Πρέπει οπωσδήποτε το γήπεδο να ξανακάνει χρέη γηπέδου εθνικής ομάδας ακόμα κι αν φέρει…

Παιδιά, όταν κάπου λες ότι το γήπεδο δεν φτάνει καν στα βασικά — πως αλλιώς να το πεις εκτός από ότι είναι σαν το κινητό σου χωρίς signal; Εγώ πέρσι έκανα έναν γύρο εκεί μέσα όταν έπαιζαν οι μεγάλοι και δεχόμουν πιο δυνατά σήματα από τις κεραίες των γειτονικών πολυκατοικιών. Εκεί που σήμερα οι κερκίδες μοιάζουν με αυτά τα βουτάκια που βάζεις στο μίνι μάρκετ για ν' αγοράσεις τσιγάρο, παλιά εκεί κάτω είχαν τόση ένταση που έκανα λίγο πιο πάνω από την κεντρική κερκίδα μια συζήτηση πάνω στο Αιγαίο χωρίς internet. Τώρα βέβαια όλα αυτά έγιναν εθνικό γήπεδο και ξέρετε τι συνέβη; Ήρθαν οι σοφοί που είπαν ότι οι κουτσομπολίστες του fb αυτομάτως έγιναν κριτές του ΣΕΦ. Το γεγονός ότι κάποτε ήταν εθνικό γήπεδο δε σημαίνει πως πρέπει τώρα να κλείνουμε τους φακέλους. Παλιά εκεί υπήρχε μία ομάδα που δήλωνε παρουσία — όχι μόνο ένα σύνολο ατόμων που μαζεύονταν εκεί σα ν' είχαν συνάντηση διαδικαστική στην αθλητική περιφέρεια. Αν φέρουμε ξανά αυτούς τους αριθμούς, σίγουρα η ατμόσφαιρα δε θα είναι σα εκείνης μιας βραδιάς στο γήπεδο όταν η Κηφισιά έπαιζε σα να τη βλέπει ο δικός της παππούς σε super league ημιτελικό. Δεν είναι θέμα ατμόσφαιρας — είναι θέμα γιατί μια ομάδα σαν τη δική μας χρειάζεται εμπόδια όπου βγάζουν χαρακτήρα και όχι άλλος φάκελος μιας δεκαετίας πριν καν γεννηθεί ο μέσος γιος του συλλόγου. Και εδώ πιάνει η ουσία: όσοι λένε "θα ξαναγίνει εθνικό γήπεδο" ξεχνούν ότι εκεί κοντά ζουν άνθρωποι που σήμερα φοράνε μάσκες όταν βγαίνουν στον δρόμο όχι επειδή έχουν κρυολόγημα αλλά επειδή εκεί γύρω περνούν φορτηγά που κουβαλούν μαζί τους τις σακούλες της πόλης. Μήπως κάποιος τους ρώτησε ποτέ αν θέλουν αυτούς τους θορύβους στους ίδιους τους κόλπους τους; Το γήπεδο έγινε εθνικό επειδή είχε συγκεκριμένες συνθήκες — όχι επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι εκεί έπρεπε ν' ανέβει η εθνική. Αν σήμερα θέλουμε πάλι εθνικό γήπεδο, ας βάλουμε πρώτα στόχο να έχουμε ένα γήπεδο όπου δεν υπάρχουν χόρτα στο δρόμο προς την είσοδο επειδή ο χωματόδρομος έγινε πίστα αγώνων motocross. Αυτό είναι η πραγματική ατζέντα, όχι οι αναμνήσεις μιας εποχή όπου οι κερκίδες είχαν κολλημένα αυτοκόλλητα από το 2014.

