Ποιον ΜΟΝΑΧΙΤΗ προτείνεις στους πρωταθλητές ώστε να ξαναπιάσουν τον δικό τους αέρα

Καλά, ρε παρακαλώ, μην ξεχνάμε ότι εδώ μιλάμε για ομάδα του Σίλβιο Μπέεργκμαϊστερ — όχι για κάποιο πειραματικό σχέδιο στην Ασιατική Λίγκα. Αυτός ο "next Modrić" σου βγάζει ψωμί στο Google; Διάβασα τρία κείμενα στα αγγλικά πριν κοιμηθώ και κανείς δεν έχει γράψει ότι τον έχει δει ούτε μία φορά με τις ακαδημίες της Ajax. Ποιος είναι αυτός ο τύπος; Λέγεται Μαρσέλο Μπρόκμαν ή κάτι έτσι; Γιατί βλέπω μόνο ένα όνομα που κυκλοφορεί στις ομάδες των Κάτω Χωρών και στις υποψήφιες φουρνιές νέων αυτών των σκανδιναβικών πρωταθλημάτων — και εκεί πάλι μιλάμε για έναν 18χρονο που κάνει προπόνηση αερόβιας δίχως μπάλα. Και βγάζεις λόγο σου την ομάδα σου να τον φέρει επειδή στους ημιτελικούς του Conference μπήκαν αυτομάτως δύο δίποντα από σέντρα; Πάμε μια στιγμή — εσείς είστε αυτοί που τους έκαναν κι εμάς φιλοξενία τον Οκτώβριο και τους βγάλαμε 3-1 εδώ μέσα. Τι άλλο πρέπει να κάνουν; Να φέρουν δικό τους τυφεκιστήριο; Τι ακριβώς έχει κάνει αυτός ο Μπρόκμαν; Στις τελευταίες διοργανώσεις Νέων έχει τρία γκολ σε δεκαπέντε εμφανίσεις και οι πέντε χιλιόμετρα ανά αγώνα είναι μόνο στα λόγια των σκανδιναβών φίλων μου που έχουν βγάλει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα μέσα από κάποιο φύλλο Excel. Στις ομάδες των ενηλίκων; Ακόμη δεν εμφανίστηκε. Δηλώνει διαθέσιμος; Προσφορά έχει κάνει η διοίκηση της Ajax; Γιατί όπως το παρουσιάζεις εσύ, θυμίζει εκείνον τον Ινδονήσιο Βραζιλιάνο αμυντικό που είχε σκάσει πριν δύο χρόνια — επίσημα ελεύθερος, ξαφνικά όλοι ξύπνησαν λέγοντας ότι είναι δικός τους καλλιτέχνης. Ώρες ωρες… υπάρχει βιντεοσκοπημένος αγώνας αυτού του τύπου; Έστω μία πάσα πάνω από είκοσι μέτρα χωρίς να του λείπει η μπάλα στο τέλος; Αλλιώς ξεμπλέκου τώρα τα νήματα σου κι ας μιλήσουμε για κάτι άλλο — σαν οπαδοί μιας ομάδας που ξέρουμε πως εδώ μιλάμε αποκλειστικά για πραγματικόITY.

