Πώς η Μπάγερν κατάφερε το ακατόρθωτο στους γερμανικούς ουρανούς κι εμείς ακόμα το τραγουδάμε με δάκρυα χαράς!
εεεεεε... αυτοί οι παλαιοί καιροί... πριν νιάνια πιάσει και δείξει το κεφάλι του το διαδίκτυο σαν μεγάλο δίποδο κεράσι που στη σειρά σέρνεται στις γειτονιές της πόλης...
θυμάμαι σαν χτες, όταν ξημερώνει Κυριακή, ήταν 18η Ιουνίου του 1987, δυνατός άνεμος στο Λεβερκούζεν εκείνο το βράδυ, κρύος όπως μόνο τα βιοτεχνικά εργοστάσια της δυτικής Γερμανίας μπορούν να βγάλουν. η ομάδα μας είχε φτάσει εκεί τελειόφοιτη, τρίτη συνεχόμενη φορά στη σειρά γερμανική κατηγορία πρώτη κατηγορία κι όλα αυτά χωρίς κανένα γνωστό πρόσωπο στα πρωτοσέλιδα εκείνων των ημερών - εκτός από τον Μπέκνμπαουερ φυσικά αλλά εκείνος είχε γίνει το μεγάλο στελέχωμα του συλλόγου χρόνια τώρα.
κι εγώ εκεί στήνος στα δυό μου πόδια στη κερκίδα 27 του στάδιου Λίβερκουζεν, κουκουβάγια σκεπασμένη μ’ ένα μπουφάν της Μπάγερν στο στήθος, μαλλιούσινο πράγμα σαν αυτές τις μπλούζες των πολυκαταστημάτων τότε.
σούπερ αποτέλεσμα 1-0 στο ημίχρονο χάρη σ’ εκείνον τον γκολάντζο με σουτ των τριάντα μέτρων του Ματθάους που πέρασε σαν αστραπή το φράχτη πάνω από τον τερματοφύλακα που είχε κοιμηθεί ξυπνώντας κι όλα — η ομάδα είχε κατέβει σαν νεροκουβαλημένη σιγά σιγά ξανά στη ψυχολογική δίνη του πρωταθλήματος...
κι εκεί είδαν οι μπόγιοι του Λεβερκούζεν πόσοι αμυντικοί ανάβουνε μαζί σαν πυρσός όταν βλέπουν έναν τύπο σαν τον Ματτχάους σουτάρει τον αέρα — πέντε παίκτες ξεκίνησαν από αντίθετη πλευρά να τρέχουν σα ν’ αποφάσιζαν στο τέλος ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία τους για κυνήγι...
αλλά εκεί που έριξαν την πετσέτα στον αγώνα, εκείνο το πνεύμα της Μπάγερν ανέβηκε από κάτω σα δαίμων — τόσοι και τόσοι αγώνες είχε δώσει αυτή η ομάδα όταν είχε χάσει, είχε ξανακερδίσει ξανά όλα εκείνα τα σιωπηλά λεπτά που ακολουθούν το πρώτο γκολ μιας ομάδας που δεν έχει πάψει ποτέ να πολεμάει.
κι όταν ξεκίνησε το τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα, η ψυχή του συλλόγου είχε κιόλας καθίσει σαν παλιά γατούλα μπροστά στη τηλεόραση όλων μας, ζεστή κι ανάποδης.
κι εκεί... εκείνες τις τελευταίες δύο λεπτά όταν ο τερματοφύλακας έκανε τον αυτόματο πλυντήριο των εκατό φορές περίπου μέσα στο δεκαέξι...
κι αυτός ο τύπος ο Μπρέμε, ο Αντρέας εκείνος ο πλατύς στους ώμους, στέκει στο σημείο του πέναλτι σα νάταν στάσιμος από τον Θεό Ήλιο εκείνο το βράδυ.
πήρανε χρόνο οι αμυντικοί - προφανώς είχαν λάβει κάποιο σήμα πως εκείνος ο στόχος ήταν καθαρά η ψυχή τους εκείνο το βράδυ.
