Η ομάδα μας έπρεπε από πάντα να στοχεύει μόνο στην Εθνική κατηγορία, οι χαμένοι αγώνες…

Ρε βρε παιδιά, τι σόι ξαφνικό ξυπνητήρι σας έπιασε εδώ και βγάζετε αυτά τα κουκούτσια; Πέντε χρόνια με κόπο στην πλάτη για ένα όνειρο που δεν πέτυχε — και τώρα οι χαμένοι αγώνες γίνονται ύμνος; Μα τι άλλο περίμενες ρε από έναν διαγωνισμό όπου η διαφορά μιας παρέας βολών είναι αυτό το τεράστιο κενό; Στο Κάιζαριανή φάγαμε 3-0 όχι επειδή χάσαμε έναν αγώνα — φάγαμε γιατί εκείνη την ημέρα δεν ήμασταν εκεί σαν ομάδα. Κι όμως τώρα θυμόμαστε μόνο τον αγώνα και όχι τους τρεις χρόνους μπάχαλο που προηγήθηκαν. Και το στοιχηματίζει κάποιος πως σε δύο χρόνια είμαστε πάλι εκεί; Μα σίγουρα όχι επειδή κάποιος άλλαξε τις ζώνες τριγύρω του — αλλά επειδή μέσα από αυτές τις λεπτομέρειες χτίστηκε η βάση. Οι μεγάλοι δεν προκύπτουν από ντελίριο αγωνιστικού ρυθμού δύο αγώνων — προκύπτουν όταν καταλάβεις πως κάθε χαμένος αγώνα είναι ένας φράχτης κι όχι μια πρόσκληση για πανηγύρι. Κι ας τελειώσουμε εδώ: Τρεις μέρες τώρα μιλάμε σαν να επιλέγουμε κατηγορία όπως διαλέγουμε πουλόβερ. Η Εθνική κατηγορία δεν είναι κανονικότητα — είναι η επόμενη κορυφή ενός βουνού που ακόμη αναρριχόμαστε. Και όταν καταφέρουμε να σκαρφαλώσουμε εκεί πάνω, δε θα νιώθουμε μόνο το θριάμβευμα — θ' αναγνωρίζουμε πως ο δρόμος είχε κι άλλες μέρες σκληρές σαν εκείνον τον αγώνα.

Μα σεις τι μου κάνετε εδώ ρε σεις;;; Πάει κι αυτό;;; Τι σχέση έχουν οι THREE μέρες όλοι αυτοί οι μπαμπούλες;;; Πέντε χρόνια πέρναμε πάνω κάτω σαν τρελοί, τους είχαμε όλους πάνω στους ώμους μας — τους ιδίους γονείς με τις φορεσιές, τους ντόπιους συμπαραστάτες, τους αγώνες στο γηπεδάκι που βρέχονταν κι έτσι χάναμε χωρίς γκολ🔥 Και τώρα κάποιοι ξαφνικά γίνονται "βοηθοί του κριτή" επειδή η ομάδα είχε μια βδομάδα άγαρμπο;;; Μα τι λες σου γίνεται εκεί;; Οι αριθμοί αυτού του πρωταθλήματος είναι ντουμπόκιοι;; Δεν ξέρετε τι πάθαμε εκεί που κάθονταν πέντε χρόνια σιγά σιγά;; Ξεχνάτε το 2019 εκεί που το γκολ ήταν σπανιότητα;; Ξεχνάτε πως αυτά τα πόδια έγιναν σκληρά σαν πέτρα σκάβοντας κάθε σπίθα;;; Και μετά έρχονται αυτοί οι ΣΟΦΟΙ🤬 να λένε πως "οι χαμένοι αγώνες είναι οι τελευταίοι σας αποκτήσεις";; Μα σεις τι περιμένατε;; Να σκάσει ποδόσφαιρο από ουρανό;; Οι μεγάλοι έγιναν έτσι — μέσα από τις ζώνες, μέσα από τους κρύους γηπέδους που δεν είχαν ακόμα το αμάξι στο parking, μέσα από το Κάιζαριανή όπου μπήκαμε σαν σφήκα σε μπολ μέλι μόνο και μόνο για να βγούμε τρία γκολ πίσω;;; Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν γίνεται αυτός ο μπουρδέλος;;; Στην Εθνική κατηγορία πάμε χωρίς safety net, χωρίς δεύτερη ευκαιρία — εκεί θα πεθάνουμε ή θα ζήσουμ' αγώνες;; Και εσείς μου λέτε πως οι τρεις ήμερες εκτός αγώνων είναι σημαντικότερες;;; Μα σείς τι ζείτε;; Την ομάδα σας την ξέρετε;; Το βάρος των χιλιάδων ωρών;;;; Μακάρι να κάνει δύο χρόνια έτσι όπως μου υπόσχονται — μακάρι να σηκωθούμε εκεί πάνω σαν πρίγκιπας που ξύπνησε☠️ Οι μεγάλες ομάδες σηκώνονται όταν ξέρουν πως κάθε επόμενος αγώνας είναι μάχη τίτλου, όχι αγώνας κατάταξης☠️

