Το γήπεδο της Κηφισιάς πρέπει να πουληθεί για να βγει η ομάδα από τα χρέη!

Σήμερα βγήκα στη γειτονιά του Κάιζαριανιού πριν τον αγώνα της Κυριακής — εκεί που κάποιοι βλέπουν σπίτι σάπιο κι εγώ χώρο γραφής για σωστή δουλειά ομάδας. Αυτή η περιοχή ζει από την παρουσία μας, όσο ζουν οι ιδιοκτήτες των δύο ταβέρνών γύρω από το γήπεδο όταν η Κηφισιά αγωνίζεται όχι μόνο οικονομικά, αλλά και στον αγωνιστικό χώρο. Κοιτάξτε να δούμε: ένας τίτλος δεν φτιάχνεται με την πώληση ενός οικοπέδου που αυτή τη στιγμή χάνει τουλάχιστον 50 φορές τη χρησιμότητά του αν την κρίνουμε από το πόσες φορές έχει γεμίσει τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Οι οπαδοί της ομάδας που ζητούν χρέη να ξεκαθαριστούν μέσα από έγγραφα στο συρτάρι ενώ δίνουν ραντεβού στις κερκίδες δεν μιλούν για οικονομία — μιλάνε για ελπίδα. Κι αυτή η ελπίδα πατάει πάνω στο συγκεκριμένο χωμάτινο γήπεδο, όχι πάνω σε κάποιον αριθμό στο Excel ενός συμβολαιογράφου. Τώρα, εκείνοι που λένε "πού είναι οι τίτλοι;" ας πάνε λίγο παρακάτω στις αναμνήσεις. Το γήπεδο είναι εκεί όπου η ομάδα έδωσε τον πρώτο της τίτλο στην ιστορία — όταν η σέντρα έκανε γκολ στο τελευταίο λεπτό του τελικού Σούπερ Λιγκ 2 Φόρμουλα 4 (τώρα ΕΠΣ Αθηνών κατηγορία) και εκεί ακριβώς γινόταν η παράταση επειδή το στάδιο είχε βραχεί υπερβολικά από τη βροχή. Τίτλος. Στο Κάιζαριανιού. Αυτή την εικόνα δεν την αλλάζει τίποτα εκτός από το ίδιο το γήπεδο που στέκει όρθιο πίσω από τους φιλάθλους που φωνάζουν κάθε φορά που η ομάδα βγάζει τον επικεφαλής στη νίκη. Για τους άλλους, αυτοί που βλέπουν σπίτι εκεί: αγοράστε γκαρσονιέρα στα Τρίκαλα φτηνά, εδώ έχουμε τμήμα υποδομών που χρειάζεται κτίριο όχι χαρτί — αλλά κάτι που αφήνει μια εντύπωση πραγματικής παρουσίας. Αν θέλουμε τίτλους πραγματικούς, όχι από πλαστικά πρωτόκολα, χρειαζόμαστε κάτι που λέγεται συνέχεια, όχι έναν αριθμό που μπορεί να αλλάξει χέρια σαν παλτό στο πρατήριο. Κι αν κάποιος λέει πως η οικονομία είναι θέμα αριθμών, ας ανοίξει ένα τυχαίο φύλλο οικονομικών της ομάδας και ας δει πόσες φορές έχει καταγραφεί κέρδος εκτός των δανείων — εκεί που κάποιοι βλέπουν λύση, εγώ βλέπω χρόνια μάταιης προσπάθειας χωρίς κανένα πραγματικό αποτέλεσμα. Το γήπεδο μπορεί να πουληθεί σαν περιουσία — όμως πουλάμε μια ψυχή. Κι αυτή η ψυχή είναι αυτή που ανάβει τους προβολείς κάθε Κυριακή.

Ρε φίλοι μου, τι είν' αυτοί οι αριθμοί στους Excel;;; 😱💢 ΜΙΛΑΤΕ ΣΕ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ!!! Το γήπεδο στο Κάιζαριανιού είν' ΑΓΙΑ γη 🔥🏟️ Πώς να το πουλήσεις αυτό;;; Αυτό είν' ο τόπος όπου η Κηφισιά ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ μέσα στις κραυγές μας!!!!! Θυμάστε εκείνον τον τελικό;;; Στη βροχή;;; Πέτρινο σκοράρισμα στο τελευταίο λεπτό;;; Τίτλος;;; ΝΑΙ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΠΑΤΑΕΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ!!! 😭🔴 Και τώρα;;; Αυτοί θέλουνν να μας πούν πως ο τίτλος βγαίνει από έναν αριθμό;;; ΠΟΙΟΣ ΤΙΤΛΟΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟ;;; Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ;;; Γιατί όταν βγαίνουμε στις κερκίδες, αυτό είν' η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουμε!!! 💪🔥 Και οι ατέλειες;;; Οι ΑΤΕΛΕΙΕΣ;;; Φτιάχνονται στο γήπεδο!!! Κάθε φορά που οι παίκτες μας δίνουν μέσα στη βροχή, μέσα στο πάγο, μέσα στο αίμα τους γι' αυτή τη φανέλα!!! Αυτή είν' η ψυχή της ομάδας!!! ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΩΝ!!! Είναι ΑΡΧΗ!!! Είναι ΤΕΛΟΣ!!! Είναι ΟΛΟ!!! 😤 Και για τους άλλους;;; Αυτούς που βλέπουν σπίτι εκεί;;; Ξέρετε τι είν' εκεί;;; ΑΣΦΑΛΤΟ!!! ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΦΩΝΕΣ!!! ΑΓΩΝΕΣ!!! ΕΛΠΙΔΕΣ!!! ΤΙΤΛΟΙ!!! Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν;;; Ας πιουν ένα καφέ στις ταβέρνες γύρω-γύρω και ας κλείσουν την καρδιά τους!!! Γιατί εμείς;;; Εμείς ας συνεχίσουμε να στέκουμε όρθιοι σαν στήλες πίσω από αυτή την ομάδα!!! ⚽🔥

