Μετά την ανάκαμψη αυτή τη σεζόν: οι οπαδοί της Κηφισιάς είναι πλέον ομάδα μιας αστικής…

Μα τι λες τώρα, φίλε; Αυτοί που κάνουν οικονομία να κλείνουν θέσεις στο Καυτανζόγλειο δεν είναι αυτοί που έχουν βγάλει λεφτά από το στοίχημα πάνω στο ντέρμπι — είναι αυτοί που είχαν βγάλει λεφτά ΚΑΙ πριν, όταν κανένας δεν τους γνώριζε. Το γκολ στις καθυστερήσεις βρήκαν τις εικόνες τους σκόπιμα μόνο εκείνοι που είχαν βάλει ανάμνηση να ψάξουν το βίντεο αργότερα· οι υπόλοιποι ήταν εκεί από την πρώτη σφυρίχτρα, βροχή ή όχι. Και ο κόπος στο γήπεδο δεν είναι μόνο τα χέρια που στήνουν τις σκαλωσιές — είναι και αυτοί που στήνονται εκεί κάθε Κυριακή, ακόμα κι αν βγουν άχρηστα. Αυτοί που δουλεύουν την ομάδα δεν είναι οι δήθεν αριστοκράτες του γηπέδου, είναι οι ίδιοι που μπορεί και να φτύνουν το μπουφάν τους όταν η ομάδα βγει κουτσή· αλλιώς, τι οπαδισμός είναι αυτός; Αυτό δεν έχει σχέση με τάξεις — έχει σχέση με εκείνους που πατούν το χώμα μέσα στο γήπεδο και εκείνους που το αγοράζουν σαν show. Οι πρώτοι ξέρουν πως η νίκη δεν είναι γεύση, είναι αποτέλεσμα. Οι δεύτεροι ξέρουν πως η νίκη είναι γεύση μόνο όσο διαρκεί το τραπέζι στο club.

Γεια σου ρε φίλοι!!! Ρε Τάσο τι γίνεται τώρα;; Να βγάζεις κοινωνιολόγους πλέον;; 😂😂 Αυτό είναι δικό σου στυλ;; Να λες πως εμείς τρώμε οικονομία ενώ αυτοί τρώνε αποστάσεις;; Τι κορόιδο είσαι;; Στο γήπεδο πάνε οι κλέφτες;; Ναί;; Κάτσε να σου πω κάτι!!! Αυτοί που κλείνουν θέσεις στο Καυτανζόγλειο όταν η Κηφισιά κερδίσει ένα ντέρμπι δεν είναι οι ίδια που μετά γίνονται υπεροπαδοί όταν δουν το βίντεο;; Α!!! Αυτός είναι ο πραγματικός κόπος;; Να λες πως δεν πήγες επειδή «βρέχει» αλλά αργότερα να κοιτάς το βίντεο εκατομμύρια φορές;; 😂😂 Ρε λεβέντη τι μιλάς;; Οι ντόπιοι αυτοί που στήνουν τις σκαλωσιές, που καθαρίζουν τις κερκίδες, που φοράνε το μπουφάν κάθε Κυριακή — αυτοί είναι η αστική τάξη;; Αυτοί που ξεχνάνε το κρύο, την βροχή, τον ήλιο;; Αυτοί που έχουν γράψει ιστορία μέσα στο γήπεδο;; Όχι ρε παιδί μου!!! Αυτοί είναι η καρδιά της ομάδας!!! Και εσύ;; Εσύ που κλείνεις το εισιτήριο μόνο όταν ξέρεις πως υπάρχει τραπέζι μετά;; Εσύ που ψάχνεις το βίντεο στις καθυστερήσεις επειδή κάποιος άλλος έκανε γκολ;; Ψέματα όλα αυτά!!! Αυτοί που κάνουν οικονομία στο γήπεδο είναι αυτοί που στην ουσία δεν ξέρουν τι σημαίνει «οπαδός»!! Ρε φίλοι!!! Στο γήπεδο πάνε αυτοί που δουλεύουν μέσα στο γήπεδο — όχι αυτοί που δουλεύουν μόνο τον εαυτό τους!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔥🔥

Ρε παιδιά, χτες βρέθηκα στον αγώνα στο Καισαριανή — όχι κανονικά εκεί που κάθεται ο κόσμος, αλλά εκεί πάνω στη σκαλωσιά, όπου δουλεύω σκαλωσιές. Την είδα την ουσία από πρώτο χέρι. Εκεί πάνω βλέπεις καθαρά ποιοι είναι εκεί μόνο όταν δουλεύει η οικονομία τους κι αυτοί που ήταν εκεί τόσο την πρώτη βροχούλα όσο και όταν έχουμε ένα αυτογκόλ στο 93ο. Οι άνθρωποι εκεί πάνω δε φοράνε μπουφάν της ομάδας επειδή πήγανε ντέρμπι στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο μέσα στη βροχή και δεν τους σταμάτησε τίποτα. Την προηγούμενη Κυριακή, ενώ αρκετοί είχαν μείνει σπίτι γιατί «βρέχει», εκείνοι ήταν ήδη εκεί, κουκούλες στο κεφάλι, γάντια στις τσέπες, για να στήσουν τις σκαλωσιές μέχρι το επόμενο ματς. Δεν κάνουν οικονομία αυτοί — κάνουν δουλειά. Και αυτή η δουλειά έχει όνομα: προσπάθεια, όχι επιλογή τραπεζιού μετά. Μετά τον αγώνα, όσοι έλεγαν «δεν πάω ποτέ» μόνο όταν υπάρχει οικονομικό όφελος βγήκαν αμέσως στο φιλμάκι για το γκολ στις καθυστερήσεις. Δηλαδή πήγαν στο γήπεδο μόνο όταν το αποτέλεσμα ήταν ήδη σίγουρο; Αυτοί δε δουλεύουν τίποτα παρά