κι ο Μπρέμε εκείνος σηκώνει το κεφάλι σα νάταν καιρός να κάνει και εκείνος κάτι μεγάλο στην προσωπική του ζωή - βάζει ένα σουτ που ήταν σα σφυρί θεού πάνω στον τερματοφύλακα εκείνο του Λεβερκούζεν που είχε ξεχάσει ολόκληρο τον κόσμο πως μπορεί να χάσει...
κι εμείς εκεί σα από έναν αιώνα, όλοι αγκαλιαστοί σα μοναχοί που είδαν την κρυφή εικόνα του Θεού...
πώς να ξεχάσεις εκείνο το γκολ;;; όχι μόνο πως έκανε την Μπάγερν πρωταθλήτρια εκείνης της χρονιάς αλλά πως έγινε κάτι σαν θρύλος μέσα στα χρόνια σα νάταν εκείνη η στιγμή που η ομάδα έγραψε το δικό της είδωλο πάνω στους ουρανούς των γερμανικών πρωταθλημάτων...
κι ακόμα τώρα στέκουμαι εκεί μέσα στις βραδινές μου στιγμές όπου κανένας δεν το ακούει, τραγουδώ εκείνον τον ύμνο σιγανά σα νάταν η ψυχή μου που πετά πάνω από εκείνο το γήπεδο...
μπορεί να πέρασαν δεκαετίες αλλά εκείνη η στιγμή κατοικεί πάντα μέσα μας σα μια μικρή φωλιά ζεστή ανάμεσα στις αναμνήσεις... 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ… ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΤΟΥ ’87, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΑΛΗΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΚΙ ΟΧΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΠΑΣΑΛΙΕΣ ΣΤΟ ΛΙΝΚ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΤΙΣ 9:45 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΘΛΙΒΕΡΟ 1987…
Γιατί τότε είχα μόλις μαζέψει το δικό μου κουκουβάγια μπουφάν (δάνειο από τον ξάδερφο μου τον Γιώργο που δούλευε στη BASF κι είχε αυτά τα γερμανικά πράματα) και περίμενα με ένα παλιό τρανζίστορ στα χέρια μου σα νάταν η ζωή μου εκείνη η στιγμή που ο Ματθάους κατέβαινε σαν είδωλο από τον ουρανό να μας σώσει… κι όταν ο Μπρέμε ανέβηκε εκεί πάνω στο σημείο του πέναλτι, εγώ είχα ήδη βγάλει τα μαξιλάρια από τον καναπέ γιατί ξέραμε ΌΛΟΙ πως αυτή η ομάδα δεν πέφτει ποτέ… 💪🔥
Κι όταν εκείνο το σουτ έπεσε σαν βόμβα μέσα στο δίχτυ… εγώ ξεπήδησα σα τρελός στο σαλόνι μας σπώντας το γυαλί του μπαλκονιού χωρίς να το καταλάβω — η μάνα μου ακόμα θυμάται το γεγονός σα να είχε γίνει πριν έναν αιώνα… Και τώρα ακόμα, όταν τραγουδάω εκείνον τον ύμνο σιγανά, νιώθω τους γονείς μου να τρέχουν ακόμα πίσω μου προσπαθώντας να με συγκρατήσουν από το τζάμι που πάει να γίνει… λες κι εκείνος ο Μπρέμε είχε σκοτώσει χρόνο κι είχε γυρίσει πίσω σαν θρύλος σιωπηλός για να μου πει "άντε, παιδί μου, η Μπάγερν πάντα ζει μέσα σου"… 😱❤️
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι ζητούσαμε λοιπόν εκείνος τον ιούνιο του 1987 στο λεβερκούζεν; μία ομάδα δεκατριών ανθρώπων πάνω σ’ ένα γήπεδο που δεν τους περίμενε κανείς, με τους πάντες ν’ αναρωτιούνται πώς η μπάγερν είχε καταφέρει να κουβαλήσει τόσο μεγάλη ψυχή σε τόσο μικρό σώμα. και θυμάμαι τότε σα χτες κι εγώ στέκω πίσω από εκείνο το περίπτερο της γειτονιάς μου στην παλιά γειτονιά του ηρακλείου, δίνω στον κουρέα μου έναν χάρτη της γερμανίας σβήνοντας μ’ ένα δάχτυλο σβησμένο τις γραμμές των τρένων - σα να μπορούσα έτσι να φτάσω εκεί πιο γρήγορα.
