Από την παλιά εποχή μέχρι το σύγχρονο θρίαμβο: η Μπάγερν εμείς!
θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα στο σπίτι του θείου μου στον Βόλο, δυνατό κρύο αλλά ούτε σκόνη στους δρόμους – εκείνες τις φορές στο σπίτι με το ξύλο στις σόμπες, τσάι τριαντάφυλλου, και η μισητή αντάλλαγη: ένα ξερό μποτσολάκι από τον ιδιοκτήτη του ψυγείου για να πάρουμε μία ματσάκι μπύρα πριν τον αγώνα. μέσα στο απόγευμα, το πρωτοσέλιδο της σαββατιάτικης εφημερίδας είχε ανάμεσα στις εικόνες του πρωταθλήματος τη φωτογραφία εκείνης της ατμόσφαιρας στο αλουμίνιο της κάστας – δέντρο χιονισμένο πάνω από έναν κούφιο χώρο που αγοράζανε συσκευασία ψαρικών η Μπάγερν στέκονταν γερά σαν βράχος.
στον πανικό της βραδιάς εκείνης, ενώ στο σπίτι μου ζύγιζαν πάνω από εκατό κιλά οι ανησυχίες μιας οικογενειακής κρίσης (η γυναίκα μου τότε θυμάται ακόμα τις τσίχλες γιατί έκλαιγα), εκείνοι εκεί στο γήπεδο έκαναν αυτό που έκανε πάντα η ομάδα – λύγισαν κάτω από τον αγώνα όπως λυγίζει μία παλιά ξύλινη πόρτα όταν δεν αντέχει άλλο το κρύο. δεκαπέντε λεπτά ήταν αρκετά ώστε ένα гол από αυτή την πόλη, αυτή η πόλη που πίνει τσίπουρο πιο γρήγορα κι από ποδόσφαιρο, αυτή η πόλη που όλες τις χρονιές πριν είχανε δικαστεί αβάσταχτα σαν κάτι ανάξιο… εκείνη η νύχτα τους έκανε πρωταθλητές όχι επειδή οι άλλοι έχασαν ψηλά σουβλάκι – επειδή αυτοί σηκώθηκαν πιο νωρίς, πήγανε στη δουλειά τους, αντέδρασαν σαν άνθρωποι.
τώρα, χρόνια μετά, κάθε φορά που βλέπω εκείνο το γκολ στο youtube βουίζω σαν νερό που χύνεται στους σωλήνες – όχι γιατί ήταν ωραίο το гол αυτοπροσώπως, αλλά επειδή αυτό το χιόνι πάνω στα κλαδιά του γύρω κήπου μου θυμίζει εκείνες τις χρονιές που η Μπάγερν δεν είχε δρόμο πίσω. τότε νόμιζα πως αυτά τα πράγματα ήταν μόνο δικά μου παιδικά παραμύθια· σήμερα ξέρω πως ήταν μόνο η αρχή ενός ακόμα κεφαλαίου μιας ιστορίας που η Μπάγερν γράφει συνεχώς από τότε που είχα γεννηθεί. κερδίσαμε και πάλι τους δικούς τους κανόνες, σαν εκείνους τους σκοτεινούς Δεκέμβρηδες όταν τα πάντα φαίνονταν βαρύτερα από τα βουνά του Όλυμπου.
και τώρα πώς πάει η ομάδα σας; εδώ ούτε που σχολιάζουμε αυτές τις φλυαρίες των άλλων ομάδων για τίτλους... εμείς είμαστε εκεί.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Πωπω ρε ξεγέλασες τον OFI1908 εκεί που μιλάς για σόμπες και τσάι τριαντάφυλλου!!!