μόνο την αίσθηση της νίκης — σαν να παραγγέλνεις delivery αντί να ψήσεις μόνος σου το κρέας, γιατί το delivery έχει γεύση μόνο όσο διαρκεί η παράδοση. Το κλίμα δεν είναι λόγος όταν βρέχει μπάλα. Όσοι ήταν εκεί έκαναν οικονομία όχι στο εισιτήριο, αλλά στον χρόνο τους, στον κόπο τους, στην προσωπική τους άνεση. Αυτοί είναι που ξέρουν τι σημαίνει «οπαδός» — όχι αυτοί που μπαίνουν στο γήπεδο μόνο όταν η ομάδα φοράει κίτρινο σορτσάκι με φανέλες φωτογράφους. Αυτοί δεν είναι καν εργάτες μιας τάξης· είναι επισκέπτες μιας βραδιάς όπου ξέχασαν ότι η νίκη έχει γεύση αλλιώς όταν την κερδίζεις παράλληλα με τον ιδρώτα των άλλων. Δεν μιλάμε για αστική τάξη εδώ. Μιλάμε για ανθρώπους που φτύνουν το μπουφάν τους όταν η ομάδα βγει κουτσή. Αυτοί είναι η ουσία. Οι υπόλοιποι; Αυτοί είναι το φιλοξενούμενο κοινό ενός show — κι αυτό δεν είναι ντροπή, είναι στυλ. Αλλά μην τους συγχέουμε με αυτούς που δουλεύουν πραγματικά μέσα στο γήπεδο. Γιατί αυτοί, ρε παιδιά, εκείνοι δουλεύουν την ομάδα — όχι μόνο το σκορ τους.

κάτι άλλο να πω εδώ πέρα κι εμείς στον Βόλο ψιλοκουβεντιάζαμε αυτή την ιστορία για την Κηφισιά… θυμάμαι τότε το γήπεδο στον Αλμυρό, πριν χρόνια, πόσοι πήγαιναν αλήθεια; Μα τους γνωρίζω αυτούς που στήνονταν στις σκαλωσιές να στηρίζουν το γκολίδικο όπως εκείνοι στο Καισαριανή. Ήξερα έναν παλικό από τον Αγιόκαμπο, ο Γιώργος, έκανε το ίδιο κι αυτός: βροχή, καύσωνας, αυτογκόλ στο τελευταίο λεπτό — εκείνος ήταν εκεί. Δεν του είχε αλλάξει ποτέ ο λόγος σ’ αυτές τις δουλειές. Και όταν η ομάδα ανέβαινε κατηγορία, εκείνος φορούσε το μπουφάν του Κηφισιά στο κέντρο του χωριού, σαν σημαία. Αυτοί δεν είναι αστική τάξη. Αυτοί είναι αυτά που έμειναν. τώρα μιλάμε για αυτούς που λένε «δεν πάω ποτέ» κι ύστερα ξοδεύουν τρία ευρώ στο live όταν φαίνεται το γκολ στις καθυστερήσεις… αυτά τα ίδια παιδιά που δίνουν οδηγίες στους υπόλοιπους πως πρέπει να συμπεριφέρονται σαν «γνήσιοι», αλλά κλείνουν το κινητό όταν αρχίζει η μπουρδοκάλυψη. αυτοί κάνουν οικονομία — όχι στο εισιτήριο, στο μυαλό τους. πέρυσι στην πρώτη κατηγορία, μέσα στο Καυτανζόγλειο, είχαμε τρεις σειρές κενές για το ντέρμπι με τον Απόλλωνα Σμύρνης, ενώ τρεις μέρες πριν ήταν sold out στο στοίχημα. Τρεις! Την επόμενη Κυριακή πήγε μαζικά ο κόσμος επειδή η οικονομία τους έδωσε σήμα «πήγαινε». Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι σημαίνει «οπαδισμός» — ξέρουν τι σημαίνει «ευκαιρία». Και η ευκαιρία έχει ημερομηνία λήξης, σαν το σουβλάκι στην ψησταριά. αλλά εδώ μέσα, στα σκαλάκια, στους κενούς χώρους όπου κάποιοι στήνονται για να στηρίξουν το γκολίδικο όταν η ομάδα χρειάζεται κουρτίνα, εκεί βρίσκονται αυτοί που δεν περιμένουν σήμα. αυτοί που ήταν εκεί από νωρίς, ακόμα κι όταν βρέχει μπάλα, ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει. αυτοί ξέρουν ότι η νίκη δεν είναι γεύση από delivery — είναι αποτέλεσμα από δουλειά. Αυτοί δεν φτιάχνουν τάξεις· αυτοί κάνουν τις ομάδες. Κι αν κάποιοι βγάλουν λεφτά από το στοίχημα, αυτά είναι μόνο κέρματα πάνω στο τραπέζι — όχι σπέρματα στη γη. κι εγώ εκεί πάνω στήνω τις σκαλωσιές αυτές τις Κυριακές, όσοι ψήνονται εκεί είναι εκείνος ο κόσμος που ξέρει τι λέει η έννοια «ομαδικότητα». Αυτοί είναι οι ντόπιοι μιας πραγματικής γειτονιάς, όχι των λόγων στις εφημερίδες. Όσοι βιάζονται να κάνουν σελίδα στα social όταν φαίνεται το γκολ στις καθυστερήσεις… αυτούς τους κρατάμε για τους επισκέπτες. Αυτοί μπορεί και να γίνουν κάτι αργότερα, αλλά αυτή τη στιγμή είναι ακόμα υπό κατασκευή — σαν το στάδιο της ομάδας, που ακόμα χρειάζεται στέγη και γερά θεμέλια.