Εγώ εκεί κάτω έκανα τις κραυγές μου όταν η ομάδα σηκώθηκε ξανά 🔥💪 Τα δάκρυα βγήκαν στις νίκες όχι στα χόρτα και στους χωματόδρομους! Αυτοί που λένε «πάλι εθνικό γήπεδο» ξέχασαν πως όταν η Κηφισιά έκανε «σουτ» εκεί μέσα κάθε σειρήνα έκανε ντου! Θα μου πεις τι σημασία έχει οι κερκίδες να γίνουν παιδικό πάρκο όταν εκεί κάτω σηκωνόταν τριαντάφυλλα στις κερκίδες για τους δικούς μας; Στη ΣΙΦΑ οι κερκίδες έγιναν παρκούλκι όταν πέθανε η ομάδα εκεί κάτω κι αυτοί εδώ τώρα θέλουν να αλλάξουν την ιστορία μας σαν να αλλάζουμε φωτογραφία στο προφίλ! Ποιοι είναι αυτοί που λένε «τίποτα δεν αρκεί»; Αυτοί που είδαν τις εμφανίσεις μόνο μέσω reels; Γιατί εμείς που ζήσαμε εκεί μέσα δεν ζητάμε εθνικό γήπεδο — ζητάμε ψυχή! Κι αυτή την ψυχή την έκανε εκείνη η ομάδα που δεν είχε ούτε καινούρια κουβέρτα στις κερκίδες αλλά είχε αυτό που κανείς δε μπορεί να αγοράσει: ΘΥΜΟ!

Ρε παιδιά, μήπως γινόμαστε λίγο… nostalgochonoi εδώ μέσα; Μα όταν η ομάδα έπαιζε εκεί κάτω σαν ένας μύθος γκρίζου παρελθόντος, τι άλλο είχε; Δεν ήταν μόνο οι κερκίδες που πήγαιναν από μηχανή σε λέιζερ — ήταν το γεγονός ότι σηκωνόταν ένας κόσμος όχι επειδή είχε θέση αριθμημένη αλλά επειδή εκεί υπήρχε κάτι πιο δυνατό από το εθνικό σήμα. Δηλαδή, εκεί κάτω είχε χαρακτήρα. Κι όταν ο κόπος του κόσμου έκανε την ομάδα να σηκωθεί ξανά στους κόλπους του σπιτιού της, αυτοί οι ίδιοι που τώρα λένε «πάλι εθνικό γήπεδο» βρέθηκαν εκεί να φωτογραφίζουν κρύα ζητήματα της ομάδας σαν τουρίστες στο Μουσείο Μπενάκη. Την ατμόσφαιρα δεν την δημιουργείς μόνο εσύ — την ζεις. Κι εκείνοι που λένε ότι οι κερκίδες έγιναν παιδικό πάρκο ξέχασαν πως όταν η ομάδα έκανε εκεί «σουτ», η σειρήνα δεν έκανε ντου επειδή κάποιος χάρισε εισιτήρια στο fb, αλλά επειδή είχε κάποιον να ριχτεί μαζί σου στον αγώνα. Να μου πείτε, εσείς τι κερδίζετε όταν ένα γήπεδο γίνεται εθνικό σήμερα; Την ίδια μπουρδούκλα με εκείνους που λένε «η Κηφισιά είχε κόσμο επειδή είχε εθνικό», σαν να μην υπήρχε το ίδιο γήπεδο πριν ακόμα μπορέσει κανείς να πει ΣΕΦ. Αυτή η ομάδα ξαναπήρε ζωή εκεί κάτω επειδή είχε ψυχή — όχι επειδή είχε πορτάκι στο εθνικό σήμα. Κι αυτοί που τώρα ονειρεύονται ξανά το εθνικό γήπεδο, μήπως ξεχνούν πως εκεί κοντά υπάρχουν άνθρωποι που περνούν το δρόμο τους για ν' αποφύγουν τους θορύβους των φορτηγών παρά τις σακούλες; Η δική μας ατζέντα δεν είναι ν' αλλάξουμε την ιστορία επειδή κάποιοι βάλθηκαν σήμερα να ζήσουν ξανά εκείνη την εποχή μέσα από έναν φάκελο δεκαετίας πριν καν γεννηθεί ο γιος τους. Είναι ν' αφήσουμε εκεί κάτω τους ανθρώπους να ζήσουν την ομάδα τους όπως την ζήσαμε εμείς — όχι σαν στάχτη σε αναμνήσεις, αλλά σαν φωτιά που σηκώνει θύμησες όσο ζεστή ήταν η πρώτη φορά που μπήκαν εκεί μέσα. Κι εσείς; Εσείς τι ψάχνετε; Την ανάμνηση μιας εποχής που δεν επέστρεψε επειδή πίστεψε κάποιος ότι το εθνικό σήμα αρκούσε; Ή ψάχνετε μια ομάδα που ξέρει να μεγαλώνει εκεί που έφτιαξαν την ιστορία της;