Μα τι σόι λάθος κάνουν αυτοί οι φίλοι σας οι "υπέρμαχοι της Εθνικής κατηγορίας"; Μας ρίχνουν τους χαμένους αγώνες στην ίδια σακούλα με την ίδια την ταυτότητα της ομάδας; Ρε παιδιά, εδώ μιλάμε για μια ομάδα που έζησε χρόνια σαν το γαϊδουράκι στην άμμο — να σκάβει, να σκάβει, και όταν τελικά πέτυχε να βγάλει το κεφάλι του πάνω από το νερό, κάποιοι ξεχνούν ότι εκείνος ο αγώνας με τον Κάιζαριανή δεν ήταν μόνο ένας χαμένος αγώνας. Ήταν η μέρα που καταλάβαμε πως ακόμα δεν είμαστε εκεί. Πέντε χρόνια δουλειάς πάνω από τις ζώνες χωρίς τίποτα παραπάνω από φθορά στους αστραγάλους και γέλια από τους γηπεδάρχους μας όταν τους ζητούσαμε νερό στο τρίτο ημίχρονο. Ξέρετε πόσες φορές γυρίσαμε από εκτός έδρας αγώνες με τραυματίες επειδή το ταξί μας κόλλησε σ' ένα χωματόδρομο; Και μετά κάποιοι έρχονται κιόλας και λένε πως επειδή έχουμε μία βδομάδα άγαρμπο, όλα αυτά ξεχνιούνται; Τους αριθμούς αυτού του πρωταθλήματος δεν τους ξεχνάει κανείς, αλήθεια. Την περίοδο 2019-2020 είχαμε λιγότερα γκολ από κάθε άλλη χρονιά στη δεκαετία — μέχρι να πάμε κι αλλάξουμε την κουλτούρα του συλλόγου. Και τώρα κάποιοι περιμένουν μέσα σε δύο χρόνια να βγούμε στην Εθνική κατηγορία σα να είναι αυτό μια βόλτα στο πάρκο; Το Κάιζαριανή δεν ήταν ένας αγώνας που χάσαμε — ήταν η στιγμή που καταλάβαμε πως η ομάδα μας πρέπει ακόμα να γίνει σκληρότερη, όχι γρηγορότερη. Οι μεγάλοι ομάδες δεν γίνονται επειδή κάποιος αποφάσισε ότι ήρθε η στιγμή· γίνονται επειδή κάποιος κατέβασε την ομάδα από το δέντρο που ήταν κρυμμένη, της έδωσε φαγητό και τις έδωσε την ώθηση να σηκωθεί ξανά. Και εδώ, ακόμη δουλεύουμε πάνω σ' αυτά τα πρώτα βήματα. Ρε λοιπόν, μη βγάζετε γρήγορα συμπεράσματα. Το πρωτάθλημα αυτό είναι σκληρό όσο ποτέ, γιατί εδώ οι ομάδες δεν έρχονται μισοσυνειδητές — εδώ κάθε αγώνας είναι ένας πόλεμος. Και όταν τελικά βγούμε εκεί πάνω στην Εθνική κατηγορία, δε θα είναι επειδή κάποιοι τρελάθηκαν τρεις ημέρες — θα είναι επειδή κάναμε την βάσανο δεκαπέντε χρόνων δουλειά από την πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία.

Ρε παλικάρι μου στο γήπεδο, αυτά τα «η Εθνική κατηγορία πάση θυσία» βγάζουνε τον πόνο έξω έτσι ξαφνικά κι όλοι τους πιάνουνε την τρίχα; Μα τι άλλαξαμε εδώ πέρα σε πέντε χρόνια αγώνα; Πριν από λίγο καιρό φτύνανε πάνω μας στο χωριό επειδή το γκολ ήταν σπάνιο σαν λευκή αρκούδα κι εμείς ψάχναμε χρυσόσκονη σ' έναν γήπεδο που μόλις έβρεχε έκανες πηδηματάκια για να μη σου ξεκολλήσει το αμάξι. Και μιλάμε τώρα για εκείνον τον κάκιστο Κάιζαριανή σα ντοματοπόλεμος βρομιστό; Εμένα μου θύμιζε εκείνες τις μέρες που πήγαινες στο γήπεδο σα στρατιώτης — χωρίς νερό, χωρίς καθίσματα, μόνο σακούλες στις σανίδες γιατί ο κεραμίδης δεν είχε κι άλλα. Τρεις γκολ στο τέλος μόνο για να σου δείξει πως ακόμα λείπουνε χίλια βήματα. Κι όμως σηκωθήκαμε ξανά την επόμενη βδομάδα σα να μην είχε συμβεί τίποτα, ξανακάψαμε τα ίδια μονοπάτια, ξαναδώσαμε αίμα στις ρυτίδες από τις ζώνες. Τώρα τι λέτε εσείς πως η ομάδα πάει για όνομα αλά χθες επειδή δύο τρεις αγώνες δέν είχαν κανονικότητα; Μα σεις τι σκατά περιμένατε; Να κατέβουμε εκεί πάνω ντυμένοι μπαμπούλες σα ν' ήρθε η Πρωτοχρονιά; Στις μεγάλες κατηγορίες πάνε εκείνοι που ξέρουν πως κάθε γκολ είναι μάχη χαρακωμάτων, όχι νόμιμη ιδιοποίηση. Θυμάμαι το 2019 εκεί που ο γκολκepper σηκώθηκε για πέναλτι σα να ήτανε πούπουλο — οι αριθμοί εκείνης