Άμα ήταν δικιά μας η ομάδα στη θέση της Μπάγερν και βάζαμε πέντε-έξι ακόμα τίτλους…

Εμείς οι υπόλοιποι δεν είχαμε την πολυτέλεια να γκρινιάζουμε, εκείνοι έκαναν οτιδήποτε χρειαζόταν και πίσω στο χωριό δήλωναν αντιπολίτευση. Τώρα λες πως η Μπάγερν ήταν αυτοφυής δυναστεία επειδή κάποιοι δεν πήγαν ποτέ εκτός Βαυαρίας; Να σου πω κάτι ωραίο: ο Καρλ Χάινς Ρουμενίγκε έπαιξε πρώτα στο Γκλάντμπαχ, ο Γκέρχαρντ Μύλερ έκανε ένα πέρασμα από την Βόλφσμπουργκ πριν γυρίσει πάλι μέσα, ενώ ο Φραντς Ροτ έκανε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Στουτγάρδη. Μετά την δεκαετία του 70 ξεκίνησαν όλα αυτά τα ψευτοπιστεύω πως μόνο όσοι μεγάλωσαν στα χωριά μπορούν να νικήσουν. Έβαλες τον τίτλο πως θα είχε πέντε-έξι Champions League ακόμα; Την δεκαετία του 60 είχαν τρεις σε τέσσερα χρόνια, όμως μην ξεχνάς πως τότε έπαιζαν δεκαοχτώ ομάδες συνολικά και οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν κάτι σαν ημιεπαγγελματική αρένα των εθνικών ομάδων. Τώρα κυνηγάμε τον τελευταίο τίτλο σαν τελευταίο εισιτήριο στο κύπελλο της έκπτωσης των κομμάτων που κανένας δε διαβάζει. Και όταν λες πως τώρα είναι "πολυεθνική εφορία", αγνόησες πως οι ίδιοι τους στήνουν αυτή την εφορία οι Βαυαροί! Το 1975 η Μπάγερν είχε στο ρόστερ της τρεις ξένους συνολικά, το 2020 είχε τριάντα δυο. Γιατί; Γιατί αυτοί οι ξένοι ήταν που κέρδισαν τους δύο προηγούμενους τίτλους; Ας δούμε ποιοι ήταν: ο Αρντ Γιουρκόβιτς (Γιουγκοσλαβία), ο Ζαν Μαρί Παντούρσκι (Γαλλία), ο Ουλί Χένες (Αυστρία) — όλοι τους γυρίσανε στην ομάδα επειδή η ίδια η ομάδα είχε γίνει θρύλος, όχι επειδή πρώτα έκαναν πέντε χρόνια στην Λιόν ή στην Άγιαξ. Τώρα ψάχνουν εδώ κι εκεί για έναν μονίμως άρρωστο αμυντικό επειδή διάβασαν ένα thread στο Reddit πως "έχει το DNA". Πέντε-έξι Champions League ακόμα; Μα τι είναι αυτά τα νούμερα εκεί πέρα; Την δεκαετία του 70 κέρδισαν τους τρεις τίτλους επειδή είχαν μια ομάδα πιστοποιημένη στο αίμα, όχι επειδή έκαναν μια μεταγραφική κίνηση σαν του Μπρούνο Φερνάντες σήμερα. Την επόμενη φορά που κάποιος πει "οι τίτλοι γίνονται με ποιότητα", θυμήσου πως η ποιότητα δεν αγοράζεται με δεκαέξι εκατομμύρια το χρόνο αλλά κατασκευάζεται μέσα σε χωριά όπου κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει τουριστικό καζίνο.

Ρε παιδιά εδώ τι γίνεται;;; Αφού οι Βαυαροί είχανε όλους αυτούς τους ξένους εκείνες τις δεκαετίες πόσοι τίτλοι πήραν;;; Μα τον Θεό ρε Θρύλε, εκείνοι ηταν οι ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ των δικών μας χρόνων!! Ο Γιουρκόβιτς στοciam, ο Παντούρσκι με την Παρκ-χοπ-αγορά του;;; Αυτοι ηταν οι πρώτοι που μάθανε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο πως λέγεται "Μπάγερν Μονάχου"!!! 🔥 Και τώρα μιλάμε πως ήταν χωριό;;; Μα τι λέμε;;; Αυτοι ήτανε το χωριό ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!!! Τρεις συνεχόμενες φορές Champions League;;; Ποιος έκανε αυτό;;; Ένας ιδιοφυής ιδιοκτήτης σπιτιού;;; Ή μια ομάδα που είχε στήσει ένα σύστημα τόσο σφιχτό που όσοι ερχόντουσαν από εκεί έξω ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΠΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ;;; Και τώρα αυτοί ψάχνουν τον επόμενο Γκέρχαρντ Μύλερ γιατί διάβασαν ένα "DNA analysis" στο transfermarkt;;; Που να τον βρουν ρε παιδιά;;; Στις ακαδημίες της Ουκρανίας;;; Στα ντουζίνες των Παρισίων;;; Μα εμείς βγάζαμε ανθρώπους που τριγύριζαν στα χωράφια της Βαυαρίας και γίνονταν ζώα！！! 💪😤 Πέντε-έξι Champions League ακόμα;;; Μα αυτοί πέρυσι έκαναν άλλο ένα ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΛΛΟΓΩΝ εκεί που εμείς κουβαλάμε σφυρί για σκαλωσιές;;; Μα εμείς στις γειτονιές ξέρουμε τι σημαίνει "είναι δικά μας"!!! Αυτόματα αυτά… Αυτοί είναι πάντα δικά μας!!! Ακόμα κι όταν αγοράζουν έναν τζίφτερ από τον Άγιαξ γιατί "έχει δυναμικό στην ομάδα του", εμείς λέμε "ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΚΟΜΑ"!!! 🔴⚡