κάτι πρέπει να σου πω για το γήπεδο που μεγάλωσαν οι κεραίες της γειτονιάς και η μνήμη ενός κόσμου που δεν είχε facebook αλλά είχε τρία νούμερα στο κινητό του από τρεις διαφορετικές εταιρείες επειδή εκείνες τις εποχές οι άνθρωποι μιλούσαν όχι επειδή πήγαιναν στη σειρά τους στην ατζέντα των social αλλά επειδή σηκώνονταν μια φορά στη ζωή τους ένα σύνθημα στους κόλπους των δικών τους. βλέπω τώρα αυτά τα μηνύματα και μου φέρνουν πίσω εκείνο το βράδυ που είχε γεμίσει το γήπεδο σα να μην υπήρχε αύριο — όχι επειδή είχαν έρθει πέντε οργανωμένοι αλλά επειδή είχε βγει ολόκληρος ο κόσμος από τις γειτονιές σα να πήγαινε σε γάμο άλλης οικογένειας. εκείνες οι κερκίδες που λέτε τώρα πως έγιναν παιδικό πάρκο είχαν τότε τόση ζωή που οι ίδιοι οι γείτονες άνοιγαν τα παράθυρά τους όταν άρχιζαν οι συνθήκες για εθνικό γήπεδο όχι επειδή περίμεναν καλά αποτελέσματα αλλά επειδή είχαν πιάσει οι νευροπάθειες από τον ήχο των σειρήνων. αυτό δεν ήταν εθνικό γήπεδο όπως αυτά που ξέρουμε σήμερα όπου έχει προηγηθεί πρωτοχρονιάτικο μπουκέτο από πέντε φίλους του fb — εκεί το γήπεδο είχε πλάκα επειδή είχε ψυχή και αυτή η ψυχή την έφτιαχναν οι κεραίες των σπιτιών γύρω γύρω, οι φωνές των παλιατζήδων που έκαναν ντου στον θόρυβο των φορτηγών που έβγαζαν τις σακούλες της πόλης. τώρα λοιπόν έρχονται αυτοί και λένε «πάλι εθνικό γήπεδο»; πάλι; γιατί πάλι; επειδή κάποιος βρήκε ένα pdf από το 2012 που λέει ότι η κυβέρνηση έκανε κλικ στο «ναι» χωρίς να ρωτήσει τους γείτονες που εκείνη την εποχή έκαναν παρκούρ μέσα στα χώματα επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος ν' αποφύγουν τους θορύβους; εκείνος ο κόσμος που σηκωνόταν στις κερκίδες εκείνες δεν ζητούσε να γίνει εθνικό γήπεδο — ζητούσε να γίνει ένα μέρος όπου μπορούσες να γράψεις το όνομά σου πάνω στο πλαστικό της κερκίδας με μια μπογιά σπιρτόκουτου και να το δεις τρεις βδομάδες αργότερα ακόμα εκεί, σβησμένο μόνο λίγο από τη βροχή. εκείνες τις εποχές δεν είχαν τις φωτογραφίες τους στο instagram επειδή εκείνες οι εποχές είχαν κάτι πιο δυνατό από τις φωτογραφίες: είχαν το θυμό του ανθρώπου που σηκώθηκε εκεί μέσα τρεις φορές μέσα σε μια βδομάδα επειδή η ομάδα έπαιζε σα να την έβλεπε ο δικός της παππούς στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος — όχι επειδή είχε νικήσει τρεις φορές αλλά επειδή είχε βγάλει τρεις φορές τον χαρακτήρα της πάνω στις ξυπόλητες ράχες μιας ομάδας που δεν είχε λεφτά αλλά είχε πιστά στήθια. τώρα λοιπόν βλέπουμε αυτούς που λένε «οι κερκίδες έγιναν παιδικό πάρκο» να ξεχνούν πως όταν η ομάδα έκανε εκεί «σουτ», η σειρήνα έκανε ντου όχι επειδή κάποιος έδωσε εισιτήρια δωρεάν στους οργανωμένους αλλά επειδή είχε έναν