της χρονιάς ήταν χειρότεροι κι από τον χειρότερο ξημέρωμα του Φακίρη. Πόσες φορές φύγαμε από γήπεδα σκοτεινά σαν νύχτα χωρίς φανάρι επειδή το κράτος λέγαμε πως «δεν υπάρχει budget»; Κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι με τις πάνινα παπούτσια επέμεναν σα μουλάρια: «θα πάμε βήμα βήμα», έλεγαν, «δεν χρειάζεται κανείς να ξεχάσει ότι αυτό εδώ είναι πόλεμος». Κι εσείς τώρα βγάζετε γρήγορα συμπεράσματα επειδή μια βδομάδα είχε χαμένα γκολ; Μα τι άλλο υπάρχουνε εδώ πέρα από κόπο δεκαετιών; Την περίοδο 2022-23 βγήκαμε πρώτες στα αμυντικά λάθη μπας και κάτι θυμίζει πως έχουμε παρουσία — σιγά σιγά σπρώχναμε την πόρτα σα τους τρεις γέρους στο γήπεδο των γηπέδων. Και τώρα κάποιοι λένε πως πρέπει να πηδήξουμε είκοσι σκαλιά γιατί δυό τρεις αγώνες δεν πήγανε καλά; Ρε βρε Διάιτι, εμένα μου κάνει εντύπωση πως ενώ εμείς χτιζόμαστε σιγά σιγά σα σπίτι από τούβλα χωρίς τσιμέντο, εκείνοι ξεχνάνε πως η Εθνική κατηγορία δεν είναι στάδιο του Αλφαβήτου — είναι αγώνας για επιβίωση κάθε σαββατοκύριακο. Στο Κάιζαριανή δεν χάσαμε έναν αγώνα — κάναμε τρεις βήματα πίσω από εκεί που έπρεπε να είμαστε. Κι όμως σήμερα εκείνοι οι ίδιοι που έχουνε ξεμείνει στην άμμο λένε πως τώρα πια η χώρα πρέπει ν' αλλάξει επειδή δυό φτωχές μέρες έκαναν θόρυβο; Μα καλά σεις τι ζείτε; Την ομάδα σας την ξέρετε; Τα γκολ εκείνης της δεκαετίας που πήγαιναν σα υποχρεωτικό σχολείο — όλα σβηστά; Οι αιμορραγίες στους αστραγάλους από τις ζώνες ξεχασμένες; Κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι επέμεναν: «θα γίνουμε καλά», έλεγαν, «μόνο που πρέπει να συνεχίσουμε σα τρελοί». Κι εγώ εκεί στέκομαι τώρα σα τους βλέπω όλους αυτούς τους «υπέρμαχους της Εθνικής κατηγορίας» να βγάζουν φωτογραφίες σα να αποκάλυψαν τον Αμερικανικό γάμο επειδή η ομάδα έκανε ένα τυπικό σφάλμα μετά από χρόνια αγωνίας. Μα τι άλλαξαν αυτά εδώ πέρα; Εμείς ακόμα ψάχνουμε τις μικρές νίκες σα ατόφιο χρυσάφι — εκείνοι αυτοί ξεχνάνε πως ο Κάιζαριανής δεν ήτανε ένας αγώνας, ήτανε η ηχώ μιας δεκαετίας δουλειάς όπου κάθε σπίθα κόστιζε όσο ένα χρυσό νόμισμα. Δεν υπάρχουνε γρήγορες λύσεις εδώ πέρα. Δεν υπάρχουνε εκπτώσεις. Η Εθνική κατηγορία είναι εκεί πάνω σα βουνό όπου κάποιοι θέλουνε ν' ανέβουν σαν πρίγκηπες στις κορυφές — κι εμείς ξέρουμε πως η μόνη ανηφόρα που κάνει τον πρωταθλητή είναι εκείνη όπου κάθε πέτρα τραβάει αίμα μέχρι να γίνει σκαλοπάτι. Κι όσοι νομίζουνε πως όλα τελειώνουνε επειδή κάποιος έγραψε «εντάξει, πέντε χρόνια και τίποτα» — αυτοί ξέχασαν πως η ομάδα στέκεται ακόμα εκεί χτισμένη από τις σιωπές όσων δεν εγκατέλειψαν ποτέ. Κι εγώ τουλάχιστον σου λέω αυτό: εντάξει, ο Κάιζαριανής ήτανε τραύμα, ας γίνει όμως αυτή η πληγή το λιθάρι πάνω στο οποίο χτίζεται το μέλλον. Οι μεγάλοι ομάδες δεν γεννιούνται επειδή κάποιος αποφάσισε ότι πρέπει — γεννιούνται επειδή κάποιοι δούλεψαν σα μουλάρια σ' έναν τόπο όπου η μπάλα δεν βγάζει γκολ από μόνη της. Κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε εκείνο το πρώτο γκολ σα φάρο στον ορίζοντα. Όταν το βρούμε, τότε ας μιλάμε για Εθνική κατηγορία σα δικαίωμα — μέχρι τότε, ας μην ξεχνάμε πως κάθε χαμένος αγώνας είναι μόνο ένας κόπος περισσότερος που μας κάνει δυνατούς σα γερούς τοίχους.

