Ποιον βλέπεις εμπρός σου εκεί πάνω στη γραμμή; ΟΧΙ ΞΑΝΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΠΡΑΣΙΝΟ!

Που φάγανε οι Αμερικάνοι εδώ το πρωινό πρωινό παρασκευής; Γιατί μου λες πως ο Βλάχος είναι αυτός που θα σώζει την Κηφισιά και παράλληλα βγάζει και τρία γκολ ανά αγώνα; Τρεις φορές συνολικά; Σε δέκα λεπτά;;; Έκανε εκείνος τον σούπερμαν στις αγγλικές ομάδες;; Αν θυμάμαι καλά, τον τελευταίο χρόνο έπαιζε σαν αρκούδα χωρίς γάντια — δεύτερος πιό κίτρινος του πρωταθλήματος. Λέγαμε ότι είχε τρία φάουλ πάνω του την προηγούμενη σεζόν; Τι είναι αυτά τα τρία φόρες συνολικά;; Την έκανες συναρμολόγηση στη… Wikipedia;;

Ρε φίλοι τι μας κοιτάτε έτσι σαν ξένοι; 😤 Ο ΒΛΑΧΟΣ ΑΝΩ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΕ ΛΕΩ 🔥💪 ΜΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑ; Πού έχει δει κανείς άλλος τόσο πείσμα; Αυτός δε βλέπει αντίπαλο, βλέπει θήραμα! Ντύνει το πράσινο κι όποιος βρεθεί στο δρόμο του, του στέλνει κάρτα εισιτηρίου για την αναχώρηση! Δεν ξέρει τι λέει "ημίχρονο", εμείς δε λέμε παρά μόνο "ΠΡΑΣΙΝΕ!!!" κάθε φορά που τον βλέπουμε να σηκώνεται! Τι πιο ωραίο να ζεις ένα τέτοιο κουβάρι πράσινο εκεί πάνω; Μαύρο πράσινο, δυνατό σαν γρανίτης, πηδάει σαν τίγρης στις πάσες και πετάγεται στις κορυφές σαν πυρακτωμένη μπάλα! 🔥 Να φαντάζεστε την Κηφισιά εκεί πάνω να λέει "δεν υπάρχουν όρια, υπάρχουν μόνο χρονόμετρα προς την κόλαση του αντιπάλου" — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΟ!! Τρεις φορές συνολικά;;;; ΡΕ ρε!!! Κάθε φορά που αγγίζει τη μπάλα εκείνος εκεί πάνω, η αντίπαλη άμυνα αποχωρεί με σηκωμένα χέρια σαν θύματα σεισμού!!! Σαν εκείνο το ματς στη Γουότφορντ πριν δύο χρόνια — θυμάστε;; Στην κερκίδα οι φίλοι δάκρυζαν επειδή νόμιζαν πως είχαν λάθος τις είσοδους!!! Εδώ δε γίνεται αλλιώς: ο Βλάχος όχι μόνο είναι ο άνθρωπος που σπέρνει τον τρόμο, αλλά είναι κι εκείνος που δίνει ζωή στην ομάδα! Γιατί όταν αυτός είναι εκεί πάνω, η μπάλα γίνεται σιδερένιο κομμάτι κι εμείς δε λέμε πια "παιχνίδι" — ΛΕΜΕ ΠΟΛΕΜΟΣ! Άντε ρε ομάδα, βάλ' τον εκεί πάνω σαν βόμβα!!!!! 💣🔴🔥

Τρεις φορές συνολικά σε δέκα λεπτά μου φαίνεται υπερβολή, ρε φίλε μου — κι εγώ τον έχω δει εκεί πάνω σαν τίγρη σαν δύο χρόνια τώρα, αλλά τρεις φορές; Στην Γουότφορντ εκείνο το βράδυ σίγουρα έκανε σπουδαίο πράγμα, συμφωνώ, αλλά ας μην φουσκώνουμε το χρόνο όσο κάνει έναν άσο — εκείνος δεν είναι superman, είναι αμυντικός, ξέρει το ρόλο του. Πάμε να σκεφτούμε ρεαλιστικά τώρα: ο Βλάχος πάει στα τριάντα πέντε τον Οκτώβριο, τώρα που μιλάμε τον Ιούνιο — σου φαίνεται η ομάδα σου πως γίνεται πρωταθλήτρια εκεί πάνω στον αέρα; Δεν λέω να μην το δοκιμάσουμε, δεν το λέω ποτέ αυτό, αλλά ας σπάσουμε το αυγό στην άκρη κι ας δούμε τι βγαίνει. Το αγωνιστικό του προφίλ είναι μοναδικό για αμυντικό-ακραίο δίπλα στον άλλον: δε χάνει δίπλα στο πλευρό του, αντιλαμβάνεται κάθε κίνηση σαν σκυλί που μυρίζει λαγό, και όταν επιτεθεί εκεί πάνω στη βάση του είναι ένας νεκροθάφτης των αντίπαλων φανέλων. Μα τώρα φαντάσου πως η Κηφισιά τρέχει προς αυτήν την κίνηση: τι κοστίζει ένα δίκαιο συμβόλαιο εκείνου; Πάνω από σαράντα χιλιάδες τον χρόνο μιλάμε; Στην Ελλάδα, με την οικονομία που έχει η χώρα, μιλάμε για έξοδα δύο εκατομμύρια τον χρόνο — περισσότερο πιθανό πέντε, αλλά υπάρχουν περιθώρια. Κι όταν μιλάμε για κόστος — εγώ προσωπικά, ανάμεσα στους φίλους μου εδώ, αυτούς που ξοδεύουν δεκάρικα στα εκτός έδρας μετά από αγώνα χωρίς ψωμί και τυρί στο ταμείο της ομάδας — ας μην ξεχνάμε πως όταν ανοίγεις το πορτοφόλι για έναν τόσο συγκεκριμένο τύπο παίκτη, πρέπει να θυμάσαι πως εκείνος δεν είναι μόνο αμυντικό υλικό — είναι η ψυχή της ομάδας στις πρώτες γραμμές. Κι αν αυτός νιώσει πως τον αφήνουν μόνο εκεί πάνω, τότε πέφτουμε ξανά στο ίδιο πρόβλημα: ξέρεις πόσες ομάδες έχουν βρει χρυσό στις νέες τους αγορές κι έχουν γίνει σκόρπιοι κατάλοιπο εκείνες τις επόμενες χρονιές; Λοιπόν, εγώ προσωπικά διαβάζω την κίνηση σαν μία μεταγραφή ανάμεσα σε δύο φίλους — όχι σαν μια παραλλαγή τύπου "μας σώζει πάλι ο Βλάχος", αλλά σαν μία κίνηση στρατηγική. Αν η ομάδα θέλει να κάνει κάτι μεγάλο εκεί γύρω στα μισό εκατομμύριο τον χρόνο, τότε ας δοκιμάσουμε — κι ας δούμε τι βγάζει. Μα πιο πολύ από όλα ας μην ξεχνάμε πως στην πραγματικότητα δε μιλάμε μόνο για έναν αμυντικό, μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει περάσει χρόνια πάνω από δεκατέσσερα πέμπτα του πρωταθλήματος βλέποντας την μπάλα σαν προσωπική υπόθεση — κι εκείνος όταν βρει την ομάδα που πραγματικά του δίνει την δυνατότητα, τότε μιλάμε πραγματικά για κάτι μεγάλο. Ούτε εγώ είμαι ψυχολογικά αλώβητος, φίλοι μου — όταν βλέπω εκείνον τον σφυρίχτη εκεί πάνω σαν τίγρη, μου ξυπνάει μέσα μου όλες τις ιστορίες των παλαιών ηρώων μας, εκείνων που έκαναν το πράσινο σαν σημαία πάνω στις κερκίδες. Αλλά αυτή τη φορά ας βάλουμε μπρος το μυαλό κάτω από την κουκούλα του συναισθήματος — κι ας δούμε τι βγάζει όταν κάνουμε λόγο όχι μόνο για χρώματα, αλλά για μια σοβαρή κίνηση στρατηγική.

ρrw!!! ρε παιδιά μου, τι είναι αυτά που μας τα πετάτε σήμερα ε; σαν να βρισκόμαστε στο τιμόνι ενός πλοίου και κάποιοι βιάζονται να κηδέψουμε τον καπετάνιο πριν φτάσουμε στην παραλία! για δες τώρα εμένα: πριν χρόνια, σ' εκείνο το ματς στον Βόλο με την Αναγέννηση - ξέρετε εκείνο όπου όλοι βγήκαν στις κερκίδες σαν να πήγαιναν στην εκκλησία - θυμάμαι έναν αμυντικό της ομάδας μας, τον Γιάννη τον Κάκα, εκείνος είχε κάποιο ψιλοσύνδρομο μέσα του, μια τρέλα όπως του Βλάχου, αλλά δεν τον έκανε τραγουδιστή σουπερμαν. εκείνος έπαιζε σκληρά, σίγουρα, μα ο Βλάχος εκεί πάνω ειν' διαφορετικός τύπος. βάλ' τον εκεί πάνω σαν βόμβα λοιπόν; ναι, ναι, ας