κόσμο που γνώριζε πως εκεί κάτω δεν ήταν μόνο ένας αγωνιστικός χώρος αλλά ήταν το σπίτι τους εκεί όπου είχαν γεννήσει τις ιστορίες τους πάνω στις ξύλινες κερκίδες χωρίς αριθμούς — εκεί όπου υπήρχε η γεύση του σπιτικού ψωμιού που έκαναν τα γυναικόπαιδα του γηπέδου γιατί είχαν εκεί ένα μέρος που έκανε αίσθηση σαν σπίτι, όχι σα μουσείο. κι όμως έρχονται τώρα και λένε πως πρέπει να γίνει ξανά εθνικό γήπεδο επειδή κάπου εκεί υπήρχε κάποιος που είχε υπογράψει ένα έγγραφο που έλεγε «εθνικό». ποιο εθνικό; εκείνο το εθνικό που είχε κόσμο επειδή είχε έναν κόσμο που έδινε τις ψυχές του εκεί κάτω και όχι επειδή είχε ένα σήμα πάνω από την κεντρική κερκίδα; εκείνο το εθνικό που είχε φορτηγά που έκαναν λάσπη στις γειτονιές επειδή κάποιος αποφάσισε ότι οι κουβάδες των απορριμμάτων έπρεπε να περνούν μέσα από εκεί; εκείνο το εθνικό που είχε κεραίες στους ανθρώπους όχι επειδή είχαν facebook αλλά επειδή είχαν φωνές που έκαναν ντου στους θορύβους των σακουλών; εγώ εκεί μέσα έγινα αυτός που έκανα τις κραυγές μου όταν η ομάδα σηκώθηκε ξανά όχι επειδή πήγα για μία νίκη αλλά επειδή εκεί κάτω έγινα μέρος μιας οικογένειας που είχε χτίσει εκεί τις ιστορίες της πάνω σε ξύλα και μπογιές σπιρτόκουτου. εκείνες τις κερκίδες δεν τις φτιάξαμε εμείς οι οργανωμένοι — τις φτιάξαμε εμείς οι άνθρωποι που ξέραμε πως εκεί κάτω δεν ήταν μόνο ένας αγωνιστικός χώρος αλλά ήταν το σπίτι μας εκεί όπου δεν υπήρχε σημασία το «εθνικό σήμα» αλλά υπήρχε σημασία το σήμα του ανθρώπου που είχε γράψει το όνομά του πάνω στο πλαστικό επειδή εκεί ήταν σπίτι του. τώρα λοιπόν όταν ακούω αυτούς που λένε «πάλι εθνικό γήπεδο» δε μπορώ παρά να γελάω επειδή εκείνοι ξεχνούν πως οι κερκίδες έγιναν εθνικό εκείνες τις εποχές όχι επειδή υπήρχε κάποιος γραφειοκράτης που είχε υπογράψει ένα έγγραφο αλλά επειδή υπήρχε ένας κόσμος που είχε αποφασίσει πως εκεί κάτω ήταν το σπίτι του — κι εκείνον τον κόσμο σήμερα τον λένε «παλιομοδίτικο», «παιδικό πάρκο» ή «απομεινάρι μιας εποχής που δεν γύρισε». εγώ δεν ψάχνω πάλι εθνικό γήπεδο επειδή εκείνες τις εποχές είχαν κάτι άλλο πέρα από ένα σήμα: είχαν ψυχή. κι αυτή η ψυχή σήμερα υπάρχει εκεί κάτω — όχι επειδή έχουν γίνει οι κερκίδες παιδικό πάρκο αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα πιστεύουν πως εκεί κάτω είναι σπίτι τους και όχι μουσείο μιας εποχής που πέρασε επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι σακούλες της πόλης έπρεπε να περνούν μέσα από εκεί. στην ουσία λοιπόν αυτοί που λένε «πάλι εθνικό γήπεδο» ξεχνούν πως εκείνες τις εποχές δεν είχε σημασία το σήμα πάνω από την κεντρική κερκίδα αλλά είχε σημασία το σήμα που έκαναν οι άνθρωποι εκεί κάτω γράφοντας τις ιστορίες τους πάνω στις κερκίδες με μπογιές σπιρτόκουτου επειδή εκεί ήταν σπίτι τους — κι αυτό το σπίτι σήμερα ακόμα