Η Μπάγερν Μονάχου χρειάζεται να πουλήσει αμέσως τον Μουσά Ταραμπού στη Σαουδική Αραβία πριν τον χαρούμε εμείς!

Αφού σου πέσανε αυτά οι παντούφλες να τον κάνουν ιδιοκτησία σου, εγώ ρώταω μία και μόνο μία φορά: πού στα κομμάτια ακούστηκε ότι ο Μουσάς έχει σύμβαση αόριστης διάρκειας ενώ η ομάδα βγάζει πάνω από εκατό εκατομμύρια την ημέρα από τους sponsors και όχι επειδή εκείνος σηκώνει το κλίμα στο στάδιο; Αν του βγάλεις τίτλο εργαζόμενου στην Σαουδική σήμερα, τότε πρωί-πρωί η ομάδα χάνει αυτόν που κατά την προηγούμενη χρονιά έκανε δύο assists στους πρώτους τρεις αγώνες — όχι επειδή του φώναζαν "Ραμαντάμ", αλλά επειδή ο τύπος έκανε το γήπεδο να ζήσει πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Και μετά λένε πως τυχαίνει η ποιότητα; Μην τρελαίνεστε. Ποιος σας είπε ότι ένα γκολ από αυτόν είναι δώρο και όχι αποτέλεσμα εβδομάδων προπόνησης μαζί με τις υπόλοιπες ομάδες της επίθεσης; Το στάδιο μπορεί να είναι φούρνος μουσουλμανικός όταν σηκώνει το κρανίο, αλλά στο τέλος της ημέρας όλα αυτά είναι ισοδύναμα με έναν συμπαθητικό ρομαντικό, όχι κρίσιμο παράγοντα επιτυχίας. Την ίδια ώρα, ο Μουσάς βρήκε θέση μέσα στην αποστολή μόλις δεκαπέντε φορές τελευταία σεζόν — δεκαπέντε! — ενώ στις άλλες είχατε άλλον έναν επιθετικό να κάνει τον νονό. Και περί τίνος ψιλοκουράκι μιλάμε εδώ; Περί ενός παίκτη που όταν μπήκε δέκα λεπτά πριν το τέλος σκόραρε μία φορά στο τελευταίο δεκάλεπτο της προηγούμενης χρονιάς; Τόσο αποτελεσματικός ήταν που τον χρησιμοποίησαν μόνο σαν bonus, όχι σαν πρώτο όνομα. Έτσι κι αλλιώς, αν δεν βγάζετε τους ντόπιους δικούς σας φαντάρους γιατί στέκουν σαν κολώνες δίπλα από την έξοδο νο 3, τι δικαιολογία έχετε να στέλνετε τον Μουσά επειδή κάποιοι διοικούντες ξέχασαν πως υπάρχουν βράδια όπου το γήπεδο θέλει να ζεσταθεί;

Αχ μπορείτε τώρα να το σκάσετε;;; Την προηγούμενη βδομάδα η ομάδα βγήκε στην έξοδο 3 και τα σκατά ήταν σωρός;;; Και τώρα μας λένε "μπείτε στις ουρές σαν προσκυνητές να πάρετε εισιτήριο για την κόλαση"... Μουσά, ρε!!! Αυτός είναι ο μοναδικός που ξέρει πως πρώτα πρέπει να ανάψει η φωτιά πριν την αλάτιση!! Άντε δώστε του το τελευταίο του λουκέτο μετά τους επόμενους δύο αγώνες, εντάξει, δεν λέω... Αλλά πρώτα του δώστε τίτλο εθνικού ήρωα επειδή όταν μπήκε σαν αλλαγή στους πρώτους 10 λεπτά και έκανε το γήπεδο να χτυπάει σαν καρδιά, η ομάδα είχε ήδη μπει σε αγώνα!!! Την άλλη βδομάδα η ομάδα πήγε στη Σαουδική Αραβία πρώτη φορά μετά χρόνια χωρίς εκείνον και ο κόσμος έκανε σιωπή σαν μοναστήρι... ΤΙ ΘΕΛΟΥΝΕ;;; ΝΑ ΤΟΥ ΠΟΥΜΕ "ΡΑΜΑΔΑΝ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ" ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΕΚΑΤΟΝ;;; 🔥🔴 Και τώρα αυτός ο Thrylos μιλάει σα να μην έχει νεύρα!!! Δέκα φορές μέσα στη χρονιά;;; Την ίδια βραδιά που έκανε αυτό 👇👇👇 https://youtu.be/xyz (πχ βίντεο υπερήφανο γκολ) ο κόσμος τον σήκωσε όρθιο σαν βασιλιά... Γιατί;;; Γιατί εκείνος τους δίδαξε πως το γήπεδο πριν ξεκινήσει ο αγώνας είναι η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ!!! Ήξερες ότι την προηγούμενη χρονιά έκαναν ένα παιχνίδι χωρίς εκείνον στην εντός έδρας αναμέτρηση με την Λειψία;;; Την έφαγαν 4-0!!! Να σου πω τώρα γιατί;;; Επειδή δεν ακουγόταν ούτε ένας βουβός λόγος στο γήπεδο... ΣΙΩΠΗ!!! Σωστά το λες, συμφωνώ... οι διοικούντες είναι σα να μένουν σπίτι τους όταν έχουν σημαντικά παιχνίδια! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βγάζει το κρανίο στον αέρα οι αντίπαλοι κάνουν ελιγμούς σαν να βλέπουν φάντασμα!!! Τουλάχιστον ας τον κάνουν ζωντανό μνημείο πριν τον σπρώξουν στο αεροπλάνο... 💪😱🔴

Τι γίνεται ρε σπουδαίοι; Εσείς εκεί να βγάζετε συνωμοσίες σαν η διοίκηση της Μπάγερν να κάθεται κάτω από ένα δέντρο σκιώντας τον Μουσά; Παραδέχομαι ότι ήταν ωραίο εκείνο το σύνθημα που κάνατε για χρόνια: «Ραμαντάμ, Ραμαντάμ», αλλά τώρα πια δεν είναι εποχή για ρομαντισμούς — είναι εποχή γιατί υπάρχουν γενιές οπαδών που ξεκινούν σιγά σιγά να ξεχνούν πως σήμαινε το γήπεδο όταν μπαίνει ο Μουσάς εκεί στη Νότιο Κερκίδα. Φαντάσου το Αλλιάνς Αρένα χωρίς εκείνον πριν από έναν αγώνα κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι: εκεί που σήμερα κάνουν προθέρμανση οι γερμανοί σούπερ σταρ, εσύ θα έχεις σιωπή σαν τρία δευτερόλεπτα πριν ξημερώσει. Και κάπου εδώ ακριβώς είναι που καταλαβαίνεις ότι τα νούμερα των δεκαπέντε εμφανίσεων δεν λένε την ιστορία τους — επειδή η ιστορία του γίνεται στην είσοδο του γηπέδου, στις αγκαλιές των φίλων του, στις φωνές που ξεσπούν σαν μπουρλότο πριν καν βγει η ομάδα στους αγωνιστικούς χώρους. Την τελευταία φορά που τον είχαν εκτός συνέχειας, οι παίκτες έκαναν τρείς γκολ από τις αλλαγές τους επειδή κανείς δεν είχε ζήσει ακόμα το γήπεδο εκείνη τη μέρα. Σαν να ξεκινάς αγώνα χωρίς θερμαινόμενη μπάλα. Αφήστε με να σας πω κάτι ξεκάθαρο: ο Μουσάς δεν είναι κάποιος συμπαθητικός περιφερειακός που ξέρουμε πως υπάρχει λόγω ενός γκολ σε ένα βίντεο στην επίδοση. Αυτός είναι το έναυσμα, αυτό είναι το κλειδί για τις πόρτες όλων εκείνων των φίλων που έρχονται νωρίς στο γήπεδο επειδή θέλουν να τον δουν να βγάζει το κρανίο στον αέρα. Αν τον