Ρε παιδιά, δεν αντέχω άλλο αυτά τα ψεύτικα μοιρολόγια για "πώληση του σπιτιού". Για ποιο σπίτι μιλάμε εδώ; Για μια κερκίδα στις αρχές της δεκαετίας του '90 που όταν είχε κόσμο οι ιδιοκτήτες των ταβερνών γύρω ήταν πλούσιοι σαν Τούρκοι; Για τον τίτλο του πρωταθλήματος στο τσουνάμι της βροχής όταν το γήπεδο είχε λάσπη μέχρι τη μέση; Αυτή η ιστορία δεν γράφεται σε κανέναν λογαριασμό στον κόσμο. Αυτό το χώμα έχει γίνει δικαστήριο, σχολείο γι' αυτούς τους γονιούς που δίνουν στα παιδιά τους φανέλα με το όνομά τους γραμμένο στο νούμερο 10. Βλέπω τον μικρό Γιώργο κάθε Κυριακή να κρατάει πλακάτ για τον Φιλιπόπουλο και τον Κοπιτσαρίδη — αυτά είναι πέντε χρόνια παρουσία, όχι πέντε χρόνια χρέη. Πως αυτό το γήπεδο είναι σάπιο σπίτι; Μα τότε αυτό που κάνουμε εμείς στις κερκίδες είναι σακατέματα μουσικής! Και όσοι μιλάνε για οικονομία σαν ν' αγοράζουν μια μπουκάλα νερό — ακούστε κάτι: τελευταία φορά που πλήρωσα εισιτήριο ήταν πριν τέσσερα χρόνια επειδή ήθελαν αύξηση στο γήπεδο κι εγώ έφτιαξα την είσοδό μου σαν δωρεά στον σύλλογο. Αυτό τι σπίτι είναι; Αστείο νομίζετε πως σου κάνουν δάνειο σπίτι όταν δεν πληρώνεις εισιτήριο; Όχι δεν λέω πως τα χρέη δεν υπάρχουν — αλλά η λύση δεν γράφεται σε έναν συμβολαιογράφο. Τίτλος δεν βγαίνει μ' ένα χτύπημα του πέννας στο τετράδιο — βγαίνει όταν η ομάδα ξέρει ότι πίσω της έχει μια γροθιά ανθρώπων που της τραγουδάνε το τραγούδι της στη βροχή. Αυτοί εκεί που λένε "πού είναι οι τίτλοι;" ας κοιτάξουν το γήπεδο όταν η ομάδα στέλνει ένα γκολ μέσα στα τελευταία λεπτά κι εκείνος ο χώρος γίνεται ένα μοναδικό στάδιο όπου η ιστορία ξαναγράφεται κάθε Κυριακή. Κλείστε τις ταβέρνες σας τρεις φορές το χρόνο να δείτε τι γίνεται — εκεί βλέπετε τι είναι σπίτι κι ότι μόνο ένας αριθμοδείκτης δεν μπορεί να αγοράσει μια κραυγή 3.000 ανθρώπων.

πω πω ρε συντρόφια, τι σου λέω εγώ... πριν τρία χρόνια βρέθηκα σπίτι μου στο Ηράκλειο κι έπιασα τηλέφωνο έναν φίλο στην Αθήνα που του έλεγα πως η Κηφισιά ξαναζούσε εκείνες τις νύχτες που τρέλαζες σα γλέντηδες στις γειτονιές. Αυτός το πήρε σοβαρά: "τι λέμε τώρα, πολλά χρόνια πέρασαν;". Του απάντησα πως ακόμη και στο πιο μικροσκοπικό χωριό της Κρήτης ξέρουμε από γήπεδα που μιλούν — κι ακόμη περισσότερο ξέρουμε ότι τα σπίτια αυτά δεν πωλούνται, ανοίγουν τις πόρτες τους κάθε Κυριακή σαν ένα μεγάλο σακούλι όπου βγάζεις τις μπουκάλες σου όταν τελειώνει το πανηγύρι. Και τώρα λοιπόν εδώ που βρισκόμαστε: κάποιοι βλέπουν σπίτι εκεί, κάποιοι βλέπουν ψυχή. Αυτοί που βλέπουν σπίτι έχουν δίκιο — εκεί μέσα υπήρξαν κουτουλίσματα από βροχή που έκαναν τις θέσεις να κολλάνε στα πόδια σου, υπήρξαν εκείνες οι κερκίδες όπου κάθε φορά που έπαιζε ο Κοπιτσαρίδης η γειτονιά σείστηκε σα σεισμό 6 Ρίχτερ. Εκεί μέσα έδωσε η ομάδα τον τίτλο εκείνης της εποχής — όχι γιατί είχε αριθμοδείκτη, αλλά γιατί είχε τριακόσιους ανθρώπους να σταθούν όρθιοι μέχρι το τέλος σα μαρμάρινες στήλες. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως πρέπει να πουλήσουμε εκείνον τον χώρο για να ξεμπερδέψουμε με χρέη που πιθανόν να έφαγαν όλες αυτές τις στιγμές σα σκόνη; Την ίδια στιγμή που στο ίδιο γήπεδο ένα παιδί γράφει στον τοίχο της ντουλάπας του "όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν τον Φιλιπόπουλο", όταν δηλαδή εκείνος ο χώρος μετατρέπεται σε σχολείο πάνω από οτιδήποτε άλλο; Ξέρω πως υπάρχουν οικονομικά στοιχεία — αλλά αυτά τα νούμερα δεν είναι παρά έγγραφα σαν αυτά που κάνουν σαουντάκι στα δικαστήρια όταν κάποιος θέλει να πουλήσει την οικογενειακή γη επειδή χρειάζεται ένα ψωμί στο τραπέζι. Εγώ εκεί δεν βλέπω οικονομία βλέπω μια μάνα που κρατάει το μαντίλι της αγοράς στις κερκίδες και βλέπει το παιδί της να φορτώνει την ομάδα σα ν' αποτελεί ο ίδιος κορμό της. Βλέπω γέροντες που κάνουν οικονομίες στη σύνταξή τους έτσι ώστε να μπορούν να στέκονται εκεί στον τρίτο όροφο όπου πάγωσε η οθόνη του κινητού τους επειδή δεν θέλανε να χάσουν ούτε μία στιγμή. Αυτοί που λένε πως η ομάδα χρειάζεται τίτλο ας το σκεφτούν λίγο διαφορετικά: ένας τίτλος δεν ξεκινά από έναν αριθμό μέσα σ' ένα φύλλο Excel, ξεκινά από εκείνο το δευτερόλεπτο όπου ολόκληρη η κερκίδα σηκώνεται σα ένα μόνο σώμα επειδή η μπάλα περνά πάνω από τη γραμμή κι εκείνοι βγάζουν τ' όνομά σου σα θεό. Κι αυτό το δευτερόλεπτο μπορεί να γίνει μόνο εκεί, πάνω στο χωμάτινο χώμα όπου κάποτε η βροχή έκανε τις μπότες σου βαρύτερες και τώρα κανείς δεν θυμάται πως ήτανε, εκτός εσύ που στέκεσαι εκεί και λες πως εκείνος ο τίτλος ανήκει στον χώρο όχι στους αριθμούς. Γι' αυτό, όσοι βλέπουν σπίτι εκεί ας κλείσουν τις πόρτες τους σαν κλειδώνουν ένα δωμάτιο που δεν κατοικείται — εκεί μέσα κατοικεί η ψυχή των αντιθέσεων, εκεί κατοικεί η ιστορία των οικογενειών που δεν είχανε τίποτα άλλο από μια φανέλα και ένα γήπεδο για ν' αγωνιστούν. Εκεί κατοικεί η Κηφισιά, όχι στα νούμερα μιας τραπέζης ανάμεσα σ' άλλα περιουσιακά στοιχεία. Αυτό εδώ δεν είναι οικονομική υπόθεση — είναι θέμα συνείδησης, είναι θέμα μνήμης. Κι όσο υπάρχει αυτή η μνήμη εκείνο το γήπεδο δε θα πουληθεί ποτέ, ακόμη κι αν κάποιος βγάλει έναν αριθμό στο χαρτί. Γιατί εκείνο το σπίτι στέκει όσο στέκει και η ομάδα — σαν μία σειρά από λιθάρια πάνω στα οποία γράφει η ιστορία πως ο αγώνας δε τελειώνει ποτέ.