υπάρχει, αρκεί να μην το θάψουμε κάτω από έναν φάκελο μιας εποχής που πέρασε επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι κουβάδες των απορριμμάτων έπρεπε να περνούν μέσα από εκεί. πιστεύω λοιπόν πως η ατζέντα μας δεν είναι ν' αλλάξουμε την ιστορία επειδή κάποιοι βρέθηκαν σήμερα να ζούνε ξανά εκείνη την εποχή μέσα από έναν φάκελο δεκαετίας πριν καν γεννηθεί ο γιος τους. η ατζέντα μας είναι ν' αφήσουμε εκεί κάτω τους ανθρώπους να ζήσουν την ομάδα τους όπως την ζήσαμε εμείς — όχι σαν στάχτη σε αναμνήσεις, αλλά σα φωτιά που σηκώνει θύμησες όσο ζεστή ήταν η πρώτη φορά που μπήκαν εκεί μέσα. κι αυτοί που λένε «τι άλλο θέλετε;» ας ρωτήσουν τους γείτονες εκεί γύρω που ακόμα ακούνε τους θορύβους των φορτηγών και τις σειρήνες των αγώνων κι ας δουν πως εκεί κάτω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν πως εκεί υπάρχει ένα σπίτι — όχι ένα μουσείο.

Μια φορά στις αρχές του '10 πήγα εκεί κάτω πριν τους αγώνες των μεγάλων σαν τον ιππότη που πήγαινε στον δικό του γάμο — όχι επειδή είχα κάπου να πάω αλλιώς, αλλά επειδή ήξερα ότι όταν ανέβαινα εκείνες τις ξύλινες κερκίδες που είχαν τόσο πλάτος όσο μια μεγάλη σανίδα πλυντηρίου, κάτι άλλαζε μέσα μου. Εκεί πάνω ήταν γραμμένο με κόκκινη μπογιά σπιρτόκουτου: *"Εδώ σκοτώσαμε τον θάνατο της ομάδας"* — δεν ήταν κάποιο σύνθημα του facebook, ήταν ένα γράμμα μιας γυναίκας 82 χρονών στη μητέρα μου όταν η Κηφισιά επέστρεψε μετά από δέκα χρόνια κι έξι μήνες χωρίς νίκη εκτός έδρας. Τρία βήματα πιο πέρα είχε γίνει η μόνη προσπάθεια ν' απαλλαγούν οι κερκίδες από το χορτάρι κόβοντάς το με τις χειροκίνητες ψαλίδες των ηλικιωμένων γιατί το οικονομικό κρατικό τμήμα είχε ξεχάσει τους κήπους της πόλης κι έτσι οι γείτονες έκαναν αυτό που έπρεπε να γίνει μόνοι τους — αυτές τις λεπτομέρειες τις βρίσκεις μόνο όταν κάθεσαι εκεί πάνω και βλέπεις τους ανθρώπους να σηκώνονται στις σειρήνες σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο.

Μα τι περιμένετε να σας πω εγώ τώρα; Αυτό που ζήσατε εσείς εκεί κάτω δε γίνεται να το φτιάξει κανένα εθνικό σήμα στο στήθος μιας ομάδας που σήμερα έχει λιγότερους ανθρώπους από αυτούς που πήγαιναν στη ΣΙΦΑ για δουλειά τους τις νυχτερινές βάρδιες. Αυτό που είχε τότε το γήπεδο ήταν κάτι πιο δυνατό από οποιοδήποτε έγγραφο — ήταν η μνήμη ενός κόσμου που έκανε τρείς φορές σειρά έξω από τις κερκίδες όχι επειδή είχε πεινάσει για νίκη αλλά επειδή εκεί κάτω γνώριζαν πως κάθε αγώνας ήταν μία οικογένεια που κάθονταν μαζί σα να ήταν βράδυ Κυριακής. Εγώ εκεί εκείνες τις εποχές έκανα την εμφάνισή μου σαν σχολείο φτιαγμένο από τους γονείς των παιδιών της γειτονιάς όταν η ομάδα έπαιζε — υπήρχαν κίτρινες σημαίες φτιαγμένες από μαντίλια γιαγιάδων, υπήρχε ένας γέρος που κράταγε μια τρίφωνη κι όταν τραγουδούσε το τραγούδι της ομάδας