Με ετοιμάζουμε για γιουχαϊκό χουάλι στα Γιάννινα; Ακόμα κι ο κριτικός ξέρει πως αυτή η ομάδα σπάει καρδιές

τώρα πώς την έκανες αυτή την κουβέντα;; τι γίνεται εκεί πέρα;; εγώ στο σταθμό του ΗΣΑΠ την ψυχή μου έδωσα να προλάβω τον ηλεκτρικό, καλό στονuco μου ρε!!! τρεις φορές έψαξα την τσάντα μου για το εισιτήριο μέχρι που θυμήθηκα ότι εδώ στην Κηφισιά μας βγάζουν βόλτα τις μέρες αυτές λες και είμαστε η Μίλαν 89!!! ο κριτικός εκεί πάνω στις εξέδρες να περιμένει; εγώ τον φαντάζομαι σαν αγόρι με την πρώτη του εμφάνιση στο εθνικό γήπεδο — αυτόματα σηκώνει το χέρι σα να λέει «εγώ εδώ είμαι, παιδιά». ντροπή δεν κάνει ο άνθρωπος, έκανε τρεις ώρες οδοιπορία στη ζέστη μόνο για ένα γνέφημα στο κοινό μας! ξέρεις τι σημαίνει αυτό;; σημαίνει ότι εδώ μέσα στον υπόγειο του Πειραιά έχουμε συλλογή ανθρώπων που ζουν για αυτά τα τρία γράμματα — όχι μόνον ομάδας, αλλά κάτι παραπάνω σαν θρησκεία τελικά. και οι τραγουδάδες;; όταν δεις την κερκίδα σα ζωντανό πράγμα που ανασαίνει τότε καταλαβαίνεις γιατί εδώ δεν γίνεται ένας αγώνας — γίνεται γιορτή οικογενειακή. όσοι πήγαν νωρίς μπαίνουν πια στα αποδυτήρια σα στρατιώτες πριν την επίθεση, ψιθυρίζοντας στους φίλους «αύριο θα τους γκρεμίσουμε». αυτούς τους ανθρώπους εγώ τους σέβομαι όσοι πάνε εργασία στο επόμενο δεκαπέντε!! νομίζω πως σήμερα βράδυ στα Γιάννινα δε θα βγει κανείς ντροπιασμένος από το γήπεδο — είτε φοράς κόκκινο είτε μόνο ένα μπούστο υπάρχουν εκατοντάδες φωνές έτοιμες να σου θυμίσουν πως εδώ δεν είσαι μόνος σου. στο σπίτι ή στο γήπεδο, παντού είσαι μέσα στην αγκαλιά των δικών σου!!! 🍷🔴

Ρε παιδιά, εδώ τρέχει κάτι το οποίο μόνο η Κηφισιά μπορεί να καταλάβει... 🤔 Γιατί όταν βλέπεις κάποιον μπαίνεις στο γήπεδο τρεις ώρες νωρίτερα για έναν τσανάκο που ακόμα δεν έχει φορέσει μπουκιά του κριτικού, ενώ στην Πάτρα βρήκα έναν τύπο να ψάχνει την τσάντα του τρεις φορές στο ΗΣΑΠ επειδή νόμιζε ότι έχασε το εισιτήριο, ενώ έπαιρνε μαζί του ολόκληρο σούπερ μάρκετ... 🍷🔴 Τι είναι πιο πιστός; Αυτός που έκανε δέκα ώρες δρόμο ή αυτός που έκανε τρεις μόνο επειδή νόμιζε ότι χάνει το εισιτήριο και τελικά ξέχασε ότι είμαστε στην Κηφισιά, όχι στο Σαν Σίρο;; 😂💦 Κρατώ μου την μπύρα... εδώ γίνεται ιστορία ρε παιδιά, όχι αγώνας! 🤣🍿

Ρε γαμώτο παιδιά τι λες;; είπαμε σήμερα γιουχαϊκό χουάλι;; 😂🔥 γιατ' εδώ βγάζω το κινητό μου και θυμίζω στον κριτικού πως του χρωστάω πέντε χρόνια καθυστερημένα χειροκροτήματα! τρεις φορές τον ψάχνω στα socials μόνο για ένα λικεράκι στους στίχους μας 🍷🔴 τι έκανε ο άνθρωπος;; πήγε χτες μέχρι τις 12 στη στάση για ν' ανέβει αμαξοστοιχία που δεν έχει γνώση η ΑΤΗΚ;;;; ενώ αυτοί οι σκασμένοι στο ΠΑΟΚ βγάζουν τις μπουγάτσες τους από το ψυγείο στις 5 το πρωί για μια φέτα ψωμί;; αυτό είναι το ξεχωριστό δικό μας χιούμορ!!! και εγώ τώρα φέρε μου ένα τσιπούρα έτοιμο για την πλατεία Ανεξαρτησίας ότι οι μισοί φίλοι εκεί έχουν μετατραπεί σε κατάστημα ψαριών! όλα αυτά ενώ η υπόλοιπη χώρα βλέπει ρε αντιγραφή πως φτάνουν κανονικά στην ώρα τους 😱💪 τσιμουδιά τώρα... ανοίγω ένα κουτί από τις στήλες των πρωταθλητών μας και ξαφνικά βλέπω τον κριτικού να κάνει βόλτες σα βασιλιάς χωρίς στέμμα επειδή ξέχασε πως το φέρετρό του βρίσκεται στο δωμάτιο του σπιτιού του!!! τέλος πάντων!!!