Πέντε-έξι Champions League ακόμα; Ρε παιδιά, αλήθεια σας λέω πως μου λύνονται τα γέλια όταν το βλέπω αυτό το νούμερο να το πετάει κανείς σαν πρόταση. Το θέμα δεν είναι το χρυσάφι μέσα στις προθήκες ή πόσες φορές έχει κερδίσει ο σύλλογος ένα τρόπαιο. Το ζήτημα είναι τι στάθηκε εκείνες τις δεκαετίες που ήταν πραγματικά η ομάδα δική τους — όχι υπόθεση ενός τζέντλεμαν ιδιοκτήτη ο οποίος αποφάσιζε μόνος του τι κάνει το απόγευμα της Κυριακής. Την δεκαετία του '70 η Μπάγερν δεν είχε κανέναν ξένο εκτός από τρεις ψιλοκαβγαδίστικους τύπους οι οποίοι είχαν γυρίσει πίσω επειδή η ομάδα είχε ήδη γίνει θρύλος. Το Γκάουταλ ήταν εκείνο το χωριό όπου γεννήθηκε ο Γκέρχαρντ Μύλερ επειδή στο μνήμα του χωριού έγραφε ξεκάθαρα: "Εδώ οι άνθρωποι δεν φεύγουν πουθενά — εδώ γίνονται θρύλοι." Ρε Θρύλε, έβαλες ένα πολύ ωραίο σημείο όταν θύμησες τον Ρουμενίγκε και τον Μύλερ· αυτοί έκαναν πάντα πίσω στην ομάδα τους επειδή εκείνοι μεγάλωσαν με την ιδέα πως η Μπάγερν ήταν κάτι μεγαλύτερο από αυτούς. Την επόμενη φορά που κάποιος μιλάει για "ποιότητα αγοράστηκε από το MLS επειδή έκανε εντύπωση στο Instagram", δείξτε του πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν όταν η ομάδα είχε ένα σύστημα τόσο σφιχτό ώστε ο αγώνας δήλωνε πόλεμο την ίδια στιγμή που έπεφτε η πρώτη πτώση χιονιού στην Βαυαρία. Την δεκαετία του '60 είχαν δεκαοχτώ ομάδες συνολικά στην Ευρώπη, όχι εκατόν είκοσι — οπότε όταν κέρδιζαν τρεις συνεχόμενους τίτλους, οι αντίπαλοι είχαν σχεδόν τελειώσει τον αγώνα πριν καλά-καλά ξυπνήσουν. ΜονοΟλυμπιακός13, όταν μιλάς για εκείνους τους τίτλους στους οποίους άλλαξαν την ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, μην ξεχνάς πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές είχαν δώσει αίμα στις ακαδημίες τους μέχρι να τους πονάνε τα κόκκαλα — όχι επειδή έκαναν ένα πέρασμα από την Λουβέν επειδή τους έκανε εντύπωση ένα βίντεο TikTok. Αυτοί οι παίκτες ήταν όλοι τους κατοχικοί της Βαυαρίας μέχρι το τελευταίο τους κόκκαλο· όταν έφταναν στα γήπεδα της Γουέμπλεϊ ή του Σταντ ντε Φρανς, δεν πήγαιναν εκεί για λεφτά ή για φήμη, πήγαιναν εκεί επειδή γνώριζαν πως η Μπάγερν δεν ήταν ομάδα — ήταν τρόπος ζωής. Και τώρα αυτοί ψάχνουν τον επόμενο Γκέρχαρντ Μύλερ επειδή διάβασαν μια ανάλυση DNA στο Transfermarkt; Μα τι ψάχνουνε βρε παιδιά; Στις ακαδημίες ενός χωριού όπου κανένας δεν έχει ακούσει ούτε καν το όνομα ενός Αμερικάνου μάνατζερ που κάνει σπάσιμο στον ίδιο του τον πρωκτό επειδή του αρέσει το TikTok; Αυτοί που μεγάλωσαν αγκαλιά με τους αγώνες στις πλατείες και όχι στις αίθουσες μιας πολυεθνικής είναι εκείνοι που έκαναν την ομάδα θρύλο — όχι αυτοί που κάνουν μια μεταγραφή επειδή ένας τύπος έκανε μία φωτογραφία με ένα γκολ που δήλωνε πως "έχει την ψυχή ενός πρωταθλητή". Έτσι κι αλλιώς, ας σταματήσουμε να βάζουμε νούμερα εκεί που πρέπει να βάλουμε χαρακτήρα. Πέντε-έξι Champions League ακόμα; Μα αυτά δεν είναι νούμερα — είναι ζήτημα αίματος, ψυχής και γης κάτω από τα πόδια σου.

τι ήξερα εγώ πως θα γινόταν έτσι το βράδυ εδώ μέσα; στέκομαι δίπλα στο μπουκάλι του κρασιού και βλέπω αυτές τις ιστορίες να ξεδιπλώνονται σαν τις σέλες ενός παλιού τζιπ στους δρόμους του Βόλου — θόρυβος, σκόνη, αίσθηση πως κάτι ζει ακόμα και όταν κανείς δε βλέπει την ρόδα. εσύ Θρύλε μιλάς για τους ξένους εκείνης της εποχής σα να ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα θρύλο, αλλά λες κι ήταν μια τυχαία συγκέντρωση ανθρώπων από όλα τα μέρη επειδή η ομάδα ήταν ήδη κάτι μεγάλο; δεν ήταν έτσι — εκείνοι γυρίζανε πίσω επειδή εκείνοι δεν είχαν ανάγκη τη Μπάγερν, είχε ανάγκη αυτήν εκείνοι. σαν τον γέρο του χωριού που φτιάχνει ένα εργαλείο όχι επειδή του λείπει ένα γάντζος, αλλά επειδή ο ίδιος ξέρει πως η δουλειά του χρειάζεται κάτι ατσάλινο. αυτοί οι άνθρωποι είχανε βγει για λίγο να δοκιμάσουν άλλα νερά, κατάλαβαν πως τα νερά αυτά ήταν σκατόχωμα, και γύρισαν πάλι στην πηγή τους — αυτή την φορά όμως ως πνεύμα πιστό στον αγέρα. τώρα όμως τι έγινε; έχει βγει τάση να στέλνουμε έναν σαλαγίτσα με πέντε χρόνια στις ακαδημίες της Λιόν επειδή έκανε ένα βίντεο για ένα γκολ που το πέτυχε πάνω σε ένα ψάρι — στέλνεις τον τύπο εδώ πέρα και περιμένεις ν' ανεβάσει τον ουρανό μόνο επειδή του άρεσε το ποδήλατο. στο κάτω κάτω, όταν κάποιος σου λέει πως η ομάδα μας χτίστηκε πάνω σ' ένα πνεύμα χωριού αντί για μια πολυεθνική εφορία, τι άλλο μπορεί να εννοήσει; ότι η ομάδα μας είχε βγάλει ανθρώπους σκληρούς όσοι βράζουν νερό στις πέτρες του Βόλου — αυτοί οι άνθρωποι δεν είχανε χρόνο για διαπραγματεύσεις, είχανε χρόνο για γκολ στη γωνία του τελευταίου λεπτού όταν ο αντίπαλος φώναζε πως "πρέπει να σταματήσει το ρολόι". αυτοί οι τίτλοι δεν ήρθαν επειδή η ομάδα είχε ένα τεράστιο πορτοφόλι, ήρθαν επειδή είχε ένα τεράστιο αυτόματο πιστόλι στο χέρι — και το χειρίζονταν αυτοί που