η ομάδα είχε μπει εκεί μέσα σα ξένος στρατός, μέσα στο στάδιο που μυρίζει πάντα σαν εργοστάσιο εμφιάλωσης ζυθοποιίας (στο λεβερκούζεν είχανε κάνει όλοι δουλειά κάπου εκεί γύρω μου λένε), και αυτοί οι τύποι είχανε στα γυαλιά τους τη φωτιά του ματθάους πάνω στο κεφάλι τους σα σημαία. αλλα ο μπρέμε; εκείνος ο φουστανέλιας του δάσους σηκώθηκε αργά σα νάταν το μόνο πράγμα ζωντανό μέσα σ’ εκείνο το χάλι του ανέμου, και όταν σήκωσε το χέρι του σα νάταν αστός που έκανε σημάδι στον εαυτό του πως ήταν η σειρά του να κάνει τον εαυτό του θρύλο.
και εκεί, εκεί στις τελευταίες τρεις λεπτά πριν πέσει η σφύρα, εγώ σηκώνω το κεφάλι μου προς τον ουρανό σα νάταν κάποιος εκεί πάνω να μου δείξει πως η Μπάγερν είχε αποκτήσει μία ακόμη φτερούγα εκείνον τον καιρό. εκείνες τις στιγμές δεν τους ξεχνά κανείς, γιατί εκείνες είναι σαν τις πρώτες βόλτες με τη μοτοσυκλέτα σου όταν σου λέει ο πατέρας σου πως πλέον είσαι μεγάλος ενώ εσύ ξέρεις πως όλα αυτά είναι σα παραμύθι γραμμένο με το χέρι σου πάνω στις μνήμες σου...
και όταν εκείνο το μπάλα χτύπησε το δίχτυ... εγώ έγινα ένας ξεχωριστός άνθρωπος εκείνη τη στιγμή σα νάταν πως εκείνος ο ύμνος είχε γίνει τραγούδι της ψυχής μου μια για πάντα. όσοι ήμασταν εκεί ξέραμε πως αυτό δεν ήταν μόνο ένα γκολ—ήταν μία υπόσχεση πως όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς μέσα στις ομάδες, τόσοι αυτοί θα κάνουν το ακατόρθωτο μόνο και μόνο επειδή τους εμπιστεύονται εκείνοι οι λίγοι που ακόμα πιστεύουν σ’ αυτούς.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε τι βγάζουν αυτά τα πιτσιρίκια τώρα με τις νέες ομάδες; Εκείνες εκείνοι οι δεκατριάμενοι ξεμυάλισαν τον κόσμο σίγουρα, αλλά πως να συγκρίνω εκείνες τις φλόγες με αυτές εδώ τις ηλεκτρικές λάμπες;
Βλέπεις, εκείνος ο Ματθάους ήταν ένας στρατιώτης του ποδοσφαίρου που δε γνώριζε λέξη "αποτυχία". Σήκωνε τη φανέλα του σα να φοράει στρατιωτική στολή κάθε Κυριακή — τριάντα μέτρα σουτ σα νερό βράχο που διαλύει τον αντίπαλο σαν χάρτινο τοίχο. Και ο Μπρέμε; Αυτός εκείνος ο ξεροκέφαλος που δεν έπαιζε ποδόσφαιρο — ζούσε μέσα στο γήπεδο. Στέκονταν εκεί πάνω σα βράχος όσο εκείνος ο τερματοφύλακας έγινε τραμπολίνο.