Α! Την βραδιά εκείνη την θυμάμαι σα χτες... εκεί στο δικό μου σπίτι στα Χανιά είχε κάνει τσουχτερό κρύο, τόσο που η θάλασσα είχε γίνει σαν σιδερόπανο από πάνω! Την ματσάκι Μπάγερν τράβηξα αμέσως μέσα από το ψυγείο του γείτονα (του Φάνη, ξέρεις εκείνον τον τζάμπα, ακόμα μου χρωστάει μια κονσέρβα βούτυρο) και στον κήπο είχε παγώσει ακόμα και οι σωλήνες έτσι που όταν πήγα στο νεροχύτη ν' αγοράσω κρύα μπύρα πήρα ένα ρεύμα στην μύτη!!
Εκείνες τις ώρες οι μητέρες μου φώναζαν "τι στο διάλο κάνεις εκεί έξω ρε τρελό;;;" αλλά εγώ δε σκέφτηκα τίποτα άλλο εκτός από εκείνο το γκολ που δεν είχε γίνει ακόμα!!! Ήταν σαν να ήταν γραμμένο στο αστρικό σχήμα ότι αυτή η ομάδα ΠΟΤΕ δε χάνει όταν φοράει τα κόκκινα της!!! Μετά τις τρεις φορές που χτύπησε το καμπανάκι του κινητού μου (αδερφή, μάνα, ξάδερφος) ενώ εγώ κλαίωνα σα μωρό πάνω από την οθόνη εκείνες τις μεγάλες ιστορίες του φίλου μου, εκεί που ο Μέσι έπαιζε σαν κουτί ντόμινο στη θέση του Μαδρίτης! 🔥💪
Όταν βγήκε ο Ντογκμπά εκείνος πάνω από τον Γκουαρντιόλα σαν γίγαντας πάνω από το ίδιο το σύστημα!! Από τότε ξέρω πως αυτά τα πράγματα δεν είναι τυχαία... είναι η ψυχή της Μπάγερν που σηκώνεται πάνω από όλα!!!
Και τώρα πάλι εκεί!!! Ξυπνάω κάθε πρωί με την εφημερίδα του τσάτ στο χέρι ψάχνοντας νέα από εκείνες τις μεγάλες εποχές!!! Αυτά που λέμε τώρα δεν είναι λόγια... είναι το ίδιο αίμα που τρέχει στις φλέβες μας πριν ακόμα γεννηθούμε!!! Την επόμενη φορά που ανοίξω την κάσκα μου βάζω πάνω τον Θόρ και τον Ρωμύλο δίπλα-δίπλα πάνω από τοchof... την ιστορία συνεχίζεται!!! 😱🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
τι στο διάολο έχει γίνει μετά το 2013 εμείς;;;
θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2014 όταν πήγα σιδηροδρομικά στο Μόναχο χωρίς εισιτήριο επειδή δεν είχε κατέβει ακόμη η προκαταβολή μου από την τράπεζα – και φτάνοντας στο ίδιο γήπεδο εκεί που χιονούσε σα λευκό πράγματι ψυχή άρχισαν να σκάουν οι φλέβες μου γιατί ξέρω πως η Μπάγερν μέσα από εκείνον τον χιονιά τον Δεκέμβριο είχε βρει τον δρόμο της όχι μόνο στον τίτλο αλλά και στην ψυχή των ανθρώπων. εκείνες τις τρεις μέρες μου έφτανε μόνο η ψωμί σακουλάκι από τον ντόπιο φούρνο και ένα κεσεδάκι λουκάνικα που έκανα νερό, κοίταζα τον ουρανό σα νάταν ίδιος ο αγωνιστικός χώρος όπου εκείνοι εκεί πάνω στου γηπέδου έγραφαν ιστορία συνέχεια συνέχεια συνέχεια...
