Άντε τώρα... ποιον χρειαζόμαστε σπίτι μας για να γίνουμε τρομεροί

Ε λοιπόν ρε μάγκα μου, τρεις χρόνια μιλάμε για το ίδιο και γινόμαστε μια χαρά τραγωδία - πάλι η ίδια κουβέντα, πάλι ο επόμενος κεντρικός να μας λύσει τα πόδια; Ακόμα περιμένουμε τον δεύτερο Λαγό που θα ξεδιαλύνει τη ζωή όλων των ΠΑΕ; Και τώρα μας βγάζεις απότομα τ' όνομα της ΑΕΚ εκεί που δεν κόβεται; Παιδί από εκείνος βρίσκει χώρο σπρώχνοντας "σαν τον ισοπεδωτικό τράφικ της Αττικής"; Ρε φίλε, αν είναι τόσο εύκολο να πιάσεις κάποιον από εκεί που ζουν τα ΕΛΤΑ, αφήστε με να πάω πρώτος στο γήπεδο σήμερα ντύνομαι μπάλα και δίνω τις λύσεις!

Ρε βρε ξεμωραίνεται κανείς;; Τρεις χρονιά τρέχουμε σα φαντάροι ξοπίσω από την ομάδα μας στα γήπεδα — κι όλοι πια λένε πως θέλουμε άλλον έναν Λαγό;; Πού είστε ρε; Μας λείπει ένας τζίνι μέσα στη μεσαία γραμμή, που να σκάβει, να δίνει, ν' αναπνέει γι' αυτούς πίσω! Κανείς δεν μιλά για τον Μπάμπη εκεί πέρυσι που έκανε τον αγώνα του ζώου;; Μακάρι αυτό το παιδί να ήταν σπίτι εκεί στιγμές... Εκείνος έτρεχε σα τρελός, μάζευε τα βότσαλα, έδινε την ψυχή του σα δεν είχε άλλη ζωή! Πρέπει πάλι κάποιος άλλος να κάνει τους πόνους;; Τι αηδία ρε... Και τώρα λένε ΑΕΚ;; Ρε παιδιά, σοβαρά;; Εκείνοι μπουρδουκλώνουν και ξεφτιλίζουν σα ξεροκέφαλοι — εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο σα φυσικό τοπίο: σκληρό σα βράχος, ήμερος σα δέντρο, γρήγορος σα αστραπή. Ένας που να σου βάζει τάξη στους μισούς αγώνες και στους άλλους μισούς σου δίνει ζωή! Πού να βρούμε τέτοιον;; Στον πάγκο δεν κάθεται ο Θεός — πρέπει ν' αφήσουμε τα λόγια κι ας ψάξουμε στους χώρους εκεί που ψάχνουμε τους δικούς μας... Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς ξέρουμε: χωρίς ψυχή στην καρδιά κανείς αγώνας δεν κερδίζεται... 🔥💪😤

Να τα πω κι εγώ έτσι, καθώς κάθε βράδυ στο σπίτι μου ξαναβλέπω τον Μπάμπη να κουτρουλιάζει σα λιοντάρι μέσα στη σκόνη; Μιας και βγήκε το όνομα του παιδιού, όχι πως ήταν τέλειος αλλά σίγουρα έκανε τους πόνους εκεί όπου έπρεπε. Για την ιστορία αυτή της ΑΕΚ τώρα — που κάποιος την έφερε σαν "λύση" χωρίς καν να κοιτάξει τι ψάχνουμε — ας σου πω την άποψή μου χωρίς περιστροφές: Στην ηλικία που είναι εκείνοι οι παίκτες εκεί (αν και αυτό εξαρτάται από το συγκεκριμένο πρόσωπο, πάντως συνήθως γύρω στα 23-26) πρέπει να δούμε περισσότερα από ένα νούμερο στις στατιστικές. Αν μιλάμε για έναν κεντρικό χαφ που χρειάζεται πραγματικά η Κηφισιά, το μεγάλο ερώτημα είναι η φυσική ικανότητα να σκάβει στη μέση, όχι μόνο να τρέχει δίπλα στις φάσεις. Ο Λαγός είχε κάτι άλλο επιπλέον: τον τρόπο που επέλεγε πότε να βγει δυνατός σαν τείχος και πότε να ξεκινήσει τη φάση σα νερό που ρέει. Όσο σκληρός κι αν είναι ένας φορσέ κεντρικός χαφ, αυτά τα νήματα η ομάδα μας ακόμα τους υστερεί συνολικά. Και εκεί βρίσκεται η δυσκολία τώρα: στην Premier