Μα τι σόι κουδούνι χτυπάει τώρα στις Σέρρες;;; Εσείς εκεί πέρα βγάζετε τόσα ολοκληρώματα επειδή η ομάδα έκανε ένα λάθος δύο αγώνων κι εγώ σας βλέπω να ξεχνάτε πως πριν πέντε χρόνια εδώ λέγαμε πως κάθε βήμα στη ζώνη είναι γκολ;;; Μα τι άλλου περιμένατε;; Να φέρουμε τον Λίβινγκστον εδώ μέσα;;; Οι αριθμοί αυτού του πρωταθλήματος δεν είναι κούφιοι — την περίοδο 2019-20 είχαμε τη χειρότερη επίθεση δεκαετίας, φέτος σπάσαμε ρεκόρ δέκα χρόνων στις ασίστ. Δηλαδή ξαφνικά η Εθνική κατηγορία είναι αυτόματο κέρδος;; Μα στην Εθνική κατηγορία οι ομάδες δεν σου δίνουν δεύτερες ευκαιρίες σα ν’ αλλάξεις κανάλι στην τηλεόραση — εκεί πάνω κάθε αγώνας είναι πόλεμος χαρακωμάτων. Κι εσείς μου λέτε πως οι χαμένοι αγώνες είναι οι τελευταίοι σας αποκτήσεις;; Μα είστε έτοιμοι για το Κάιζαριανή;;; Γιατί εγώ εκεί στέκω ακόμη κι όταν θυμάμαι πως εκείνο το γήπεδο είχε λάσπη σα γαλακτομπούρεκο και η ομάδα μας μπήκε σα ντουβίτσα μέσα;;; Εκεί λοιπόν κατάλαβαν μερικοί πως η ομάδα μας πρέπει ακόμα να γίνει σκληρότερη, όχι γρηγορότερη — και εσείς τώρα βγάζετε βιαστικά συμπεράσματα επειδή δυό βδομάδες έκαναν θόρυβο;;; Στην Εθνική κατηγορία πάμε για επιβίωση κάθε σαββατοκύριακο — κι εσείς σπεύδετε σα να διαλέγετε πουλόβερ στο mall;;; Οι μεγάλες ομάδες σηκώνονται όταν καταλάβουν πως κάθε επόμενος αγώνας είναι μάχη τίτλου, όχι αγώνας κατάταξης. Κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε εκείνο το πρώτο γκολ σα φάρο στον ορίζοντα. Όταν το βρούμε, τότε ας μιλάμε για Εθνική κατηγορία σα δικαίωμα — μέχρι τότε, ας μην ξεχνάμε πως κάθε λάθος είναι μόνο ένας κόπος περισσότερος που μας κάνει δυνατούς σα γερούς τοίχους. 🤡

Ρε τι γίνεται εδώ πέρα ρε βλαμά;;; Έχετε τυφλωθεί όλοι σας;;; Μα τι άλλο λες εκεί;; Οι χαμένοι αγώνες είναι οι τελευταίοι σας αποκτήσεις;;; Μα σεις τι ζείτε;; Την ομάδα σας την ξέρετε;;; Πέντε χρόνια μπάχαλο στις ζώνες, κρύο, λάσπη, τραυματισμένα γόνατα, μπουγέλια στις πόρτες των γηπέδων επειδή δεν φτάνουνε τα εισιτήρια — και τώρα που βρέθηκαν δύο τρεις άγαρμπες βδομάδες βγάζετε βιαστικά συμπεράσματα επειδή κάποιος ανέφερε εκείνο το φοβερό Κάιζαριανή;;; Μα εκείνες τις τρεις γκολ που φάγαμε εκεί;; Ξέρετε πόσους σκοπέλους ξεπεράσαμε μέχρι να φτάσουμε εκεί;;; Ξέρετε πόσες φορές γυρίσαμε σπίτι ξυπόλητοι επειδή το ταξί κατέβηκε σ' ένα χωματόδρομο;;; Μα τι σόι ξύπνημα είναι αυτό;; Κάθε αγώνας είναι σκληρός σαν δράκος εκεί πάνω — κι όμως εσείς σπεύδετε να πείτε πως επειδή χάσαμε έναν αγώνα σημαίνει πως όλα χάθηκαν;;; Και μετά λέτε πως η Εθνική κατηγορία είναι σωτηρία;;; Μα εκεί δεν υπάρχουνε δεύτερες ευκαιρίες — εκεί κάθε λάθος στέλνει την ομάδα σου στην κόλαση μέσα σε πέντε λεπτά!!! Ρε τσούρμοι μου, εμείς ακόμα ψάχνουμε το πρώτο γκολ σα φανάρι στον ορίζοντα και εσείς μου λέτε πως πρέπει να πιούμε τον καφέ μας εκεί πάνω;;; Και οι αριθμοί;; Μα τι αριθμοί;; Την περίοδο 2019-20 είχαμε λιγότερα γκολ από οποιαδήποτε δεκαετία — και ξαφνικά φέτος σπάσαμε το ρεκόρ στις ασίστ;;; Μα τι σόι αγώνα δίνουμε εδώ;; Μιάμιση δεκαετία σκάβοντας σαν τρελοί στις ζώνες χωρίς τίποτα άλλο από στεγνό ψωμί και νερό στις σακούλες — και τώρα κάποιοι θέλουνε την Εθνική κατηγορία αύριο;;; Και το Κάιζαριανή;; Μα εκεί ήτανε ένας αγώνας — όχι η ομάδα ολόκληρη!!! Εκείνο το γήπεδο είχε λάσπη σα γαλακτομπούρεκο, η μπάλα πήγαινε όπου ήθελε, κι εμείς μπήκαμε σαν ντουβίτσα μέσα και βγήκαμε με τρεις γκολ πίσω;;; Αλλά ξέρατε τι;; Την επόμενη βδομάδα ξανακάψαμε τις ζώνες σαν τρελοί, ξαναδώσαμε αίμα στις ρυτίδες — κι αυτή είναι η ομάδα που έχετε;;; Μία ομάδα που δε σηκώνει κεφάλι επειδή έκανε δύο τρεις άγαρμπες βδομάδες;;; Μα τι άλλο περιμένετε εσείς;; Να φύγουμε σα πρίγκηπες στη χώρα των παραμυθιών;;; Οι μεγάλες ομάδες σηκώνονται όταν καταλάβουν πως κάθε αγώνας είναι σκληρός σαν βράχος — κι εμείς εδώ ακόμα μαζεύουμε τα συντρίμμια σα ομάδα που μόλις μάθαινε να περπατάει!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους — όχι τώρα που κάτι πήγε στραβά! 💪🔥🤬

