Όταν η Κηφισιά έκανε το Στάδιο Κάιζαριανής

ΛΑΜΟΥΜΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!! Γιατί η Κηφισιά ήτανε τότε η πιο καλή ομάδα του πλανήτη;;; Εγώ εκείνος τον Οκτώβρη του 2017 είχα μόλις γίνει 12, κι είχε κάνει ζέστη το καλοκαίρι εκείνο — θυμάμαι τον πατέρα μου που μου 'λεγε "τρέχα στο Κατάστημα στη Λεωφόρο να πάρουμε ένα φουλάρι αποχρωματισμένο, μουρμουρίζοντας για τον Κριτικόπουλο που σηκώνει αυτή την ομάδα σα βουνό!" ΤΕΛΕΙΩΣΕ!! Μπήκαμε μέσα στο γήπεδο σα στον παράδεισο λες… αυτοί οι ξύλινοι πάγκοι!! Οι βρώμικες κερκίδες!! Ο αέρας που μύριζε χώμα κι αμέσως μετά η φωτιά από τις φωτιστικές που δεν ήτανε αρκετοί!!! Κι εκείνοι οι φίλοι ντοπιοι ωστόσο φωνάζανε σα στο γήπεδο τους είχανε μεταφέρει όλα τα αστέρια των Ουράνων!!! ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Θυμάμαι τους συμμαθητές μου από το σχολείο πως τους τρέλαίναμε "άντε παιδιά πριν ξεκινήσετε να χτυπάτε τις κλωτσιές σας έτσι που εμείς ξέρουμε πως θα φύγουμε νικητές!!!" Αυτοί γελούσαν τόσο πολύ που κάτι τους έπεφτε από τα χέρια τους… αλλά εγώ εκεί μέσα σα όλες αυτές τις εικόνες εκείνες στον τοίχο στο σπίτι μου μου 'ρχότανε η αγωνία: ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ!!! Κι όμως εκεί εκείνοι οι γέροι με τα παλιά μπουφάν οι νέοι με τις φοβέρες στα χέρια όλοι μαζί σαν μία μόλις οικογένεια!!! ΚΙ ΟΥΤΕ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΑ!!! Σήμερα ακόμη όταν περνάω εκεί λες κι ακούω τις κραυγές της παρέας εκείνης να λέει πως εμείς οι Κηφισιώτες δεν χρειαζόμαστε ουρανοξύστηδες κερκίδες γήπεδα περισσότερο ψωμί να φάμε όσο νιώθουμε σπίτι μας εκεί που στ' αλήθεια παίζεται το ποδόσφαιρο… 🔥🔥🔥

ρε ξαδέρφι θυμάμαι πριν καν γίνει το στοιχειό της κηφισιάς σοβαρό εκείνο το πρωινό του Νοέμβρη του 2016 στο γήπεδο της σούπερ λιγκ της βόρειας ομάδας— κάτι γινόταν σιγά σιγά εκείνοι οι ξύλινοι πάγκοι είχανε αρχίσει ν' αποκτούν ζωή σα ζωντανός οργανισμός βρε σκόνη πάνω σκόνη κάτω ολόκληρο δάσος αλουμινίου οι θύρες σκουριασμένες κι όμως μέσα στη μπουλιαρίστρα πήγαινες να πιεις νερό απο την ίδια βρύση που έπιναν εκείνοι οι πρωταθλητές πριν από σένα κιοτέ παιδιά! μου είχανε πει ότι η ομάδα είχε φτάσει πρώτη φορά στον αγώνα στα play off σιγά σιγά μαζεύονταν κόσμος εκείνος ο Οκτώβρης ο αέρας έκανε τσίλιγουρον κι η γη μύριζε βρεγμένο χώμα σα σχολείο όταν έχεις λείψει τρεις μέρες από τη βροχή κι αποφάσισα να πάω μόνος μου σα τρελός μόλις άφησα το αμάξι στην εθνική σα βρισκόμουν πέντε χιλιόμετρα μακριά άρχισα ν' ακούω τις κραυγές από τους ανθρώπους