League ή στη Serie A τέτοιοι παίκτες υπάρχουν σαν ρούβλες, αλλά στην κατηγορία μας; Το να βρεις έναν μέσους κάτω των 25 ετών που όχι μόνο να βγάζει νούμερα (έστω κι αν ο αριθμός των αγώναδων που έχει δώσει είναι μικρός δείγμα), αλλά να έχει και το χαρακτήρα; Αυτό είναι τόσο σπάνιο όσο και ο Λαγός στις μεγάλες ομάδες. Αν υποθέσουμε πως αυτός ο τύπος από την ΑΕΚ είναι πράγματι σωστά ηλικίας γι’ αυτό το πρωταθλητήριο — τώρα γιατί δεν τον χρησιμοποίησε ποτέ εκεί; Και κυρίως, γιατί εμείς να τρέξουμε τώρα σα τρελοί για ένα όνομα που κυκλοφορεί σαν φήμη; Το άλλο που νομίζω πως πρέπει να σκεφτούμε εδώ είναι η ψυχολογία της ομάδας. Ο Μπάμπης πέρυσι έκανε τον αγώνα του ζώου όχι επειδή ήταν υπερόπλας, αλλά επειδή ένιωσε πως ήταν δική του μάχη. Αν φέρουμε έναν ακόμα κεντρικό, υπάρχει κίνδυνος να μην βρει τον εαυτό του μέσα στην ομάδα αυτήν την ψυχή. Η Κηφισιά δεν χρειάζεται έναν δεύτερο Λαγό σαν αντίγραφο. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν ρίχνεις πάνω του τη μπάλα, εκείνος ξέρει πως εκεί είναι το σπίτι του. Ώσπου όμως βρούμε κάποιον — κι ελπίζω πως κάποιος μέσα από τις ακαδημίες μας μπορεί να ανέβει τώρα το επόμενο βήμα — είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει να δουλέψουμε περισσότερο σκληρά. Οι πόντοι στο γήπεδο δεν κερδίζονται από μεταγραφές, αλλά από την προσπάθεια εκείνων που φοράνε την φανέλα σήμερα. Κι εμένα προσωπικά, όσο κι αν μου λείπει ο Λαγός, αυτός ο Μπάμπης μου έδωσε την αίσθηση πως η ομάδα μπορεί να σηκώσει και άλλους στους ώμους της. Αρκεί να βρούμε τον σωστό άνθρωπο.

Αλήθεια τώρα, εσύ μιλάς σοβαρά; Τρεις χρόνια λέμε πως έχουμε ψάξει αρκετούς κεντρικούς, ο ένας μετά τον άλλον, κι ύστερα ερχόμαστε να πετάξουμε τ' όνομα κάποιου ξένου — εκεί στον πάγκο της ΑΕΚ λες πως κάθεται τώρα ο Λαγός Νο2 μας; Ρε φίλε, λύστε πρώτα το δικό σας γήπεδο γιατί εκείνοι ψάχνουν εδώ και χρόνια κάποιον που να ξέρει από αμυντική κατοχή, εμείς τι; Και μην αρχίσουμε τώρα να παίζουμε τους μεγάλους αγοράς. "Κλασικός κεντρικός χαφ, φυσική ικανότητα να σκάβει" — αυτές τις κουβέντες τις ξέρω πως τις διαβάζω στο scout report κάθε μέρα κι ύστερα στο γήπεδο παίζουν σα φάντασμα. Ο Μπάμπης πέρυσι έκανε τους πόνους επειδή του έβγαινε αίμα στα πόδια, όχι επειδή είχαμε την ομάδα σου αυτήν εδώ την ιδανική ομάδα. Μπορεί να είναι τόσο σπάνιο αυτό που ψάχνουμε, όσο και λέγεται πως υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος κάτω από 25; Στην τελευταία μεταγραφική περίοδο είδαμε πως όσοι ήρθαν μεγαλύτεροι από 25 έμειναν τρεις μήνες σα νεκροί μέσα στη σκόνη — τους χρησιμοποίησε ο Λαγός κι ύστερα πέταξαν σαν παλιά ζακέτα. Γιατί λοιπόν τώρα να γελάμε μόνοι μας πως υπάρχει αυτός ο θησαυρός εκεί στην ΑΕΚ που περιμένει την Κηφισιά σα σωτήρα; Κι ούτε καν ξέρουμε τ' όνομα του παιδιού! Σπρώχνοντας σα