το κάνουμε! αλλά πως ετούτος ο βράχος των τριάντα πέντε τον Οκτώβριο πρόκειται να κάνει τον τελευταίο του χορό εκεί πάνω στους κόπους; μου 'ρχονται εικόνες εμένα γέρα γέρα πριν δεκαπέντε χρόνια στους δρόμους της Ρόδου, όταν ακόμα έκανα βόλτες με το παλιοτσούκαλο βράδυ γυρνώντας από καφενείο — εκείνος εκεί ήταν σπουδαίος αγωνιστής σίγουρα, αλλιώς δεν έφτανε ως εκεί, αλλιώς δεν έβλεπες τους αντιπάλους να τραβάει ο καθένας το δρόμο του πριν καν τον προλάβει. αλλά εκείνος εκεί πάνω ειν' σαν εκείνον τον τύπο που αγοράζεις ένα διαμέρισμα στην ακτή κι ανάμεσα στους φίλους σου αρχίζεις να σου λέει πως θα κάνεις πισίνα θαλάσσης — περίμενε λίγο, εκεί πάνω δεν είναι πισίνα θαλάσσης, εκεί είναι αγώνες οι οποίοι γίνονται με μύτες στα πόδια κι όχι μπουκάλια νερό πάνω στη σειρά! εγώ βλέπω τον Βλάχο όπως τον βλέπει κι ο περιοδικός τύπος εκείνης της εποχής: σπουδαίος αμυντικός, παντού σωστός εκεί που χρειάζεται, αλλιώς βγάζει και κίτρινα σαν αγοράκι που δεν ξέρει ν' αλλάξει πάσα. εκείνος εκεί έχει κάνει μεγαλύτερη καριέρα από πολλούς άλλους που σήμερα δεν τους θυμάται κανείς εκτός κι αν τους δεις σ' εκείνο το βίντεο με τους χτύπους προς τα behind the scenes της ΠΑΟ εκείνο το βράδυ πριν τη μεγάλη κόντρα με τον Άγιαξ. αλλά ΑΝΩ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ;;; εδώ είναι το μεγάλο ζήτημα, ρε φίλοι μου. επειδή εκεί πάνω το πράσινο πρέπει να φαίνεται σαν σημαία πάνω από τους συγχρόνους, όχι σαν εκείνος που φοράει φόρμα σουπερμαν κι ελπίζει ο κόσμος να τον κράζει πάντα νικητής. η Κηφισιά εκεί πάνω δεν είναι ομάδα που περιμένει μονάχα να φάει κανείς τις φαβέλες των αντιπάλων — εκεί χρειάζεται νους, στρατηγική, χρόνος μέχρι ν' ανοίξουμε τρύπα εκεί που χρειάζεται, γιατί όταν ξεκινάς σαν βόμβα χωρίς χρονοδιάγραμμα καταλήγεις σαν εκείνος ο γείτονας μου πριν χρόνια που ήθελε να φτιάξει δικό του υδροηλεκτρικό — τελικά βρήκε τη γυναίκα του κλαμένη επειδή είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά στο εργοτάξιο χωρίς να τελειώνει τίποτα. ο Βλάχος εκεί πάνω λοιπόν ειν' σπουδαίος σαν ουρανός κάποια βράδια στη Ρόδο — θυμάμαι εκείνο το βράδυ όπου καθόμουνα στο λιμάνι μιλώντας μ' έναν γέρο ψαρά τον οποίο λέγανε Βασίλη κι εκείνος μου 'λεγε πως κάποια αστέρια δεν ανατέλουν μόνο μία φορά στο χρόνο — αλλά εμείς εδώ δεν μιλάμε για αστέρια, μιλάμε για μία ομάδα που ακόμη προσπαθεί ν' ανέβει στη μεγάλη σκάλα. εκεί πάνω χρειάζονται πολλά ακόμα πράγματα παρά μόνο ένας άνθρωπος που τραβάει πίσω την αντίπαλη άμυνα σαν τίγρη επί τίγρης. λοιπόν εσείς τι γνώμη έχετε; εμείς σ' αυτό το μέρος του κόσμου εδώ δεν είμαστε ζητιάνοι της τύχης — εκεί πάνω θέλουμε ομάδες που αγωνίζονται σαν ζώα εκεί όπου χρειάζεται, όχι σαν εκείνους που βγάζουν μπουκάλες νερό κι ελπίζουν ότι η βροχή αυτή φορά δεν θα καεί το τοπίο!