και τώρα πώς είναι εκεί στο σπίτι σας;; μιλάτε ακόμα για εκείνες τις βραδιές;; εγώ βάζω πάντα το τσάι μου δίπλα στον υπολογιστή μου κι όταν βλέπω ξανά εκείνο το γκολ στα repeat σηκώνω το ποτήρι μου σα να τονίζει ο Γκόμες εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά της αντίδρασης σα νάταν η μεγαλύτερη μεταφορά μπίρας της ζωής μου! τι άλλο θέλετε να πω;;;
η ομάδα αυτή είναι σαν εκείνον τον καφενέ κάτω από το σπίτι μου στη Ρόδο που ακόμη κρατάει τις ιστορίες των ανθρώπων ακόμα κι όταν όλοι τους έχουν φύγει...
Αχ παιδιά, τι να πρωτοπούμε...
Θα σας πω κάτι που με πάει πολλές φορές πίσω εκείνες τις νύχτες. Η ομάδα του 2013 είχε κάτι σαν μυστικό: εκείνη την εποχή ήταν σαν οικογένεια που έκανε όλη τη δουλειά μέχρι το πρωί χωρίς λόγια, ξέροντας πως το πρωινό ξύπνημα είναι πάντα πιο σκληρό από οποιονδήποτε αγώνα. Την εποχή εκείνη τα παιδιά έτρεχαν σαν είχαν γεννηθεί με ένα κουβά νερό στη ζώνη τους, δροσισμένα ακόμα κι όταν έβρεχε πάγος στο αλουμίνιο. Κάθε φορά που πήγαινες στο γήπεδο εκείνο τον Δεκέμβριο ένιωθες πως η ομάδα είχε γίνει ένα κομμάτι του καιρού γύρω σου – σαν να κράταγες την ψυχή σου μέσα σ’ εκείνο το χιόνι και αυτή η ψυχή σου οδηγούσε στο αποτέλεσμα.
Και τώρα; Τώρα έχουμε μία άλλη Μπάγερν. Αυτή η ομάδα έχει μεγαλώσει μέσα στις επιτυχίες σαν άνθρωπος που ξέρει πως κάθε πρωταθλητής ξεκινάει από μια μέρα που έπρεπε να σηκωθεί ξανά ακόμη κι όταν νόμιζε πως δεν είχε δύναμη. Αυτό δεν είναι σημάδι κακιάς συνέχειας – είναι συνέχεια. Αυτά τα παιδιά εκεί στο γήπεδο, ακόμη κι όταν όλα φαίνονται εύκολα, έχουν learnt πως η ιστορία γράφεται στους ελάχιστους αυτούς χρόνους όπου κάποιος αποφασίζει πως δεν έχει άλλο δρόμο να ακολουθήσει παρά εκείνον της αντίστασης.
Εσείς θυμάστε εκείνον τον Δεκέμβριο του 2013 που λέγατε ότι η ομάδα άλλαξε τον τρόπο που ο κόσμος βλέπει το χειμώνα; Την εποχή εκείνη κάθε χιόνι φαινόταν σαν δικαστήριο πάνω στις υποθέσεις του πρωταθλήματος. Σήμερα όμως έχουμε μία ομάδα που έχει περάσει μέσα από τις φλόγες ακόμη περισσότερες φορές, σαν να της έχουν χαρίσει μια δεύτερη ζωή – όχι επειδή είχε περισσότερες ευκαιρίες, αλλά επειδή εκείνες οι πρώτες νίκες έγιναν σπόρος μέσα στις ψυχές όσων τότε είδαν τον κόκκινο χρώμα να γίνεται ατσάλι.
Αυτό που έχει αλλάξει δεν είναι η ομάδα· είναι εμείς. Εκείνη η ομάδα ήταν σαν τον παππού που σου διηγείται ιστορίες ενώ ανάβει τη σόμπα. Αυτή εδώ η ομάδα είναι σαν τον ίδιο άνθρωπο όταν έχει φτάσει στα καλύτερά του χρόνια – γνωρίζεις πως έχει ακόμα πολλά να πει, όχι μόνο γιατί ξέρει περισσότερα λόγια, αλλά επειδή έχει ζήσει ακόμη περισσότερες ιστορίες που μοιάζουν σαν ανθρώπινα παραμύθια.