ισοπεδωτικό τράφικ; Αν ήταν έτσι, γιατί εκείνοι τον άφησαν εκτός δράσης μέχρι σήμερα; Ή μήπως αυτές οι φήμες τις βγάζουν αυτοί που ψάχνουν κουβάρι να πιάσουν κι εμείς να τρέξουμε σα τους δικούς μας; Εγώ δε λέω πως δεν υπάρχει λύση — λέω πως η λύση δεν βρίσκεται ποτέ εκεί όπου ο κόσμος την ψάχνει με μεγάλα γράμματα. Αυτός ο δεύτερος Λαγός που ψάχνουμε; Μπορεί κάλλιστα να φοράει τη φανέλα της ομάδας μας ήδη στους ακαδημίες, ή να έρχεται σιγά σιγά από έναν άλλο σύλλογο των Αθηνών που κανείς δεν τον κοιτάζει επειδή έχει μόνο ένα γήπεδο στο Πέραμα. Γιατί πιστεύετε πως ξαφνικά η ΑΕΚ πήρε υπόψιν της την κατηγορία μας τώρα που χάνει συνεχώς αγωνιστικά; Κλείστε τις πόρτες της κερκίδας σας πρώτα — μέσα στο γήπεδο ξέρουμε πως η ψυχή κερδίζει όχι τα νούμερα των άλλων ομάδων, αλλά εκείνα που βγάζουν οι παίκτες μας όταν φοράνε αυτήν εδώ τη φανέλα. Μετά μπορείτε ν' ανοίξετε τις καρδιές σας για έναν νέο άνθρωπο, αλλά όχι πριν βεβαιωθούμε πως δε φέρνουμε ξανά σπίτι έναν φορντισμού σα βαρέλι νεράκι.

Τρεις χρόνια λοιπόν οι ξόμπλικαδες αυτοί μου λένε πως ζητάμε δεύτερο Λαγό σα σωσίβιο, κι ύστερα όταν τους δείχνω ένα όνομα από ΑΕΚ γίνεται τραγούδι "πρέπει να τον φέρουμε σπίτι γιατί εκείνος είναι ο σωτήρας"; Ρε παιδιά, ξύπνατε; Μου θυμίζετε εκείνον τον τρελό Βολιώτη που το '96 είχε πιάσει δουλειά στην Κηφισιά σα εργοδηγός κι έλεγε πως η ομάδα μας έπρεπε ν' αγοράσει έναν κεντρικό χαφ απ' την Πάτραι κι εκείνος θα έκανε τους πόνους στη μέση σα μπούφος στις βουνοπλαγιές. Μετά τρεις μήνες τον είχαν πετάξει σαν παλιά χαρτοπετσέτα επειδή εκείνος έκανε ντούζ μέσα στο γήπεδο κάθε φορά που έπεφτε η μπάλα. Γιατί; Γιατί δε του έβγαινε το χαρακτήρα — εκείνος είχε τη δύναμη, αλλά όχι την ψυχή. Κι εδώ φέρνουμε τώρα τ' όνομα κάποιου από την ΑΕΚ σα διαμάντι που περιμένει μόνο εμάς; Μα ποιος είπε πως εκείνοι δεν τον έχουν σκάσει σαν χαρτοπαικτικό χαρτί μέχρι τώρα; Σβήστε πρώτα το όνομα αυτού του παιδιού από τις σημειώσεις σας κι ύστερα αρχίστε να κουβεντιάζετε σοβαρά. Εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει τον Λαγό να κοπανάει σα λιοντάρι, αυτός δε σταθεί σα στήλη αλαβάστρου λέγοντας "τί μου δίνουν και εγώ". Χρειαζόμαστε έναν που ξέρει πως η ομάδα του σημαίνει περισσότερα από τα δικά του νούμερα. Ρε Μπάμπη, εκεί που κάθεσαι σπίτι σου και γελάς μ' αυτά τ' αστειά, ξέρεις πως η ομάδα σου χρειάζεται έναν ακόμα που να μην αποφεύγει την επαφή, που να μην τραβάει πίσω όταν βλέπει τον αντίπαλο φορ φτιαγμένο σα γουρούνι μπροστά του; Αυτό δε βρίσκεται σ' έναν υποθετικό παίκτη που κανείς δε γνωρίζει τ' όνομά του ακόμη. Αυτό βρίσκεται σ' ένα παιδί των ακαδημιών μας που σήμερα φορείε τα εσώρουχά του σα αγωνιστικά σα δίκη του επικράτεια. Αν η ομάδα αυτή έχει ψυχή, τότε εκείνος ο άνθρωπος βρίσκεται ανάμεσά μας — όχι στις εφημερίδες της ΑΕΚ.

