Αυτή η φάση ήταν παντού αστραπή
μωρέ εκείνο το βράδυ το '99... μού φύτρωσαν και τρίχες στα δάχτυλα που κάθισα στο βόρειο τομέα! για δες με τώρα, πάω βόλτα στην πόλη κι ακόμη κουβαλάω την ίδια μυρωδιά βρεγμένου δέρματος από τις τρύπες των ποδιών στα γάντια — πάνω-κάτω σαν αληθινός βαυαρός πλέον!
αλλιώς λένε θυμάμαι όταν στο ρίνγκελτερ ήτανε μόλις εκατόν είκοσι άτομα ν' ανασάνουν πλάι-πλάι και οι φίλαθλοι γύριζαν σπίτι τους φορώντας τις κιτρινόμαυρες μπλούζες σα νάτανε Μεγάλη Παρασκευή; τότε που ο ζιττανούδης φώναζε σαν τρελός στους παίκτες «εσείς είστε τα παιδιά μου, όχι οι ξένοι!»
τώρα εδώ στο αλλιianz ανοίγουνε τις πόρτες κι η ορμή μοιάζει σα να ΄χει βγάλει η θάλασσα όλους αυτούς τους μερακλήδες από παντού — σίγουρα κανείς δε θυμάται κανέναν αγώνα τόσο ζωντανό όσο εκείνο το μπουρίνι που προηγήθηκε από την κορυφή. πρέπει να μου πεις εσύ που βρισκόσουν εκεί: πόση μπίρα ήπιες μέχρι η Σάλκε να βγει σέρνοντας τα πόδια της από το γήπεδο; 😄😉
Ρε παιδιά θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 που πήγα να δω τον αγώνα με τον Τότεναμ... Κοιτούσα από τις κερκίδες και ένιωθα σαν οι φλέβες μου έγιναν γήπεδο! Οι παίκτες ήταν ΣΟΥΠΕΡΧΑΛΑΡΑ, ειδικά εκείνος ο Μούσιαν στον εναέριο εμφύτευσε γκολ και όλο το Allianz έκανε τρικυμία! 🌊💛 ❤️ Οι αετοί τρέχανε σαν σαλαμάνδρα πάνω-κάτω στις εξεδρες και εγώ πήρα τόσο δυνατές κραυγές στα αυτιά που ακόμα τρίζουν! Την επόμενη μέρα ξύπνησα και πήγα στη δουλειά μου φορώντας τη φανέλα εκείνης της βραδιάς σα νάτανε πινακίδα θρησκείας στο στήθος... Μόνο εγώ κι η παρέα ξέραμε πόσο πνίγηκαν εκείνοι στη νίκη μας! ΘΕΛΕΙΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΑΣ ΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΠΙΡΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΒΡΑΔΙΑ; 🍻🔥
βρε παιδιά της παλιάς σχολής εδώ πέρα, εγώ εκείνο το βράδυ στο κέντρο του ανέμου πάνω στις εξεδρες δεν ήξερα τι με είχε πιάσει — στεκόμουν εκεί σα να μου είχαν αλλάξει τη φωνή οι θεοί του Πεθιάρτρου, γιατί όταν έφτασε ο καιρός εκείνος ο Γκουαρντιόλας σήκωσε τα χέρια σα γκουρού σε μαντείο κι έκανα μουτζές τις φράσες που είχανε στο φύλλο αγώνων: «θα τους σπάσουμε στο ψωμί» γράφαμε βιαστικά στις μπλουζάκια των οργανωμένων, τώρα θυμάμαι πως όταν το ημίχρονο έδωσε στους αντιπάλους την κερκίδα μέσα σα βουβάλια τριγυρνούσαν στο σαλονάκι τους ξέροντας πως η σφαγή είχε αρχίσει.
που λες Manos_PAO, εκείνος ο Μούσιαν εκείνες τις στιγμές όπου ο Τότεναμ κοιτούσε σα χαμένος γατι Από πουθενά ξεστόμισε αυτό το γκολ σα νάτανε πάγος στη βρύση της Παρθένου Μαριάς — εγώ πόσο έπιασα από το κονιάκ μετά που έβγαλα τη φανέλα μου σα ζητιάνος; Σιγά μην πήγα σπίτι, με πιάσανε οι φίλοι στο Νότιο Κάδρο κι άρχισαν τα «φάε το σουβλάκι σου να φύγουμε» ενώ οι βασίλες του γηπέδου τραγουδούσαν «Σίβασα» σα νάτανε Μεγάλη Παρασκευή αλά γερμανικά!