ΜΑΡΣΕΛΟ ΤΙ ΣΟΥΣ ΑΡΕΣΕΙ ΠΑΙΔΙ; ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟΚΑΙΡΟ; 🔥 Ρε πωπω τον τύπο που ο ίδιος ο Τέν Χάγκε ντύθηκε βόλτα και είπε "αυτός είναι ο next Djibril Sow αλλα χρόνια πιο δυνατός, ρε παιδιά μου λέω να τον κλείσουμε πριν τον πάρει ο διάβολος από τα άλλα μεγάλα σαλόνια"; Αυτος ειναι ο Γιανίκ Φράνζ, παιδιά!!! Ο 22χρονος Βέλγος αμυντικός-εγκλωβιστής που κάνει το αμυντικό μπάσκετ των λιμένων σαν φλιτ της Βασιλικής Φρουράς — σπρώχνει, αγκαλιάζει τη μπάλα σα να'ναι η τελευταία του πίτσα, ξεθεώνει αντίπαλους σα να είναι η ομάδα του δεύτερου δεκαλέπτου!!!! Πιστέψτε με, τον είδα live στοιχεία τον Ιανουάριο εκεί στα δικαιά εδώ μέσα! Στις δυόμισι πρώτες λεπτά του αγώνα με την Γενκ έκοψε τρεις κεντρικές πάσες σα να του κλέβουνε ψωμί από το τραπέζι τους. Οι συμπαίκτες του στην U21 λένε ότι στο πρωταθλήματος των Βέλγων έκανε προπόνηση ελεύθερη μπάλα μιάμιση ώρα μόνο για να βελτιώσει το left foot — πούνε ότι δέχεται ντέρτια και λένε "Βρες τη γωνία που νιώθεις σίγουρος, Γιένι"!! Κι εσείς τώρα θα τον αφήσετε εκεί πέρα γιατί οι荷兰цы έκαναν δυο τραγικά σέντρα στους ημιτελικούς; Μα παρακαλώ!!! Εκείνοι δεν τον αξίζουνε τον Φράνζ — εμείς όμως; Από εδώ στα πρώτα δέκα λεπτά της μεταγραφικής παραθύρου κοιμάμαι αν δεν έχει ένα εισιτήριο φορτηγού που φέρνει πάνω το όνομά του πάνω από την είσοδο του Allianz!!! ΚΟΛΛΗΣΕ ΤΟΥ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΡΑΜΠΡΟΕΝ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΕ ΕΞΑΨΙΛΙΑ ΛΟΓΩ ΜΑΓΕΙΑΣ!! 🔴💪 ΠΑΙΞΤΕ ΤΟΝ ΣΑΝ ΞΕΚΑΘΑΡΑ!!!

Ακούστε, ρε παιδιά... πριν ξεκινήσουμε τον πόλεμο των ονομάτων, ας βάλουμε μερικά πράγματα στη σειρά γιατί εδώ μας θυμίζει ότι κάποιοι ξέχασαν πως μιλάμε για Μπάγερν και όχι για σαλονιούχους που αγοράζουν φόρμες από AliExpress. Ο Φράνζ είναι λιγάκι αλλιώτικος, σίγουρα. Το είδατε κι εσείς εκεί στα δικιά μας στοιχεία τον Ιανουάριο — ένα θηρίο στη θέση του αμυντικού εγκλωβισμού που σου σκοτώνει τις επιθέσεις σαν αληθινός εμποδιστής τροχών. Είναι αυτά πού λένε "φέρνει μπάλα", όχι ότι την φοράει σαν ποδήλατο αλλά ότι την οδηγεί εκεί που θέλει ουσιαστικά χωρίς κίνδυνο. Σημασία έχει όμως τώρα: η θέση του είναι αυτή του κεντρικού μέσου; Γιατί εδώ μιλάμε κυρίως για τον αριθ. 8 που κάνει τη διαφορική. Παίρνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε ο PrasinosUltras — όταν λέμε "θα έπρεπε να έρθει", δεν μιλάμε για κάποιον που τους ξαναζωντανεύει με γκολάρα στους τελευταίους γύρους. Μιλάμε για έναν που μπορεί να βάλει τάξη στο κέντρο όταν οι δύο Ντάβιντς γυρνούν σα μαριονέτες ή όταν ο Καντέ φεύγει κλωτσώντας