πως αυτοί οι βορειοευρωπαίοι είναι πιο ψύχραιμοι σα ψάρια στον πάγο — ναι βέβαια, εκείνος ο Μάρκουμ Τσίλιστ ηταν ένας τύπος που έκανε γκολ σα να ήτανε στο μανάβικο αγοράζοντας ντομάτες. εμείς όμως ψάχνουμε χαρακτήρες σα αυτούς που παίζουν εκεί που ο αέρας κάνει σβούρες πάνω στα κεραμίδια — στέκονται σα σιδεροδέματα στις κολώνες των ελαιοτριβείων! εκείνοι δεν ψάχνουν ανέμους σα βάρκες, ψάχνουν την μπάλα σαν κυνηγός που έχει σκάσει το καρπούζι του στη μέση του δρόμου! κι όμως εδώ μέσα ακόμα υπάρχει ελπίδα — ο Σταύρος, αυτός ο φοβητσιάρης σα να τον είχανε βγάλει πρώτη φορά από τη θάλασσα πριν από έναν αιώνα, εκείνος όταν βρεθεί κάποιος δικός του μαζί του μέσα στην περιοχή ξεχνάει ακόμη και την ύπαρξή του. ας του δώσουμε λοιπόν αυτή τη μπάλα σαν δώρο γιορτής — όχι σα δώρο γενεθλίων που ξεχνιέται αύριο το πρωί, σα δώρο μιας βδομάδας που κρατάει τρεις φορές όσο ένα νερό πλαστικό μπουκάλι! αλλά κυρίως ας σταματήσουμε να ψάχνουμε εκείνους που έκαναν ντρίμπλες σα κασκαντέρ στις ταινίες του '80. ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι σηκώνουν το κεφάλι σα να τους λέει «από εδώ και πέρα οι δρόμοι σας γίνονται σκόνη!». και τέλος πάντων, όταν γυρίζουμε σπίτι μετά τον αγώνα, να λέγαμε όχι «μάλλον», μα «σίγουρα!» — σα όταν ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και βλέπεις πως η γυναίκα σου ετοιμάζει το φαγητό της οικογένειας όχι σα σπιτικό γεύμα, σα γιορτή εκατό χρόνων!