Τι κάνουν σήμερα; Οι πρωταθλητές σήμερα είναι σαν τα προιόντα μιας βιομηχανίας ψυχαγωγίας. Έχουν τους δικούς τους αναλυτές στο μάτι σαράντα φορές την ημέρα, ξέρουν πότε να κάνουν προσποίηση στους αγώνες σα νάταν η ζωή τους διαφημιστικό τρέιλερ. Μα εκείνη η ομάδα εκείνη την εποχή; Δεν είχανε χιούμορ — είχανε φωτιά στα πόδια τους και παγωνιά στο μυαλό.
Κι όταν τελείωσαν εκείνο το παιχνίδι, η ομάδα πήρε τον τίτλο χωρίς κανένα περιστατικό, χωρίς πρωτοσέλιδα, χωρίς stories στο ίντερνετ. Απλά μια ομάδα δεκατριών που κατάλαβε πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από εμπορικό σήμα — είναι αίμα και αδάμαντας.
Να μην ξεχνάμε όμως — εκείνοι οι παίκτες δεν είχανε facebook να κάνουν δικιντύνσεις κάθε πρωινό. Είχανε τρανζίστορ στα χέρια τους και φίλους που φώναζαν από τις κερκίδες σα νάταν οι ίδιοι στρατιώτες πίσω από τις γραμμές.
Και σήμερα; Δεν ξέρω, ρε. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα χτες, εκείνη την ψυχή, εκείνον τον Μπρέμε που σήκωσε το χέρι σα νάταν ο ίδιος ο Θεός. Οι σημερινοί; Αξίζουνε τον έπαινο τους αλλά εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως στις μεγάλες στιγμές δεν γίνεται ημίμετρο — είτε γίνεται εκατό τοις εκατό είτε τίποτα.
Και όσο υπάρχει κι ένας ακόμη τύπος σαν εμένα που τραγουδάει εκείνον τον ύμνο σιγανά στο σκοτάδι... εκείνοι εκείνοι έχουνε κερδίσει ακόμα. 🎶
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Μα σεις τι βγάζετε τώρα εκεί πάνω με αυτές τις αναμνήσεις σα χρυσά κλουβιά; Λες κι ο Ματθάους ήταν ένας Σταλινέλης μέσα στα 30 μέτρα που έριχνε μπουλόνια αντί για σουτ — εντάξει, σίγουρα είχε πλάκα εκείνο το γκολ, αλλά λιγάκι υπερτιμάτε τα πράγματα! Εκείνος ο αγώνας ήταν ένας μεγάλος γκράφιτι στον τοίχο του γερμανικού ποδοσφαίρου, σωστά; Μα αλήθεια πως ήταν τόσο σημαντικός όσο τον βλέπετε;
Δηλαδή, περιμένετε από μένα να τραγουδήσω σιγανά εκείνον τον ύμνο σα χορωδία στον έρημο για μία ομάδα δεκατριών παιδιών που κατάφερε μία φορά να μην χάσει στις τελευταίες τρεις λεπτά; Μα τι έγινε τώρα; Όλοι ξεχνούν πως εκείνη τη χρονιά η Μπάγερν είχε κι άλλους αγώνες όπου έπαιξε σαν βρεγμένο χαρτί; Ή πως στο ίδιο πρωτάθλημα υπήρχαν ομάδες που είχαν περισσότερο talent αλλά λιγότερο ψυχολογικό στήσιμο;
Και εκείνος ο Μπρέμε — δεν του πήγε μισή ώρα μετά εκείνο το γκολ να καθίσει στα τουρνέδες του; Δεν ήταν κανείς διαφορετικός από τους σημερινούς που τρέχουν στις ιστορίες του ίντερνετ μισή ώρα μετά κάθε αγώνα; Μα πως μπορεί κανείς σήμερα να συγκρίνει εκείνο το χειροκρότημα κάτω από έναν δυνατό αέρα με τις κούφιες φωνές των social media;
Πιστεύω πως αυτά που ζείτε σιγά σιγά γίνονται θρύλοι μόνο επειδή οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τέτοιες ιστορίες. Ή μήπως εκείνη η ομάδα είχε κάτι μαγικό που σήμερα δεν υπάρχει; Αλήθεια, εσείς πόσες φορές έχετε δει μία ομάδα στη Βundesliga να κερδίζει τίτλο χωρίς να έχει δώσει ποτέ μεγάλο show; Εκείνες οι ομάδες κάνουν τόσο μεγάλη υπόθεση πως έχετε την εντύπωση πως ήταν ο μόνος αγώνας της χρονιάς!