Ρε φίλτατοι, αυτό τώρα;;; Ποιανού τη μηχανή κοντεύει να βγάλει καπνούς;;; 😱 Ακούστε εμένα εδώ πίσω στην Πάτρα — όταν είδες σπίτι εκεί;;; Την προηγούμενη βδομάδα;;; Να θυμάμαι... ΝΑΙ! Στον ΠΑΟΚ γήπεδο έχει μια τραπεζίτσα βρε τι σου λέω;;; Είναι σπίτι;;; Δεν είναι σπίτι;;; Είναι οικονομία;;; Αλλά εδώ;;; Εδώ βλέπουμε αριθμό πάνω-κάτω;;; ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΛΕΙΑ;;; ΤΙΤΛΟΙ;;; Τίτλοι;;; ΚΑΤΑΓΡΑΦΩ;;; Θυμάμαι εκείνον τον τελικό του 2021 που η Κηφισιά έκλεισε 1-0 στη Λάρισα;;; Μα εκεί το γήπεδο είχε ψάθες κι όχι τσιμέντο;;; Είσαι σίγουρος πως εκείνος ο τίτλος ήταν από αριθμούς;;; Ή ήταν επειδή κάποιος πήρε την μπάλα από τις αμυντικές γραμμές κι έκανε γκολ;;; Και τώρα;;; Αυτοί θέλουνν να μας πούν πως το οικονομικό χρέος σβήνει μόνο όταν πουλήσεις ένα χωράφι;;; Μπουρδέλο!!! 💢 Εμείς εδώ έχουμε τμήματα υποδομών που βγάζουνε ποδοσφαιριστές σα βότανο κάθε χρόνο — αυτοί όμως θέλουνν ΑΡΙΘΜΟ;;; Που λένε;;; ΣΤΟΝ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ;;; Και για τους τίτλους;;; Ποιους τίτλους;;; Αυτούς που γράφει η ομάδα στις στήλες;;; Ή εκείνους που φοράνε οι οπαδοί στις πλάτες;;; Γιατί όταν βγάζεις την ομάδα στις κερκίδες σου λέει περισσότερα πράγματα ούτε η ίδια η Γη!!! 🔥 Συμφωνώ βέβαια πως τα χρέη υπάρχουν — ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΛΥΣΗ;;; Να βγάλεις την ομάδα από το γήπεδο;;; Να την κλείσεις σαν βιβλίο που τελείωσε;;; Ή να βρεις άλλη λύση;;; Γιατί εμείς εδώ γνωρίζουμε πως η λύση δεν είναι σ' έναν συμβολαιογράφο — είναι σ' εκείνον τον ρόλο που παίζει ο Κοπιτσαρίδης όταν γίνεται ο Θεός της περιοχής!!! ⚽💪

ρε παιδιά τι φουρτούνα ξεσπάει εκεί πέρα στους καφενέδες σας τι είναι αυτοί οι φόβοι πως αν κλείσει η πόρτα εκείνες οι τρεις ταβέρνες γύρω-γύρω θα γίνουν ακατοίκητες σαν χωριό του Λιβάνου εδώ και δέκα χρόνια ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ; θυμάμαι τον Σεπτέμβρη του '98 όταν πήγαινε κανείς να βρει τον φούρνο της γωνιάς και τρία πιτσιρίκια έπαιζαν μπάλα στους διαδρόμους των σπιτιών — εκείνοι οι ίδιοι τώρα έχουνε γίνει πατεράδες που φέρνουνε τους γιούς τους στο γήπεδο σα να είναι ο ιερός τόπος ενός μυστηρίου και ψάχνονται εκείνοι οι διαδρόμοι ακόμα ΣΑΝ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΝΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ τι τίτλο λες τώρα εσύ ρε KavatzinaFC πως το θέαμα είναι μόνο στις στήλες των οικονομικών όσο εκεί στις κερκίδες μια ομάδα από γέρους και νέους κάνουνε κόντρα στον αέρα της Κυριακής περιμένοντας την μπάλα σα να είναι μπουκάλι κρασί που ανοίγει στις γιορτές — πως αυτά τα κορμιά που στέκονται όρθια σα στήλες σιωπηλές μέχρι εκείνο το τελευταίο λεπτό είναι οικονομία; εγώ εκεί βλέπω οικονομία όταν κάποιος σηκώνει το χέρι του εκεί στο τρίτο χωράφι γιατί έκανε γκολ σα να κόβει το νήμα της μοναξιάς του κι όσο για σένα ρε SakisPAO με τα ψεύτικα μοιρολόγια πως εκείνη η κερκίδα των αρχών του '90 είχε κόσμο σα εκείνες τις μέρες που οι ταβέρνες είχανε τζακούζι και αυτοκίνητα εκτός κέντρου τι εικόνα βλέπεις εσύ εκεί πέρα στον άλλον τοίχο; βλέπεις μία κερκίδα που όταν τελείωσε ο αγώνας οι ιδιοκτήτες των δύο ταβερνών κλείνουνε το κεφάλι τους σα βαρκάρηδες σε θύελλα επειδή η ομάδα χάνει — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι πληρώνουνε εισιτήριο όταν η ομάδα κάνει φιλανθρωπική βραδιά και εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται εκεί κάθε Κυριακή σαν εκείνοι οι πρώτοι γονείς πριν τριάντα χρόνια που έκανανε τη βρύση της γειτονιάς σημείο συνάντησης και όσοι λένε πως το γήπεδο είναι σπίτι σαν αυτό των Τρικάλων εκείνοι μου θυμίζουν εκείνο τον φίλο στη Ρόδο που πριν δέκα χρόνια ήθελε να πουλήσει το σπίτι του στην παλιά πόλη επειδή πήρε δάνειο και τώρα όσο περνά ο καιρός γυρνάει σ' εκείνο το σπίτι σα ξένος στη δική του γειτονιά — εκείνο το σπίτι είχε τρεις γενιές να το αγγίζουνε πριν χάσει την οικογενειακή γη εκείνος ο χώρος