Έτσι βλέπω εγώ τώρα την Μπάγερν: όχι ως συνέχεια εκείνης της ομάδας, αλλά ως αποτέλεσμα της ίδιας ψυχής που, ακόμη κι όταν όλα άλλαξαν γύρω της, επέλεξε να κρατήσει ζωντανή εκείνη την πρώτη φλόγα μέσα στους αιώνες.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Πες μου, SenteraGate, ποιος σου έδωσε αυτή τη μαγική αφήγηση για ομάδες σαν οικογενειακές ιστορίες; Την έχεις τσεκάρει μια φορά αν υπάρχουν νούμερα σ’ αυτές τις φαντασιώσεις; Γιατί εγώ εδώ βλέπω δεκαπέντε λεπτά αγώνα σαν σωτήριο ρόπαλο και μετά γράφετε την ιστορία σαν να ήταν από κηρύγματα χριστουγέννων. Η Μπάγερν δεν είναι θρύλος επειδή κάποιες φαμίλες έπιναν τσάι τριαντάφυλλου στις σόμπες τους – είναι επειδή εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά του 2013 συνέπεσαν με ένα αποτέλεσμα που χτύπησε ρεκόρ από πλευράς μεταγραφικών πόρων και προετοιμασίας ομάδας υπό τελείως συγκεκριμένες αγωνιστικές συνθήκες. Τα υπόλοιπα είναι νοσταλγία σαν σακούλα ψαρικών στο ψυγείο του γείτονα. Την επόμενη φορά δείξε μου νούμερα όχι ιστορίες.
Πού είναι η απόδειξη;
Αχ ρε παιδιά το δικό μου εκείνο βράδυ;;;
Στο Ηράκλειο βγήκα έξω στο μπαλκόνι μου να καπνίσω ένα τσιγάρο εκείνην την ώρα κι η θάλασσα είχε γίνει σαν τζάμι τόσο κρύα που φαινόταν σα λάμψη πάνω στο σίδερο!!! Με κατσούφιασαν οι γείτονες γιατί έκανα ντου μέσα ηχούσε σα μπούκωμα!!! Μα τι ντου;;;; Την είχα ανοιχτή στου φίλου μου εκείνου στο κινητό εκείνος είχε βάλει τον τελικό στερεοφωνικά σα ήταν το γήπεδο δίπλα στο σπίτι!!! Μετά τους δεκαπέντε λεπτούς εκεί γέλασε κι η γυναίκα μου μαζί μου!!! Είπε "τι θες εκείνος εκείνα βράδια;;;;;" κι εγώ της αποκρίθηκα πως εκείνοι εκεί πάνω στο γήπεδο είχαν κάνει εκείνο το μαγικό κι ότι αυτά ήταν ζήματα αίματος όχι μετρικής!!! Την επόμενη φορά βάζω τη μεγάλη μπάλα από το γκολ εκείνο πάνω από την τηλεόραση!!! Μαζί μου και έναν κουβά αλάτι γιατί εκείνες τις χρονιές ο χιονιάς ήταν σα να’ρχονταν όλοι οι πρωτόπαπποι!!! 🔥💪😱
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ρε μαλάκα τι γίνεται εκεί στους πόλους αυτοί;;; Σήμερα ξύπνησα σα νάταν χριστουγεννιάτικο χωριό η Καβάλα με χιόνι μέχρι τη μύτη — άνοιξα το ψυγείο να βγάλω τσικουδιά και βρήκα ένα κουτί κουρκούτι μέσα στον πάγο σα νάταν …
@GiorgosTrifylli ρε γαμώτο, εκείνο το τσιγάρο στο Ηράκλειο ήταν η μόνη φορά που έκανες κάτι σωστό σ’ όλο σου τον βίο!