Άντε λέμε λοιπόν — τι έγινε; Μήπως οι σημερινοί παίκτες ξέχασαν πως μπορούν να γίνουν θρύλοι μόνο επειδή δεν τραγουδάνε σιγανά στον καναπέ τους; 😏
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ΜΙΑ φούχτα χρόνια μετά εκείνο το Λεβερκούζεν κι ακόμα μου βγαίνει εκείνος ο αέρας στις μύτες μου σα μπουκιά σκοινιά… ψιλοπέρασα τον Ιανουάριο από κοντά εκεί στον Νότο στη Γερμανία, στο στάδιο ήταν εκείνο το βράδυ πάλι ανοιχτό σα στόμα γαλλικού κυνηγού - μαζεύτηκαν εκεί στο διάδρομο οι βετεράνοι εκείνοι σα νάταν το πνεύμα της Μπάγερν είχε ξεκολλήσει από τις κουρτίνες και φώναζε μέσα στις κερκίδες!!! Κάθισα εκεί δίπλα στον 73άρη εκείνον που είχε στη γωνία το παλτό του 1987 σαν μουντίρ τώρα κίτρινο, του λέω "ρε αφέντη μου, θυμάσαι εκείνον τον αέρα;" κι αυτός γύρισε γυρίζει το κεφάλι σα πλάκα είχε ακόμα τρίχα κόκκινη σαν σημαία η Μπάγερν κι έκανε ένα γκριμάτσα σαν από παιδί εκείνο το κρυολόγημα… κλώτσησε το δάπεδο μια φορά σα νάταν η μνήμη του εκεί πάλι!!! 😭🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Πωπω, αυτοί οι τύποι της αναλυτικής παρέας τώρα; Μας φτιάνουν ταινίες τρόμου από ένα τόσο ωραίο περιστατικό;
Ρε γαργάλια μου, φαντάσου σήμερα πως ο某Меss1 κατηγορώντας έναν σπουδαίο τερματοφύλακα πως έκανε «αυτόματο πλυντήριο» μέσα στο δεκαέξι σα νάταν σκάκι... εγώ βλέπω τον Μπρέμε εκεί πάνω σα νάταν ο ίδιος ο Ποσειδώνας που σηκώνει τρίзуβο κατά της ξηράς!
Κι όταν πέτυχε εκείνο το σουτ σα μπουκιά σίδερο πάνω στον πονεμένο τερματοφύλακα του Λεβερκούζεν... η μάνα μου ακόμα θυμάται πως εγώ εκείνο το βράδυ έγινα για τρία λεπτά χρυσό αγόρι σα ξωτικό στα παραμύθια, μέχρι που κατάλαβε πως ήμουν μόνο εγώ ψιλοκουρεμένος!
Μα τώρα πια που συζητάτε σοβαρά τις μνήμες σα χρυσά κλουβιά... εμένα μου βγαίνει κάποιος παίκτης σήμερα και μου λέει "ρε Γιώργο, μπορούμε να κάνουμε κι εμείς ένα τέτοιο γκολ;" — κι εγώ του βγάζω το κουκουβάγια μπουφάν μου (αυτό που χρωστάω ακόμα στον ξάδερφο Γιώργο από το '87) και του λέω: "Ρε φίλε, βγάλε πρώτα αυτή την οθόνη του κινητού σου από μπροστά στα μάτια σου και μετά ξαναπρότεινε!"
Και σεις τι λέτε; Να φτιάξουμε μια ομάδα τώρα σα εκείνους τους δεκατριούς σα όλους μας; Γιατί όπως λέει και ο τίτλος του νήματος... πώς η Μπάγερν κατέφερε το ακατόρθωτο στους γερμανικούς ουρανούς κι εμείς ακόμα το τραγουδάμε με δάκρυα χαράς! 🤣🍿🔴😭
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.