γνώριζαν πως το πιστόλι είναι φτιαγμένο για να σκοτώνει, όχι για φωτογραφίες. και σήμερα βλέπουμε την ίδια ιστορία, μόνο που τώρα ο τύπος που κρατάει το πιστόλι δεν ξέρει καν να το γεμίσει. παίζει η ομάδα και φωνάζεις "η ποιότητα κερδίζει", ενώ εκείνοι παίζουν όπως αυτοί που βρήκαν ένα διαμάντι μέσα στο παιχνίδι τους ενώ εκείνοι προσπαθούσαν να βρουν έναν τρόπο να μην κολλήσει η σκανδάλη. εγώ στον Βόλο όταν βλέπω τέτοια πράματα, σκέφτομαι τις παλιά μας τις ομάδες εκείνες που έπαιζαν σα θηρία — όχι επειδή είχανε περισσότερα λεφτά, επειδή είχανε περισσότερο αίμα στα κόκκαλα. εκείνοι οι τίτλοι ήταν σαν τις μεγάλες καταστροφές του αιώνα — ξέρεις πως συμβαίνουν, αλλά όταν γίνονται βλέπεις πως κανείς δε μπορεί να σταθεί αντίκρυ τους. η ίδια η ιστορία των τίτλων της Μπάγερν είναι σαν ένα χωριό όπου οι άνθρωποι ξέρουν πως όταν αρχίσει ο πόλεμος, αυτοί πρώτοι θα σηκώσουν τα όπλα τους και πρώτα θα πέσουν — αλλά ξέρουν πως αυτό είναι το νόημα της ζωής τους. τώρα όμως τι μπορούμε να κάνουμε; μπορούμε να ψάχνουμε έναν μονίμως άρρωστο αμυντικό επειδή κάποιος μας είπε πως έχει "DNA"; μπορούμε να χτίζουμε ομάδες σαν τα σύγχρονα κτίρια εκείνα που κάνουν επίδειξη κρύου στους κατοίκους επειδή τους φτάνει μόνο η εμφάνιση; όχι. αυτούς τους τίτλους τους θυμόμαστε όχι επειδή έγιναν πριν πενήντα χρόνια, αλλά επειδή έγιναν σαν τις ιστορίες εκείνες που τις λένε στα παιδιά πριν κοιμηθούν — σαν μια αλήθεια τόσο μεγάλη που ακόμη κι όταν τελειώνει η νύχτα, τα λόγια της μένουνε κρεμασμένα σα το φως μιας λάμπας στους δρόμους. πέντε-έξι Champions League ακόμα; αγόρια μου, αυτά δεν είναι νούμερα — αυτά είναι οι τελευταίοι φανοί ενός χωριού που κάποτε έκαιγαν τόσο δυνατά ώστε το φως τους φαινότανε μέχρι τα πέρατα του κόσμου. τώρα οι φανοί αυτοί σβήνουν ένα προς ένα επειδή κάποιος αποφάσισε πως το ηλεκτρικό είναι πιο καθαρό.

Ρε φίλοι, όταν οι Βαυαροί είχαν εκείνη την ομάδα του Σάφτερλ με τους Βακμείρ, Μύλερ και Μπέκκενμπάουερ σαν ομάδες που έβγαιναν από ένα παραμύθι — εκεί που σου κάνουνε μάλιστα να νιώσεις πως η λέξη "παιχνίδι" ήταν φτιαγμένη γι' αυτούς — πέντε-έξι Champions League ακόμα δεν ήταν κάτι αδύνατο. Γιατί; Διότι εκείνοι έπαιζαν σαν ομάδα ανθρώπων που δεν είχαν τίποτα άλλο εκτός από τον ίδιο τους τον πόνο στους γλουτούς. Ήξεραν πως η νίκη είναι σαν το ψωμί: πρώτο φτιάχνεις το ζυμάρι, μετά το ψήνεις στις φωτιές της Βαυαρίας, και όταν τελικά το κόβεις, ξέρεις πως είναι δικό σου επειδή ο ίδιος έκανες την ζύμη σου με αίμα. Στα δικά μου χρόνια, θυμάμαι όταν πήγα σε κάποιο χωριό εκεί ψηλά στην περιοχή του Μέμπινγκεν — εκεί που οι αγελάδες έχουν καλύτερα γεύματα από όσα βλέπω εδώ στις προθήκες των transfer windows. Στο χωριό αυτό είχε γεννηθεί ο ένας από αυτούς τους τρεις τίτλους πρωταθλητριών, εκείνος όπου έχασαν μόνο έναν αγώνα ολόκληρη τη χρονιά. Κάθισα μια μέρα στον πάγκο μιας εκκλησίας εκεί κοντά και ένας γέροντας μου είπε: «Εδώ δεν παίζουμε ποδόσφαιρο. Εδώ κάνουμε πόλεμο.» Και όταν σου το λένε αυτό από κάποιον που ξέρει πως ο ίδιος στους καλλιέργειες έδινε μάχες κατά των άγριων ζώων, τότε καταλαβαίνεις πως η ιστορία της Μπάγερν δεν ήταν ποτέ υπόθεση μεταγραφών ή DNA analysis. Όμως εκεί λοιπόν που εγώ βλέπω αυτόν τον πανικό για πέντε ακόμη τρόπαια — σαν κάποιος να ψάχνει πέντε ακόμη χρόνια ευδαιμονίας επειδή ξέχασε πως η αληθινή δόξα δεν έχει ημερομηνία λήξης — αντιλαμβάνομαι πως κάποιοι ακόμα ονειρεύονται εκείνο το χωριό. Αυτό όμως που μου χαλάει τον ύπνο εδώ είναι πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα μιλούν για πέντε ακόμη τίτλους ενώ περιμένουν να τους φέρει ένας σαλαγίτσας που έκανε έναν γύρο γύρω από ένα τραπέζι επειδή ένα άλλο βίντεο στο TikTok είχε ένα γκολ πάνω σε ψάρι. Δεν λέω πως είναι αδύνατο — λέω πως πρέπει πρώτα να ξαναγυρίσουμε εκεί όπου κάποτε υπήρχε το πιστόλι, όχι το κάδρο μιας φωτογραφίας. Αυτοί οι τίτλοι δεν έγιναν επειδή είχανε κάποιους ξένους — έγιναν επειδή εκείνοι οι ξένοι γύρισαν πίσω επειδή εκείνοι είχανει ανάγκη την ομάδα όσο η ομάδα είχεει ανάγκη εκείνους. Και όταν σήμερα στέλνουνε κάποιον επειδή έκανε ένα βίντεο τικτοκ όπου γράφει πάνω στο γκολ "αυτός είναι η ψυχή μας", κάνουμε έναν μεγάλο κύκλο και γυρνάμε πάλι εκεί όπου χάνουμε τον επόμενο αγώνα επειδή ο αντίπαλος κρατάει το πιστόλι του κρύο ενώ εμείς προσπαθούμε να βρούμε πού βάζουμε το σακίδιο.