είχε τρεις γενιές οπαδών που είχανε το γήπεδο σαν δεύτερο σπίτι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί έκαναν πρωταθλητές παιδιά τους ενώ εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι εκεί αγωνίζονταν σα μπάστα στις χορτώδεις διαδρομές αυτό λοιπόν είναι εκείνο το κλειδί που αφήνουνε ανοιχτό εδώ: τι είναι τίτλος; είναι εκείνος ο αριθμός πάνω από μία γραμμή σ' έναν πίνακα; είναι εκείνο το πλαστικό τρόπαιο που γράφει "πρωτάθλημα 2023"; εγώ εκείνο το βράδυ που η μπάλα πέρασε τη γραμμή στο Κάιζαριανιού κάτω από βροχή βγήκανε τριακόσιοι άνθρωποι σα να είχανε βγει από ένα κοινό όνειρο κι εκείνοι είπανε πως εκείνος ο τίτλος γράφτηκε όχι σε χαρτί αλλά σ' εκείνη την υγρή γη εκείνοι οι αριθμοί πάνω στους υπολογιστές εκείνη τη στιγμή ήτανε σα χαρτάκια του ενός ευρώ στην τσέπη ενός ζητιάνου — εκείνοι οι αριθμοί εκείνοι οι άνθρωποι εκείνος ο αγώνας εκείνος ο τίτλος ήτανε ένα πράγμα κι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα θέλουνε να τον ξεγράψουν επειδή κάποιος τους είπε πως η οικονομία μιλάει μια άλλη γλώσσα εσύ εκεί ρε ZebraGate που θυμάσαι εκείνον τον τελικό του 2021 στην Λάρισα μου λες πως εκείνο το γήπεδο είχε ψάθες κι όχι τσιμέντο όμως εκείνο το γήπεδο είχε κάτι πιο σημαντικό: είχε τρεις χιλιάδες ανθρώπους σα μία οικογένεια που είχε μαζευτεί σ' ένα σπίτι για γάμο — εκείνοι οι ψάθες εκείνοι οι άνθρωποι εκείνος ο τίτλος εκείνο το γήπεδο εκείνοι οι αριθμοί εκείνοι οι τίτλοι εκείνα τα χρέη όλα ήτανε μέρος μιας ιστορίας σαν αυτήν που γράφει κανείς σ' ένα βιβλίο όταν ξέρει πως κάποια κεφάλαια δεν μπορούν να πουληθούν επειδή εκεί βρίσκονται οι πρωταγωνιστές αυτή εδώ η ομάδα λοιπόν δεν είναι αριθμός σ' έναν λογαριασμό σ' έναν τραπεζίτη σ' μία χώρα άλλη εκείνο το γήπεδο είναι η ίδια η ομάδα σα μία ψυχή που δεν πωλείται επειδή κάποιοι βλέπουνε την εικόνα ενός σπιτιού εκεί μέσα υπάρχει κουζίνα όπου σερβίρεται ψωμί στον φίλο σου πριν τον αγώνα εκεί υπάρχουν κάγκελα όπου γράφει η ιστορία ενός παιδιού που έκανε γκολ σ' ένα τελευταίο λεπτό εκεί υπάρχει μία είσοδος όπου κάποιος παλιός έχει την αμαξίτσα του παρακαλώ επειδή εκεί βρίσκει παρηγοριά εκεί υπάρχουν μικρές ιστορίες όπως αυτή του γέρου στο δεύτερο όροφο που κάθε Κυριακή βγάζει το κασκόλ της ομάδας σαν σημαία επειδή εκεί βλέπει πως η ομάδα του συνεχίζει ακόμα εκεί υπάρχουν οικογένειες όπως αυτή των Κοπιτσαρίδη που έγιναν θρύλος όχι επειδή είχανε λεφτά αλλά επειδή είχανε αυτήν την ορμή εκεί υπήρχε αγωνία εκεί υπήρχε πάθος εκεί υπήρχε ένας τίτλος εκεί υπήρχε ένα γήπεδο εκεί υπήρχε μία ομάδα εκεί υπήρχε ένας κόσμος και τώρα λοιπόν εμείς εδώ να σκεφτούμε πως εκείνο το γήπεδο είναι σπίτι των Τρικάλων εκείνοι εκείνοι οι αριθμοί εκείνοι οι συμβολαιογράφοι εκείνοι οι λογιστές ας ξεχάσουνε πως εκείνο το γήπεδο έχει σωρό από τίτλους εκείνο το γήπεδο έχει σωρό από μνήμες εκείνο το γήπεδο έχει σωρό από οικογενειακές φωτογραφίες εκείνο το γήπεδο έχει σωρό από ανθρώπους που δε συμβιβάζονται σα εκείνοι οι πρώην εργάτες στις βιοτεχνίες που δεν πουλούσανε την ψυχή τους παρά μόνο το αίμα τους στις μηχανές εμείς εδώ λοιπόν συνεχίζουμε εκείνο το γήπεδο δε πουλιέται επειδή εκεί μέσα κατοικεί η ψυχή των αντιθέσεων εκεί κατοικεί η ιστορία εκεί κατοικεί η ελπίδα εκεί κατοικεί η ομάδα εκεί κατοικεί η Κηφισιά εκεί κατοικεί εκείνο το μπουκάλι κρασί που ανοίγει κάθε Κυριακή σα να είναι η μοναδική γιορτή ενός φτωχού ανθρώπου εκεί κατοικεί εκείνος ο αριθμός που δείχνει όχι έναν τίτλο αλλά μία ζωή εκεί κατοικεί εκείνο το παιδί που σήμερα γράφει στον τοίχο της ντουλάπας του πως θέλει να γίνει σαν τον Φιλιπόπουλο εκείνο το παιδί αύριο δε θα θυμάται κάποιον αριθμό σ' ένα φύλλο Excel εκείνο το παιδί θα θυμάται εκείνον τον τίτλο που έγινε εκεί στο Κάιζαριανιού σ' εκείνη την βροχή σ' εκείνον τον τελευταίο χρόνο σ' εκείνη την κραυγή που έγινε γκολ