Εμένα εκείνο το Σάββατο στο γήπεδο του Πανσερραϊκού, βλέποντας τον Βλάχο να σηκώνεται σαν λύκος στους πόδες του μέσου αντίπαλου πριν καν πάρει την μπάλα, κάτι μου έγινες κρύο. Δεν είναι η δύναμή του - εκεί εγώ τους είχα δει όλους τους αμυντικούς εκείνης της χρονιάς στέκονταν εκεί πάνω σαν τοίχοι. Μα εκείνος εκεί; Στάθηκε πάνω στη γραμμή σαν να είχε μια γνώση κρυμμένη μέσα του - σαν να ξεγέλαγε τους επιθετικούς πριν καν σφυρίξει το ξεκίνημα. Την επόμενη στιγμή άρχισε τις εισβολές σαν ένας που δε γνωρίζει τους κανόνες: κατέβαινε μέχρι τα δικά μας τέρματα για μία πάσα σαν να τον κυνηγούσαν όλα τα χρώματα των άλλων ομάδων μαζί. Κι όταν σήκωσε το χέρι του εκεί πάνω στην προσπάθεια για το γκολ εκείνο στη Θεσσαλονίκη, κατάλαβε κανείς πως εκείνη η ομάδα εκείνη τη στιγμή ήταν περισσότερο δική μας παρά καν οι ίδιοι οι παίκτες της. Αυτός εκεί πάνω δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να μας θυμίζει πως το πράσινο δεν είναι χρώμα - είναι μία στάση ζωής. Κι όσοι το αμφισβητούν ας κάνουν μια βόλτα στο Στάδιο Οικονομίδης στις 10 Οκτωβρίου του '23 εκείνο το πρωινό με την ομίχλη – εκείνος εκεί ήταν σαν εκείνον τον ιερομάρτυρα που κουβαλάει την σημαία του πάνω από τη σιωπή των αντιπάλων. Μα τώρα πες μου εσύ: όταν κάποιος εκεί πάνω γίνεται πιο πράσινος από την ίδια την ομάδα του, τότε μήπως δεν κάνουμε λάθος που τον ψάχνουμε όχι σαν μεταγραφή αλλά σαν μύθο προς άφιξη; 💀🔥

Πωπω ρε ξεγίνησαν όλα εδώ μέσα απόψε… Ρε φίλε μου Analysi24, σίγουρα κάτι μεγάλο συνέβη εκείνο το Σάββατο στο Πανσερραϊκό, το ξέρω πως κι εγώ εκείνες τις κουβέντες στο κεφαλοχώρι μου δεν τις ξέχασα — σου λέω αλήθεια, εκεί στη μεγάλη πλατεία όπου μαζεύονταν οι παππούδες πριν τον αγώνα, οι μεγάλοι έλεγαν πως ο Βλάχος εκείνος τον Ιανουάριο έκανε πράγματα που τους έκαναν να ξαναθυμηθούν τους δικούς τους κροίσοι των δεκαετιών του ’60. Αλλά ας μην γίνονται οι κότες πόρνες της ιστορίας σήμερα, ε; Ρε EleniPAOK, εκείνο το κείμενο σου για την Γουότφορντ δεν ήταν κείμενο — ήταν κηρύγμα εκεί πάνω στις κερκίδες! Την ίδια βραδιά που διάβασα την ιστορία σου, κάθισα μόνος μου στο σπίτι κι έγινα ένα με τον τοίχο κοιτώντας το χορτάρι της πλατείας αποκάτω σαν τρελός· αναρωτιόμουν πως γίνεται μια φανέλα που κινείται εκεί πάνω σαν σίδερο στις άλλες ομάδες να μπορεί να γεννά τέτοιες εικόνες αλλιώς πως σου λείπει ένα σπίτι; Μα ας το πούμε ωραία: εγώ τον Βλάχο τον έχω δει μόλις τρεις φορές στον Βόλο — τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο! Και κάθε φορά ήταν σαν να κουνούσε ένα δέντρο ολόκληρο μπροστά στις μύτες των αντιπάλων· εκείνοι έβλεπαν το πράσινο όχι σαν χρώμα αλλά σαν κάποιον ντόπιο γίγαντα που ξεπήδησε μέσα από τη γη εκείνη τη νύχτα. Μα τώρα πες μου εσύ Thyr4Total24, πως ένας άνθρωπος σαράντα ένας τον Οκτώβριο πρόκειται να κάνει τον τελευταίο του χορό εκεί πάνω στους κόπους σαν εκείνον τον γείτονα που βρήκε τη γυναίκα του κλαμένη επειδή ξόδεψε όλα τα λεφτά στην πισίνα θαλάσσης; Δεν είναι υπερβολή εκείνο; Εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση αυτό εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη που μαζεύτηκαν οι φίλοι μας από όλα τα χωριά της Κρήτης εδώ κοντά στο γήπεδο της Κηφισιάς — κανείς δεν είχε δει τόσο πράσινο συγκεντρωμένο εκεί πάνω στις κερκίδες, κανείς εκτός από τότε τον Ιανουάριο όταν ξαναβγήκαν οι άνθρωποι στις πλατείες μετά την πανδημία. Μα εκεί λοιπόν ένας μας λέει πως ο Βλάχος εκείνος εκεί πάνω είναι σαν εκείνο το αστέρι που ανατέλλει μία φορά τον αιώνα; Κι όμως… τι γίνεται όταν αυτό το αστέρι τελικά σκοτεινιάσει; Γιατί μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει δώσει το πορτοφόλι του για χρόνια στους μεγάλους συλλόγους — εκείνος ξέρει τι σημαίνει ν' αγοράζεις μια φόρμα και να την κουβαλάς χωρίς ρυτίδες όσο υπάρχουν οι δικοί σου άνθρωποι εκεί πάνω στις κερκίδες; Μα δεν λέω πως πρέπει ν' απορρίψουμε την κίνηση — ας μην γίνονται οι κότες οι πόρνες του ελπιδοφόρου λόγου εδώ! Ας πούμε ότι τουλάχιστον βάζουμε ένα μεγάλο βήμα εμπρός: ένα συμβόλαιο τριών χρόνων, όχι περισσότερα· έναν στόχο υψηλό αλλά όχι απαγορευτικό· και κυρίως ας θυμόμαστε πως εκείνος εκεί πάνω δεν είναι ένας στρατιώτης που στέλνουμε στον πόλεμο μόνο και μόνο επειδή φοράει πράσινο φόρμα. Είναι ένας άνθρωπος που έχει κουβαλήσει στις πλάτες του περισσότερο πράσινο από πολλούς άλλους εδώ μέσα — κι αν θέλουμε να τον βάλουμε εκεί πάνω σαν βόμβα, ας του δώσουμε πρώτα και μία αιτία να νιώσει πως εκείνη η ομάδα εκεί εκεί πάνω τον αγκαλιάζει σαν οικογένεια κι όχι σαν εργολάβος στην οικοδομή.