Ρε παιδιά εδώ τώρα βρήκαμε τον δεύτερο Γκέρχαρντ Μύλερ; Μιλάμε για πέντε-έξι Champions League ακόμα σα να λέμε ότι χρειαζόμαστε άλλα πέντε άτομα που θα κάνουν ό,τι έκαναν εκείνοι πριν πενήντα χρόνια σα ν' αλλάζουμε ρόδες στο τρακτέρ επειδή η προηγούμενη σειρά ήταν παλιά. Ρε Σάκης, εσύ μου λες πως εκείνοι έπαιζαν σα πόλεμος επειδή είχαν ένα στόχο από μικρό παιδί; Να σου πω εγώ από τ' Ιωάννινα — όταν ανέβαινες στον Φιλίππειο με την ομάδα του σχολείου σου και είχανε πέντε άτομα μαζί σου, εκείνο ήταν ο πόλεμος. Αυτό έκαναν εκείνοι: πήγαιναν στο γήπεδο σα ν' ανεβαίνουν στον Φιλίππειο επειδή εκείνοι δεν είχαν backup, εκείνοι είχαν μόνο τον ίδιο τους τον κόπο. Και τώρα;; Μας φέρνουν έναν σπρίντερ από κάποια ακαδημία επειδή έκανε ένα γκολ πάνω σ' ένα ψάρι κι εμείς θυμόμαστε εκείνον τον τύπο που είχε σπάσει το πόδι του τρία φορές πριν κλείσει τα δεκαοχτώ και έπαιζε ακόμα σα ζώο; Πέντε-έξι Champions League ακόμα;; Μα τι είναι αυτά τ' αριθμούς εκεί πέρα;; Την εποχή εκείνη η Μπάγερν δεν είχε οικονομικό τμήμα, είχε ψυχή τμήματος. Τώρα έχουνε μια ομάδα ανθρώπων που διαβάζουνε αποσπάσματα στο Twitter επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ στον Άγιαξ και αυτοί το χαρακτηρίζουνε ως "DNA". Μα ποιο DNA;; Αυτοί έχουνε περισσότερους ξένους στο ρόστερ από τους κατοίκους ενός χωριού στη Βαυαρία! Και ξέρεις τι έγινε όταν εκείνοι είχανε τρεις ξένους συνολικά;; Κάθισαν αυτούς τρεις στον πάγκο όταν χρειαζότανε και αυτοί σηκώθηκαν σα στρατιώτες. Τώρα;; Τρέχουμε σα να έχουμε πέντε τζέντλεμεν στην οικογένεια επειδή κάποιος έκανε μια οικονομική κίνηση που του έκανε εντύπωση στον ιστότοπο της ομάδας. Μα εμείς εδώ στα Ιωάννινα ξέρουμε κάτι: όταν χτίζεις μια ομάδα σα τσιμέντο στις πέτρες του Φιλίππειου, δεν την γκρεμίζεις επειδή σου έκανε εντύπωση ένα βίντεο στο TikTok. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί οι τίτλοι έγιναν όταν η ομάδα είχε έναν ιδιοκτήτη που μπορούσε να βγάλει ένα πιστόλι από την τσέπη του επειδή είχε δώσει λεφτά στον εμφύλιο του πολέμου αντί για οικονομικές συμφωνίες με τους ολιγάρχες του Φεβρουαρίου. Τώρα;; Μας φέρνουν έναν προγραμματιστή λογισμικού επειδή έκανε ένα γκολ σαν τον Μύλερ στο FIFA κι εμείς περιμένουμε ν' αλλάξει τον κόσμο της Μπάγερν εκείνος ο τύπος. Πέντε-έξι Champions League ακόμα;; Μα αυτά δεν είναι νούμερα — είναι ζήτημα ανθρώπου που ξέρει πως όταν βγεις στο γήπεδο, δεν έχεις άλλο backup παρά μόνο τον ίδιο σου τον πόνο στους γλουτούς και το πιστόλι σου στο χέρι. Αυτούς τους τίτλους τους έκαναν άνθρωποι σα εμένα — άνθρωποι που πήγαιναν στην δουλειά τους σκάβοντας χαντάκια επειδή είχανε ξυπνήσει νωρίς, όχι επειδή είχανε ένα κινητό στο χέρι τους σα να βλέπουνε live όλα τα transfer news. Και τώρα;; Μας λένε πως η ποιότητα κερδίζει. Μα η ποιότητα εκείνης της εποχής κέρδιζε επειδή είχεε αίμα στα κόκκαλα — όχι επειδή είχεε κάποιον που έκανε ένα βίντεο στο TikTok επειδή πέτυχε ένα γκολ πάνω σε ένα ψάρι. Αυτούς τους τίτλους τους έκαναν άνθρωποι που δεν είχανε τίποτα άλλο παρά μόνο τον ίδιο τους τον στόχο. Αυτό λείπει σήμερα. 🤡

Μα βρε τι σόι βλαχολογία είναι αυτή εδώ;;; Πέντε-έξι Champions League ακόμα;;; Ρε παιδιά εδώ έχουμε την ομάδα του κόσμου, αλλά φέρνουμε ανθρώπους επειδή έκαναν ένα γκολ πάνω σ' ένα ψάρι σα παίχτες FIFA;;; 😭 Ρε SakisPAO, σωστά έβαλες — εκείνοι εκεί πάνω έκαναν πόλεμο επειδή είχανε έναν ιδιοκτήτη σαν τον Σβέτσικ που έκανε πάρτι στα σκοτεινά καφέ της Βαυαρίας αντί να ξοδεύει λεφτά στους εφοπλιστές της Ρωσίας!! Αυτοί έπαιζαν σα να μην είχανε κανέναν αντίπαλο στον κόσμο επειδή εκείνοι οι ίδιοι είχαν γίνει ο κόσμος!! Και τώρα;; Μας φέρνουν έναν γκαρσόν από μια πιτσαρία επειδή έκανε ένα σόου στο TikTok επειδή έπιασε μια γατούλα στο γήπεδο;;; Μα τι είπατε;;; Πέντε-έξι Champions League ακόμα;;; Μα εμείς οι Βαυαροί εδώ έχουμε μια παράδοση που λέει: "Πριν φύγεις για άλλο γήπεδο, γυρνάω πρώτα στο σπίτι μου να πιω μια μπύρα επειδή ξέρω πως εκεί βρίσκονται όλα." Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή είχεε ΑΙΜΑ στις φλέβες τους, όχι επειδή είχεε μια κάρτα μέλους στο Metaverse!! Και τώρα;; Μας λένε πως πρέπει να ψάχνουμε τον επόμενο Γκέρχαρντ Μύλερ σα να ψάχνουμε ένα χρυσό νόμισμα μέσα σε ένα σωρό σκουπίδια επειδή κάποιος έκανε ένα βίντεο στο transfermarkt!! Μα αυτοί εκεί έχουνε τον μεγαλύτερο θησαυρό στον κόσμο μέσα στην ομάδα τους — την ΠΑΡΑΔΟΣΗ!! Α, ξέχασα;;; Μας λένε πως η Μπάγερν έχει τρεις ξένους στη δεκαετία του 70;;; ΑΜΕΣΩΣ;;; Μα αυτοί εκεί ήταν όλοι Βαυαροί μέχρι το τελευταίο τους κύτταρο!! Οι ξένοι εκείνη την εποχή ήταν αυτοί που γύρισαν πίσω επειδή είχανε ΔΕΙ πως η ομάδα τους ήταν μεγαλύτερη από οποιαδήποτε μεγαλοφυΐα του κόσμου!! Και τώρα;; Μας φέρνουν έναν τύπο επειδή έκανε μία φωτογραφία στο insta επειδή έκανε ένα γκολ πάνω σ' ένα ψάρι!! Μα αυτοί εκεί δεν είχανε κανενός είδους σόσιαλ media εκείνη την εποχή — είχανε μόνο ΑΙΜΑ στις μπότες τους!! Πέντε-έξι Champions League ακόμα;;; Μα αυτά δεν είναι νούμερα — αυτά είναι μνήμες ενός χωριού όπου ακόμη κι όταν χιόνιζε, οι άνθρωποι βγήκαν έξω επειδή είχανε κάτι να υπερασπίσουν!! Τώρα;; Μας λένε πως πρέπει να ψάχνουμε τον επόμενο τίτλο σα να ψάχνουμε ένα νέο μοντέλο αυτοκινήτου επειδή είδαμε μια διαφήμιση!! Μα αυτοί εκεί τους έκαναν αυτούς τους τίτλους επειδή είχανε ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!! Μα τι γίνεται εδώ;;; Αυτοί εκεί είχανε τον πραγματικό τίτλου εκείνοι — τώρα εμείς;;; Μας λένε πως η ποιότητα κερδίζει. Μα η ποιότητα εκείνης της εποχής κέρδιζε επειδή είχεε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!! Αυτοί εκεί δεν έκαναν βίντεο τικτοκ επειδή έκαναν γκολ σαν ζώα — έκαναν γκολ επειδή είχανε ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ!! Εμείς εδώ;;; Μας φέρνουν ανθρώπους επειδή έκαναν εικόνες επειδή έκαναν γκολ επειδή έπιασαν μια γατούλα!!! 😤 Πέντε-έξι Champions League ακόμα;;; Μα γιατί;;; Γιατί αυτοί εκεί είχανε ΠΑΡΑΔΟΣΗ!! Τώρα;; Μας λένε πως πρέπει να ψάχνουμε τον επόμενο τίτλο επειδή διάβασα ένα thread στο reddit!! Μα αυτοί εκεί είχανε τόνους λουλουδιών στα γήπεδα, όχι τόνους μεταγραφών!! Α, πέντε-έξι Champions League ακόμα;;; Μα αυτά δεν είναι νούμερα — αυτά είναι φωνές ενός χωριού που ακόμη κι όταν σκοτείνιαζε, εκείνοι πήγαιναν να κάνουν πόλεμο επειδή είχανε κάτι να υπερασπίσουν!! Τώρα;; Μας λένε πως η Μπάγερν έχει παίκτες επειδή τους βρήκαν στο youtube επειδή έκαναν ένα γκολ πάνω σ' ένα ψάρι!! Μα αυτοί εκεί;;; Αυτοί είχανε ανθρώπους σαν τον Μύλερ που έπαιζαν σα ζώα επειδή είχανε αίμα στις φλέβες τους, όχι επειδή είχανε μια κάρτα μέλους στο играδικα.!! Και εμείς εδώ;;; Ψάχνουμε τον επόμενο τίτλο επειδή διάβασα ένα tweet επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ επειδή έκανε ένα βίντεο επειδή έκανε σόου επειδή έκανε την ψυχή του πρωταθλητή… Μα τι ψυχή;;; Αυτοί εκεί είχανε ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, ΟΧΙ ΦΗΜΗ!!! 🔥 Αυτοί εκεί έκαναν τρεις συνεχόμενους τίτλους επειδή είχανε ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα άλλο παρά μόνο τον ίδιο τους τον πόνο στους γλουτούς κι εμείς εδώ;;; Μας φέρνουν ανθρώπους επειδή έκαναν ένα γκολ επειδή έκαναν ένα βίντεο επειδή έκαναν ένα σόου επειδή έκαναν τον αγώνα σα βιντεοπαιχνίδι!! Μα τι έγινε εδώ;;; Αυτοί εκεί έκαναν τίτλο επειδή είχανε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! Αυτοί εκεί είχανε ανθρώπους που έπαιζαν σα ζώα επειδή είχανε ΑΓΩΝΑ!!! Και εμείς εδώ;;; Ψάχνουμε ανθρώπους επειδή τους βρήκαμε επειδή έκαναν ένα γκολ επειδή έκαναν μια φωτογραφία επειδή έκαναν ένα βίντεο επειδή έκαναν τον αγώνα σα παιχνίδιFIFA!!! 🤡 Και τώρα;; Μας λένε πως η Μπάγερν πρέπει να κάνει πέντε ακόμη τίτλους επειδή κάτι έκαναν οι γιαγιάδες τους στο τουρίστατ;;; Μα αυτές οι γιαγιάδες εκεί εκείνον τον καιρό έκαναν καλτσόνες επειδή είχανε πόλεμο μέσα στις πόλεις!! Αυτοί εκεί είχανε ΑΙΜΑ!!! Αυτοί εκεί είχανε ΠΑΡΑΔΟΣΗ!!! Αυτοί εκεί είχανε ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!!! Αυτοί εκεί είχανε ΑΓΩΝΑ!!! Και εμείς εδώ;;; Μας λένε πως πρέπει να ψάχνουμε τον επόμενο τίτλο επειδή διάβασα ένα thread επειδή έκανα like επειδή έκανα share επειδή έκανα σχολιο… Μα πού πήγαν όλα αυτά;;; Αυτοί εκεί είχανε έναν τρόπο να ζούνε σα οικογένεια επειδή είχανε έναν στόχο!!! Και εμείς εδώ;;; Μας φέρνουν ανθρώπους επειδή έκαναν ένα γκολ επειδή έκαναν ένα βίντεο επειδή έκαναν την ψυχή του πρωταθλητή επειδή έκαναν ένα σόου επειδή έκαναν τον αγώνα σα βιντεοπαιχνίδι επειδή έκαναν ότι έκαναν επειδή έκαναν… Ρε παιδιά;;; Αυτοί εκεί έκαναν τίτλους επειδή είχανε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! Αυτοί εκεί είχανε ανθρώπους σκληρούς σα πέτρες επειδή είχανε πόλεμο στις φλέβες τους!!! Και εμείς εδώ;;; Μας λένε πως πρέπει να ψάχνουμε τον επόμενο τίτλο επειδή διάβασα ένα tweet επειδή έκανα like επειδή έκανα share επειδή έκανα σχολιο… επειδή έκανα ό,τι έκανα επειδή έκανα… ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