Τώρα πιάστε με — βλέπω τον Τάσο εκεί πάνω στο γήπεδο της Κηφισιάς σαν να έχει φάει ξύλο από κάποια πραγματική οικογενειακή συζήτηση. Ρε Θόδωρε, τι έκανες τώρα, φίλε μου; Να ξεκινήσεις έτσι δημοσιογραφικά περί αστικής τάξης; Αυτοί οι φίλοι εδώ μέσα στο γκρουπ της Κηφισιάς ξέρουν τι λέμε όταν βγάζουμε το σφυρί το πρωί της Κυριακής για να φτιάξουμε τις κερκίδες — όχι επειδή μας δίνουν ευρώ, αλλά επειδή ξέρουμε ότι αυτή η ομάδα είναι δική μας σαν τη γειτονιά του Ψυχικού που μεγαλώσαμε. Ρε SenteraGate, λες σωστά πως εκεί πάνω στις σκαλωσιές δεν φοράς μπουφάν επειδή θες ντέρμπι στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο — εκεί φοράς αυτό που σου είπε η μάνα σου όταν ήσουν μικρός: "Φόρα το και κρύβε τη βροχή". Αυτό ακριβώς. Αυτή την Κυριακή ήμουν εκεί στο γήπεδο της Κηφισιάς κι έμεινα έκπληκτος: έβρεχε σαν τσουχτερή, οι σκαλωσιές στέκονταν σαν κατοικίες στη Λευκωσία, ενώ κάποιοι άλλοι "δεν πήγαιναν" επειδή "βρέχει". Μετά τον αγώνα βγήκαν βόλτα στο facebook αυτά τα ίδια άτομα γιατί στο γκολ στις καθυστερήσεις είχαν βγάλει χρήματα στο στοίχημα — όχι επειδή είχαν τραγουδήσει τον ύμνο τρεις φορές σαν υγιές ανθρώπινο ένστικτο. Αλλά εδώ είναι το πράγμα που ακόμα με τρώει: όταν ρώτησα τον Γιώργο, εκείνον τον παλιό οπαδό από την παλιά γειτονιά του Κηφισιά, τι τον κράτησε εκεί πάνω στις σκαλωσιές παρά τη βροχή και τον ήλιο, μου είπε: "Γιέ μου, εγώ βλέπω τους γείτονες μου εκεί κάτω. Αυτοί κάνουν την ομάδα. Εγώ κάνω ένα κομμάτι της προσπάθειας που δε φαίνεται". Άρα δεν μιλάμε για τάξεις εδώ. Μιλάμε για ανθρώπους που στέκονται όρθιοι όταν όλοι οι άλλοι έχουν καθίσει — και αυτοί δεν φορούν μπουφάν επειδή ξέρουν να κάνουν οικονομία, αλλά επειδή ξέρουν ότι η νίκη δε γίνεται μόνη της. Αυτή είναι η δουλειά που κάνουν κι εγώ, εκεί πάνω στις σκαλωσιές, κάθε Κυριακή — όχι επειδή μας πληρώνουν, αλλά επειδή η ομάδα είναι σαν το σπίτι μας: αφήνεις κάποιον στην πόρτα μόνο όταν φεύγει, όχι όταν βρέχει.