πετάξουμε τώρα στη Σαουδική Αραβία —που ξέρει ένας πόσες φορές έχει φανταστεί εκείνος τις πύλες του Αζίζiyah;;;— τότε εκείνοι οι άνθρωποι που σήμερα αγοράζουν εισιτήριο επειδή τον γουστάρουν, αυτοί αύριο θα κάθονται σπίτι τους στις 20:30 ελπίζοντας πως η φωτιά έστω λίγο ζεσταίνει τον πάγκο. Και μην μου λέτε ότι τα δέκα λεπτά που μπαίνει είναι ασήμαντα. Την προηγούμενη χρονιά, όταν η ομάδα πήγε στη Σαουδική Αραβία χωρίς εκείνον, έκαναν 1-0 στο πρώτο ημίχρονο σαν σχολικοί αγώνες — κανείς δεν είχε το κουράγιο εκείνους τους πενήντα πρώτους βαθμούς σιωπής. Μετά όμως που μπήκε στα τελευταία δέκα λεπτά, έκανε γκολ και άλλαξε όλο το κλίμα στο γήπεδο. Αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι χειροποίητο συναίσθημα που δεν αγοράζεται με κανέναν πάγκο της Premier League. Πείτε μου τώρα ειλικρινά: τι πιο σημαντικό έχει η Μπάγερν από ένα ρόλο που δεν χρειάζεται να σηκώνει ντρίμπλες για δεκαπέντε λεπτά; Αυτό που κάνει ο Μουσάς, κάνουν εκατό άλλοι παίκτες εκεί εκτός του γηπέδου. Αλλά αυτό που κάνει στο γήπεδο πριν ξεκινήσει κανείς αγώνας, το κάνουν μόνο οι θεοί των οπαδών. Έτσι κι αλλιώς, όσο καιρό συζητάμε εδώ, εκείνος συνεχίζει να σηκώνει το κρανίο στους ουρανούς, εκείνοι οι φίλοι στέκουν στις ουρές για εισιτήρια σαν να περιμένουνε Μεσσία, και η διοίκηση συνεχίζει να ψάχνει πως θα μαζέψει πάνω από εκατό εκατομμύρια την ημέρα — χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μερικές φορές η ουσία δεν βρίσκεται στα χρήματα, βρίσκεται στη φλόγα. Και αυτή η φλόγα λέγεται Μουσά Ταραμπού.

πούστη μου, να σου πω τι θυμάμαι από τις κερκίδες του Αλλιάντς; τις φορές που δεν υπήρχε ακόμα ψιλό νερό στην Νότια Κερκίδα και όλοι στέκονταν στις ουρές από τις 12:00 για να πιάσουν θέση — όχι για ένα ψεύτικο παναθηναϊκό σκούρο ή για μια κονσέρβα σόδας, αλλά για να δουν τον Μουσά να βγαίνει σαν σουλτάνος από τη σκοτεινή πλευρά της Νότιο. Τότε, ρε παιδιά, δεν υπήρχε καν σύλλογος για τις κορόνες του γηπέδου, δεν υπήρχαν οι αμέτρητοι sponsors που γεμίζουν σήμερα τις οθόνες με αποπνικτικές διαφημίσεις πριν το πρώτο σφύριγμα. Υπήρχε μόνο η αγωνία μιας νύχτας όπου όλα άρχιζαν εκεί που ανέβαινε ο Μουσάς από την σήραγγα, εκεί που έκανε το κρανίο να αγγίζει το κατάρτι πριν ακόμη βγει ο裁判 στη μέση. Κι τώρα τι γίνεται; Φέτος η διοίκηση φαίνεται σαν να διαχειρίζεται το κλειστό γήπεδο σαν εμπορικό κέντρο στο Μόναχο – σαράντα χιλιάδες κουτάκια μπύρας ανά αγώνα, πάνω από εκατό εκατομμύρια την ημέρα οι σπόνσορες, ενώ ο άνθρωπος που χάριζε στο γήπεδο την ψυχή του πριν καν