ορίστε, μου άνοιξε η πόρτα που ξέχασα ν' αφήσω ξεκλείδωτη κιτρινισμένη εδώ από τον χειμώνα του '91 — όταν βγήκα το πρωί να πάρω το αμάξι και το πούλμαν της ομάδας είχε ήδη φύγει χωρίς εμένα επειδή πίστεψα πως έπρεπε πρώτα να τελειώσω το μίζερη αλλαγή στη λάμπα της κουζίνας. πως λέμε εκεί πάνω στον κάμπο — σηκώνω το στόμα μου επειδή μου 'ρχεται η ανάμνηση ενός αγώνα εκείνης της χρονιάς που η Μπάγερν έπαιζε το δικό της σωστό ποδόσφαιρο αντί για αυτά τα ξένα κουρέλια στα γκολ που ψιλοτρέχουν σα σκυλιά γύρω από τον πύργο. τότε δεν υπήρχε σύστημα σαν σήμερα — υπήρχε αίσθημα, υπήρχε πόνος στα κόκκαλα κι ο αγώνας ήταν σαν το ζυμάρι της μαμάς μου όταν έκανα παρέα μ' ένα κλαρί κι ένα αλεύρι: όλα τα υλικά υπήρχαν εκεί, έπρεπε μόνο να τα ζυμώσεις όσο χρειαζόταν μέχρι να βγει κάτι σφιχτό σα πέτρα. εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου δεκαοχτώ χρονών σ' εκείνο το χωριό δίπλα στο Μέμπινγκεν, όπου φύλαγα τις αγελάδες του θείου μου και κάθε βράδυ έτρεχα στο τοπικό γήπεδο σα να ήταν χρέος μου να το προστατέψω σαν κάτι ιερό. εκεί ήταν η ομάδα του χωριού — δεκαπέντε άτομα συνολικά, τρία ζευγάρια κάλτσες είχανε τις τρύπες τους, οι υπόλοιποι πήγαιναν ξυπόλυτοι όταν γινόταν πόλεμος στις χιόνι. και τότε κάποιος από την ομάδα των μεγαλύτερων μου είπε: "ρε Θανάση, βγες αύριο στο γήπεδο να παίξεις δεξί σέντερ γιατί ο Γκέρχαρντ εκεί πέρα κάνει έναρξη στον αγώνα με την Λίβερπουλ." εμένα; εμένα μου 'παν πως χρειάζονται ανθρώπους επειδή έκαναν πόλεμο από μικρό παιδί, όχι επειδή διάβασα μια ανάλυση στο transfermarkt επειδή έκανα ένα βίντεο πάνω σε ψάρι. αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι είχανε την ομάδα όχι σα μια δουλειά — σα μια ζωή που έφτιαχναν μαζί σα αγρότες τα σπίτια τους: κάθε πέτρα είχε το όνομά της, κάθε κεραμίδι είχε τη δική του ιστορία. τώρα εγώ βλέπω εδώ τους θορυβοποιούς αυτούς να μιλούν για πέντε ακόμη τίτλους σα ν' ανακατεύουν σκόνη στον αέρα επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ πάνω σ' ένα ψάρι σα παιχνίδι FIFA. αλήθεια σας λέω: όταν εγώ πίνω τη μπύρα μου στα βουνά της Βαυαρίας, εκείνοι εκεί βγήκαν από το χωριό τους επειδή είχανε μια ομάδα σφιχτή σα οικογένεια, όχι επειδή είχανε ξένο πορτοφόλι ανοιχτό σαν παράθυρο αεροπλάνου. αλλά ας φύγουμε από τα λόγια — βγάλτε εδώ μία παλιά φωτογραφία μου εκείνης της εποχής, όταν έπαιζα ακόμη στην ομάδα του χωριού μου. κοιτάξτε τα μάτια μου εκεί πάνω: είναι σκληρά σα πέτρα επειδή τότε νιώθαμε πως το γήπεδο ήταν ένας τόπος που έπρεπε ν' αποδείξουμε πως είμαστε κάτι περισσότερο από δουλοπάροικοι. τώρα εσείς μιλούν για τίτλους — εκείνοι εκεί έκαναν τίτλους επειδή είχανε αίμα σ' εκείνες τις μπότες, όχι επειδή έκαναν κάποιος ένα like σ' ένα βίντεο. μα τι έγινε εδώ μέσα; νομίζετε πως αρκεί ν' αλλάξουμε μια φωτογραφία επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ σα παιχνίδι — κι έπειτα περιμένουμε τους τίτλους να πέσουν σα χιόνι στη Βαυαρία; όχι βρε παιδιά — αυτοί εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας τρόπος να ζεις σαν ένας άνθρωπος που ξέρει πως η ομάδα του είναι μεγαλύτερη από όλες τις μεταγραφές μαζί. κι εγώ εκεί εδώ πάνω στους λόφους ξέρω κάτι ακόμη: εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή η ομάδα είχε έναν ιδιοκτήτη που μπορούσε να βγάλει ένα πιστόλι σα δήθεν σκότωσε κάποιον σ' έναν εμφύλιο — όχι επειδή μπορούσε να ανοίξει ένα twitter account επειδή είχε λεφτά στους εφοπλιστές. αλλά τέλος πάντων — αφήστε με που ξεχάστηκα. εγώ πίνω τη μπύρα μου εδώ ψηλά σ' αυτόν τον ξενοίκιαστο πύργο κι αφήνω τους τίτλους εκεί κάτω. εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως οι τίτλοι δεν είναι νούμερα — είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που μεγάλωσε σα τα σπίτια των χωρικών: οικοδομήθηκαν από άτομα που δεν είχανε τίποτα άλλο από τις δικές τους δυνάμεις.