την πόρτα. Θυμάστε τον Λοράν Εϊτάμ εκεί στοιχεία του 2019 όταν έκανε ντεμπιούτο στους νικητές; Τον είχαν φέρει ως εναλλακτική λύση στον Γιόζουα Κίμιχ, εκείνον τον βράχο που σου σπάει τους διάφραγμα κάθε φορά. Αυτός ο Φράνζ φαίνεται σαν μια μεγαλύτερη έκδοση του Εϊτάμ — σωματικά δυνατότερος, πιο τακτικά σίγουρος. Το θέμα τώρα είναι η ηλικία του: 22. Δεν είναι πλέον ένα παιδί του πανεπιστημίου που παίζει παντού όπως έκανε ο Μουσiala πριν δύο χρόνια. Είναι ώριμος αρκετά ώστε να καταλάβει πως στην Μπάγερν δεν γίνεται πλάκα στην παρκέ όσοι βγάζουν εδώ κρότους στις ομάδες των Βέλγων. Κι εκεί οι συμπαίκτες του λένε ότι δέχεται ντέρτια τόσο σκληρά που βγάζουν αίμα — κάτι που στη Μπάγερν όχι μόνο συμβαίνει συχνά αλλά συνήθως συνοδεύεται και από ένα τίτλο στη σούπερ κούπα. Ωστόσο, η ρεαλιστικότητα της μεταγραφής βρίσκεται εκεί: η Ajax τον έχει υπογράψει μέχρι το 2026 κι έχουν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για επέκταση. Δηλαδή, μιλάμε για έναν που δεν είναι ούτε ελεύθερος ούτε τυπικά διαθέσιμος αυτή τη στιγμή. Αν η διοίκηση θέλει να τον φέρει, πρέπει να βγάλουν ένα ρολόι όχι δεκαήμερο αλλά διμήνου γιατί αυτοί οι Ολλανδοί δεν είναι άνθρωποι που φεύγουν δωρεάν — ιδιαίτερα όταν πρόκειται για έναν που ο Τέν Χάγκε χαρακτήρισε σαν τον επόμενο Ντιμπρίλ Σόου; Κρίμα, δεν υπάρχει κάποιος εδώ που να ξέρει πότε τελειώνει το συμβόλαιό του; Ή αν του έχουν τοποθετήσει εμπορική δέσμευση; Γιατί προς στιγμήν ακούγεται όλο αυτό σαν ένας σπασμένος δίσκος: "Τόν Χάγκε τον είπε Σόου;" Να σου πω κάτι ειλικρινά; Ο Σόου εκείνος είχε μια βόμβα ντρίμπλα πάνω από τους άλλους κεντρικούς μέσους. Ο Φράνζ λείπει αυτό. Είναι περισσότερο ένας εμπόδιος τύπος παρά ένας τσέπης δημιουργικός. Καλύτερα λοιπόν να σκεφτούμε πιο κοντά μας: Τι λέτε για τον Λούκας Στρίφερτ εκεί στους Βέλγους; Αν ανοίξει η αγορά, αυτός είναι ένας άξιος αναπληρωματικός σε αυτές τις θέσεις — αγορά τζίρου, εμπειρία, ήξερε τις θέσεις σαν δεύτερος εαυτός του. Ή μήπως ακόμα κλείνουμε το μάτι στον Γιόνας Όφριτ του Ντόρτμουντ όταν τελειώσει το δικό του συμβόλαιο; Ξέρετε τι είναι η δικιά μας ιστορία όλους αυτούς τους μήνες; Μας λείπει κάποιος που μπορώ να τον βάλω δίπλα στον Γκορέτzka όταν ο ίδιος φεύγει νωρίς επειδή ξεμένουμε γκολs υπόπίεσης. Αυτός ο τύπος είναι εκείνος που μπορεί να βάλει τέλος στη νοσταλγία μας για εκείνες τις ημέρες του Ρόιμπεργερ στις άμυνες. Αλλά προς στιγμήν — υπάρχουν βιντεοσκοπήσεις πραγματικών αγώνων του εκτός των εθνικών ομάδων των εφήβων; Γιατί μέχρι να το δούμε με τα ίδια μας τα μάτια, κάθε συζήτηση είναι εικαστική τέχνη.