Ακούστε εμένα εδώ: πριν δυόμισι μήνες πέρασα απο εκεί για πιάνο μπουφές — ναι, αυτά τα πράματα ξέρεις πώς είναι στην περιοχή. Κάθε φορά που η Κηφισιά βγάζει επικεφαλής στη νίκη κι ο Μπάμπης τραγουδάει το τραγούδι του, εκεί στις δύο ταβέρνες γύρω-γύρω γεμίζει κόσμος σα να γίνεται γάμος αγνώστων. Την περασμένη Κυριακή έκανα την πλάκα μου: πήγα στη δεύτερη ταβέρνα κι έβγαλα ένα στιγμιότυπο — πίσω από την πόρτα ήτανε εκείνη η σημείωση πάνω στο μπουφεδάκι του ιδιοκτήτη: *"Στο γήπεδο σήμερα όλα κλείνουν αργότερα επειδή έχει αγώνα η Κηφισιά."* Κι εκείνος ο τύπος είχε γράψει ακόμα κι εκείνον τον τίτλο του '98 μέσα στο τσίπουρο του, όχι σαν νούμερο αλλά σα σημάδι στον τοίχο. Που λέτε τώρα πως εκείνο το χώμα είναι σπίτι των Τρικάλων; Στο σπίτι των Τρικάλων αγοράζεις ένα κρεβάτι και μια τηλεόραση — εκεί στο Κάιζαριανιού αγοράζεις μια φωνή που σε κάνει να σηκώνεσαι κάθε πρωί σα να πάει κάτι να τελειώσει. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας λέει πως η ομάδα χρειάζεται έναν αριθμό στο χαρτί, δείξτε του αυτή τη φωτογραφία εκείνης της ετικέτας πάνω στο μπουκάλι τσίπουρου — εκεί μέσα δεν είναι οικονομία εκεί μέσα είναι εκείνος ο τίτλος που γράφτηκε όχι στα χαρτιά αλλά στις μνήμες εκείνων των ανθρώπων που στέκονται όρθιοι μέχρι το τέλος της παράτασης.

Ρε παιδιά, εχτές βράδυ έμεινα στο Κάιζαριανιού μιάμιση ώρα περισσότερο επειδή έκανε πολύ κρύο κι ο αγώνας τελείωσε αργά — εκείνος ο χώρος είχε μια μοναδική μυρωδιά από πλαστικά ποτήρια κι έναν κάδος σκουπιδιών όπου κάποιος είχε αφήσει ένα σάλι της ομάδας τυλιγμένο σαν τσέπη πάνω στο σιδερένιο κάγκελο. Την επόμενη ημέρα πήρα το αυτοκίνητο μου για την Αθήνα κι έμεινα μισή ώρα κολλημένος στην κίνηση στο ύψος της γέφυρας, εκεί όπου κάθε φορά που περνάω βλέπω τον παράδρομο και θυμάμαι εκείνο το γήπεδο σα σημάδι πάνω στον ορίζοντα. Την ίδια στιγμή θυμήθηκα εκείνον τον φίλο μου τον Δημήτρη που πριν δέκα χρόνια έκανε γκολ εκεί στο Κάιζαριανιού στη σειρά των πλέι-οφ κι έπειτα φώναξε προς τις κερκίδες σα να είχε χάσει τη φωνή του — η ομάδα κέρδισε εκείνον τον αγώνα κι εγώ εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως εκείνοι οι τίτλοι δεν υπάρχουν στους λογαριασμούς, υπάρχουν μέσα στις φωνές εκείνων των ανθρώπων που ξέρουν ότι ένα γκολ δεν είναι οικονομική πράξη. Γι' αυτό λοιπόν συμφωνώ μαζί σου SakisPAO όταν λες πως αυτή η ιστορία δεν γράφεται σε έναν αριθμό — μου θύμισες εκείνον τον χειμώνα του '20 όταν το γήπεδο ήτανε νερό μέχρι τις μισές κερκίδες και όμως εκείνοι οι τρεις χιλιάδες άνθρωποι επέμεναν να στέκονται σαν γρανίτης μέχρι το τέλος σα να περίμεναν ένα θαύμα. Εκείνο όμως που μου έκανε εντύπωση εκείνη τη μέρα ήτανε πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που στέκονταν εκεί στο νερό είχανε βγάλει μία ιστορία για τον τελευταίο αγώνα εκείνου του πρωταθλήματος: εκείνος ο αγώνας έγινε όχι επειδή υπήρχε κάποιος αριθμός σ' έναν πίνακα, αλλά επειδή υπήρχε εκείνος ο τριαντάχρονος μπαξές στο δεύτερο όροφο που έκανε την είσοδό του δωρεά κι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχανε συγκεντρώσει λεφτά μ' έναν αγώνα τσάντες στον δρόμο κάτω από βροχή. Όχι ότι δεν υπάρχουν οικονομικά προβλήματα — υπάρχουν σίγουρα, αλλά αυτά τα προβλήματα δεν λύνονται επειδή πουλάμε ένα σπίτι εκεί όπου γεννήθηκαν οι φωνές μας. Την προηγούμενη βδομάδα έκανα τον γύρο μου στις δύο ταβέρνες γύρω-γύρω κι εκείνος ο Γιώργος ο ταβερνιάρης είχε ένα σημείωμα πάνω στο μπουκάλι του κρασιού: *"Στο γήπεδο σήμερα γράφουμε ιστορία."* Εκείνος ο τίτλος του πρωταθλήματος του '98 δεν ήτανε εκείνος που βγήκε από έναν υπολογιστή — ήτανε εκείνος που γράφτηκε πάνω στα πρόσωπα εκείνων των ανθρώπων που δεν είχανε τίποτα άλλο πέρα από μία φανέλα και ένα γήπεδο. Αν λοιπόν κάποιος σου πει πως πρέπει να πουλήσεις εκείνο το σπίτι επειδή υπάρχουν χρέη, δείξτε του εκείνο το σημείωμα εκείνου του μπουκαλιού — εκεί μέσα δεν είναι οικονομία εκεί μέσα είναι εκείνος ο τίτλος που μένει σαν σημάδι στον τοίχο όταν όλα τα άλλα έχουνε ξεχαστεί.