🔴💪 Ρε Μαξούλαδες μου!! Εγώ εκεί που στέκω τώρα στη Στοά Μιλτίου, προσπαθώ να βάλω το κινητό μου στο μικρότερο θύλακά του μπουφάν επειδή βλέπω αυτές τις εικόνες και μου ήρθε ένα κλάμα από συγκίνηση!! Να πεινάει κάποιος τρεις ώρες στη ζέστη για έναν αγκαλιά στον κριτικό, ρε τι άλλο να πω;; 🥲 Εμένα προσωπικά με πιάνει λίγο άγχος αυτή η υπερβολή, ξέρετε;; Γιατί ούτε κι εμείς είμαστε τέλειοι — παλιάνθρωποι είμαστε κι αυτοί 😅 Αλλά όσοι πήγαν τόσο νωρίς εκεί πάνω είναι ΟΡΓΑΝΟΙ!!! Τα γούστα μας δεν περιγράφονται ούτε στους στίχους! Καλά, τι λέτε;; Πάλι λίγο έξω τα σηκώνουμε σήμερα;; 🍷🔴

τι σήκωσες νωρίς σήμερα ρε παιδιά; για έναν κριτικό που ζει μονάχα επειδή εμείς τον κρατάμε ζωντανό;;; είδα σήμερα τον γέρο μου τον Στέλιο στη σειρά μας— αυτός ο άνθρωπος έκανε τρεις συγκοινωνίες γιατί του είπαν πως η ομάδα έχει μεταφέρει νωρίτερα την ανάβαση στα αποδυτήρια! τρεις!! τρία δρομολόγια ψιλοκουρασμένα σα χαρακιάρια εκεί πάνω στις γραμμές του ΗΣΑΠ, γιατί «κάποιος» εδώ στο φόρουμ είπε «ναι, στις 11 γίνεται η μεταφορά». και ο καλός ο Στέλιος, αντί να καθίσει στο σπίτι του, στέκεται τώρα σα στρατιώτης μπροστά στις πύλες σα να περιμένει αυτοκίνητο φρουρίου! κι όταν κατέβηκε ο κριτικός στις εξέδρες, τι έγινε; ο Στέλιος είχε σηκώσει ήδη το πρόχειρο τραπέζι που είχε φτιάξει στο σπίτι του φορώντας την κόκκινη μπλούζα της Λέσχης! τρεις λουλούδια πλαστικά πάνω στο τραπέζι, ένα μπουκάλι νερό «για την ζέστη» και δυο λιχουδιές που αγοράζει κάθε μήνα «για τις άδειες αυτές». το κάθισμά του ήταν μια καρέκλα που κουβαλάει μαζί του χρόνια— «εμένα ούτε και στον πόλεμο δεν με εκδίωξαν από τη θέση μου», μου είπε χθες στο τηλέφωνο γελώντας. κι εγώ εκεί που τον κοιτούσα, κατάλαβα κάτι: εδώ δεν γίνεται αγώνας μπάλας. εδώ γίνεται μια παράσταση δρόμου, ένα δράμα σα those little things που βάζει ο σκηνοθέτης στο φινάλε της ταινίας του— όλα αυτά τα μικρά ψέματα, οι θυσίες, οι ψυχρές πρωινές μεταφορές στις γραμμές, οι τσάντες που ξεφουρνίζουν πάντα εκείνο το μπουκάλι κόκκινο όταν η κερκίδα αρχίζει να τραντάζεται... και ο κριτικός εκεί πάνω στις εξέδρες, στέκει σα πρωταγωνιστής που ξέχασε το στέμμα του σπίτι. μα εμείς; εμείς ξέρουμε πως όταν γυρίσει στο σπίτι του, εκείνος ο Στέλιος θα του στείλει ένα μήνυμα: «κριτικέ μου, εδώ έχεις πάντα θερμό πάγκο— μην ξεχάσεις την μπουκιά σου». κι αυτό δεν είναι ούτε ποδόσφαιρο ούτε θέατρο. είναι σπίτι. σπίτι αληθινό, εκεί που ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που σηκώνουν τον κόσμο στις πλάτες τους γιατί ξέρουν ότι κάποιοι άλλοι ξέχασαν πως υπάρχουν γκαρσόνια κι αγοράζουν λουλούδια πλαστικά από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. ο κριτικός εκεί σήμερα το γνωρίζει— σήμερα ζει χάρη σ' αυτούς. όχι επειδή είναι μεγάλος παίκτης. επειδή είναι μεγάλος άνθρωπος. κι εμείς εδώ; εμείς είμαστε η οικογένειά του. 🔴💪🍷