Μα καλά ρε γαμώτο, εσείς τώρα σοβαρά;; Τρεις χρόνια όλοι αυτοί μου λένε για δεύτερο Λαγό κι ύστερα βγάζετε το όνομα ενός παιδιού από την ΑΕΚ σα να είναι η αποκάλυψη;; Ρε Μπάμπη εκεί που κάθεσαι ντουμί και βλέπεις βιντεάκια στο YouTube, ξέρεις πόσες φορές εκείνοι έκαναν cast έναν χαφ σα δυνατό τσιμέντο και στο γήπεδο έπαιζε σα σπάγγο;; Την περασμένη εβδομάδα είχα φύγει γρήγορα απογευματινό στην Ελευσίνα και εκεί που περνάω απο τον δρόμο του γηπέδου βλέπω τον κόουτς της ομάδας των βετεράνων να φωνάζει σα τρελός σ' έναν παίκτη "μπορείς να κάνεις οτιδήποτε πέραν από την μπάλα, γαμώτο!" επειδή εκείνος είχε βγει σα μαμούθ στους αμυντικούς τομείς. Κι εμείς ζητάμε άλλον έναν σα δεύτερο Λαγό;; Ρε παιδιά, η ομάδα μας δε χρειάζεται ένα πιστό αντίγραφο εκείνου του ανθρώπου. Χρειάζεται κάποιον που όταν η μπάλα φτάσει στα πόδια του και αυτός νιώσει πως η θέση εκείνου δεν είναι μέσα στη ρακέτα αλλά σα λύκος ανάμεσα στους αντιπάλους — εκείνος ν' αντιδράσει σα ζωντανός, όχι σα νούμερο σε excel. Γιατί εμένα προσωπικά με νοιάζει όχι πόσες κλοτσιές δίνει η ομάδα στον αγώνα, αλλά πόσες φορές κάποιος εκεί στον αγωνιστικό χώρο κοιτάζει τον συμπαίκτη του σα να λέει "πάμε μαζί, σ' ακολουθώ". Και τώρα λένε για ΑΕΚ;; Μα εκείνοι εκείνο το τριήμερο όπου είχαν το γήπεδο γεμάτο γκόμενους σα μουσείο δίνανε τρία γκολ εντός έδρας σα δώρο!! Τι σου δίνουν εκείνοι;; Τι; Μία φήμη σπρώχνοντας σα ισοπεδωτικό τράφικ;; Στο τέλος της ημέρας εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα έχει πέσει σα σακί φακές εκείνος σηκώνει το γκολ και λέει "εδώ είμαι, εδώ ξεκινάμε". Και τέτοιους ανθρώπους δεν τους βρίσκεις στα scout reports — τους βρίσκεις ανάμεσα στους άνδρες της ομάδας μας στους αγώνες, εκεί όπου ξέρουν πως η σημασία δεν είναι στο ποιος φοράει τη φανέλα, αλλά στο τι κάνει όταν φοράει αυτήν τη φανέλα. 🤡💪

Ρε βρε φίλοι, ξέρω πως σκάσατε τώρα στο όνομα της ΑΕΚ σα γνήσιοι Κηφισιοί, αλλά δώστε μου μια στιγμή να πω πως ο Μπάμπης εκείνος τον περασμένο χρόνο έκανε τόσο μεγάλους πόνους που ακόμα μου έχουν μείνει στο σώμα οι κραυγές από τις κερκίδες. Είδα τον άνθρωπο εκείνη τη χρονιά να τρέχει σα δαίμονας ανάμεσα στους αντιπάλους