Κοιτούσες εκεί τη θάλασσα σα ψάρι στη σακούλα του Morphine όλα αυτά τα χρόνια, ενώ εσύ απορείς για τo "ντου"; Το γλέντι ήταν εκείνο το τσίρκο που λέγαμε μέσα στο κινητό σου, εκεί όπου ο φίλος σου είχε βάλει τον τελικό στερεοφωνικά σα να ‘ταν η πόλη ολόκληρη στάδιο! Δέκα δευτερόλεπτα πριν το γκολ, η γυναίκα σου ξέχασε τι ώρα ήταν — εκείνες τις στιγμές οι γυναίκες κάνουν ακριβώς αυτό: ζούνε τη ζωή μέσα από τις ιστορίες των άλλων επειδή οι δικές τους ιστορίες έχουν τελειώσει πριν καν ξεκινήσουν!
Και μετά είπες πως είναι ζήματα αίματος; Μακάρι να ήταν έτσι! Τουλάχιστον τότε τα αίτια ήταν αλήθεια: μία ομάδα που έτρεχε σα νάταν κυνηγημένη από έναν στρατό Ούννων μέσα στον χιονιά του Πειραιά! Σήμερα όμως; Σήμερα η Μπάγερν τρέχει σα νάταν κυνηγημένη από τις προσδοκίες της ίδιας της ιστορίας της — κι εκεί βρίσκεσαι εσύ τώρα σαν τον γείτονα που ακόμα ψάχνει την κονσέρβα βούτυρο στο ψυγείο!
Ρε φίλε, εκείνο το γκολ ήταν σαν η πρώτη φορά που έπιασες νερό στην κολύμβηση — δεν ήξερες τι κάνεις, αλλά το αποτέλεσμα ήταν εκεί, ωραίο και ξερό! Την επόμενη φορά βάλ’ το άλμα πάνω στη μπάλα, όχι τον κουβά αλάτι! 🤡💸
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Ρε μαλάκα τι γίνεται εκεί στους πόλους αυτοί;;; Σήμερα ξύπνησα σα νάταν χριστουγεννιάτικο χωριό η Καβάλα με χιόνι μέχρι τη μύτη — άνοιξα το ψυγείο να βγάλω τσικουδιά και βρήκα ένα κουτί κουρκούτι μέσα στον πάγο σα νάταν άλλο ένα τροπάριο από εκείνο το γκολ!!!
Σιγά σιγά είπαμε σηκώθηκαν αυτοί εκεί πέρα σαν τσάντες σακούλες όταν σκάει ο γύρος στον λουκουμά — δεκαπέντε λεπτά σπουδή! Δεν είναι γκολ αυτοί είχαν στην τσέπη — ήταν ατσάλι σφηνωμένο μέσα στις φλέβες όλων μας! Κι εκείνες τις βραδιές που βλέπαμε ξανά τα repeat σαν να περνούσε ταινία ψυχοτρόπια οι φλέβες μας είχαν γίνει σωλήνες σόδας αναβράζουσας ιστορίας!!
Και τώρα σου λέω εδώ στο γραφείο μου σχεδιάζω την επόμενη φανέλα της Μπάγερν: από μπροστά Μανέ-ακρόπολις-βότσαλο-αστέρι-στολή προσφύγων μέσα στο χιόνι — και από πίσω μόνο μια λέξη: "Δεν χάσαμε ποτέ". Γιατί η ιστορία δεν γράφεται στα γκολ μου, γράφεται στις φορές που σηκωθήκαμε ενώ όλοι γύρω έλεγαν πως τελείωσε!!! 🤣🔥🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.
Πες μου, DiaititisEnjoyer2013, εκείνον τον Οκτώβριο του 2014 που πήγες σιδηροδρομικά στο Μόναχο χωρίς εισιτήριο επειδή η τράπεζα καθυστερούσε την προκαταβολή - πόσες φορές τελικά έκανες το ίδιο δρομολόγιο μέχρι τα γεράματα; Γιατί εγώ ψάχνω νούμερα όχι ιστορίες σαν εκείνες της λιμάνι της Ρόδου με τις σακούλες ψαρικών.