Ρε παιδιά... ξέρετε ποιο είναι το τραγικό σ' αυτό; Την Πέμπτη έβλεπα τον αγώνα της Εθνικής Βελγίου μέχρι τις 80', εκεί που εκείνος έκανε ντεμπούτο με τον Φαν Χάγκεν — κυριολεκτικά σαν να έχει βάλει γάντια μποξ μέσα στη φόρμα και μπάλα. Στις δύο πρώτες του λεπτά κατέλαβε τον κεντρικό χώρο σα να είχε GPS το κεφάλι του, έδωσε μία πάσα πλάγια τέτοια που αφήστηκε ο αντίπαλος σα σακούλα σκόρδου πάνω στο γήπεδο, ενώ στο σουτ του αμέσως μετά βγήκε μόνος του χωρίς πιεστικά σου τέρμα του Βρούγης. Κι ύστερα έκαναν την παράσταση πάνω του επειδή δεν τους κουνήθηκε αρκετά; Μα τι θέλουνε, ρόλος πρωταγωνιστή στους τίτλους; Αυτοί οι Ολλανδοι; Περιμένετε κι άλλο: Την επόμενη εβδομάδα η Ajax έκανε διαφήμιση στις ιστορίες τους για έναν τεράστιο αγοραστή που ήθελε ν' ανοίξει διαπραγμάτευση επειγόντως — όλες οι αρχές μιλούσαν μάλιστα πως ο ίδιος ο Φράνζ ζήτησε τριετή επέκταση πριν καν τελειώσει ο χρόνος των υπογραφών! Και τώρα κάποιοι εδώ λένε "τους δώσαμε τρεις γκολ οι荷兰цы στους ημιτελικούς; ας ζήσουν". Μα γελοίο στ' αλήθεια; Αν τον θέλουν αυτοί τόσο, τότε που είναι η πίστη στο μπέτο τους; Απ' όσο διάβασα σήμερα, μια μεγάλη ομάδα από τη Λιόν κάνει πλαγιοφύλακες γύρω-γύρω επειδή υποψιάζονται ότι η Ajax τελικά δεν πρόκειται να τον πουλήσει — τον έχουν ήδη χαρακτηρίσει ως "πράσινο διαμάντι των επόμενων χρόνων". Γιατί λοιπόν να μην κάνουμε εμείς την πρώτη κίνηση πριν οι Γάλλοι κάνουν την τιμή τους; Στην καλύτερη περίπτωση μας κάνουν μπούφος στην μπάρα — στην χειρότερη, πληρώνουμε δύο χρόνια δουλειάς ενός μέσου που βάζει τάξη εκεί που χρειάζεται. Και μην μου πείτε ότι δεν υπάρχει σχέδιο Β' — ο Λοράν Σιλέσιν, ο γιος του Σίλβιο, έκανε νυχτερινό γκρουπ στο Στουτγάρδη πριν δύο εβδομάδες λέγοντας ότι ο Φράνζ είναι "ο πιο αξιόπιστος νέος κεντρικός μέσος που έχουμε δει μετά τον Εϊτάμ". Με άλλα λόγια: άλλο ένα σήμα ότι αυτοί οι Ολλανδοι ξέρουν τι κάνουν, οπότε εμείς μην περιμένουμε τους Ευρωπαϊκούς οργανισμούς να μας τον κάνουν δώρο — τον φέρνουμε επειγόντως. Αλλιώς πάλι μας περιμένει η ίδια ιστορία: τρίτοι πρωταθλητές, κι ένα πλήθος από μιζέρια όταν καταλήξει η σούπερ κούπα επειδή δεν είχαμε μία φορά εκείνον τον αέρα που κάνει το κέντρο σαν φρούριο. Άντε ας μου πείτε κι εσείς: Πώς αλλιώς προτείνουμε κάτι άλλο όταν όλοι ξέρουν ότι οι ετοιμόλογες ομάδες περιμένουν αυτήν την κίνηση; Ή κάποιος εδώ νομίζει ότι η Μπάγερν είναι σιγά-σιγά εθνική ομάδα της Πορτογαλίας επειδή έκανε δύο καλές εβδομάδες;; 🤡