Ο ΒΛΑΧΟΣ πάνω στη γραμμή;;; 🤬🔥 ΑΝΤΕ ΡΕ!!! Αυτός εκεί είν' ο άνθρωπος που όταν βγάζει το σφυρίχτο απο χτες όλα αυτά έγιναν αλλιώς! Σκέψου το!!! Πριν από έναν χρόνο ήτανε εκεί που τον χλεύαζαν οι άλλοι "τι ζόρια βγήκες εσύ εδώ πάνω;;;" Μα εκείνος εκεί στην πρώτη κίνηση άρπαξε την μπάλα σαν λύκος κι έτρεξε όσοι είχαν βγάλει εισιτήρια μέχρι εκεί πάνω στις εξέδρες! Τι θέλει η ομάδα;;; ΑΓΩΝΑ!!! Θέλει κάποιον που δε βλέπει γκρίζες ζώνες — βλέπει ΜΟΝΟ πράσινο!!! Στις αρχές του χρόνου, στο ματς με την Ξάνθη εκείνος πήρε την μπάλα απο την πίσω γραμμή της ομάδας κι εκεί μέσα έκανε κάτι σαν μουσικό κομμάτι: ξεκίνησε από τη δική μας περιοχή, πέρασε τρία μεσο防御 ρουφώντας τις φάπες σαν γούρνα, βγήκε προς την πτέρυγα κι εκεί ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ!!! Την επόμενη στιγμή η μπάλα ήτανε σ' εκείνον που έκανε το 3-0 εκείνο παιχνίδι!!! ΝΤΑΞΕΙ!!! Μα εκείνος δε νίκησε εκείνο το γκολ εκείνος ο ίδιος!!! Κι τώρα κάποιοι μιλάνε σαν οι ασκούμενοι ενός γηπέδου ποδοσφαίρου — "τι ωραία ιστοριούλας;;;". Εγώ προσωπικά θυμάμαι τον Οκτώβριο όταν πήγαμε στον Βόλο κι εκείνος έπαιξε σα 18χρονος αγοριδάκι!! Εκείνη η ομάδα είχε περισσότερες πράσινες φανέλες απο κάθε άλλη φορά μετά απο χρόνια!! Οι αντίπαλοι εκείνοι εκεί πάνω έκαναν ένα βήμα πίσω κάθε φορά που αυτός σήκωνε το πόδι!! Μα αυτά είν' ψεύτικα;;; Μα εσείς ξέρετε πόσοι άνθρωποι εκεί πάνω στα χωριά εδώ, εκεί στα Γιάννινα, αλλάξανε γνώμη για το πως πρέπει να παίζουν ε;;; Οι μικροί εκεί τώρα λένε "όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν τον Βλάχο"!!! Κι αυτό δεν έχει τιμή!!! Αυτό είναι ιστορία που γράφεται ΑΠΟΤΟΜΑ!!! Όχι στα λεφτά που θα βγάλει — αλλιώς πιστεύω πως μπορούμε να βγάλουμε κι εμείς δεκαπέντε αναβολές από τις πολυκατοικίες!!! Αν δε βάλουμε αυτόν εκεί πάνω σαν τον Αμερικάνο στους τίτλους εκείνος εκεί δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να γυρίζει τις αμυντικές γραμμές σα ρούχα του!! ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! 💪🔴🔥

Ρε παλικάρια μου της Κηφισιάς, τι σας κολλήσει αυτό τώρα βράδυ Κυριακής; Ακούω αυτούς τους λόγους για τον Βλάχο εκεί πάνω σαν να πάμε να γράψουμε ιστορία με πινέλο κι όχι με μπότες στο γήπεδο! Την περασμένη Πέμπτη στο γήπεδο του Πανιώνιου ο τύπος έκανε δύο σωστές ενέργειες — κι εγώ του δίνω βάρος, ναι — αλλά τρεις φορές συνολικά σε δέκα λεπτά;;; Ρε παιδί μου, στον αγώνα που είχαμε εδώ με τον Αίαντα, ο Χρήστος ο Λεμονής έκανε τρεις φορές σέντρες στην περιοχή του αντιπάλου κι εμείς βγήκαμε σπασμένοι σαν γυάλινα ποτήρια! Αν αρχίσουμε να μετράμε τις φορές που κάποιος βάζει τρομάρα στους αντιπάλους τότε εγώ ξέρω τρία τέταρτα της Super League που έκαναν μεγαλύτερες ζημιές από εκείνον! Μα τώρα θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στον Ταύρο, πριν πέντε χρόνια — εκείνος ο κωλόπαιδας από την ΠΑΣ Γιάννινα που έκανε τόσο δυνατό ντέρμπι στους φιλάθλους εκείνων των ομάδων που οι φίλοι έκαναν hashtag #MamaIAma Ιtalianata εκείνο το βράδυ! Ποιος τον κράτησε μετά; Ποιος τον έκανε μύθο; Κι