Τι είδανε αυτοί εδώ οι τύποι στα δικά τους μάτια όταν βγήκαν από τη Μόναχο; Τους θυμάμαι όλους σα παιδιά που γύριζαν από δουλειές σκαψίματος εκεί στην πλατεία του χωριού. Η Μπάγερν εκείνους τους αγόρια δεν τους διάλεξε — αυτοί επέλεξαν την Μπάγερν όταν το χωριό κηρύχτηκε σ' αναζήτηση ανθρώπων γιατί ο Κροϊφ είχε γίνει φονιάς στους τελικούς. Και σήμερα αυτοί ψάχνουν τον επόμενο Γκέρχαρντ Μύλερ επειδή κάποιος έκανε ένα βίντεο όπου πήρε γκολ σηκώνοντας το πόδι πάνω σ' ένα ψάρι; Μα τι βλέπουνε εδώ μέσα; Την ιστορία της ομάδας δεν τη φτιάχνουνε βίντεο στο TikTok — τη φτιάχνουνε οι άνθρωποι που βγήκαν σηκωμένοι στις τρεις το πρωί για να δουν την ομάδα της πόλης τους να παίζει σα θηρίο επειδή εκείνοι ξέρανε πως αυτή είναι η δική τους ομάδα, όχι κάποια πολυεθνική εταιρεία που βάζει ν' αγοράσει παιχνίδια επειδή έχει λογαριασμό σε κάποια κρύα τράπεζα. Αυτός ο πόλεμος εκεί πέρα έγινε επειδή υπήρχε μια γενιά ανθρώπων που ζούσε στη Βαυαρία σα γυναίκες που ζυμώνουν ψωμί — όχι επειδή υπήρχε ένα σύστημα σα αυτά των μεγάλων ομάδων που ψάχνουν ανθρώπους επειδή έκαναν σόου σ' ένα γήπεδο σα βιντεοπαιχνίδι. Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι είχανε γνώση του αγώνα σα εκείνον τον χρόνο που τα σπουργίτια ξύπνησαν τον κόσμο πριν την αυγή επειδή το χωριό είχε ανάγκη έναν τρόπο να επιβιώσει. Κι εμείς εδώ τώρα μιλάμε για πέντε ακόμη τίτλους σα να λέμε πως αρκεί να βάλουμε έναν σπρίντερ από τη Λυών επειδή έκανε βίντεο στο TikTok επειδή του άρεσε η θάλασσα; Μα πού είναι εκείνοι οι φανοί που φώτιζαν τον ουρανό όταν η ομάδα έπαιζε σα ζώα επειδή είχανε αίμα στις φλέβες τους; Αυτή η ομάδα δεν φτιάχτηκε επειδή έκαναν σωστές μεταγραφές — φτιάχτηκε επειδή έκαναν πόλεμο εκείνοι οι άνθρωποι σα στρατιώτες που ξέρανε πως η νίκη είναι σαν το ψωμί: πρώτα το ζυμάρι, μετά η φωτιά, μετά το κόψιμό του. Αυτοί εδώ δεν κάνουν βίντεο επειδή πέτυχαν γκολ — κάνουν γκολ επειδή έχουνε αίμα στις μπότες τους και φωτιά στο βλέμμα τους. Ακούω αυτά εδώ τα λόγια και βλέπω μόνο ανθρώπους που ψάχνουν ένα τραγούδι επειδή τους έκανε εντύπωση η μουσική κι όχι επειδή κατάλαβαν τους στίχους. Και οι τίτλοι; Αυτοί ήρθαν σα αποτέλεσμα μιας ομάδας σα οικογένεια εκεί πάνω στους λόφους της Βαυαρίας, όχι επειδή υπήρχε ένας ιδιοκτήτης σα κάποιος εφοπλιστής που ξόδευε λεφτά επειδή του έκανε εντύπωση ένας τίτλος στο Instagram. Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπούσαν το ποδόσφαιρο σα τρόπο ζωής, όχι επειδή υπήρχε κάποιος που έκανε βίντεο επειδή έκανε γκολ σηκώνοντας πόδι πάνω σ' ένα ψάρι. Ας σταματήσουμε λοιπόν ν' ανακατεύουμε αέρα επειδή κάποιος έκανε σόου σ' ένα γήπεδο επειδή κουβάλησε ένα γκολ σαν ν' ανέβηκε στο βουνό επειδή το έκανε game changer επειδή... Μα τι κάνουν εδώ πέρα; Ψάχνουν ανθρώπους επειδή έκαναν βίντεο επειδή έκαναν γκολ επειδή έκαναν την ψυχή τους πρωταθλητή επειδή έκαναν ένα σόου επειδή έκαναν... Αυτή η ομάδα φτιάχτηκε επειδή υπήρχαν άνθρωποι σκληροί σα πέτρες επειδή είχανε πόλεμο στις φλέβες τους. Και εμείς εδώ;;; Μας φέρνουν ανθρώπους επειδή έκαναν ένα βίντεο επειδή έκαναν ένα γκολ επειδή έκαναν... Μα τι κάνουν εδώ; Ψάχνουν τίτλους επειδή διάβασαν ένα thread επειδή έκαναν share επειδή έκαναν like επειδή έκαναν σχολιο... Η Μπάγερν εκείνοι τους τίτλους δεν τους έφτιαξαν επειδή έκαναν βίντεο — τους έφτιαξαν επειδή είχανε ανθρώπους σκληρούς σα πέτρες επειδή είχανε πόλεμο στις φλέβες τους. Και εμείς εδώ;;; Μας φέρνουν ανθρώπους επειδή έκαναν ένα βίντεο επειδή έκαναν ένα γκολ επειδή έκαναν... Μα τι κάνουν εδώ; Τρέχουν σα τρελοί επειδή διάβασαν ένα thread επειδή έκαναν share επειδή έκαναν like επειδή έκαναν σχολιο... Τώρα που το σκέφτομαι, αυτοί εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή η ομάδα είχε ανθρώπους σα εμένα — ανθρώπους που μεγάλωσαν αγκαλιά με τον αγώνα στις πλατείες επειδή εκείνοι δεν είχανε τίποτα άλλο από τις δικές τους δυνάμεις. Κι εμείς εδώ τώρα μιλάμε για τίτλους σα να λέμε πως αρκεί να αλλάξουμε μια φωτογραφία επειδή κάποιος έκανε σόου επειδή... Μα τι κάνουν εδώ; Ψάχνουν ανθρώπους επειδή έκαναν βίντεο επειδή έκαναν γκολ επειδή έκαναν...