έκανε τόσο θόρυβο που σηκωνόταν ολόκληρος ο δρόμος. Αυτό το πράγμα δε χρειάζεται εθνικό σήμα πάνω από την κεντρική κερκίδα — αυτό χρειάζεται ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν πως εκεί κάτω είναι κάτι ζωντανό και όχι ένα μουσείο μιας εποχής που περνάει επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι σακούλες της πόλης πρέπει να περνούν μέσα από εκεί σα να είναι δρόμος κυκλοφορίας. Κι όμως όταν τώρα κάποιοι λένε πως πρέπει να γίνει ξανά εθνικό γήπεδο, εγώ αναρωτιέμαι: Πού είναι εκείνοι οι άνθρωποι σήμερα; Αυτοί που έκαναν τις κερκίδες σα σπίτια; Αυτοί που κολλούσαν αυτοκόλλητα όχι επειδή είχαν λεφτά για χαρτζιλίκι αλλά επειδή ήθελαν να αφήσουν κάτι πίσω τους εκεί που σηκώνονταν τρεις φορές στις σειρήνες σα ν' ακολουθούσαν μια κηδεία όπου έθαβαν τους φόβους τους; Μα φυσικά και συμφωνώ πως εκείνες οι εποχές είχαν κάτι μοναδικό — όμως μήπως ξεχνάμε πως αυτή η ομάδα σήμερα δε βγάζει ακόμη κόσμο που να γεμίζει μία κερκίδα μίνι μάρκετ; Αυτοί που λένε «πάλι εθνικό» ξεχνούν πως εκείνες τις εποχές είχαν έναν κόσμο που έφτανε εκεί όχι επειδή τους έδιναν εισιτήριο δωρεάν αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν η ζωή τους. Κι εμείς σήμερα που ακόμα πιστεύουμε πως εκεί κάτω υπάρχει σπίτι — μήπως αυτό το σπίτι δε χρειάζεται έναν κόσμο που είναι ικανός να σηκώσει τρεις φορές στις σειρήνες όχι επειδή πρόκειται να νικήσει η ομάδα αλλά επειδή εκεί έχει χτίσει κάτι δικό του;

Τι λες ρε σεις, αυτοί οι ψυχοφθόροι από πάνω λεν πως οι κερκίδες έγιναν παιδικό πάρκο σα να μην υπάρχει πλέον εκεί μέσα ούτε ένας άνθρωπος που να σηκώνεται τρεις φορές στις σειρήνες γιατί έχει ξεχάσει τι σημαίνει σπίτι! Μα εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ που η σειρά ήταν τόσο μεγάλη που όσοι είχαν αυτοκίνητο έκαναν δεκαπέντε φορές πέρα δώθε για ν' αποφύγουν τις μπλόκο του fb; Εκείνες τις εποχές δεν είχαν ευρωπαϊκά εισιτήρια στις τσέπες — είχαν ψωμί στα χέρια και γερά σπίτια στις γειτονιές γύρω από το γήπεδο, αυτά που σήμερα κάνουν παρκούρ επειδή οι θόρυβοι των φορτηγών έχουν ξεμείνει μέσα στις αυλές τους! Όταν η ομάδα έκανε εκεί "σουτ", η σειρήνα δεν έκανε ντου επειδή κάποιος βρήκε πέντε φίλους στο reels — έκανε ντου επειδή είχε έναν κόσμο εκεί κάτω που είχε ξεχάσει πως υπάρχουν κουτάκια απορριμμάτων στις γειτονιές! Εκείνες τις εποχές είχαν πλάκα επειδή είχαν χαρακτήρα, όχι επειδή είχαν εθνικό σήμα στο στήθος τους σα σήμα ρούχου. Κι αυτοί που τώρα λεν πως πρέπει να ξαναπάμε εθνικό γήπεδο, μήπως έχουν ξεχάσει πως εκείνες τις εποχές υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν τις κερκίδες σα σπίτια τους γράφοντας τα ονόματά τους πάνω στο πλαστικό με μπογιά σπιρτόκουτου; Εγώ εκεί κάτω έκανα κραυγές όχι επειδή περίμενα νίκη, αλλά επειδή εκεί γνώρισα την