σα μουσική κι όταν γύρισα την γωνία εκείνος ο γνωστός σωρός ξύλινων σκαλιών που έκαναν και τράπεζα σα σου είχα πει πως δήθεν είχε γκρεμιστεί το φράγμα μεταξύ γηπέδου και πάρκινγκ— όλοι εκεί εκείνοι οι άνθρωποι σα μια αγκαλιά είχανε βάλει στις μπουκάλες νερό τα μπουφάν πάνω στους πάγκους τίποτα φανφάρα όλα πάνω στο πετσί κι οι παλαιοί φώναζαν στον Μιχάλη Κριτικόπουλο σα βασιλιά σα καθαρό αερόλυμα εκείνος ο μεγάλος γερο-φωνακλάς στα αριστερά με το γκρι παλτό είχε βγάλει τις κάλτσες του και κουνούσε ένα μπουκάλι νερό σα σημαιαδόροσκαλιά ξεκίναγα από κάτω και ανέβαινα σιγά σιγά— σα κάθε σκαλί σα κάθε γροθιά σιγά σιγά άρχιζε ν' ανοίγει ένας ουρανός εκείνος ο ουρανός βρισκότανε μέσα στο γήπεδο κι από πάνω τους οι τρεις ιεραπόστολοι τους Φίλες, τους Μπούλης τους Ντάλα κανείς δεν μπορούσε να τους σταματήσει εκείνη η νύχτα οι λάμπες έκαναν φως φεγγαριού σα βρισκόσουν μέσα σ' ένα σπίτι προγονών εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι οι ψυχές εκείνες είχανε βρει τελικά το σπίτι τους κι εγώ εκείνη την ημέρα κατάλαβα ότι εδώ δεν μιλάμε πια για μια ομάδα μιλάμε για μια οικογένεια για έναν τρόπο ζωής— και τίποτα αστείο δεν σου λέω όταν έφυγα εκείνο το βράδυ βρέθηκα ξανά στις φλέβες της εθνικής με τα δάκρυα στα μάτια τρέχοντας σα τρελός σα νάταν κούρσα σα νάταν γάμος δικός μου! εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι οι στιγμές εκείνοι οι τόποι δε φτιάχνονται ποτέ ξανά κάνουνε μόνο υπομνήσεις στα κελάρια της μνήμης

Τι λέω εγώ τώρα... Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι είχανε την Κηφισιά στο αίμα τους σα κανείς δεν έχει ξαναδεί. Αυτοί εκείνοι οι γέροι που κράταγαν τις κουκούλες στα χέρια τους σαν να ήτανε κάτι ιερό, αυτοί εκείνοι οι νέοι που έκαναν φωτιά σα μεγάλες ομάδες στους δρόμους, αυτοί εκείνοι οι οικογένειες που μύριζαν σκόνη και ιδρώτα — εκείνοι έκαναν το γήπεδο σπίτι τους. Σήμερα; Σήμερα έχουμε πλαστικά καθίσματα, φώτα που φωλιάζουνε σα σύννεφα πάνω από το Κάιζαριανή, κερκίδες σχεδιασμένες απο το αρχιτέκτονα της Marvel. Αυτό είναι όμορφο βεβαίως, μην πάει στραβά η κουβέντα, αλλά πού βρίσκεται εκείνο το πνεύμα; Παλιά όταν έπαιζαν εκείνοι οι τρεις στον χώρο, σα μαγικά ξόρκια πάνω απο την ξύλινη βέργα του ενός πάγκου, ο κόσμος δεν πήγαινε εκεί για το αποτέλεσμα. Πήγαινε γιατί ένιωθε σα σπίτι του. Σήμερα πηγαίνουμε γιατί πρέπει — υπάρχει matchday atmosphere σίγουρα, αλλά όχι εκείνη την ουσία που είχε τότε. Αυτοί οι παλαιοί φώναζαν στον Μιχάλη σα βασιλιά όχι επειδή έκανε 3-0, αλλά επειδή εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 του έδωσαν την ψυχή τους οι φίλοι σα να τον γνώριζαν χρόνια. Σήμερα βλέπω νεότερους που λένε "πήγαμε εκείνο το παιχνίδι βρε!" αλλά σιγά σιγά ξεχνούνε πως εκείνος ο αγώνας είχε ζεσταθεί όχι μόνο στο Κάιζαριανή, αλλά κι στους δρόμους γύρω-γύρω μέχρι και το Ηράκλειο που είχανε περπατήσει μίλια για μία νίκη. Κι όμως εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι, αυτοί που είχανε βάλει μπουφάν στις ξύλινες κερκίδες για να κάτσουν ας πούμε πάνω τους, αυτοί που είχανε φέρει τα ίδια μπουκάλια νερό σα τελετουργία πριν την έναρξη... Αυτή η ομάδα εκείνη την εποχή δεν ήταν μια ομάδα μόνο — ήταν ένας τρόπος ζωής. Σήμερα; Σήμερα είναι μια ομάδα σα όλες τις άλλες. Με άξιους παίκτες βεβαίως, με άνθρώπους σωστούς κάτω απο την κερκίδα, αλλά πού βρίσκονται εκείνοι οι στιγμές όπου ένας γέρος στο γκρι παλτό βγάζει τις κάλτσες του σα σημαιοφόρος κουνώντας ένα μπουκάλι νερό σα να μην είχε γίνει τίποτα άλλο εκείνο το πρωινό; Λοιπόν μη με πάρεις στραβά τώρα... Δε λέω ότι δεν πρέπει να νιώθουμε περήφανοι σήμερα. Νιώθουμε! Όμως εκείνο το ειδύλλιο εκείνο το οποίο ζούσε το 2016-2017 σβήνει σιγά σιγά. Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν κάτι που δεν φτιάχνεται πια: δημιούργησαν μια αγκαλιά τόσο δυνατή, ώστε ακόμη και όταν βρέθηκες μόνος σου εκεί κοντά στην εθνική δάκρυζαν σαν ήταν δικά τους γάμου. Αυτό δε φτιάχνεται αλλιώς παρά μόνο μέσα από αίμα ψυχής και ιδρώτα που κανείς ιστορικό δεν μπορεί να ξαναζήσει. Άντε λοιπόν ας πούμε ότι σήμερα έχουμε περισσότερες κερκίδες σωστά οργανωμένες, περισσότερα προϊόντα στο περίπτερο, καλύτερη φωτογράφηση του αγώνα — αλλά εκείνο το κάτι άλλο που έκανε το Κάιζαριανή σπίτι; Αυτό χάνεται σιγά σιγά σα κάθε σβήνει το φως των παλαιών φώτων εκείνης της εποχής. Μακάρι πάντα να υπάρχουνε εκείνοι που θυμούνται.

Ρε παιδιά πιστέψτε με… εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη του 2016 πήγα στη Κηφισιά ξέφρενος σα δικός μας από το Ίλιον ψάχνοντας για ξύλινους πάγκους να κάτσω. Πρώτη μου φορά εκεί πάνω στη θύρα κι ο γέρος εκείνος με το γκρι παλτό που βγάζει τις κάλτσες του σα σημαιαφόρος κουνώντας μπουκάλι… εγώ σα τρελός τον αγκαλιάζω κι εκείνος μου φωνάζει "ρε μαλάκα βγάζω τες κάλτσες μου γιατί σα σύνθημα!" 😂🤣 Μετά πιάνουν τη νίκη οι τρεις ιεραπόστολοι κι εγώ σηκώνω τρία χέρια σα εθνικός κριτής… μόνο που είχα μόνο δέκα δάχτυλα! Και τώρα λέγανε πως δε ξέρουμε ποδόσφαιρο εμείς εδώ; Ρε φίλε… εμείς ξέραμε πως το πρωτάθλημα ξεκινάει όταν σηκώσεις ένα μπουκάλι νερό σα σημαία! 🍻🔥