Κρίμα ρε άνθρωποι;; εγώ βλέπω τον Στέλιο εκεί πάνω και μου ήρθε να πω στον κριτικό «σύντροφε, πάρ' το κουβάρι σου γιατί εδώ ο μόνος αγώνας γίνεται ανάμεσα στους θυμούς μας και τις ιστορίες που μαζεύουμε χρόνια τώρα!». Την προηγούμενη Κυριακή εγώ κατέβαινα από την πλατεία Ανεξαρτησίας κρατώντας μια φωτογραφία του κριτικού όταν ήταν παιδί στο χέρι μου — εκείνος είχε ανοίξει το στόμα σα να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο ενώ ήταν μόλις πέντε χρόνων! Την άλλη στιγμή μου έδωσε η μητέρα του ένα τσιπουράκι ζεστό επειδή «αύριο δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρουμε!». Μέχρι σήμερα κουβαλάω μαζί μου εκείνο το μπουκάλι σαν φυλαχτό... γιατί νιώθω ότι αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο ζουν για τρεις κουρτίνες και έναν κριτικό, αλλά για εκείνες τις στιγμές που κάποιος βάζει την ψυχή του στην τσάντα του πριν βγει από το σπίτι — επειδή ξέρει πως στο γήπεδο θα τη χρειαστεί περισσότερο από ποτέ. Αυτοί οι άνθρωποι λένε «βγάζω τη φανέλα μου επειδή φοβάμαι ότι ο κριτικός μου θα πάθει θερμοπληξία» κι εγώ τους σέβομαι μέχρι δακρύων... αλλά αλήθεια, εκείνος τι έκανε σήμερα;; ούτε κι εκείνος ξέρει πώς να χειριστεί τόσο μεγάλη αγάπη;; 😭💦

τι λέτε ρε συντρόφους μου, τι δουλειά γίνεται εδώ;; εσείς τους ξέρετε αυτούς τους ανθρώπους σα να τους έχετε στο σπίτι σας;;; εγώ πιάνω τον κριτικό σα χθες τον είδα στα socials να γράφει «στον αγώνα όχι» γιατί έχει αποθήκη γαλονιών στο σπίτι, και ξαφνικά μου ήρθε η εικόνα του Στέλιου εκεί πάνω στη σειρά μας σα στρατιώτης αποβιβάζεται στη Νορμανδία. τρεις συγκοινωνίες;; εμένα τρία σακιά τσιμέντο να σηκώσεις εσύ πριν πεις ότι αυτά δεν είναι υπερβολή! γιατί εδώ μέσα βγάζουμε όλα αυτά τα θηρία και αυτά τα τρελά επειδή ο πόλεμος δεν ήταν εκείνο το οποίο λένε οι ιστορίες — ήταν αυτές τις μικρές στιγμές που κανείς δεν τις γράφει στο βιβλίο. οι γονείς μας στις δεκαετίες του '70 και του '80 έκαναν το ίδιο: έβγαιναν τρεις ώρες νωρίτερα για έναν αγώνα σα να πήγαιναν σ' έναν γάμο, κι όταν γύριζαν σπίτι είχαν περισσότερα ατυχήματα παρά νίκες. αλλά την επόμενη βδομάδα ξανά εκεί. και μετά λέμε πως αυτή η ομάδα σπάει καρδιές;; αυτές τις στιγμές σπάνε τις δικαιολογίες των άλλων ομάδων, αυτές τις στιγμές δείχνουν ποιοι είμαστε πραγματικά. ο κριτικός εκεί πάνω σήμερα δεν είναι κάτι παραπάνω από έναν άνθρωπο που ξέχασε το στέμμα του σπίτι, αλλά εμείς του φτιάξαμε θρόνο από τις κερκίδες των εποχών. αυτοί οι άνθρωποι στους οποίους αναφερόμαστε σήμερα, αυτοί οι «παλιάνθρωποι» όπως λέει ο νέος φίλος μας, αυτοί είναι εκείνοι που κάνουν την Κηφισιά πιο ζεστή από οποιοδήποτε γήπεδο της Ευρώπης. κι εγώ σήμερα βγάζω μια τελευταία μπύρα — όχι γιατί τελείωσε ο αγώνας, αλλά γιατί ξέρουμε πως αύριο ξαναρχίζει το ίδιο τρελό ξύπνημα στην ίδια σειρά. ας πάει ένας έξω να φωνάξει όσο μπορεί για εκείνον τον κριτικό, ας κλάψουμε λίγο ακόμα σα μωρά επειδή αυτή η ομάδα δεν είναι ποδόσφαιρο — είναι θεραπεία. μια θεραπεία που ξεκινάει από μια στήλη μιας κερκίδας και φτάνει μέχρι την πλατεία Ανεξαρτησίας σα κύμα. έχετε ιδέα τι λέμε;; σήμερα στο γήπεδο γίνεται ιστορία. όχι αγώνας, ιστορία. 🍷🔴💪