Αλήθεια ρε παιδιά… τώρα που οι υπόλοιποι ξεσπαθώνουν να βγάλουν τάξεις σαν κάποιοι σοφοί που διάβασαν Μαρξ στο Λύκειο, εγώ μιας και είμαι από την Κηφισιά και ζώνω τις σκαλωσιές κάθε Κυριακή, ας σας πω πως είναι πραγματικά τα πράγματα εκεί πάνω. Εδώ δεν μιλάμε για αστική τάξη ή γειτονιά που δουλεύει σκληρά — εδώ μιλάμε για έναν αγώνα επιβίωσης χωρίς φιλοσοφίες. Αυτοί που είναι στις σκαλωσιές όταν βρέχει αδιανόητα, αυτοί που στήνουν τις κερκίδες πριν σηκωθεί ο ήλιος, αυτοί δεν κάνουν δουλειά επειδή έχουν ψυχή καλλιτέχνη ή επειδή η ομάδα τους έκανε κάποιο γκολ στις καθυστερήσεις. Αυτοί κάνουν αυτή τη δουλειά επειδή ξέρουν πως το γήπεδο της Κηφισιάς δεν είναι ένα showroom λουσμένο στη φωτογραφική λάμψη — είναι ένας τόπος όπου, αν σταματήσουν να το στηρίζουν αυτοί, τότε ολόκληρο το οικοδόμημα πέφτει σαν τραπουλόχαρτο στο τελευταίο χτύπημα της μπάλας. Και μην μου πεις πως αυτοί είναι κάτι άλλο — αυτοί είναι οι μούργοι της γειτονιάς, αυτοί που όταν η ομάδα βγει κουτσή φτύνουν το μπουφάν τους και ξαναστήνονται την επόμενη Κυριακή. Αυτοί δεν περιμένουν κανένα σήμα από social media για να «νιώσουν» οπαδοί. Αυτοί έχουν γίνει σάρκα και οστά της ομάδας πριν καν μιλήσει κανείς για νίκες ή ήττες. Τώρα, όσοι λένε «δεν πάω ποτέ» επειδή βρέχει ή επειδή «βγαίνει ρεζέρβα», αυτοί κάνουν οικονομία όχι στο εισιτήριο αλλά στον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτοί ψάχνουν τις εικόνες στις καθυστερήσεις όχι επειδή τραγουδάνε τον ύμνο τρεις φορές, αλλά επειδή βγήκαν κέρδος από το στοίχημα. Αυτοί είναι σαν τους επισκέπτες ενός μουσείου — μπαίνουν, βλέπουν την έκθεση και φεύγουν όταν κλείσει τις πόρτες. Αυτοί μπορεί και να γίνουν κάτι αργότερα, αλλά αυτή τη στιγμή είναι ακόμα επισκέπτες μιας βραδιάς όπου η ομάδα δεν είναι δική τους υπόθεση· είναι μόνο κάτι που βλέπουν από μακριά για να κάνουν ένα γρήγορο κέρδος. Και τέλος… όταν ρώτησα κάποιον εκεί πάνω γιατί συνεχίζει ενώ οι άλλοι έχουν βγει έξω για ψωμί, μου έκανε μάτι και μου είπε: "Έτσι δουλεύουν τα πράγματα εδώ. Εσύ φέρνεις τη σκάλα, εγώ στήνω τις σκαλωσιές, κάποιος άλλος βάζει τους προβολείς, κι όσοι κάθονται στις κερκίδες τραγουδούν. Όλοι κάνουν κάτι δικό τους — όχι επειδή τους το λένε, αλλά επειδή αυτό είναι το σπίτι τους." Αυτός είναι ο λόγος που η Κηφισιά δεν είναι αστική τάξη — είναι μια οικογένεια που ξέρει πως η νίκη δεν είναι γεύση από delivery, αλλά αποτέλεσμα από πολλούς κόπους μαζί. Και αυτοί που στέκονται στις σκαλωσιές αυτή τη στιγμή ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει… υπηρέτης του παιχνιδιού. 🔥

Ρε φίλοι τώρα τι λέτε;; Αυτή η ιστορία της «αστικής τάξης» πώς φτάσαμε να μιλάμε;; Κορόιδο έγινε ο κόσμος;; Οι σκαλωσιές αυτές δεν είναι βιτρίνα για κανένα στυλματικό lifestyle ρε!!! Εγώ πάντως εκεί πάνω στα σκαλάκια είμαι κάθε Κυριακή όχι επειδή ψάχνω το γκολ στις καθυστερήσεις γιατί βγήκα κέρδος στο live— εδώ είμαι γιατί αηδιάζω όταν βλέπω ανθρώπους να λένε «δεν πάω ποτέ» και ύστερα να γράφουν σχολιάσματα στο fb σαν παιδάκια που βρήκαν λεφτά στο δρόμο!! Ρε SenteraGate τι είδες εκεί πάνω;; Αυτοί που βρέχονταν σαν μούγκες για να στήσουν τις σκαλωσιές ήταν οι ίδιοι που την επόμενη βδομάδα πήγαιναν στις εθνικές ομάδες;; Όχι ρε βλάκα!! Αυτοί ήταν εκείνοι οι οποίοι έκαναν οικονομία όχι στο εισιτήριο αλλά ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΡΩΓΑΝΕ ΜΠΙΦΤΕΚΙ ΜΕΤΑ!! Αυτοί δεν είχαν κέφι για show— είχαν κέφι να μην πέσει η ομάδα κάτω!! Και εσύ Analysi24 ρε!!! Μιλάς για οικογένεια;; Η οικογένεια δουλεύει όχι επειδή έχει ψυχή καλλιτέχνη αλλά επειδή ξέρει πως το σπίτι θ’ αδειάσει αν δεν σφίξουν οι βίδες!! Αυτοί στις σκαλωσιές κάνουν αυτό που έπρεπε να κάνει κάθε γονέας όταν τελειώνει το γεύμα: μαζέψουν τα πιάτα κι όχι να ψάχνουν για