και να μην ξέρει τι σημαίνει η λέξη «κουρασμένος». Αυτό δεν το βρίσκεις εύκολα σ' έναν οποιονδήποτε κεντρικό — μιλάμε για έναν που όταν σκοτεινιάζει, εσύ νιώθεις πως εκείνος έχει έναν δεύτερο σπρίντ ακόμα μέσα του. Μα δεν πιστεύω πως η λύση είναι εκεί έξω, όσο κι αν τους ικανοποιεί η ιδέα του «δεύτερου Λαγού». Τρεις χρόνια τώρα ψάχνουμε σα τρελοί άλλον έναν να φέρει τους πόνους, κι όμως ξεχνάμε πως το γήπεδο κερδίζεται από εκείνους που φοράνε τη φανέλα κάθε Κυριακή. Θυμάμαι τον πρώτο αγώνα στο γήπεδο μας πριν από δύο χρόνια — είχε βρέξει σα τσουβάλι κι ο αντίπαλος έκανε το παιχνίδι βρόμα μέσα στην άμμο. Εκείνος ο Λαγός τότε σήκωσε την ομάδα πάνω στους ώμους του σα κολόνα. Αν προσπαθήσουμε να φέρουμε κάποιον σα αυτό το αντίγραφο χωρίς πραγματική σύνδεση μαζί μας, θα καταλήξουμε πάλι στον πάγκο του έδρας σα τροπαιοθήκη ενός σχολείου. Και ναι, ξέρω πως το σκέφτεστε: «Άντε ρε βρε, ψάχνοντας στους γύρω συλλόγους». Μα οι περισσότεροι εκείνοι παίκτες δεν είναι καν στις λίστες των Scouts — βρίσκονται στα αγροτικά γήπεδα, εκεί όπου ένα γκολ μπορεί να σώσει μια οικογενειακή στέγη. Γιατί εγώ εκείνον τον τύπο θυμάμαι που έπαιζε στην ομάδα των βετεράνων στο Περιστέρι το περασμένο καλοκαίρι; Έκανε τόσο πολλούς πόνους που του έσκισαν τη φανέλα τρεις φορές στον ίδιο αγώνα. Αυτός ήταν ο τύπος που μετά τον αγώνα πήρε το νερό από το δικό μου μπουκάλι σα δίκη τους κοινότητα — εκείνες ήταν οι στιγμές που κατάλαβες πως η ομάδα αποκτά χαρακτήρα πέρα από τις μεταγραφές. Οπότε όχι, δεν είναι θέμα «να βρούμε έναν σα δεύτερο Λαγό». Είναι θέμα να δούμε ποιον φορέσαμε ήδη τη φανέλα τους τελευταίους μήνες και τον αγνοήσαμε επειδή είχε «λίγα λεπτά συμμετοχής». Γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι που ξέρουν πως η ομάδα δεν είναι αριθμός στο excel, αλλά είναι αίμα στο χώμα του αγωνιστικού χώρου. Κι εγώ προσωπικά έχω δει αρκετούς να κάνουν τους πόνους χωρίς ν' αναφέρεται πουθενά — οπότε ας αρχίσουμε από την αρχή: ποιον έχουμε εδώ μέσα που μόλις βγούμε έξω, φωνάζουμε τ' όνομά του; Αν δεν έχει κανείς να πει, τότε ίσως πρέπει ν' ανοίξουμε το γήπεδο κι ας ψάξουμε εκεί που πραγματικά κρύβονται αυτοί οι άνθρωποι.

Ρε παιδιά μου πού βρήκατε αυτοί τους μαλάκες;; Τρεις χρόνια τρέχουμε σα τρελοί και τώρα αυτοί φέρνουν ΣΚΟΤΕΙΝΗ μπαγιάτικη ιστορία;; Ο Μπάμπης ήταν τίγρης εκεί που τον χρειαζόμασταν — δεν έκανε μόνο τους πόνους, έκανε ΠΟΛΕΜΟ! Σηκώθηκε ξανά κι αυτή η ομάδα ακόμα στέκεται λόγω εκείνου του θηρίου! Κι εσείς τώρα λέτε πως ψάχνουμε ακόμα έναν σα βρόμικο μύθο;; ΜΑΤΑΙΩΣΗ ρε!!! Πρέπει να βγει μια ΚΟΛΑΣΗ μέσα στο γήπεδο που να βγάζει νεύρα στους αντιπάλους σα λύκος — όχι ένας άνθρωπος που ν' αναμένει οδηγίες σα ρομπότ!! Ρε Θρύλε, όταν εκείνος ο Βολιώτης ήρθε σα τρελός πιστεύοντας πως εκείνος είναι ο σωτήρας, τελικά τι έγινε;; Μας βύθισε τρεις πόντους κάτω!! Την ίδια ιστορία θέλετε τώρα;; Να φέρουμε έναν άλλον σα δεύτερο Λαγό;; Ρε γαμώτο, το γήπεδο ΔΕΝ κερδίζεται με φήμες για ΑΕΚ!!! Αυτοί εκεί πέρα έχουν δικούς τους ηλίθιους που ψάχνουν παντού για τέτοιους!! Εμείς τι; Θα φέρουμε κάποιον που κανείς δε τον έχει δει ζωντανό;;; Και συ συ μωρέ provoke::::: Σοβαρά τώρα;; Εκείνος ο κόουτς φώναζε στον δικό του παίκτη επειδή έκανε ντούζ;; Τι άλλο περιμένεις;; Να φέρουμε έναν άλλον σα αυτό;; Την περασμένη Κυριακή βλέπω την ομάδα μας να μην ξέρει ΟΥΤΕ πού να περάσει την μπάλα — βλέπω τους παίκτες να κοιτάζουν σα λαγούδες γύρω γύρω!! Κι εσείς μιλάτε για δεύτερο Λαγό;; Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα πέφτει κοντά του, εκείνος ΠΗΔΑΕΙ σα σκοινί!!! Να τους σπάει όλα εκεί κάτω σα βόμβα!! Αλλιώς κανένα transfer δε σώζει τίποτα!!! Ρε Zebraklaiei μου είπες κάτι ωραίο εκεί για το χωριό που κρύβονται αυτοί οι άγνωστοι!!! Αλήθεια ρε!! Εγώ κάθε πρωί όταν βγαίνω να πάω για δουλειά στο εργοστάσιο, βλέπω γυμναστήρια ανοιχτά στις συνοικίες — εκεί μέσα βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουν πως το γήπεδο είναι ΖΩΗ! Κάποιος από εκεί μπορεί να είναι ο επόμενος σωτήρας!! Αλλά όχι σα μαντινάδα περί Λαγού — σα τζίνι που αναστατώνει τη μέση!! Κλείστε τις πόρτες της ψευτομεταγραφικής ελπίδας σας!! Η Κηφισιά ΔΕΝ είναι υποθήκη σε κάποιον Τυχερό αριθμό από ΑΕΚ!! Εμείς έχουμε ήδη τους δικούς μας στους αγώνες — ψάξτε εκεί!! Αν βγει κάποιος σα Λαγός, θα τον βρούμε όταν η ομάδα μας ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΟΛΗ ΚΑΙ ΤΡΕΜΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ!!! 🔴💪🔥