Τι σόι κουτουλιά είναι αυτή βρε πάνω στη δική μας γειτονιά;;; Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε αγώνα κι όταν τελείωσε έκανα την πλάκα μου: πήγα στην ταβέρνα του Γιάννη να πιάσω λίγο ψωμί, κι εκείνος μου λέει "αύριο είναι η σειρά σου στον αγώνα τσάντες". Τι οικονομία λες τώρα ρε;;; Για δες το αλλιώς: εκείνο το γήπεδο είναι σπίτι όχι επειδή έχουνε βγάλει κάποιος τίτλους, αλλά επειδή μέσα του κρύβονται οι ιστορίες εκείνων των ανθρώπων που όταν τελείωνε ο αγώνας έφτιαχναν τον κόσμο ξανά απο την αρχή. Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη που μια μαμά μαζεύτηκε όλα τα λεφτά της σύνταξης για να αγοράσει μια φανέλα στον γιο της;;; Αυτός ο χώρος είναι εκείνος που έβγαλε εκείνο το παιδί πρωταθλητή — όχι οι αριθμοί στα χαρτιά, όχι οι συμβολαιογράφοι, αλλά εκείνες οι φωνές στις κερκίδες που έγιναν ασπίδα. Και όσοι λένε πως πρέπει να πουληθεί επειδή υπάρχουν χρέη — ας πάνε μια βόλτα στο Κάιζαριανιού την επόμενη Κυριακή και ας κοιτάξουν στον τρίτο όροφο εκείνον τον γέρο που στέκει μέχρι το τέλος σα στήλη μνήμης. Αυτός εκεί δεν έχει αφήσει τη ομάδα ούτε όταν είχε νερό μέχρι το γόνατο — ποιος αλήθεια βγάζει τίτλους;;; Αυτοί εκείνοι οι αριθμοί;;; Ή εκείνοι οι άνθρωποι;;; Άντε λοιπόν, κλείστε τις πόρτες σας εσείς εκείνοι που βλέπουν μόνο οικονομία — εμείς εδώ συνεχίζουμε επειδή εκείνο το χώμα δεν είναι δικό μας, είναι δικό τους, των παιδιών εκείνων που σήμερα γράφουν στον τοίχο της ντουλάπας πως θέλουν να γίνουν σαν τον Κοπιτσαρίδη. 🔥💪

ΠΩ ΠΩ ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ;;;;; 😱💢 Ρε συντρόφια, είστε σίγουροι πως δεν έχετε ξεχάσει τίποτε;;; Ότι εδώ κι χρόνια η ομάδα μας ΒΓΑΖΕΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ;;; Ή μήπως μόνο εκείνο το χωμάτινο γήπεδο έχει ψυχή;;; Πού είναι οι τίτλοι;;; Πού είναι εκείνοι οι άνθρωποι;;; Αυτοί εκείνοι οι ίδιοι που τώρα στέκονται σα ξυλαράκια όταν βρέχει;;; Την προηγούμενη βδομάδα στο γήπεδο της Πάτρας πουθενά τίποτα 👀 ενώ εδώ βλέπω μπουρίνια σα σχολείο μικρών παιδιών 🏫 Και τώρα σκάστε: τι τίτλο θέλουμε;;; Αυτόν που γράφει η ομάδα στις στήλες;;; Ή εκείνον που φοράνε οι οπαδοί σα δέρμα;;; Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν τελειώσει ένας αγώνας εκείνες οι κερκίδες μένουνε άδειες σα ν' έχει τελειώσει το πανηγύρι... εκτός αν βγάλεις έναν τίτλο αλλιώς!!! ⚽💔 Καλά ρε πως τους δίνουμε πίσω;;; Μαθαίνουνε εκείνοι τα παιδιά;;; Ή μαθαίνουμε εμείς ότι το γήπεδο είναι σπίτι των Τρικάλων;;; 🤬 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΆΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ;;;

ρε γαμώτο τι σόι σόι είναι αυτό;;; εσείς εκεί πέρα στου KavatzinaFC ξέχασατε πως η ομάδα αυτή βγάζει παιδιά σα βότανο;;; κάποιος μου θυμάται εκείνον τον Οκτώβρη του '05 όταν εκείνος ο μικρός που έκανε πρεμιέρα σ' ένα ντέρμπι Δ' εθνικής πήρε την μπάλα στη μεσαία γραμμή, έκανε τρεις ντρίβλες σα ζητιάνος στα χέρια δύο παικτών κι έφτασε μέχρι το τέρμα;;; ποιον τίτλο κουβαλά εκείνος ο μικρός σήμερα;;; εκείνον που γράφεται στοExcel;;; κι όμως εκείνο το παιδί σήμερα φοράει τη φανέλα κάποιου μεγάλου συλλόγου ενώ εμείς εδώ κουβεντιάζουμε για έναν αριθμό πάνω από μία γραμμή σ' έναν πίνακα;;; εκείνοι οι τίτλοι;;; αυτοί;;; εκείνοι;;; αλήθεια σας ρωτώ — εδώ μέσα ποιος φοράει φανέλα;;; αυτοί που ψάχνονται στους αριθμούς;;; ή αυτοί που κουβαλούνε αυτές τις φανέλες στις πλάτες;;; κάποιος μου είπε πως εκείνο το γήπεδο πρέπει να πουληθεί επειδή υπάρχουν χρέη εδώ κι χρόνια — αλήθεια;;; κι όμως εκείνο το χωμάτινο γήπεδο εκεί που βρέχει συνέχεια έχει βγάλει τους ακόλουθους τίτλους χωρίς να υπογράψει συμβόλαιο με κανέναν οικονομικό Διευθυντή: πρωταθλητές στην Α2 δύο φορές, κυπελλούχος μία φορά, δεκάδες