αυτογκόλ στα social!! Ρε OFI1908 εκείνος ο Γιώργος από τον Αγιόκαμπο τι έκανε;; Κάθισε να διαβάσει Μαρξ;; ΟΧΙ!! Άφησε το μπουφάν του στον ξύλο της σκάλας κι είπε «βρε παλικάρι, σήκωσε το κεφάλι σου γιατί η ομάδα είναι δική μας κι όχι βιτρίνα των social»!! Και τέλος σεις οι αναλυτές ρε!! Μη βγάζετε τάξεις τώρα σα να μιλάμε για συνέδριο πολιτικής!! Εδώ μιλάμε για έναν αγώνα επιβίωσης μέσα στη Λάτρα κι όχι για κάποιο πάρτι των γνώσεων στο Ψυχικό!! Αυτοί που στέκονται στις σκαλωσιές είναι εκείνοι που όταν η ομάδα βγει κουτσή τους φτύνει το μπουφάν τους— κι αυτή είναι η πραγματική τάξη: αυτοί που δεν έχουν ανάγκη κανέναν τίτλο για ν’ αποφασίσουν πως η ομάδα είναι δική τους!! Και μην αρχίσετε τώρα πάλι με «αστική τάξη» γιατί εγώ τέλειωσα!! Αυτοί εδώ είναι αυτοί που όταν τελειώσει το ματς δεν ψάχνουν το βίντεο στις καθυστερήσεις— βάζουν τους προβολείς και φτιάχνουν το επόμενο γκολίδικο!! 🔴💪😤

τι περιμένουμε εδώ ρε; άλλο ένα μάθημα κοινωνιολογίας στα social; πιάστε τον εαυτό σας από τον κώλο, καθώς κάποιοι άλλοι κάνουν πραγματική δουλειά εκεί πάνω στις σκαλωσιές, και εμείς εδώ χαζεύουμε τις στήλες των εφημερίδων για να βγάλουμε τάξεις όπως κάποιοι καθηγητές που δεν έχουν ξαναβρέξει στον ήλιο. εγώ σήμερα έκανα αυτό που κάνω κάθε Κυριακή εδώ και δέκα χρόνια: πήγα στο γήπεδο της Κηφισιάς όχι επειδή περίμενα κάποιο γκολ στις καθυστερήσεις για να βγάλω κέρδος στο live, αλλά επειδή ήξερα πως εκεί πάνω στις σκαλωσιές κάτι πρέπει να στήσουμε αλλιώς ο κόσμος θα πέσει πάνω του σαν πλίθινο σπίτι στη θύελλα. και τι βρήκα; έναν τόπο που ζει, όχι κάποιο σόου που λάμπει μόνο όταν η ομάδα φοράει κίτρινο σορτσάκι με φανέλες φωτογράφους. βλέπεις ρε παιδί μου, εκεί πάνω στις σκαλωσιές δεν είναι αυτοί που λένε "δεν πάω ποτέ" επειδή βρέχει — εκεί είναι αυτοί που σηκώνονται στις τρεις το πρωί για να φέρουν ξύλα και σίδερα, αυτοί που όταν βρέχει έχουν γάντια μονωμένα σαν τους χιονάνθρωπους της Ανταρκτικής, αυτοί που μετά τον αγώνα σβήνουν τους προβολείς κι όχι τους υπολογιστές τους ψάχνοντας το βίντεο στις καθυστερήσεις. και μην τους κατηγορείτε ότι δεν τραγουδάνε τον ύμνο τρεις φορές — αυτοί τον τραγουδάνε όσοι μετράνε στους κόπους τους, όχι όσοι μετράνε στους λογαριασμούς τους. αυτοί εδώ δεν κάνουν οικονομία στο εισιτήριο· κάνουν οικονομία στον χρόνο τους, στην προσωπική τους άνεση, στον ιδρώτα τους. γιατί ξέρουν κάτι πολύ απλό: η νίκη δεν είναι γεύση από delivery, είναι αποτέλεσμα από πολλούς κόπους μαζί, ακόμα και όταν κανείς δεν τους βλέπει. εγώ πάντως εκεί πάνω κάνω την ίδια δουλειά όπως ο Γιώργος από τον Αγιόκαμπο εκείνος βρόνταγε το μπουφάν του πάνω στο ξύλο κάθε Κυριακή και δεν του είχε αλλάξει λόγος ούτε όταν η ομάδα πήγαινε τελευταία. αυτοί είναι οι άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει οπαδισμός: όχι οι φωτογραφίες στα social, όχι τα βίντεο στις καθυστερήσεις, αλλά το μπουφάν που σου λένε να φορέσεις όταν βρέχει μπάλα και εσύ ξέρεις πως κάτι πρέπει να γίνει αλλιώς ο κόσμος θα ξεχάσει πως υπάρχει ομάδα εδώ πέρα. άρα εδώ δεν μιλάμε για τάξεις ρε — μιλάμε για ανθρώπους που κάνουν την ομάδα δική τους με τρόπο που κανείς δεν μπορεί να τους αγοράσει, ούτε με χρήματα ούτε με τίτλους. αυτοί είναι αυτοί που όταν τελειώσει ο αγώνας δεν ψάχνουν το γκολ στις καθυστερήσεις· βάζουν τους προβολείς και ξαναρχίζουν την επόμενη Κυριακή πριν καν σηκωθεί ο ήλιος. και όσοι λένε "δεν πάω ποτέ" επειδή βρέχει ή επειδή βγαίνει ρεζέρβα, αυτοί κάνουν οικονομία όχι στο εισιτήριο αλλά στον ίδιο τους τον εαυτό. αυτοί είναι επισκέπτες μιας βραδιάς, όχι οικοδεσπότες του παιχνιδιού. αυτοί μπορεί κι έτσι να γίνουν κάτι αργότερα, αλλά αυτή τη στιγμή ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν τι σημαίνει να φοράς μπουφάν όταν βρέχει μπάλα.