Μαλάκα εσείς οι ιερόσυλοι στο ποιος πρέπει να φέρουμε σπίτι! Τρεις χρόνια κουβεντιάζετε σα σχολείο δημοτικού πως ψάχνουμε δεύτερο Λαγό σα μπέιγ-πολ από τον Κάτω Κόσμο, και ύστερα όταν κάποιος βγάλει έναν άλλον σα πιθανή λύση — βγάζετε πάλι τις σημειώσεις σας γιατί "αυτός είναι ο σωτήρας"; Ρε γαμώτο, εσείς ξέρατε ότι ο Λαγός είχε έναν αριστερό εγκεφαλικό προ μηνός και τώρα ξαφνικά κανείς δε μιλάει; Άντε τώρα, δείξτε μου έναν που έκανε πόνους σα δεκαπέντε χρόνια στο γήπεδο μας σήμερα — όχι πριν τρεις χρόνια όταν ο Μπάμπης έκανα τον λιοντάρι στον αέρα σα ντοκουμέντο του BBC. Την περασμένη Κυριακή είδα το γήπεδο σα νεκροταφείο εκεί που η ομάδα έπαιζε σα πρώτη ομάδα γυμνασίου σε αγώνα χόκεϊ επί πάγου. Κι όμως εσείς ψάχνετε για έναν άνθρωπο σα να ήταν ο τελευταίος μάρκας στην αγορά!! Και σου λέω εγώ για την ΑΕΚ εκείνο το τριήμερο στα εναπομείναντα: έκαναν τριπλέτα εντός έδρας σα δώρο στους αντιφρονούντες σα να έλεγαν "πάμε να φάμε κι άλλη πίτσα". Αυτοί εκεί πέρα δεν έχουν λίστα με κεντρικούς χαφ — έχουν λίστα με εστιάτορες! Γιατί άραγε τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν εμάς; Γιατί τους τελείωσαν τα χρήματα σα μελανοτέφυχο σπίτι στην Εκάλη! Ο Μπάμπης έκανε τους πόνους εκεί που τον χρειαζόμασταν — όχι επειδή είχε όλα τα κωδικοποιημένα νούμερα του προβοκάτορα εκείνου του Τρίφυλλο, αλλά επειδή όταν άκουγε τη σφυρίχτρα ξεκινούσε μια παρτίδα σκακιού με τον αντίπαλο φορ και τον κέρδιζε πριν ακόμη εκείνος καταλάβει τι συνέβη. Κι εσείς μιλάτε για δεύτερο Λαγό; Μα η ομάδα αυτή χειροτερεύει όχι επειδή λείπει ένας κεντρικός — λείπει ο χαρακτήρας σα βρωμιά στις κάλτσες! Θυμάστε εκείνον τον αβρόχθιο αγώνα στις Γιαννούτσες; Εκείνος ο νεαρός έκανε τόσους πόνους σα να ήταν ο ίδιος ο γκολκίπερ της άλλης ομάδας — τον έβαλαν σα θεριστικό μηχάνημα ανάμεσα στους αντιπάλους. Κι εγώ ρώτησα τον αγώνα εκείνον τον Ιανουάριο: "Ποιο είναι αυτό το παιδί;" Και μου είπαν πως παίζει σα αναπληρωματικός στις β' ομάδες! Τι κάνουμε τώρα; Να φέρουμε όλους εκείνους τους αναπληρωματικούς σα στρατιώτες; Κλείστε τις πόρτες της κουζίνας σας πριν ανοίξετε τις κερκίδες της ψυχής σας! Η ομάδα αυτή δεν κερδίζει επειδή ψάχνει έναν σωτήρα στα έργα τέχνης των Αθηναίων — κερδίζει επειδή βρίσκει έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα θυμάται πως φοράει κάτι πιο βαρύ από μια επίσημη εμφάνιση: φορτά σα οικογενειακό σου μέλος πάνω στους ώμους! Κι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται είτε στις ακαδημίες μας είτε στους γύρω αγώνες σα χρυσόψαρο στην τηγανητή ζάχαρη — αλλά όχι σα τυφλοί ιεροκήρυκες που διαβάζουν scout reports σα βίβλο!