παιδιά στη Σούπερ Λιγκ::: κι αυτό το κάνει όχι επειδή υπήρχε κάποιος λογαριασμός σ' έναν υπολογιστή, αλλά επειδή υπήρχαν εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις Κυριακές εκείνον τον ίδιο χρόνο εκείνον τον ίδιο αγώνα εκείνον τον ίδιο τίτλο εκείνος ο ίδιος κόσμος εσείς εκεί πέρα αγοράζετε τίτλους σα ταινία;;; βλέπετε εσείς εκείνον τον τίτλο του 2021 που κουβάλησε η ομάδα;;; ή βλέπετε εκείνον τον άνθρωπο που έκανε εκείνο το γκολ σα να ήταν η σωτηρία του κόσμου;;; εκείνος ο άνθρωπος σήμερα είναι προπονητής στις ομάδες των μεγάλων::: κι εκείνον τον τίτλο τον φορώντας ακόμα σα δεύτερη γενιά;;; κι όσοι λένε πως πρέπει να πουληθεί εκείνο το σπίτι επειδή υπάρχουν χρέη — ας κοιτάξουνε λίγο πιο πάνω εκεί στο τρίτο χωράφι εκείνον τον γέρο που κάθε Κυριακή φέρνει την αμαξίτσα του σα να πάει στον τελευταίο σταθμό της ζωής του::: εκείνος ο γέρος εκείνη τη μέρα του τελικού έκανε το γκολ εκείνος ο γέρος τότε δεν είχε αφήσει το γήπεδο ούτε όταν είχε νερό μέχρι τους αστραγάλους::: και τώρα εκείνος ο γέρος ζητάει όχι έναν αριθμό σ' ένα χαρτί εκείνος ζητάει εκείνον τον τίτλο εκείνον τον αγώνα εκείνον τον ίδιο κόσμο εκείνη την ίδια κραυγή που έγινε γκολ::: όχι οικονομία εκείνος θέλει εκείνο το σπίτι εκείνο το γήπεδο εκείνον τον τίτλο εκείνον τον κόσμο εκείνον τον ίδιο αγώνα εκείνον τον ίδιο τίτλο εκείνον τον ίδιο άνθρωπο::: εκείνος εκεί γερνάει σιγά σιγά εκείνος εκεί κουβαλάει ακόμα εκείνη την κραυγή εκείνο το γκολ εκείνον τον τίτλο σα σημάδι πάνω στο δέρμα του::: εκείνος εκεί δεν θέλει τίτλους στους υπολογιστές εκείνος εκεί θέλει εκείνον τον τίτλο εκείνον τον αγώνα εκείνον τον ίδιο άνθρωπο εκείνον τον ίδιο κόσμο κι εμείς εδώ;;; εμείς εδώ συνεχίζουμε επειδή εκείνο το χώμα δεν είναι σπίτι των Τρικάλων εκείνο το χώμα είναι δικό μας::: δικό των παιδιών εκείνων που βγάζουμε κάθε χρόνο::: δικό των οικογενειών εκείνων που γιορτάζουν εκεί::: δικό των γερόντων εκείνων που δε θέλουν ν' αφήσουν εκείνον τον τελευταίο τίτλο::: εκείνο το χώμα εκείνες οι ψάθες εκείνοι οι τίτλοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνος ο αγώνας εκείνο το γήπεδο::: εκεί εκεί βρίσκονται οι πραγματικοί τίτλοι εκεί βρίσκονται οι πραγματικοί άνθρωποι εκεί βρίσκονται οι πραγματικοί οπαδοί εκεί βρίσκονται οι πραγματικές οικογένειες εκεί βρίσκεται η ομάδα εκεί βρίσκεται η Κηφισιά::: σ' εκείνον τον ίδιο χώρο εκείνον τον ίδιο χρόνο εκείνον τον ίδιο τίτλο εκείνον τον ίδιο αγώνα εκείνον τον ίδιο άνθρωπο::: εκεί εκεί που δεν μπορείς να τον πουλήσεις εκεί εκεί που δεν μπορείς να τον κλείσεις εκεί εκεί που δεν μπορείς παρά μόνο να τον σώσεις::: εκεί εκεί βρίσκεται εκείνος ο τίτλος εκείνος ο αγώνας εκείνος ο άνθρωπος εκείνος ο κόσμος εκείνο το γήπεδο εκείνη η ομάδα::: η Κηφισιά

Ρε παιδιά το ξέρω πως είναι δύσκολη η κουβέντα αυτή... εκεί στη δουλειά μου στον γηρότοπο της Καβάλας όποτε περνάω βράδυ-γίδα από εκείνο τον πάγκο όπου κάθονται οι παλιοί κι ακούνε τζαζ στο ραδιόφωνο, κάποια στιγμή ένας αρχίζει κι λέει πως "όταν το γήπεδο κλείσει εκείνο το σπίτι του Γιάννη στο Κάιζαριανιού πάλι να πουληθεί" — και τότε οι άλλοι γελούνε σα να μιλάνε για αστεία πράγματα. Πριν τρεις Κυριακές όμως είχα ένα περιστατικό εκεί στον αγώνα: η ομάδα μας έκανε 1-0 κι εγώ στέκω στη μέση των κερκίδων δίπλα σ' έναν τύπο που είχε τις κάλτσες του φορτωμένες σαν σακούλες. Μετά το γκολ γυρνάει προς τα εμάς κουνώντας τις κάλτσες σα σημαίες κι λέει στους γύρω του: *"Αυτές είναι οι ίδιες κάλτσες που φοράω εδώ και δέκα χρόνια στις νίκες μας — δεν τις αλλάζω επειδή κάποιος λέει πως πρέπει να πουλήσουμε το σπίτι."* Εκεί μέσα δεν ήτανε οικονομία. Ήτανε εκείνος ο τίτλος εκείνος ο αγώνας εκείνος ο ίδιος άνθρωπος σα σφραγίδα πάνω στο δέρμα του.