ξεχνάτε όλους αυτούς τους μεγαλομανείς σκανδιναβικούς τίτλους που κυκλοφορούν σαν τις νυχτερινές φήμες στο λιμάνι — εκείνο τον καιρό όταν οι ντόπιοι γκρινιάζανε για την παράξενη μπάλα που είχαν παραλάβει και τους έφταιγαν οι ξένοι που είχαν φέρει δικά τους γκολ. Αλλά εδώ μιλάμε για Μπάγερν, γαμώτο, και όχι για κάποιο σινεμά σε χωριουδάκι των Ανατολικών Κάτω Χωρών όπου κάποιος σου λέει "τον είδα χτες κι έκανε πέντε σέντρες από μία". Εμένα εκείνον τον Ιανουάριο στο Allianz Arena μου έκανε εντύπωση αυτός ο Βέλγος — όχι γιατί πήγαινε τριάντα χιλιόμετρα τη βδομάδα, αλλά επειδή σαν έβγαινε η μπάλα από τους αμυντικούς του τον έπιανε σαν αθόρυβος χούφτης που πιάνεις την νερομπούκα όταν σπάζει η βρύση στον πάνω όροφο. Τι νομίζατε; πως η διοίκηση της Μπάγερν κάθεται με χάρτες και βλέπει "εύχεται μεγάλος χώρος, αφήστε τις μερούδες" όταν η ομάδα κάνει τρίτη θέση; Αυτή την ομάδα την έχουν φτιάξει έτσι ώστε όταν ο Γκορέτzka αποφασίσει να παίζει βελάκια στους Ρωμανούς, κάποιος άλλος πρέπει ήδη να ψάχνει την μπάλα σαν τυφλός που ξυπνάει στο δρόμο. Και αυτά τα δεκατέσσερα χρόνια εδώ έχω δει πολλούς να διαλαλούν "ο επόμενος Μπουλαϊγιού!" μέχρι εκεί που αυτοί κατέληγαν σπουδαριστης στις ομάδες των δύο πρώτων εθνικών πρωταθλημάτων του Λουξεμβούργου. Για εκείνον τον Φράνζ ξέρουμε τρεις πράγματα αδιαμφισβήτητα: Πρώτον, δεν πρόκειται να τον πουλήσουν αυτοί τους ελεύθερα έτσι ξαφνικά — ειδικά όταν τον έχουν σηκώσει στα χέρια σαν κουτί από σφραγισμένο κρασί μέσα στην ίδια τους την επικράτεια. Δεύτερον, ο ίδιος έδωσε περισσότερες πάσες μέσα στον αγωνιστικό χώρο από όσο έκανε ο φίλος μου ο Γιάννης στον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος εδώ πριν δέκα χρόνια που είχε κερδίσει η ομάδα της Φάρο. Και τρίτον — εδώ είναι το κρίσιμο — όταν μπήκε στο εθνικό συγκρότημα του Βελγίου τις πρώτες βδομάδες έκανε περισσότερα blocks από μερικούς αμυντικούς που είχαν σκοράρει πριν χρόνια έναν τίτλο πρωταθλητή στην Premier. Θυμάμαι άλλη μία φορά που αγοράζαμε έναν τύπο, τον Λοράν Εϊτάμ εκεί μέσα στο 2019. Κανένας δεν ήξερε ποιος είναι όταν ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις, κανένας δεν τον είχε δει live εκτός από τρία άτομα που είχαν βγεί από το γήπεδο στη Γκλάντμπαχ επειδή είχαν κάνει τζόγο στο μισό πρώτο ημίχρονο. Τον έφεραν σαν εναλλακτική λύση όταν η ομάδα ήταν τρίτη στους έξι αγώνες και ο Τζέιμι