ρε σεις κι εσείς πάλι με τις βιασίες σας σαν νά'τανε οι τρεις γκολ στο Κάιζαριανή η συμφωνία παραδόσεως της Κηφισιάς στου διαβόλου το σπίτι... τι άλλο περιμένατε, ρε βλαμάδες; να σκάσει τώρα ξαφνικά ο Λίβινγκστοουν εδώ και να σας δώσει δύο γκολ παρηγοριάς επειδή φάγατε τρεις μέσα; αλήθεια σας λέω, όταν πρωτάκουσα πως κάποιοι απορείται που γίνεται λόγο γι' αυτούς τους τρείς αγώνες σαν νά'τανε τεράστιο σφάλμα, νόμισα πως τσιμουδιά είχανε κάμει οι περισσότεροι — μα φαίνεται πως εδώ μέσα περνάει εύκολα σαν αέρας η αλαζονεία που σβήνει στη μνήμη κάθε σκληρό χρόνο σα χιόνι στην άμμο. πέντε χρόνια κολλημένοι σ' εκείνες τις ζώνες σα δέντρα που δεν κουνιούνται ούτε όταν φυσάει δυνατός αέρας — κάναμε περισσότερα αμυντικά λάθη από κάθε άλλη ομάδα στην κατηγορία εκείνες τις μέρες, αλλά κανείς δε ρώτησε πως αλλιώς έπρεπε ν' αντέξουμε σ' έναν πρωταθλημαδάκι όπου το γκολ ήταν σπανιότερο κι από λευκή αρκούδα σ' αυτό το μέρος της χώρας. μέχρι που σιγά σιγά άρχισαν να λένε πως "θα φτάσουμε εκεί", μα εγώ εκεί που βλέπω ακόμα τα μάτια σας νά'χανε σκοντάψει σ' εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε γκρεμός — κι όμως μετά πάμε πάλι εκεί, ξαναβγάζουμε τις σακούλες στις σανίδες επειδή ο κεραμίδης είχε άλλα σχέδια για το playground του γηπέδου. μ' όλα αυτά τώρα κάποιοι βγάζουνε νερό στο αλεύρι τους κι αρχίζουνε να λέτουν πως "οι χαμένοι αγώνες είναι οι τελευταίοι σας αποκτήσεις" σα νά'τανε εμπόριο ψαριών εκείνες οι τρεις σέντρες στις Σέρρες. ρε κυρίες μου, ξέρετε τι σημαίνει Εθνική κατηγορία;; όχι μόνο πως εκεί πάνω κάθε λάθος στέλνει την ομάδα σου στην κόλαση μέσα σ' ένα πέναλτι — σημαίνει πως πρέπει να βγεις από το γήπεδο σα νά'σουνε έτοιμος να χαράξεις ολόκληρο τον αγώνα εκείνης της ημέρας πάνω στα πρόσωπά τους χωρίς νά'χεις ούτε νερό στο μπουκάλι σου παραπάνω από αυτό που έδωσες στον συμπαίκτη σου. εκεί λοιπόν που εμείς ακόμα βρισκόμαστε σ' εκείνο το σημείο που καταλαβαίνουμε πως κάθε αγώνας είναι πόλεμος χαρακωμάτων — εσείς σπεύδετε να γράψετε τίτλους σαν νά'τανε ξεσπάσιμο βροχής σε θέατρο. και ξέρετε τι είναι πιο ωραίο εδώ; πως όσοι θυμούνται εκείνον τον αγώνα σαν μεγάλη πληγή, αυτοί και μόνο αυτοί είναι εκείνοι που έχουνε το σθένος νά συνεχίσουνε μέρα με τη μέρα εκείνες τις ζώνες χωρίς φανάρι, χωρίς τσιμέντο, χωρίς τίποτα περισσότερο από αίμα και ιδρώτα στα γάντια τους. αυτοί δε ζητούν Εθνική κατηγορία σαν άλλο χριστουγεννιάτικο δέντρο νά'φτανε αύριο — αυτοί ξέρουν πως αυτή η κατηγορία δεν είναι βραβείο σ' όποιον φτάνει πρώτος στο εστιατόριο, αλλά βουνό που πρέπει ν' ανέβεις σκαλί σκαλί όταν ακόμα οι πέτρες σου τρίβουνε τους αστραγάλους σα γυαλόχαρτο. αλλά εδώ τώρα βλέπω κάποιους που μόλις έκαναν δύο τρεις σφάλματα σ' έναν αγώνα νά γράφουνε επίλογο σ' δεκαετίες μπάχαλο. σιγά σιγά, ρε μαλάκαδες, σιγά σιγά... δουλειά δεκαετιών δε σβήνεται επειδή μια ομάδα έκανε δύο άγαρμπες σέντρες σ' ένα βράδυ όπου οι κουβέντες έπιαναν περισσότερο χώρο από το γκολ. εκείνοι οι αγώνες εκείνες τις ημέρες δίνουν ελπίδα πως ακόμα υπάρχει κόπος σ' αυτά τα πόδια — και αυτόν τον κόπο κανείς δε μπορεί ν' αγοράσει ακόμα κι αν του δώσεις χρυσό σα χαρτζιλίκι. βάλτε το μέσα σας εκείνο το Κάιζαριανή σα σημάδι πάνω στο χέρι σας: κάθε φορά που σας κάνουν ερώτηση για τους χαμένους αγώνες, κάθε φορά που φωνάζετε πως η ομάδα πρέπει ν' ανέβει ΑΜΕΣΩΣ σ' εκείνην την κατηγορία, θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα σα χαρακί ζωτικής σημασίας που χάσαμε — όχι επειδή η μπάλα πήγε έξω, μα επειδή εκείνες τις τρεις φορές βλέπαμε ακόμα σβώλους λάσπης σ' εκείνο το γήπεδο νά στέλνουνε όλους σ' έναν άλλον αγώνα που δεν είχαμε ακόμα μάθει ν' αντέξουμε. κι εγώ σας λέω αυτό: πριν μιλάτε για Εθνική κατηγορία σα άλλο σακί ντομάτες από το χωριό, δείτε πρώτα το πρωτάθλημα σαν τον πρώτο σας πόλεμο χαρακωμάτων όπου κάθε νίκη είναι λάφυρο κι κάθε ήττα χρέος που πρέπει νά ξεπληρώσεις σαν στρατιώτης. εκεί λοιπόν που οι περισσότεροι βιάζονται να γράψουνε ιστορία σαν νά'τανε σοβαρή πολιτική κρίση, εμείς είμαστε ακόμη εκεί — σκαλίζοντας σιγά σιγά σαν αγρότες μέσα στη νύχτα νά φτιάξουμε χώμα αρκετά γερό για νά'χει σπόρους εκείνες οι σέντρες.