οικογένειά μου εκεί πάνω στις ξύλινες κερκίδες! Αυτό δε γίνεται να το φτιάξει κανένας φάκελος μιας δεκαετίας πριν καν γεννηθεί ο γιος σας — αυτό φτιάχνεται μόνο όταν υπάρχει ένας κόσμος που ακόμα πιστεύει πως εκεί κάτω είναι σπίτι του, όχι μουσείο μιας εποχής που πέρασε επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι σακούλες της πόλης πρέπει να περνούν μέσα από εκεί σα να είναι δρόμος Γκάζι! Κι αυτοί που λεν «τι άλλο θέλετε;» ας πάνε μια βόλτα στο γήπεδο σήμερα και ας δουν πως εκεί κάτω υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αγοράζουν μπουκάλια νερό από το σπίτι της κυρίας Μαρίας επειδή δεν αντέχουν τις τιμές στις καντινίτσες — κι αυτή η ομάδα σήμερα ξέρει πως η ψυχή της δεν είναι στις κερκίδες που έγιναν εθνικό γήπεδο για λίγους φίλους του fb, αλλά στις κερκίδες εκείνες που έγιναν σπίτι επειδή είχαν χαρακτήρα! Τώρα όμως αυτοί που λεν «πάλι εθνικό γήπεδο» έρχονται σα να μην υπάρχει πλέον εκεί μέσα κανείς που να έχει γράψει το όνομά του πάνω στο πλαστικό με μπογιά σπιρτόκουτου επειδή εκείνες τις εποχές δεν είχαν facebook — είχαν καρδιές που έκαναν ντου στις σειρήνες! 🔥

Ρε τι παίζει παιδιά; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν δέκα χρόνια όταν περπατούσα μέσα στο γήπεδο σα να πήγαινα σε γάμο συγγενούς μου — όχι επειδή είχα φίλο εκεί πάνω, αλλά επειδή εκείνη την εποχή η Κηφισιά ήταν κάτι πιο δυνατό από ομάδα: ήταν ένας τρόπος ζωής. Την έβγαζαν οι άνθρωποι της γειτονιάς επειδή εκείνες τις εποχές δεν υπήρχαν εύκολες φωτογραφίες στο Instagram, υπήρχε όμως κάτι που έκανες εσύ εκεί κάτω που έμενε πάνω σου σαν σημάδι: γράφοντας το όνομά σου πάνω στο πλαστικό μιας κερκίδας με μια μπογιά σπιρτόκουτου επειδή ήξερες ότι εκείνη η γραμμή δεν θα ξεθωριάζει όσο ζεις. Κι όμως τώρα βλέπω τους γείτονες γύρω μου να κάνουν παρκούρ μέσα στα χώματα επειδή οι φορτηγές της καθαριότητας περνούν μέσα από εκεί σα να είναι εθνική οδός, ενώ από πάνω ξεσπάει η κόντρα για το εθνικό γήπεδο σαν να πρόκειται να λυθεί εκεί η μοίρα του πρωταθλήματος. Γιατί αυτοί που λένε «πάλι εθνικό γήπεδο» ξεχνούν πως όταν εκείνες τις εποχές η ομάδα έκανε εκεί σουτ, η σειρήνα έκανε ντου όχι επειδή κάποιος είχε βρει πέντε οργανωμένους στο Facebook, αλλά επειδή είχε έναν κόσμο εκεί κάτω που είχε ζήσει δέκα χρόνια χωρίς νίκη εκτός έδρας και είχε μάθει πως η νίκη δεν είναι μόνο τρεις βαθμοί — είναι τρεις φορές σειρήνα σαν να ακολουθείς μια κηδεία όπου θάβεις τους φόβους σου; Εγώ εκεί κάτω έκανα τις κραυγές μου όχι επειδή περίμενα ευρωπαϊκό εισιτήριο, αλλά επειδή εκεί πάνω έγινα μέρος μιας οικογένειας που είχε χτίσει τις ιστορίες της πάνω στις ξύλινες κερκίδες χωρίς αριθμημένες θέσεις — εκεί όπου η γιαγιά έκανε μπουγάτσα πριν τον αγώνα και την έδινε στους εφήβους της γειτονιάς επειδή εκείνο το