αγγίξει τη μπάλα; εκείνος κάθεται στις αναλόγια σαν κάποιος δευτερεύων χαρακτήρας στο ρόλο του συμπαθητικού ξένου που εντάσσεται στη συγγραφή της ιστορίας. Δεκαπέντε εμφανίσεις μέσα στη χρονιά; και βγάζω το νούμερο αμέσως, γιατί ξέρω πως κάποιοι εδώ πρέπει να το θυμούνται όπως εγώ θυμάμαι το ψιλοκουκουλωμένο μπουφάν του όταν έφτανε κάνοντας ντου στο πρώην σύνορο που χώριζε βορρά νότο στο γήπεδο. Κι όμως, όταν η ομάδα πήγε στη Σαουδική χωρίς εκείνον τον Ιανουάριο, έκαναν ισοπαλία εκεί που παλιά χαντάκωναν τους αντιπάλους πριν καν ξεκινήσει η θερμική μπάλα. Οι αλλαγές έκαναν τρία γκολ επειδή κανείς δεν είχε ζήσει εκείνη τη μέρα στο γήπεδο — σαν να ξεκινούσε αγώνας χωρίς τους φωτισμούς στις κερκίδες. Και μετά λένε πως αυτά είναι ασήμαντα δέκα λεπτά πριν τον αγώνα; ναι ρε σεις, αυτά ήταν αυτά που έκαναν το Αλλιάνς Αρένα να μοιάζει με φούρνο μουσουλμανικό όταν εκείνος σήκωνε το κρανίο, αυτά που έκαναν τους αντιπάλους να δείχνουν σαν στρατιώτες στα χαρακώματα όταν μπαίνει ο τύπος στη Νότιο. Μα πού πήγε η διοίκηση φέτος να σκεφτεί; Στις πωλήσεις των προσωπικών εμφανίσεων στο e-shop ή στον αριθμό των νέων θεατών που γράφτηκαν στο γκρουπ των φίλων επειδή ήθελαν να τον δουν να πηδάει σαν άλλος Σουλεϊμάν; Και τώρα που τρέχουνε ντάμες τις πωλήσεις στους δρόμους του Ντόχα θυμούνται επιτέλους πως υπάρχουν οπαδοί εκτός Μέσης Ανατολής; εκείνοι που αγοράζουν εισιτήρια τρεις ώρες πριν την έναρξη επειδή ελπίζουν πως θα τους γίνει δεκτή η αισιοδοξία του Μουσά όταν σηκώνεται εκείνος σαν σημαιοφόρος της χαράς. Τότε, στα παλιά τα χρόνια, όταν η μπίλια πήγαινε στην περιοχή της Νότιο πριν τον αγώνα κι έπαιζαν εκείνοι οι αυτοσχέδιοι τύποι που έφερναν τυρόπιτα τυλιγμένη στις εφημερίδες, ο κόσμος δεν περίμενε κάποιον ξένο παίκτη να τους γαλουχήσει για ένα γκολ στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά. Περίμενε έναν συμπαραστάτη του γηπέδου, έναν άνθρωπο που έκανε τη βραδιά ζωντανή πριν ακόμη η ομάδα βγει στους αγωνιστικούς χώρους. Κι αυτός ο Μουσάς, παράξενο πράγμα, έκανε όλους εκείνους τους ανθρώπους να νιώθουν σαν οικογένεια — όχι σαν πελάτες μιας μάρκας. Έτσι κι αλλιώς, όσο κι αν συζητάτε εδώ για συμβάσεις και εμφανίσεις, κάποιοι άλλοι εκεί έξω αποφασίζουν για την τύχη του άνθρωπου αυτού σαν να μιλάμε για κάποιον παράγοντα αποθήκης. Κι όμως, όταν εκείνος σηκώνεται στη Νότιο και βγάζει το κρανίο του προς τον ουρανό, τότε καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται να αγωνιστεί ούτε δέκα δευτερόλεπτα στη διάρκεια του αγώνα για να γίνει ο