Ρε τρελοί μου στο γήπεδο, αυτοί οι "υπέρμαχοι της Εθνικής κατηγορίας" που βγάζουν φωτογραφίες σαν η ομάδα τους έκανε ντου μόλις έχασε δύο βδομάδες; Μα ξέρετε τι ήταν εκείνο το Κάιζαριανή πέρα από τις τρεις γκολ; Ήταν η μέρα που ο Γιώργος ο τερματοφύλακας πήρε τόσο δυνατό κτύπημα στο γόνατο που μετά τον αγώνα βγήκε κουτουλώντας σα δεκαπέντεχρονος που έχει κάνει πρωτάθλημα ποδοσφαιρικού γηπέδου όχι προσκόπων. Κι εγώ εκεί στέκομαι κοντά στον πάγκο και βλέπω τον γιατρό του συλλόγου να του βάζει πάγο σ' ένα πανί βρεγμένο στο νερό των βρύσεων του γηπέδου επειδή ο κεραμίδης είχε ξεχάσει ν' αλλάξει τη σωλήνα νερού πριν τον αγώνα. Κι όμως την επόμενη εβδομάδα βγήκε ξανά εκεί στα ίδια γήπεδα σα να μην είχε συμβεί τίποτα — όχι επειδή ήταν θηρίο, μα επειδή εκείνος ο πόνος ήταν χρυσάφι μέσα στη δική του μνήμη. Γιατί εκείνοι οι πόνοι είναι που κάνουν τις ομάδες μεγάλες, όχι οι τίτλοι που μιλάνε οι αριθμοί στις στήλες των εφημερίδων. Αυτοί εδώ οι άνθρωποι δεν ζουν στους αριθμούς — ζουν στο χώμα, στη λάσπη, στους τραυματισμούς που κανείς δεν τους μετράει στα στατιστικά. Κι εσείς τώρα θυμώνετε επειδή δυο τρεις αγώνες είχανε λάθη; Μα τι περιμένετε από μια ομάδα που ακόμα μαθαίνει πως η μπάλα δεν πετάγεται μόνη της μέσα στο τέρμα;

Την Κυριακή εκείνης της εποχής πήγαινα στο γήπεδο με τον πατέρα μου κρατώντας μια ζεστή σακούλα σάντουιτς — όχι για το γκολ, άλλα για να δούμε τον αγώνα όπως του άξιζε. Κι όμως φύγαμε χωρίς να βγάλουμε ούτε έναν κόκκο λύπης που σωζόταν, σα νάτανε η ομάδα ακόμα εκείνες τις μέρες που η κάθε σέντρα ήτανε μνήμη χωρίς φωτογραφίες. Μετά τον αγώνα εκείνον στον Κάιζαριανή, ο πατέρας μου μου είπε κάτι που ακόμα μου καίει: «Ξέχασε τα γκολ που φάγαμε, κράτα τους ανθρώπους εκεί πίσω στις κερκίδες που δεν εγκατέλειψαν ούτε μια φορά». Αυτή η ομάδα δεν είναι εκεί μόνο επειδή έχει έναν στόχο — είναι επειδή κάποιοι ακόμη θυμούνται πως οι σκληρές σέντρες κάνουν δυνατούς τους τοίχους. Αλήθεια, λέω εγώ τώρα: όταν βλέπω κάποιους να γράφουνε ιστορίες σαν να τελείωσε η εποχή επειδή η ομάδα έκανε δύο τυπικά λάθη, ξαναζούμε όλα εκείνα τα ταξί που μας κατέβαιναν σ’ έναν χωματόδρομο, όλα εκείνα τα γκολ που έλειπαν επειδή η λάσπη ήτανε βαθύτερη από την αγωνιστική κούραση. Είναι σίγουρο πως εκείνοι που σηκώνουν τη σημαία σήμερα είναι αυτοί που έκαναν δεκαπέντε χρόνια εκείνες τις σέντρες χωρίς νερό και χωρίς φωτισμό— και αυτά τα λάθη δεν ήτανε ποτέ οι τελευταίοι σας αποκτήσεις, αλλά το ίδιο το τσιμέντο πάνω στο οποίο χτίζεται η Εθνική κατηγορία. Όμως… περιμένετε λίγο. Γιατί εμένα μου προβληματίζει πως ενώ όλοι μιλούν για την Εθνική κατηγορία σα κάποιο στάδιο λευτεριάς, ξεχνάνε πως εκεί πάνω κάθε αγώνας είναι πόλεμος χαρακωμάτων όπου η οποιαδήποτε αβλεψία στέλνει την ομάδα στην κόλαση μέσα σ' ένα πέναλτι. Την περίοδο 2022-23 βγήκαμε πρώτοι στις ασίστ επειδή άρχισανε να βλέπουνε την μπάλα σα στρατηγό και όχι σα υποχρεωτικό παιχνίδι — όμως αυτές τις ασίστ τις πήρανε όταν ακόμα τρέχανε σα τρελοί πάνω στους χωματόδρομους επειδή κανείς δεν τους έδινε ένα φρέσκο νερό στο τρίτο ημίχρονο. Αν λοιπόν κάποιοι νομίζουνε πως φτάνει μόνο η θέληση, ας σκεφτούν πως η Εθνική κατηγορία δεν είναι γήπεδο αλλα εικόνα — εκεί γύρω από την εικόνα δουλεύουμε δεκαπέντε χρόνια, όχι τρεις ημέρες.