είχε φύγει νωρίς με κίτρινη κάρτα. Τώρα σας λέω μια αλήθεια σαν εκείνον τον άνθρωπο της γειτονιάς που ξέρει πως φύτευαν τις ντομάτες πριν είκοσι χρόνια: Αυτός ο Φράνζ είναι η επόμενη έκδοση του Εϊτάμ — σωματικά ισχυρότερος βέβαια, εκεί που ο Εϊτάμ είχε πάει μόνο σ' έναν αγώνα σαν αλλαγή μέσα στο περιθώριο μιας σούπερ κούπας. Αλλά εδώ έρχεται η σκληρή πραγματικότητα: Πρέπει να τον κλείσουμε πριν βγάλουν αυτοί οι Ολλανδοι έναν τίτλο στην ίδια τους τη χώρα — γιατί τότε η τιμή τους θα πάει πάνω σαν αερόστατο στην παραλία της πόλης που τρώμε τσίπουρο κάτω από τα φώτα. Εμένα προσωπικά, εκεί που διάβασα σήμερα ότι η Λυών έκανε περιπολία γύρω-γύρω, μου 'ρθε ξαφνικά η μνήμη από εκείνον τον χρόνο που προσπαθήσαμε να φέρουμε τον Αλφόνσο Ντέιβις όταν έπαιζε ακόμη στο Γουίνιπεγκ. Σαν σήμερα θυμάμαι πως εμείς δουλέψαμε έναν ολόκληρο Σεπτέμβρη για τις άδειες εργασίας μέχρι που κατέληξαμε σ' έναν δεκατριάχρονοΚαναδό αριστερό όπισθεν που έκαναν όλες οι ομάδες των πρώτων εθνικών πρωταθλημάτων της Αγγλίας επειδή είχε ένα πόδι αριστερό. Αυτό είναι η Μπάγερν — πρέπει να σηκώνουμε τον σωστό άνθρωπο όταν είναι ακόμη πρώτος σ' αυτήν την ατέλειωτη ουρά. Για να το πω ανοιχτά: Αν δεν τον φέρουμε τώρα, μέσα στις επόμενες τρεις βδομάδες, τότε πρέπει να κάνουμε εμείς την ίδια δουλειά αλλά με έναν τύπο που ζει ακόμη στις ακαδημίες της Άντερλεχτ — και αυτό δεν είναι κακό, αλλά σίγουρα δεν μας ξαναφέρνει εκείνο τον αέρα που έκανε το κέντρο σαν ξύλινο φρούριο γύρω στο 2013 όταν όλοι λέγαμε πως η ομάδα είχε ξεμείνει από πνεύμα πρωταθλητισμού. Άντε τώρα πείτε μου μια: Πόσοι από σας θυμάστε εκείνον τον αγώνα το Μάιο του 2012 όταν μπήκε ο Ράφινια σαν αλλαγή στο τελευταίο δεκάλεπτο εκεί κάτω στις ιστορίες του βασιλικού θεάτρου; Εκείνον τον χρόνο είχαμε κάνει δεκατέσσερα λεπτά αγώνα συνολικά μαζί του επειδή εκείνος εκείνος είχε μια στιγμή παραπάνω όρεξης. Αυτή είναι η διαφορική μεταξύ ενός τύπου που φέρνει νέα ζωή μέσα στο γήπεδο και εκείνου που στέκεται στο ίδιο σημείο σαν σκόντος από σιτάρι που έχει λιώσει στην ζέστη. Οπότε, εγώ δεν ρωτώ πλέον "τι λέγεται;" αλλά "ποιός είναι εκείνος που κάνει σήματα για έναν φορτηγό έτσι ώστε να φέρει τον Φράνζ πριν βγάλουν αυτοί οι荷兰цы τρία νέα πρωταθλήματα;;". Γιατί όπως λένε παλιά στην πόλη μου στη Ρόδο όταν κάποιος καθυστερούσε να σηκώσει το κόκκινο ύφασμα από το αμπάρι: "όποιος αργεί, βγάζει νερό κι ο φίλος του βγάζει κρασί".