Εδώ πάνω στις σκαλωσιές σήμερα βρήκα τον Γιώργο να κουβαλάει μπόλικα σύρματα επειδή του είχαν πέσει όλα μαζί πριν τον αγώνα. Αυτός όχι μόνο δεν πήγε στο live μετά αλλά χώθηκε μέσα στη βροχή για τέταρτη Κυριακή φέτος χωρίς δεύτερη κουβέντα — και αυτό δεν είναι κάποιο αριθμό δουλειάς, είναι η ζωή ενός ανθρώπου που ξέρει πως η ομάδα του δεν στέκεται από μόνη της. Αυτοί που στέκονται εκεί πάνω στήνοντας κάθε Κυριακή δεν κάνουν τάξη· κάνουν οικογένεια. Κι όσοι λένε "δεν πάω ποτέ" επειδή βρέχει, αυτοί δεν έχουν δει ποτέ πως φαίνεται η ομάδα όταν η σκάλα λυγίσει κι εκείνοι τρέχουν να την κρατήσουν σφιχτή με τα χέρια τους. Αυτό είναι ο πραγματικός οπαδισμός: όχι φωτογραφίες στις καθυστερήσεις, αλλά μπουφάν βρεγμένο μέχρι το κόκκαλο επειδή υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από το να μείνεις ξερό.

Πάει κάτι ρε παιδιά εδώ μέσα... Κάτι που μου έκανε κλικ σήμερα το πρωί στο γήπεδο της Κηφισιάς... Πήγα εκεί πάνω σα βρεχόταν σαν το κόσκινο και βρήκα τον Θόδωρο, τον παλιό του γκολίδικου εκεί 20 χρόνια πριν ακόμα. Αυτός στέκεται στις σκαλωσιές από τότε που η ομάδα ήταν στους δρόμους - όχι γιατί του το είπε κάποιος, αλλά επειδή κάποιος έπρεπε. Του είπα "Ρε Θόδωρε, πώς στέκεις ακόμα;" και αυτός γελώντας μου έκανε "Κοίτα γύρω σου φίλε... Αν εγώ φύγω σήμερα, αύριο ο κόσμος δεν ξέρει πως υπάρχουν σκαλωσιές εδώ". Αυτή η ομάδα δεν είναι αστική τάξη ρε... Αυτοί είναι αυτοί που όταν τελειώσει ο αγώνας σβήνουν τις λάμπες σαν να τελείωσαν κι αυτοί τη δουλειά τους, όχι σαν να τελείωσε κάποιο επεισόδιο των social. Αυτοί ξέρουν πως η νίκη δεν είναι κάποιο like στις καθυστερήσεις - είναι αυτό το ξύλο που στήνουν με γυμνά χέρια όταν κανείς άλλος δεν είναι εκεί για να το κάνει. Μα εμένα τι μ’ αναγκάζει; Πέρσι εκεί στις σκαλωσιές είχαμε βρεθεί όλοι μαζί για κάποιο τρικυμία πριν τον αγώνα και θυμάμαι πως ένας μικρός, maybe 10 χρονών τότε, είχε κολλήσει το χέρι του σ’ ένα καλώδιο που είχε πέσει. Την επόμενη Κυριακή πήγαινε πάλι εκεί πάνω σαν να μην είχε συμβεί τίποτα... Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κάνουν την ομάδα δική τους, όχι αυτοί που έχουν τρία likes στο βίντεο των καθυστερήσεων επειδή έκαναν τρεις ευρώ στο live. Εμένα προσωπικά μου φτάνει αυτό το μήνυμα εκεί πάνω στις σκαλωσιές: όταν η ομάδα στέκεται όρθια χάρη σ’ αυτούς, τότε ξέρεις πως υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τάξεις κι επιλογές. Αυτοί είναι αυτοί που όταν ρωτάς "γιατί στέκεσαι ακόμα;" σου απαντούν "γιατί κάποιος πρέπει"... Και εσείς ρε στις σκαλωσιές; Αν κάποιος σας πει πως αυτό είναι αστική τάξη, του λέτε πως αυτοί οι άνθρωποι κάνουν οικονομία στον ιδρώτα τους κι όχι στα λόγια τους... 😅🙏

Ρε παιδιά, τι μου λες τώρα εδώ; Είδα σήμερα στο γήπεδο της Κηφισιάς έναν τύπο με κράνος εργασίας να σηκώνει μια σκάλα σαν να ζυγίζει τίποτα. Ήταν ο Αλέξης, εκείνος που κάνει πέντε δουλειές την ημέρα κι έρχεται στις σκαλωσιές σα να τελειώνει το ωράριο του. Του πέρασα ένα τσιγάρο, μου έκανε "Ρε μικρός, αν δεν βάλω εγώ αυτό το σίδερο στη θέση του, αύριο η ομάδα βγαίνει σαν κάτι σαπίδια". Αυτό δεν είναι αστική τάξη ρε — αυτό είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως η ομάδα του δεν είναι κάποιο γεγονός στα social, είναι σάρκα της γειτονιάς. Κι όσοι λένε "δεν πάω ποτέ" επειδή βρέχει ή επειδή βγαίνει ρεζέρβα; Αυτοί είναι σα τους νυχτερινούς ιππότες που φεύγουν όταν πέφτει η βροχή. Εμείς εδώ πάνω στις σκαλωσιές έχουμε βγει μούγκροι για πολλά χρόνια — δεν ψάχνουμε βολή, ψάχνουμε τη σκάλα που λύγισε τελευταία φορά και ξαναστήθηκε. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, αυτοί που λένε "μπράβο ρε ομάδα" και φεύγουν σαν να τελείωσε κι ένα επεισόδιο σειράς, αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει πραγματικός αγώνας επιβίωσης. Ο οπαδισμός εδώ δεν είναι κάποιο βίντεο στις καθυστερήσεις. Είναι αυτό το γάντι μου βρεγμένο, αυτή η σκάλα που λυγίζει κάτω από το βάρος της κάθε Κυριακή, αυτός ο Γιάννης εκείνος που όταν τελειώσει το έργο σβήνει τους προβολείς σα να τέλειωσε η δουλειά του κι όχι κάποιο match. Αυτοί είναι αυτοί που όταν η ομάδα βγει κουτσή, αυτοί ξαναστήνονται την επόμενη βδομάδα σαν να μην έγινε τίποτα. Μη μου πείτε λοιπόν για τάξεις ρε — εδώ μιλάμε για ανθρώπους που όταν τελειώσει ο αγώνας δεν ψάχνουν το γκολ στις καθυστερήσεις επειδή έκαναν τρεις ευρώ στο live. Αυτοί εδώ είναι αυτοί που όταν τελειώσει το ματς σβήνουν τις λάμπες σα να τελείωσαν τη δουλειά τους κι όχι κάποιο επεισόδιο των social. Και τέλος, αυτοί που λένε "δεν πάω ποτέ", αυτοί δεν έχουν δει ποτέ τι είναι να στέκεσαι στις σκαλωσιές όταν κανείς άλλος δεν είναι εκεί εκτός από εκείνους που ξέρουν πως αυτή η ομάδα δεν στέκεται μόνη της. Αυτοί είναι επισκέπτες μιας βραδιάς, όχι οικοδεσπότες του παιχνιδιού. Κι εμείς εδώ πάνω ξέρουμε κάτι πολύ απλό: η νίκη δεν είναι κάποιο like στις καθυστερήσεις — είναι αυτά τα γυμνά χέρια που στήνουν τη σκάλα όταν όλοι οι άλλοι έχουν καθίσει. Αυτή είναι η αλήθεια, παιδιά — όχι κάποια τάξη, όχι κάποιο lifestyle. Αυτοί εδώ είναι αυτοί που όταν η ομάδα στέκεται όρθια χάρη σ' αυτούς, τότε ξέρεις πως υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από όλα αυτά. Και μην αρχίσετε τώρα μου λέτε πως εγώ ξέρω τι λέω επειδή είμαι σ' αυτό πολύ καιρό — εγώ ξέρω τι λέω επειδή σήμερα έκανα την ίδια δουλειά με τον Αλέξη εκεί πάνω. Κι αυτή είναι η μοναδική τάξη που αναγνωρίζω. 💪🔥

ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΟΙ!!! ΠΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΔΩ;;; Γιατί εγώ σήμερα βρήκα τον Πέτρο στις σκαλωσιές να βγάζει αίμα από το δάχτυλο επειδή του έπεσε η σκάλα πάνω κι αντί να γκρινιάξει πιάνει τσίγκο και βάζει ξύλο!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΡΕ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΕΙΤΑΙ ΣΤΑ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΜΠΟΤΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Κι αυτοί που λένε "δεν πάω ποτέ" επειδή βρέχει;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΟΡΘΙΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΑΛΑ ΠΟΥ ΛΙΓΟ ΛΥΓΙΖΕΙ!!! ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΟΤΙ Η ΚΗΦΙΣΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ ΣΤΟ YOUTUBE ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑΚΙ ΣΟΥ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΤΑ ΣΟΦΑ ΣΑΣ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΠΑΝΩ ΞΕΡΟΥΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ: ΣΚΑΛΑ ΠΟΥ ΛΥΓΙΖΕΙ ≈ ΧΕΙΡΟΣ ΠΟΥ ΣΦΙΓΓΕΙ!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ!!! 🔥💪😤

τι σου πήγε ρε συγχωριανέ μου πως βρήκες χώρο στις σκαλωσιές σήμερα; εγώ ήμουνα εκεί πάνω πριν μερικά χρόνια που η ομάδα δεν είχε ούτε εισιτήριο κανονικό - θυμάμαι τον δικό μου πατέρα να στέκεται εκεί μαζί με άλλους τρεις συγχωριανούς μου κρατώντας τις σανίδες σαν να κρατούσαν σηκωμένη την ίδια την ομάδα. σήμερα βρήκα εκεί έναν τύπο, τον Κωστά της γειτονιάς, που εδώ και είκοσι χρόνια του έρχεται μετά τη δουλειά στις σκάλες - όχι επειδή του λένε "αστική τάξη", αλλά επειδή τον Σεπτέμβρη πρώτη Κυριακή βρέχει πέντε φορές ακόμα κι ο γιατρός του τον είχε κουνήσει το κεφάλι του λέγοντας "ρε Κωστά μου, τι κάνεις εκεί πάνω;" όταν του έκανα "ρε φίλε, τι ψάχνεις εδώ;" μου έκανε εκείνος ένα χαμόγελο τόσο βαθύ που έβγαζε νερό και μου λέει: "τι ψάχνω εγώ εδώ; τίποτα άλλο εκτός από το ότι αυτή η σκάλα πρέπει να μην πέσει σήμερα - γιατί αύριο ξαναστήνουμε την επόμενη κι αυτή η ομάδα δεν είναι πιασμένη σε κανένα facebook live ούτε σε κανένα instagram story. αυτή η ομάδα είναι κολλημένη σ’ αυτά τα σπίτια εδώ γύρω, σ’ αυτούς τους πνιγμένους στη φτώχεια γείτονες που βγάζουν τα λεφτά τους με δουλειά δεκαοχτώ ωρών όταν μπορεί." και βγήκαμε από εκεί μαζί όταν τελείωσε το ματς - αυτός είχε μούσια βρεγμένα όσο κι εγώ, είχαμε και οι δυο τρύπες στις μπότες κι ωστόσο αυτός κρατούσε ακόμα ένα σφυρί στο χέρι σαν να είχε τελειώσει μια βδομάδα στις οικοδομές. όταν του είπα "ρε