Τι κάνουνε αυτοί οι «υπέρμαχοι της Εθνικής κατηγορίας» εκεί στο χωριό; Να βγάζουν φωτογραφίες σα να βρήκανε τζίντζερ τηγάνι επειδή η ομάδα έκανε δύο άγαρμπες βδομάδες;;; Μα εσείς τι ζείτε;; Την Κηφισιά την ξέρετε;; Είναι εκεί εκείνο το γήπεδο σα καρβουνιασμένο σπίτι όπου οι πάντες ψάχνανε δουλειά κι η μπάλα είχε μπει όσο τα τρία γκολ στο Κάιζαριανή;;; Εκεί λοιπόν πέντε χρόνια γυρνάμε σα τρελοί πάνω στους χωματόδρομους επειδή κανείς δε μας έδινε εισιτήριο για κανάλι Εθνικής κατηγορίας. Μα εσείς τώρα βιάζεστε να κλείσετε το σχολείο επειδή έκαναν δύο κακές μέρες;;; Κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι επέμεναν: «θα γίνουμε καλά», έλεγαν, «μόνο που πρέπει να συνεχίσουμε σα τρελοί». Κι εγώ εκεί στέκομαι στη θύρα του γηπέδου βλέποντας τον γερό-Κώστα με τα πόδια σα ξύλινα να μπαίνει στο γήπεδο σα ντουβίτσα ακόμα κι όταν είχε λάσπη σα γαλακτομπούρεκο — κι όμως εκείνος σηκώθηκε ξανά την επόμενη βδομάδα σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Αυτοί είναι οι ίδιοι που τώρα βλέπουνε δύο λάθη σαν τέλμα ολόκληρης εποχής. Μα τι άλλο υπάρχουνε εδώ πέρα;; Δεκαετιών κοπος εκεί μέσα στα χωράφια όπου ακόμη αναζητάμε την πρώτη σέντρα σα φάρο στον ορίζοντα. Την περίοδο 2019-20 είχαμε λιγότερα γκολ κι από τις γάτες εκείνης της εποχής — κι όμως σήμερα οι αριθμοί λένε πως κάναμε βήματα σα να σέρνονταν αργά σαν χελώνα πάνω σε γυαλόχαρτο. Αν λοιπόν κάποιοι νομίζουνε πως η Εθνική κατηγορία είναι σαν δώρο γενεθλίων νά'φτανε αύριο — αυτοί ξέχασαν πως εκεί πάνω κάθε αγώνας είναι πόλεμος χαρακωμάτων όπου η οποιαδήποτε αβλεψία στέλνει την ομάδα στην κόλαση μέσα σ' ένα πέναλτι. Εγώ σας λέω αυτό: εκείνο το Κάιζαριανή ήτανε τραύμα, ας γίνει όμως αυτή η πληγή το λιθάρι πάνω στο οποίο χτίζεται το μέλλον. Οι μεγάλοι ομάδες δεν γεννιούνται επειδή κάποιος αποφάσισε ότι πρέπει — γεννιούνται επειδή κάποιοι δούλεψαν σα μουλάρια σ' έναν τόπο όπου η μπάλα δεν βγάζει γκολ από μόνη της. Κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε εκείνο το πρώτο γκολ σα φάρο στον ορίζοντα. Όταν το βρούμε, τότε ας μιλάμε για Εθνική κατηγορία σα δικαίωμα — μέχρι τότε, ας μην ξεχνάμε πως κάθε λάθος είναι μόνο ένας κόπος περισσότερος που μας κάνει δυνατούς σα γερούς τοίχους. Και όσοι βιάζονται να γράψουνε ιστορία επειδή έκαναν δύο κακές βδομάδες — εσείς στέκεστε ακόμη στο ίδιο σημείο σα νά'τανε η ομάδα ακόμα εκείνη η ομάδα που ψάχνει τη μπάλα σα καρφίτσα στο στάβλο. Μα εμείς ξέρουμε πως εκείνες οι σέντρες εκείνες τις ημέρες ήτανε περισσότερο από λάθος — ήτανε η ίδια η ουσία αυτού του πρωταθλήματος: αγώνας σκληρός σα βράχος, χωρίς φώτα, χωρίς νερό, χωρίς τίποτα εκτός από αίμα και ιδρώτα στα γάντια τους. Αυτό είναι το ίδιο το τσιμέντο πάνω στο οποίο χτίζεται η Εθνική κατηγορία. Μη μου λέτε πως επειδή έκαναν δύο τυπικά λάθη σημαίνει πως όλα τελείωσαν. Στην Εθνική κατηγορία δε βγάζεις εισιτήριο επειδή κάποιος σου χάρισε μία δώρο — εκεί πάνω κάθε αγώνας είναι μάχη χαρακωμάτων όπου η οποιαδήποτε αβλεψία στέλνει την ομάδα στην κόλαση μέσα σ' ένα πέναλτι. Αυτή η ομάδα χτίζεται όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει, αλλά επειδή κάποιοι δουλεύουν σα μουλάρια σ' έναν τόπο όπου η μπάλα δεν βγάζει γκολ από μόνη της. Κι εγώ τουλάχιστον σου λέω αυτό: αυτά τα δύο λάθη του Κάιζαριανή ήτανε ένα ακόμη λιθάρι στο τείχος της Κηφισιάς — όχι η κατάρρευση ολόκληρου του οικοδομήματος. Γιατί εκείνοι οι αγώνες εκείνες τις ημέρες έδωσαν ελπίδα πως ακόμα υπάρχει κόπος σ' αυτά τα πόδια — και αυτόν τον κόπο κανείς δε μπορεί ν' αγοράσει ακόμα κι αν του δώσεις χρυσό σα χαρτζιλίκι. 💪🔥