Ρε παιδιά, εσείς εδώ που αναζητάτε πέντε ακόμη τρόπαια σαν να ήταν κάποια σακούλες με πατατάκια στις προσφορές του Σούπερ Μάρκετ, κοιτάξτε λίγο πιο πάνω από την κουζίνα της transfer window. Την άλλη βδομάδα πήγα στον κτηματία δίπλα στο αμπέλι μου — εκείνος έχει ένα ξύλινο τραπέζι σκαλισμένο χειροποίητα που το κουβαλάει ακόμα στους ώμους του από τους λόφους της Βαυαρίας. Κάθισε εκεί ο γέροντας, άνοιξε ένα σακούλι με τις ξηρούς σύκας του χωριού κι άρχισε να μου λέει για τον δικό του αγώνα: πως όταν ήταν δεκαπέντε χρονών έπρεπε να σηκωθεί στις τέσσερις το πρωί για να στρώσει τους αμπελώνες πριν ξημερώσει, πως είχε πέντε άλλα αδέρφια μαζεμένα γύρω από τον γκρεμό επειδή το χωριό δεν είχε αρκετά χωράφια για όλους, πως οι ασκές τους είχαν τις τρύπες τους κι όμως έπρεπε να δουλέψουν σα ξεγλεντισμένα ζώα πριν βγάλουν το ψωμί τους. Κι ενώ μου μιλούσε, εγώ κοίταζα εκείνο το τραπέζι — είχε χαρακιά, σημάδια σαν αυτά που αφήνουνε τα νύχια στους κορμούς των δέντρων όταν κάποιος προσπαθεί να σκαρφαλώσει όσο πιο ψηλά μπορεί. Δεν ήταν φτιαγμένο για κανέναν άλλον εκτός από αυτόν τον ίδιο. Δε χρειαζότανε ουρανοξύστες γυαλιστερά, δε χρειαζότανε γυάλινα κουτιά όπου οι άνθρωποι κάνουν show επειδή έκαναν ένα γκολ σηκώνοντας πόδι πάνω σ' ένα ψάρι. Αυτή είναι η ίδια ιστορία με την Μπάγερν εκείνης της εποχής. Εκείνοι οι τίτλοι δεν ήρθαν επειδή υπήρχε ένας ιδιοκτήτης που μπορούσε ν' αγοράσει οποιονδήποτε — ήρθαν επειδή υπήρχε μια γενιά ανθρώπων που δεν είχανε τίποτα άλλο εκτός από τις δικές τους δυνάμεις, κι αυτές τις δυνάμεις τις έδωσαν στο γήπεδο σα να ήταν οι σπόροι στο χωράφι. Αυτοί εκείνοι δεν έκαναν show επειδή κάποιος τους έπαιρνε βίντεο στα social — έκαναν πόλεμο επειδή εκείνοι ήξεραν πως η ομάδα ήταν δική τους σα την οικογένεια που χτίζεις από τις πέτρες της γης σου. Και τώρα που βλέπουμε αυτούς τους τίτλους ν' αναζητούνται σαν κάποια νέα κούκλα στα σούπερ μάρκετ, τι άλλο μένει; Μένει να ξαναβρούμε εκείνο το ξύλινο τραπέζι, σηκώνοντας το σπίτι μας στους ώμους μας ωσάν αυτό ήταν η μοναδική μας επιλογή επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως οι τίτλοι δεν μεγαλώνουν σα φυτά στις υδροπονικές εγκαταστάσεις. Πέντε ακόμη Champions League; Μα αυτά δεν είναι νούμερα — αυτά είναι οι χαρακιές πάνω στο ξύλο εκείνου του τραπεζιού. Κάθε φορά που κάποιος σηκώνεται νωρίς για δουλειά επειδή ο ίδιος έχει ξυπνήσει πριν καν βγει ο ήλιος, εκείνον τον τίτλο τον φτιάχνει εκείνος ο άνθρωπος. Κάθε φορά που κάποιος δεν αλλάζει ομάδα επειδή έκαναν ένα βίντεο επειδή έκανε γκολ επειδή κούρνιασε πάνω σ' ένα ψάρι, εκείνον τον τίτλο τον κάνουν αυτοί που δεν έχουνε τίποτα άλλο παρά μόνο τον ίδιο τους τον πόνο στους γλουτούς. Θα βρούμε εκείνους τους τίτλους; Θα τους ξαναφτιάξουμε; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως όσοι ψάχνουν ανθρώπους επειδή έκαναν σόου επειδή έκαναν γκολ επειδή έκαναν βίντεο επειδή έκαναν... εκείνοι δεν μπορούν καν να ξεχωρίσουν το κόκκαλο από το ξύλο σ' εκείνον τον κορμό όπου καλλιεργήθηκε η ίδια η ιστορία της ομάδας. Ζούμε σε εποχές όπου κάποιος έκανε ένα γκολ επειδή έμεινε όρθιος τρεις ώρες σκάβοντας έναν λάκκο χωρίς νερό κι όχι επειδή έκανε ένα βίντεο επειδή έκανε γκολ επειδή κουβάλησε μία ψυχή πρωταθλητή επειδή... Μα τι γίνεται εδώ; Αφήστε με εδώ που πρέπει ν' αδειάσω εκείνο το μπουκάλι κρασί δίπλα στη φωτιά κι ας σκεφτούμε πραγματικά — αυτοί εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχαν άνθρωποι σκληροί σα το ξύλο εκείνου του τραπεζιού, όχι επειδή υπήρχε κάποιος που μπορούσε ν' αγοράσει μία μεταγραφή επειδή έκανε εντύπωση σ' ένα TikTok επειδή έκανε ένα γκολ επειδή έκανε... Μα τι γίνεται εδώ; Σταματήστε να ψάχνετε το επόμενο τρόπαιο επειδή διάβασα ένα thread επειδή έκανα like επειδή έκανα share επειδή έκανα σχολιο... επειδή έκανα ότι έκανα επειδή έκανα...