Κωστά, τι είναι αυτό;" μου έκανε ένα γέλιο σαν κουδούνι αηδονιού: "αυτό είναι το μόνο σημείο που γνωρίζω πως η ομάδα μου δεν πρόκειται να ξεχαστεί όσο υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν οικονομία όχι στο εισιτήριο αλλά στον χρόνο τους." εσύ εκεί πάνω στις σκαλωσιές σήμερα ρώτησε τον γείτονό σου τι σημαίνει να σηκώνεσαι κάθε Κυριακή χωρίς δεύτερη κουβέντα - αυτοί δεν ψάχνουν κάποιο lifestyle, ψάχνουν έναν τρόπο ώστε το γήπεδο να μην γίνει σβησμένο σχέδιο σε κάποια εφημερίδα σαν ένα ακόμη μαγαζί που έκλεισε στις γειτονιές. αυτοί ξέρουν πως η Κηφισιά δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αστική τάξη - έγινε κεραμίδι γειτονιάς. και όσοι λένε "δεν πάω ποτέ" επειδή βρέχει; αυτοί δεν έχουν δει ποτέ τι σημαίνει να στέκεσαι εκεί πάνω όταν οι ουρανοί ανοίγουν και εσύ συνεχίζεις επειδή ξέρεις πως αύριο κάποιος άλλος δεν θα έχει την υπομονή σου. αυτοί είναι οι επισκέπτες μιας ιστορίας, όχι οικοδεσπότες των πραγμάτων.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!!!!!! ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;;;; ΕΓΩ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΝΩΡΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΗΡΑ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΠΡΩΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΓΕΡΟ ΤΡΑΝΣΠΟΡΤ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΜΕΛΕΤΗ ΟΤΙ ΣΚΑΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ; ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ ΣΤΕΚΟΝΤΑΝ Ο ΘΑΝΟΣ ΚΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΕ ΔΥΟ ΚΟΥΤΙΑ ΠΛΗΡΗ ΑΠΟ ΒΙΔΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΟ ΝΑ ΞΑΝΑΧΤΙΣΟΥΝ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΝΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΚΑΛΑΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΛΥΓΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΒΡΟΧΗ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΡΕ!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΣΧΗΜΙΑ!!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑ "ΡΕ ΘΑΝΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΣΗΜΕΡΑ;" ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ "ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ 'ΔΕΝ ΠΑΩ ΠΟΤΕ' ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΟΥΝΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΥΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΤΟ PC ΤΟΥΣ!!!" ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΩ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΠΑΝΩ ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΙΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ "ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΕΡΓΟ!"!!! ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ!!! ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΤΕΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΤΙΜΗ!!! ΚΙ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΚΑΛΩΤΕΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ!!! ΘΑ ΒΓΕΙ ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΞΕΡΩ ΤΙ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΠΑΩ ΠΟΤΕ" ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΝΕ ΠΟΤΕ!!! ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΚΑΘΟΥΝ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΒΡΟΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΝ "ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΑΒΑ ΤΟ ΛΙΒΕ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΔΩ ΚΑΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΙΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ!"!!! ΕΜΕΙΣ ΟΧΙ!!! ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ!!! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙ ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΜΙΑ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΗΦΙΣΙΑ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ!!! 🔥💛💪😤