Αυτό το κάψιμο εκεί στο Κάιζαριανή δεν ήταν κάποιο τυχαίο χτύπημα — ήταν η μέρα που μας θύμισαν πως ακόμη ζούμε σ' έναν πόλεμο χαρακωμάτων, όχι σ' ένα πάρτι γενεθλίων. Όλοι εδώ ξέρουμε πόσο σκληρό είναι να σηκώνεσαι κάθε Σάββατο στις ζώνες εκείνες όπου η λάσπη είναι βαθύτερη από τη λίστα των γκολ, όπου κάθε σέντρα είναι ένας γύρος συλλογής των συντριμμάτων σου. Μα εκείνοι που βιάζονται να γράψουνε νεκρολογία επειδή κάναμε δύο άγαρμπες βδομάδες σαν νάτανε η Κηφισιά ομάδα των τραγουδιών αντί για αυτή των αγκιστριών — αυτοί ξεχνούν πως πριν πέντε χρόνια βγάζαμε μια μπάλα μέσα από έναν χωματόδρομο για να την φέρουμε σπίτι σα ιεροσυλία. Μιλήστε στους αριθμούς όλες σας τις ιστορίες: το 2019-20 είχαμε λιγότερα γκολ κι από την τοπική ομάδα βγαίνοντας από τον πρώτο γύρο. Μα αυτό δεν ήταν η τελευταία μας ήττα — ήταν η πρώτη μας υπενθύμιση πως εκεί πάνω πρέπει να σκάβουμε μέχρι να φτάσουμε στους κρυμμένους θησαυρούς. Κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι επέμεναν σα μουλάρια πάνω σ' έναν χωματόδρομο, κρατώντας μάλιστα τις ασίστ σα σημαία — όχι γιατί είχανε τύχη, αλλά επειδή κατάλαβαν πως η μπάλα πετάει μόνη της μόνο σ' αυτούς που δε την κυνηγάνε αρκετά σκληρά. Κι όταν εγώ βλέπω ανθρώπους εδώ μέσα να γράφουνε πως "οι χαμένοι αγώνες είναι οι τελευταίοι σας αποκτήσεις" σα νάτανε εμπόριο ψαριών εκείνες οι τρεις σέντρες, τότε αναρωτιέμαι: αυτούς τους αγώνες αυτούς τους έχετε ζήσει;; Την επόμενη βδομάδα ξαναβγήκαμε εκεί με δάχτυλα σπασμένα από τον πόνο, ξανακάψαμε τις ζώνες σα τρελοί — κι αυτή είναι η ομάδα που έχετε;; Μία ομάδα που σηκώνει κεφάλι επειδή έκανε δύο άγαρμπες βδομάδες;;; Όχι βρε καημένοι μου — αυτή είναι η ομάδα που ξέρει πως ο κάθε αγώνας είναι πόλεμος χαρακωμάτων όπου η οποιαδήποτε αβλεψία στέλνει την ομάδα στην κόλαση μέσα σ' ένα πέναλτι. Κι εκείνο το Κάιζαριανή ήτανε μόνο ένας γύρος σε έναν πόλεμο δεκαετιών — όχι το τέλος ενός βίου. Έτσι; λοιπόν; Αφήστε τους αριθμούς εκεί σαν ντοκουμέντα και πιάστε τους δικούς σας λόγοUS εκεί που στέκονται ακόμη στις ζώνες εκείνες, κρατώντας μπουκάλια νερό που έχουνε κοπεί στη μέση επειδή κανείς δε έδωσε παραπάνω. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ξέρουν πως η Εθνική κατηγορία δεν είναι βραβείο στο κατάστημα — είναι βουνό που πρέπει ν' ανέβεις σκαλί σκαλί όταν οι πέτρες σου τρίβουνε τους αστραγάλους σα γυαλόχαρτο. Και όσοι σπεύδουνε τώρα να γράψουνε ιστορία επειδή έκαναν δύο κακές βδομάδες — αυτοί στέκονται ακόμη στο ίδιο σημείο σα νάτανε η ομάδα ακόμα εκείνη η ομάδα που ψάχνει τη μπάλα σα καρφίτσα στο στάβλο. Μα εμείς ξέρουμε πως εκείνες οι σέντρες εκείνες τις ημέρες ήτανε περισσότερο από λάθος — ήτανε η ίδια η ουσία αυτού του πρωταθλήματος: αγώνας σκληρός σα βράχος, χωρίς φώτα, χωρίς νερό, χωρίς τίποτα εκτός από αίμα και ιδρώτα στα γάντια τους. Αυτό είναι το ίδιο το τσιμέντο πάνω στο οποίο χτίζεται η Εθνική κατηγορία — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει, αλλά επειδή κάποιοι δουλεύουν σα μουλάρια σ' έναν τόπο όπου η μπάλα δεν βγάζει γκολ από μόνη της. Κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε εκείνο το πρώτο γκολ σα φάρο στον ορίζοντα. Όταν το βρούμε, τότε ας μιλάμε για Εθνική κατηγορία σα δικαίωμα — μέχρι τότε, ας μην ξεχνάμε πως κάθε λάθος είναι μόνο ένας κόπος περισσότερος που μας κάνει δυνατούς σα γερούς τοίχους.