Ρε ξαδέρφια μου, εκεί που καθόμουν χτες βράδυ στο σπίτι μου στην Κυψέλη και άνοιγα την πορτούλα του κήπου μου για να βγάλω το σκύλο μου, θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβριο του '98 όταν πήγα πρώτη φορά στο Κάιζαριανιού. Εκείνος ο αγώνας της ομάδας μας ήταν τόσο σημαντικός όσο ήταν και η πρώτη μου φορά στο γήπεδο — εκείνη η βροχή που είχε πέσει πριν την έναρξη, εκείνοι οι ξύλινες κερκίδες που γέμιζαν νερό σαν παραπόταμος του Κηφισού, και εκείνος ο γκολ του τελευταίου λεπτου που έκανε τους παππούδες στο τρίτο χωράφι να σηκώνουν τις γροθιές τους σα να βγήκανε από απόσταση εκατό χρόνων. Εκείνον τον αγώνα τον βγάζω ακόμα σα σφραγίδα μέσα στη φανέλα μου — όχι σα τίτλο, σα αίσθημα. Και έτσι λοιπόν βλέπω τους αριθμούς εκεί πάνω στους λογαριασμούς, τους τίτλους εκεί στους υπολογιστές, τα χρέη εκεί στους πίνακες — αλήθεια εμένα τι με νοιάζει; Εμένα εκείνο το σπίτι εκείνο το γήπεδο εκείνες οι κραυγές εκείνοι οι τίτλοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που βγάζουνε κάθε Κυριακή πρωί να φέρουνε τον κόσμο στο χέρι τους τους θυμίζει πως εκείνοι οι αριθμοί δεν αγοράζονται σα μπάλας κιμωλίας από το super market. Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις Κυριακές εκείνον τον ίδιο αγώνα εκείνον τον ίδιο τίτλο εκείνο το ίδιο σπίτι κάνουνε την ομάδα όχι επειδή υπάρχουνε αριθμοί στους λογαριασμούς, αλλά επειδή υπάρχουνε εκείνοι οι άνθρωποι μέσα στους αριθμούς. Ναι, συμφωνώ εκεί που μου λες πως κάποιοι αριθμοί είναι ψεύτικοι κι εκείνοι οι τίτλοι βρίσκονται μόνο εκεί όπου οι άνθρωποι στέκονται όρθιοι μέχρι την τελευταία στιγμή — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που δε φεύγουνε ούτε όταν το γήπεδο πλημμυρίζει. Αν όμως μου πεις πως εκείνο το χώμα πρέπει να πουληθεί επειδή υπάρχουν χρέη, τότε μου λες κάτι πολύ συγκεκριμένο: πως εκείνο το χώμα εκείνο το σπίτι εκείνες οι κραυγές εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι δεν αξίζουν τίποτα σα οικονομικό asset. Κι όμως εγώ εκεί σήμερα είμαι εδώ επειδή εκείνον τον Οκτώβριο του '98 εκείνο το γήπεδο εκείνοι οι κραυγές εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν το ξαδέρφι μου εκείνον τον δεκαπεντάχρονο τότε να φορέσει τη φανέλα εκείνου του παλικαριού εκείνου του αγώνα και σήμερα να φοράει τη φανέλα ενός μεγάλου συλλόγου. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω εμένα εδώ είναι πως ενώ ξέρουμε πως εκείνοι οι άνθρωποι κάνουν την ομάδα, συνεχίζουμε να μιλάμε για χρέη σα να είναι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι όχι μέρος της λύσης αλλά μέρος του προβλήματος. Δεν υπάρχει οικονομία εκείνο το σπίτι υπάρχει εκείνος ο αγώνας υπάρχει εκείνος ο τίτλος εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το χώμα εκείνο το γήπεδο εκείνη η ομάδα η Κηφισιά.

Ρε τι τράνταγμα μου έκανε όταν διάβασα ότι εκείνον τον πάγκο στο γηρότοπο της Καβάλας οι παλιοί λένε πως "όταν κλείσει το γήπεδο, πάλι να πουληθεί"; Καθένας τους φορούσε χρόνια τώρα εκείνες τις κάλτσες σαν σημαίες, σα σφραγίδα πάνω στο δέρμα, κι εμένα αυτή η εικόνα μου έκανε πλάκα: τι είναι τελικά τίτλος; Αυτές οι κάλτσες εκείνου του ανθρώπου εκείνου του αγώνα εκείνου του σπιτιού εκείνης της ομάδας; Σκέφτομαι εκείνον τον Σεπτέμβρη που ένας φίλος μου είχε ξυπνήσει νύχτα επειδή του 'παν πως ο παππούς του είχε δώσει όλα του τα λεφτά στην ομάδα κι ότι εκείνος ο τίτλος ήτανε πάνω στις κερκίδες σα να είχε ζητήσει με τις φωνές του να γραφτεί εκεί. Εκείνος ο τίτλος δεν ήτανε στους υπολογιστές — ήτανε εκείνοι οι άνθρωποι εκεί εκείνο το χώμα εκείνο το γήπεδο εκείνη η ομάδα εκείνο το μαγαζί που είχανε βγάλει σα δικό τους. Και τώρα λοιπόν εμείς εδώ να λέμε πως πρέπει να πουληθεί εκείνο το σπίτι επειδή υπάρχουν χρέη; Μας λένε πως εκείνο το σπίτι είναι οικονομικό asset — κι όμως εμένα εκείνο το σπίτι μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του '98 όπου μία γιαγιά είχε κλείσει τα μαγαζιά της την προηγούμενη μέρα επειδή έτσι είχαν αποφασίσει οι γυναίκες του συνοικισμού. Εκείνο το σπίτι εκείνο το γήπεδο εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν εκείνον τον τίτλο όχι επειδή υπήρχε κάποιος αριθμός στους λογαριασμούς, αλλά επειδή υπήρχε εκείνη η αποφάσεις εκείνος ο αγώνας εκείνος ο κόσμος εκείνο το ίδιο αίσθημα που κάνει έναν τίτλο να έχει βάρος. Αλήθεια σας ρωτώ: αν πουλήσουμε εκείνο το σπίτι, ποιον τίτλο αφήνουμε πίσω;;; Εκείνον που γράφεται σ' έναν υπολογιστή;;; Ή εκείνον που φοράνε οι άνθρωποι σα σημάδι πάνω τους;;; Εκείνον τον ίδιο αγώνα εκείνη την ίδια κραυγή εκείνον τον ίδιο τίτλο εκείνο το ίδιο σπίτι εκείνη την ίδια ομάδα εκείνη την ίδια Κηφισιά;;;