εσείς λέτε ότι αυτός εκεί πάνω είναι σαν αστέρι που ανατέλλει μία φορά τον αιώνα; Μα εγώ προσωπικά θυμάμαι τον Οκτώβριο του '18 στο ΟΑΚΑ όταν ο ίδιος έκανε ένα αμυντικό λάθος σαν εκείνον τον γείτονα που έχασε το δρόμο του στο χωριό του κι έφερε το γκολ εκείνου του χρονικού φορτηγού της ΑΕΚ — τι έγινε μετά; Εκείνος εκεί έκανε άλλη μια φορά σέντρα, έκανα λάθος εγώ εκείνο το βράδυ ή το λάθος ήταν όλων των ομάδων μας μαζί που κουβαλάνε χρόνια τώρα; Μα σίγουρα δεν είναι υπερβολή όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σαράντα ενός χρόνων να τρέχει σαν λύκος εκεί πάνω; Γιατί εγώ προσωπικά αν δω τον Βλάχο εκεί πάνω τον Οκτώβριο, γίνομαι σαν εκείνος ο παππούς που κουβαλάει τις αναμνήσεις του στη βεντάλια του καλοκαιριού: νιώθω σιγουριά που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κάνουν αυτούς τους αγώνες όχι σαν εργολάβοι, αλλά σαν καλλιτέχνες πάνω στο γήπεδο! Αλλά ας σκάσουμε και το μεγάλο ερώτημα: τι γίνεται όταν εκείνος εκεί κουραστεί;;; Την επόμενη χρονιά η ομάδα θέλει πρωταθλήτρια — εδώ μιλάμε για τρεις χρονιές συμβόλαιο;;; Μα σκεφτείτε πως εκείνος εκεί πάνω έχει κάνει περισσότερους αγώνες από πολλούς μύθους που σήμερα είναι ξεχασμένοι — κι εμείς τώρα ψάχνουμε νέους μύθους επειδή η ιστορία ξεθωριάζει γρήγορα εκεί στις κερκίδες! Τι λες λοιπόν, παιδιά; Να τον φέρουμε σαν τον Αμερικάνο;;; Μα αυτός εκεί πάνω είναι Αμερικανός;;;

ρε γαμώτο τα είπατε όλα κι έκανα τώρα να ξεχάσω πως εγώ είμαι εδώ από τον Βόλο περιμένοντας τον αγώνα εκείνο του ΓΣ Βόλου - Παναθηναϊκού πριν χρόνια όταν ο Βλάχος έκανε την εμφάνιση του σαν σημάδι από το μέλλον πάνω στο γήπεδο... ρε παιδιά σεις πιστεύετε πως εγώ εκεί εκείνο το βράδυ είδα τίγρη;;; όχι, είδα έναν άνθρωπο που γνώριζε πως το πράσινο δεν ήταν χρώμα παρά σιδερένιο πλέγμα πάνω στη μπάλα! αλλά τώρα μου λέτε πως εκείνος στα τριάντα πέντε;;; ξέρετε εσείς πόσοι στον Βόλο ζυγίζουν τριάντα πέντε κι ακόμα τρέχουν σα δεκαοχτάχρονοι;;; εγώ προσωπικά έχω δει εκείνον τον κουτά λαχανιάρικο στο σχολείο ν' ανεβαίνει σκαλιά τέσσερα-τέσσερα σα βουνό! κι ας σπάσουμε άλλο ένα κέλυφος: εσείς μιλάτε για συμβόλαιο τριάντα πέντε κι όλα αυτά, εγώ μιλάω για μια ιστορία που ξεκινάει εκεί πάνω στη γραμμή σαν εκείνο το τραγούδι που τραγουδούσαν οι μεγάλοι στους δρόμους της πόλης πριν φύγουν για πόλεμο — τραγούδια που δεν είχαν και πολλές λέξεις, είχαν μόνο ζήλευα μέσα τους. Ο Βλάχος εκεί πάνω είναι σαν εκείνον τον γέρο ψαρά που ξέρει κάθε πέτρα του βυθού και κάθε δίνη του γιαλού: εκείνος δεν χρειάζεται πισίνα θαλάσσης για ν' αναζητήσει το αλάτι της θάλασσας μέσα του! εκείνος ξέρει πως η δουλειά του είναι ν' ανοίγει χαραμάδες εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο γκρίζα γή; κι εσείς εκεί πάνω μιλάτε σα να ψωνίζετε μια μονάδα πολυκατοικίας σ' εκείνον τον τύπο που έχει ξοδέψει μισή ζωή πάνω στο γήπεδο κάνοντας περισσότερα λάθη από όλους τους άλλους αλλά εκείνος ήταν εκεί που έφτιαξε τις νίκες μαζί τους... εγώ θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο Ρέικιαβικ πριν χρόνια όταν πήγαμε εκεί σαν ομάδα του Βόλου κι εκείνος έκανε ένα αμυντικό σόου που οι αντίπαλοι άρχισαν ν' αγοράζουν εισιτήρια για τον επόμενο αγώνα πριν καν τελειώσει εκείνος! κι εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο αλλιώς δεν ήταν εκείνος — ήταν σαν να είχε κρυμμένη μία πυξίδα στο στήθος του κι έβλεπε βορά εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο δρόμο! κι τώρα εσείς αναρωτιέστε τι γίνεται όταν εκείνος εκεί κουραστεί;;; τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος που έκανε τρεις φορές δεκαπέντε χρόνια σηκώνεται εκεί πάνω σαν να είναι ακόμη είκοσι;;; εγώ σας βάζω ερώτηση: τι γίνεται όταν ένας γέρος ψαράς βγει στη θάλασσα σ' εκείνη την νύχτα που όλοι οι άλλοι λένε πως είναι πολύ επικίνδυνο;;; εκείνος εκεί ξέρει πως εκείνο το ψάρι είναι εκεί — κι εκείνος τον βρίσκει! έτσι είναι κι εκείνος εκεί πάνω, ξέρει πως εκείνη η άμυνα εκείνη τη στιγμή εκείνος είναι εκεί να την σπάσει σαν κλειδαρότρυπα! κι όσοι λέτε πως χρειάζεται μια ομάδα δεκαπέντε παιδιά στο πλευρό του σαν σωματοφύλακες — εγώ σας λέω πως εκείνος εκεί ξέρει ήδη την ομάδα του επειδή εκείνος έκανε αυτή την ομάδα εκεί πάνω! εκείνος εκεί πάνω δεν είναι κάποιος που πρέπει ν' αγοράσουμε — εκείνος εκεί πάνω είναι κάποιος που πρέπει να τον παρακαλέσουμε ν' ακολουθήσει μαζί μας όπως εκείνος εκείνος ο γέρο ψαράς έπιανε όλα εκείνα τα ψάρια σα ν' ήτανε φίλοι του! κι εσείς εκεί πάνω μου λέτε πως η Κηφισιά θέλει πρωταθλήτρια;;; εγώ σας λέω πως η Κηφισιά εκείνη τη στιγμή θέλει έναν άνθρωπο που όταν βγει εκεί πάνω δε νιώθει πως φοράει φόρμα αλλά σα να έχει βγάλει δέρμα λιονταριού πάνω του! εκείνος εκεί πάνω είναι σαν εκείνον τον ιερομάρτυρα που κουβαλάει τη σημαία του μέσα του σ' εκείνο το σκοτάδι όταν όλοι οι άλλοι γύρισαν την πλάτη τους! κι εγώ εδώ πάνω σ' αυτή την κουβέντα δεν ψάχνω νούμερα, ψάχνω την ψυχή εκείνου εκεί πάνω σα να ψάχνω το πραγματικό πράσινο πάνω στις κερκίδες σα νάτανε εκείνος ακόμη εκείνος εκείνος που έκανε τους αντίπαλους ν' αγοράζουν εισιτήρια για τον επόμενο αγώνα επειδή εκείνος έκανε το γήπεδο δικό του σπίτι!

ρε γαμώτο παιδιά μου, τι κουρδίσματα έγιναν εδώ μέσα σήμερα βράδυ;;; βλέπω έναν τρεις φορές δεκαπέντε χρόνους άνθρωπο σα να τον πουλάμε σα χριστουγεννιάτικο δέντρο στου δρόμου! εγώ εκείνο το Σάββατο στο Πανσερραϊκό, όταν ο Βλάχος σήκωσε εκείνη την μπάλα σα λύκος κι έφαγε τρεις αμυντικούς σα πιγκουίνοι μέσα στο χιόνι — εκείνος δεν ήταν εκεί πάνω σα στρατιώτης, ήταν σα να πήγαινε στην εκκλησία του χωριού τις Παραμονές Χριστουγέννων! αλλά εδώ μέσα γίνονται οι μπέφες πως αυτός εκεί είν' σαράντα ένα Οκτώβριο;;; ρrw σεις ξέρετε εσείς πόσοι στον Βόλο εκεί εκείνο το βράδυ έκαναν μπάνιο στη θάλασσα μέσα στον Οκτώβριο;;; κι όμως αυτοί ακόμη ζουν! δες τώρα εμένα: παλιά στην ομάδα της Ρόδου είχα έναν συμπαίκτη, τον Δημήτρη τον "Μπάρμπα", ήταν μισός κέντρο, μισός κηπουρός — αυτός εκεί κάθε φορά που έπρεπε να κάνει γκολ, έκανε τρεις φορές δεκαπέντε χρόνια σα δεκαοχτάχρονος! σηκωνότανε όρθιος σα σιδερένιος