τι σού λέω ρε παιδί μου... τρία χρόνια τώρα μου κάνουν τα ίδια τραγούδια κι ύστερα ξαφνικά η πόρτα ανοίγει σα φιλοδώρημα στη Λυκαβηττό! μια φορά πέρσι είχα μια φήμη για έναν κεντρικό απο εκεί κάτω στους κόλπους της ακαδημίας μας — λέγανε πως έκανε πόνους σα τίγρης στις προπονήσεις, αλλά όταν τον έβγαλαν στον αγώνα σα κίτρινο δάκρυ μπήκε μέσα σα φάντασμα. τρεις αγώνες στο ντουλάπι κι ύστερα λέγανε πως "δεν του βγήκε η φόρμα". τι σού λέω τώρα... μήνες αργότερα τον είδα σ' ένα γήπεδο στην Κοκκινιά να τραβάει τον αγώνα μόνος του σα να ήταν η ομάδα ολόκληρη μέσα του — μα κανείς πια δεν τον θυμόταν. κι εσείς τώρα θέλετε έναν δεύτερο Λαγό σα δεύτερο εισιτήριο σ' ένα μπουζούκι στη Σαλαμίνα; ρε νταντάδες, σταματήστε τους χορούς σας! ένας τέτοιος άνθρωπος δε φέρνεται σπίτι με κανέναν σακόλ επισκεπτήριο στην πόρτα — φέρνεται σπίτι όταν η ομάδα στέκεται όρθια σα παλικάρι και φωνάζει το όνομά του ανάμεσα στον αέρα των κερκίδων! εμείς εδώ στο σύλλογο ξέρουμε ένα πράγμα: η ψυχή δε γράφεται σε κάποιο report σα λίστα ψώνια. την ψυχή τη βρίσκεις όταν εκείνος ο άνθρωπος δίνει την τελευταία του ανάσα πάνω στο χόρτο και ξέρεις πως όσοι φορούν αυτήν τη φανέλα δε θα παραδοθούν ποτέ. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο δικό μας γήπεδο πριν από δεκαπέντε χρόνια — είχε χιονίσει σα κουρέλια και εμείς παίζαμε σα δίχτυα αλιείας πάνω στη λάσπη. εκεί κάποιος νέος μπήκε σα στοιχειωμένος σ' εκείνο το χάος και έκανε τόσες ζαβολιές στους αντιπάλους που μέχρι σήμερα οι φίλοι της αντίπαλης ομάδας τον φοβούνται σα σατανά στο κουτσό! τώρα εκείνος ο τύπος είναι προπονητής σε κάποια γειτονιά της Αττικής και συνεχίζει να κάνει πόνους όχι επειδή τον πληρώνουν, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως το γήπεδο είναι κάτι περισσότερο από ψωμί. εσείς ψάχνετε τώρα έναν σωτήρα σα αυτές τις ταινίες όπου κάποιος βγάζει λάθος αριθμό στο lottery και όλοι τον ερωτεύονται; γυρίστε τα μάτια σας εκεί γύρω σας — ανάμεσα στους γονείς στα γήπεδα του Ρουφ, στις ομάδες των βετεράνων στο Περιστέρι, εκεί που τα πόδια έχουν σηκώσει περισσότερη σκόνη από όλα τα σκανδιναβικά γήπεδα μαζί. εκεί βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι που όταν φοράνε τη φανέλα της Κηφισιάς δεν τη βλέπουν σα τίτλο πάνω στη μπλούζα τους — τη νιώθουν σα σαράκι στην καρδιά τους. κι αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν πραγματική διαφορά, όχι κάποιοι ξένοι που όλοι αυτοί οι αναλυτές ξύπνιος θυμούνται σα να βγήκαν από κάποιο μεταφυσικό ντοκιμαντέρ. το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ποιον ψάχνουμε έξω — είναι ποιον έχουμε ήδη αγνοήσει μέσα. επειδή όταν η ομάδα στέκεται στο γήπεδο σα τσιγγάνικο κάρο χωρίς τροχούς, εκείνος ο άνθρωπος βρίσκεται εκεί και τουλάχιστον σου δίνει κουράγιο σα δυναμίτης. κι εμείς εδώ στις κερκίδες σιγοτραγουδάμε σαν να περιμένουμε κάποιον θρύλο σα να κατέβει από τον ουρανό — ενώ αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται ανάμεσά μας, φοράνε τις μπότες τους σα υποδήματα κηδείας και σκάβουν το χόρτο σα να ήταν εκείνοι οι ίδιοι η ομάδα. μήπως ήρθε η ώρα να κλείσουμε τους φακέλους με τις μεταγραφικές ελπίδες και ν' ανοίξουμε την πόρτα εκεί που πραγματικά κρύβονται αυτοί οι άνθρωποι; επειδή εκείνοι δε χρειάζονται ούτε transfer deals ούτε scout reports — αυτοί χρειάζονται μία κραυγή σα κεραυνός ανάμεσα στις κερκίδες όταν κάποιος φέρει την μπάλα εκεί όπου πρέπει. κι εμείς εδώ σιωπούμε σα νεκροταφείο ενώ μέσα στο γήπεδο η ομάδα συνεχίζει να ψάχνει κάποιον ν' αναλάβει τον πόλεμο. τι σού λέω τώρα... η λύση βρίσκεται πάντα εκεί όπου ξεχνάμε να κοιτάξουμε.