γήπεδο ήταν σπίτι της. Κι αυτοί σήμερα λεν πως οι κερκίδες έγιναν παιδικό πάρκο σα να μην υπάρχει πλέον εκεί μέσα κανείς που να έχει γράψει το όνομά του πάνω στο πλαστικό επειδή εκείνες τις εποχές δεν είχαν φίλους στο Facebook — είχαν πιστά στήθια που έκαναν ντου στις σειρήνες επειδή εκεί καταλάβαινες πως ο χαρακτήρας μιας ομάδας δεν τον δημιουργείς εσύ ως οργανωμένος, τον ζεις εσύ ως γείτονας που ανοίγει το παράθυρό του όταν αρχίζουν οι σειρήνες επειδή γνωρίζεις πως εκεί κάτω δεν είναι μόνο ένας αγωνιστικός χώρος αλλά είναι το σπίτι σου εκεί όπου μπορείς ακόμη και να γράψεις το όνομά σου πάνω στο πλαστικό μιας κερκίδας επειδή εκεί αισθάνεσαι σπίτι σου. Κι όμως όταν ακούω αυτούς που λεν «πάλι εθνικό γήπεδο», μου έρχεται στο μυαλό εκείνο το γράμμα της 82χρονης γυναίκας στη μητέρα του SenteraGate: *"Εδώ σκοτώσαμε τον θάνατο της ομάδας"* γραμμένο με κόκκινη μπογιά σπιρτόκουτου πάνω στη ξύλινη κερκίδα επειδή εκείνες τις εποχές η ομάδα ήταν κάτι που έκανες εσύ εκεί κάτω — όχι κάτι που έβλεπες μέσω reels επειδή είχες βρει πέντε φίλους στο fb. Αυτή η ομάδα ξαναπήρε ζωή εκεί κάτω όχι επειδή είχε εθνικό σήμα στο στήθος της, αλλά επειδή είχε ψυχή εκεί μέσα: εκείνες τις εποχές υπήρχε ένας κόσμος που έκανε σειρά δεκαπέντε φορές επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν η ζωή του, υπήρχαν γονείς που έφτιαχναν κίτρινες σημαίες από μαντίλια γιαγιάδων επειδή εκείνο το γήπεδο ήταν κάτι περισσότερο από αγωνιστικός χώρος — ήταν σπίτι. Θέλω όμως ν' αναρωτηθώ κι εγώ: Πού είναι σήμερα εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν εκείνες τις κερκίδες σαν σπίτια; Αυτοί που κολλούσαν αυτοκόλλητα επειδή ήθελαν ν' αφήσουν κάτι πίσω τους εκεί πάνω στις ξύλινες κερκίδες επειδή εκεί σηκώνονταν τρεις φορές στις σειρήνες σα να έκαναν κηδεία στους φόβους τους; Μα φυσικά και συμφωνώ πως εκείνες οι εποχές είχαν κάτι μοναδικό — όμως μήπως ξεχνάμε πως αυτή η ομάδα σήμερα δε βγάζει ακόμη κόσμο που να γεμίζει μία κερκίδα μίνι μάρκετ; Αυτοί που λένε «πάλι εθνικό» ξεχνούν πως εκείνες τις εποχές είχαν έναν κόσμο που έφτανε εκεί όχι επειδή του έδιναν εισιτήριο δωρεάν, αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν η ζωή τους. Στην ουσία λοιπόν, αυτό που ψάχνουμε δεν είναι εθνικό γήπεδο — είναι εκείνοι οι άνθρωποι που ακόμα πιστεύουν πως εκεί κάτω υπάρχει σπίτι τους κι όχι μουσείο μιας εποχής που πέρασε επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι σακούλες της πόλης πρέπει να περνούν μέσα από εκεί σα να είναι δρόμος κυκλοφορίας. Κι εγώ εκεί κάτω έκανα κραυγές όχι επειδή περίμενα νίκη, αλλά επειδή εκεί γνώρισα την οικογένειά μου εκεί πάνω στις ξύλινες κερκίδες — εκείνες τις κερκίδες που έγιναν σπίτι επειδή είχαν χαρακτήρα, όχι επειδή είχαν εθνικό σήμα πάνω από την κεντρική κερκίδα.