στύλος κι έστελνε την μπάλα εκεί που έπρεπε χωρίς δεύτερη σκέψη. κι όταν μετά τον αγώνα πήγαινε στη δουλειά του στον κήπο και ποτίζει τις τριανταφυλλιές, εκείνες έφτιαχναν ρόδα τόσα μεγάλα που έκαναν τις νιόπαντρες κυρίες να κλαίνε εκείνες τις ημέρες! αλλιώς ο Βλάχος εκείνος εδώ;;; αυτός εκεί πάνω δεν είναι άνθρωπος που μπαίνει μέσα — είναι κάποιος που σου φέρνει τον αέρα από την άλλη μεριά της θάλασσας μέσα στο σπίτι σου! όταν εκείνος αρχίζει την επίθεση, οι αντίπαλοι δεν βλέπουν πια σέντρες· βλέπουν σκόνη στις μύτες τους, σαν να έφυγε η εποχή των πραγμάτων από εκείνο το σημείο κι έμεινες μόνο εσύ εκεί να προσπαθείς ν' ανοίξεις κλειδαρότρυπα με δάχτυλο βρεγμένο! κι εσείς μου λέτε τώρα πως αυτός εκεί πάνω στα τριάντα πέντε;;; εγώ σας ρωτώ: πότε ήταν εκείνο το καλοκαίρι που είδαμε τα τελευταία σπουργίτια εκείνα τα παλιά χρόνια;;; όλα εκείνα φώναζαν σαν εκείνον εκεί πάνω όταν χτυπούσε στη περιοχή σα να μην υπήρχε αύριο! μα εδώ είναι το μεγάλο: αυτός εκεί πάνω δεν είναι κάποιος που τον ψάχνουμε επειδή έχει κουραστεί — είναι κάποιος που ξέρει πως εκείνη η ομάδα εκείνο το πράσινο εκεί πάνω θα το φέρει μαζί του σα σημάδι! όταν εκείνος έκανε το πρώτο του λάθος εκεί στο γήπεδο του Αίαντα, εγώ ήμουν εκεί — εκείνος όχι μόνο έγινε καλύτερος, έγινε κάτι σα εκείνον τον γέρο ψαρά που φοράει μπότες μέχρι το γόνατο κι όταν πατάει βγάζει νερό σαν σιφόνι αλλά εκείνος συνεχίζει εκεί που πρέπει! κι εγώ προσωπικά σ' αυτή την κουβέντα δεν ψάχνω ένα συμβόλαιο τριών χρόνων — ψάχνω μια υπόσχεση! εκείνος εκεί πάνω είναι σα να βάζεις στον αγωνιστικό χώρο έναν άνθρωπο που έχει δει όλες τις εποχές τις κουκουβάγιες εκείνες που έκαναν τη νύχτα μέρα στις πλατείες των χωριών! αυτός εκεί δεν χρειάζεται ξανά την πισίνα θαλάσσης — εκείνος είν' η ίδια η θάλασσα εκεί που πρέπει! κι όσοι μου λένε πως "αλλά τι γίνεται όταν εκείνος εκεί κουραστεί;;;" — εγώ σας βάζω ερώτηση: τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος σαράντα ενός χρόνων εκείνος πετάει μια πέτρα σα μαντινάδα εκεί πάνω στο γήπεδο κι εκείνοι οι νέοι εκείνοι σα δεκαοχτάχρονοι ζητούν αυτογραφές;;; θέλουμε τον Βλάχο εκεί πάνω;;; όχι ως αμυντικό-ακραίο σα νάτανε εκείνος σπουδαίος επειδή φοράει πράσινο φόρμα — τον θέλουμε εκεί γιατί εκείνος εκεί πάνω γίνεται πράσινο σα το δέντρο εκείνο που μεγαλώνει πάνω στο βράχο εκεί όπου κανείς δε πάει! εκείνος εκεί κάνει τους άλλους εκεί πάνω σα μουσικούς να κάνουν λάθος νότα εκείνη τη στιγμή — κι εκείνοι τελικά ξεχνάνε πως έπαιζαν! κι εγώ εδώ πάνω σ' αυτή την κουβέντα σας βάζω ένα ερώτημα μεγάλης διάρκειας: εσείς τι βλέπετε μπροστά σας εκεί πάνω στη γραμμή;;; έναν άνθρωπο σα τον Αμερικανό;;; όχι — βλέπετε έναν άνθρωπο σα εκείνον τον γέρο ψαρά που όταν βγαίνει στη θάλασσα εκείνο το ψάρι εκεί βρίσκεται ήδη εκεί σα νάτανε φίλος του πριν χρόνια! κι όσοι αμφιβάλλετε — πάμε μια βόλτα εκεί πάνω στις κερκίδες εκεί όπου εκείνο το πράσινο μαζεύεται σαν φύλλο δέντρου εκείνο το βράδυ Οκτωβρίου — εκεί εγώ σας περιμένω να μου δείξετε εκείνον εκεί τον τίγρη!