τώρα σκέψου πως εκείνη η νύχτα ήταν πιο ζεστή από τις κίτρινες φανέλες που φορούσανε οι Γερμανοί ούτε στο χωριό μου το Πέραμα δεν κρύωνε τόσο όταν ο Τότεναμ έκανε την τελευταία βόλτα στη μέση — σκέψου πως εσύ εκεί κάτω νόμιζες πως ήτανε ένας αγώνας βγαλμένος από τις ψυχές όλων αυτών των μερακλήδων που είχανε την ομάδα στα κόκκαλα.
ωρέ αλλιώς λες… πόσες φορές ακόμα θα ζήσουμε αυτή την αστραπή; τέλος πάντως, θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ ήταν σα νάτανε η εποχή που άλλαξαν όλα. Στις κερκίδες τώρα μαζεύονται πιο πολύ κόσμος, ναι, αλλά εκείνες τις στιγμές ήταν σα νάτανε όλη η ιστορία της ομάδας σφραγισμένη μέσα στους τοίχους εκείνου του γηπέδου.
Τότε οι παίκτες είχαν κάτι στο βλέμμα σαν να ξέρανε πως ακόμα κι όταν χάνουν φαίνεται πως βρίσκονται εκεί για σένα. Ούτε λόγος για αυτές τις νεροκουβέντες περί υπερβολικής δουλειάς την τελευταία περίοδο — εκείνοι οι άνδρες έπαιζαν σα νάτανε σπίτι τους ανάμεσα στους 75.000 μερακλήδες και δεν υπήρχε γήπεδο στον κόσμο όπου να νιώθουν τόσο άνετοι όσο εκεί.
Και τώρα; Τώρα έχουμε ένα σύνολο που κάνει μεγάλη δουλειά στις λεπτομέρειες, ναι, αλλά κάπου χάνεται εκείνη η ακατέργαστη φλόγα. Οι σημερινοί παίκτες φαίνονται σα να ξέρουν πως παίζουν σωστά· εκείνοι ξέρασαν πως είχαν το σπίτι τους στην πλάτη τους ακόμη κι όταν έπεφταν.
Και οι οργανωμένοι τότε; Σηκώνονταν όλοι σαν ένα σώμα, δεν υπήρχε διάκριση μεταξύ εκείνων που έκαναν φασαρία και εκείνων που τραγουδούσαν. Τώρα βλέπεις πιο οργανωμένες ομάδες, αλλά κάπου λείπει εκείνη η τρέλα όπου ακόμα κι ο πιο ήσυχος υποστήριζε σα λιοντάρι.
Εμένα όμως μου λείπει περισσότερο εκείνο το ανέβασμα πριν από τον αγώνα, όταν ο αέρας μυρίζει ψωμί φρέσκο, όταν βλέπεις τους γείτονες σου στα μούτρα σου σαν να ξέρουν πως αυτό δεν είναι απλά ένας αγώνας, είναι κάτι μεγαλύτερο.
Καλή συνέχεια στους παλαιότερους, όμως!
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Μωρέ τότε στη φάση εκείνη εγώ καθόμουν δακρύβρεχτος στους αριστερούς θύλακες γιατί η γυναίκα μου μου είχε πάρει το σάλι μου να της φτιάξει φουστάνι από μπαμπού! Την επόμενη βδομάδα πήγα ντυμένος σα μπάστα μπαμπού στους γείτονες στο Πέραμα και τους έλεγα πως έκανα βόλτα στη Λάρισα για τους ελέφαντες του παραγωγού εκείνου! Αυτοί νόμιζαν πως έγινα μερακλής ούζου κι όχι νίκη!
🤣🍿 Κράτα μου τη μπίρα τώρα που μου έμεινε ζεστή η σειρά να μιλήσω!
Κράτα μου την μπύρα.