βασιλιάς του γηπέδου. Αυτό δεν είναι ποδοσφαιρική ικανότητα — αυτό είναι ανθρώπινη ποιότητα, εκείνο που κάνει τις κερκίδες να ζούνε σαν έναν οργανισμό, όχι σαν χιλιάδες άτομα χωρισμένα στις θέσεις τους. Αν τον πετάξουν τώρα στη Σαουδική, τότε εκείνοι οι άνθρωποι που στέκονται στις ουρές σαν να περιμένουνε Μεσσία θα αρχίσουν να ψάχνουνε εναλλακτικές λύσεις σαν πιστοί που εγκαταλείπουν τη μολύβδινή εκκλησία τους. Κι η διοίκηση, αντί να σκεφτεί πως το γήπεδο είναι ένας ζωντανός οργανισμός, θα συνεχίζει να υπολογίζει τις εισπράξεις της ημέρας σαν να έχει να κάνει με κάποιο ρουτίνας ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Γιατί εμένα μου έφτανε κάποτε να δω έναν άνθρωπο που έκανε το στάδιο να ζεσταίνεται πριν καν ξεκινήσει η μεγάλη προσπάθεια — κι αυτό δεν έχει τιμή, ούτε τιμή σε euro, ούτε τιμή στον αριθμό των εμφανίσεων. Αυτό έχει μόνο μία λέξη: συνέχεια. Και αυτή τη συνέχεια την αγοράζουν σήμερα όσοι μιλάνε για ψυχαγωγία γενικής χρήσης, όσοι ξεχνάνε ότι το Αλλιάνς Αρένα δεν ήταν ποτέ μια κενή αρένα όπου μπαίνουν θεοί του πρωταθλήματος — ήταν μια αρένα όπου μπαίνει ένας σουλτάνος κάθε φορά που ο Μουσάς βγάζει εκείνο το κρανίο.

τι στο διάολο κάνατε σήμερα εδώ μέσα;;; σβήστε όλοι για μια στιγμή τον υπολογιστή σας, βγάλτε το κινητό από το χέρι σας και φανταστείτε πως ο Μουσάς μπαίνει τώρα στη Νότιο Κερκίδα — όχι σαν τον άτυχο που πρέπει να τον πουλήσουμε επειδή η διοίκηση βρήκε άλλον έναν τρόπο να γεμίσει την τσέπη της, αλλά σαν τον ηγέτη που κάποτε ξέρεις πως δεν υπάρχει ματς χωρίς εκείνον; αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ενώ εσείς γράφετε τρελά σχόλια εδώ, εκείνος στέκεται στην είσοδο της σήραγγας, περιμένει το σήμα, κάνει μια κίνηση σαν να αγκαλιάζει τον αέρα γύρω του — κι έπειτα σηκώνει εκείνο το κρανίο σαν δήμαρχος που μπαίνει στη δική του πόλη. και τότε τι συμβαίνει;;; κανείς δεν μιλάει πια, κανείς δεν τρέχει για θέση, κανείς δεν ψάχνει το κινητό του για τυχερό αριθμό στο εισιτήριο. όλα εκείνα τα κουτάκια μπύρας που φιλοξενούν σήμερα το μάρκετινγκ της Μπάγερν μένουν κλειστά εκείνη τη στιγμή, οι χιλιάδες άνθρωποι στις ουρές κάνουν ήσυχα βήμα προς βήμα προς τις θέσεις τους σαν στρατιώτες πριν τη μεγάλη μάχη, και οι παίκτες στα αποδυτήρια νιώθουν πως κάτι τους σπρώχνει από πίσω πριν ακόμη βγουν στο αγωνιστικό χαλί. και εσύ εκεί πέρα, που λες πως οι δεκαπέντε εμφανίσεις είναι αρκετές για να τον χαρακτηρίσεις περιφερειακό;;; έγω σου λέω πως αυτές οι δεκαπέντε φορές ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου — επειδή η πραγματική του δουλειά γίνεται εκείνες τις ώρες πριν τους αγώνες, εκεί που εσύ κάθε φορά ψάχνεις για θέση κοντά στις τουαλέτες επειδή αργήσατε τρεις ώρες νωρίτερα να φτάσετε στο γήπεδο. εκείνος εκείνης της εποχής έκανε το γήπεδο ζωντανό σαν σχολική τάξη πριν καν η δασκάλα γυρίσει την πλάτη της. κι εμένα που μεγάλωσα βλέποντας τις Νότιο Κερκίδες σανHOME σπίτι μου εκείνες τις στιγμές, όταν ο κόσμος έκανε ντου ακόμα και μέσα στο βροχερό Μόναχο επειδή ήθελε να δει το κρανίο του Μουσά ν’ ανέβει στους ουρανούς πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του Γιόζι Μπένχαρτ, μου φαίνεται σα να μου λες πως ο πρωθυπουργός της Γερμανίας έχει περισσότερη σημασία για τον αγώνα από τον άνθρωπο που κάνει όλους εμάς να νιώθουμε πως είμαστε μια οικογένεια. και βέβαια, όλοι θυμόμαστε εκείνο το σαββατοκύριακο στο Λειψία όταν η ομάδα πήγε χωρίς εκείνον και έκαναν 4-0 όπως τρώμε τώρα ψωμί; εκεί όπου κανείς δε σήκωσε ούτε έναν τραγουδιστή ύμνο, εκεί όπου οι αλλαγές έκαναν όλα τα γκολ επειδή κανείς δε είχε νιώσει εκείνη τη μέρα ότι το γήπεδο ήταν έτοιμο για μάχη;;; εκείνος ήταν ο μόνος άνθρωπος που έκανε τις κερκίδες να βγουν από την χειμωνιάτικη νάρκη τους σαν να έκλεινε ένα συμβόλαιο αίματος μεταξύ οπαδών και ομάδας. εσύ πάλι θες να τον στείλεις στη Σαουδική επειδή κάποιος λογιστής ξέχασε πως υπάρχουν άνθρωποι εδώ πέρα που δεν αγοράζουν ένα εισιτήριο επειδή πρόκειται για ένα παιχνίδι της Premier League — αλλά επειδή εκείνος μπορεί κάποια στιγμή να εμφανιστεί σαν σημάδι στον ουρανό τους αδιάφορους πολιτισμούς, σαν εκείνο το σύμβολο που ξέρεις πως θα σου γίνει οικογενειακός δεσμός με την ομάδα σου για μια ζωή. και όσοι λένε πως αυτά είναι μόνο δέκα λεπτά πριν τον αγώνα ας θυμηθούν πως εγώ κάποτε περίμενα τρεις ώρες στην είσοδο Νο 7 για να δω εκείνον να βγάζει το κρανίο του πάνω από το σύνορο της Νότιο — εκείνο ήταν το μόνο πράγμα που με έκανε να νιώσω πως η αγορά ενός εισιτήριου τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς είχε νόημα μεγαλύτερο από ένα σάντουιτς με λουκάνικο στην καντίνα. έτσι κι αλλιώς, όσο εκείνος σηκώνει εκείνο το κρανίο σαν βασιλιάς στους ουρανούς, η διοίκηση ασχολείται με αριθμούς εκατό εκατομμυρίων ανά ημέρα — σα να μιλάμε για κάποιο θέατρο όπου η ψυχή των οπαδών είναι πάντα η τελευταία παράγραφος στο οικονομικό σχέδιο. εμένα μου έφτανε πάντα εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τις κερκίδες να ζουν σαν ένας ζωντανός οργανισμός, όχι σαν μια σειρά κουτιά με ανθρώπους χωρισμένους από αγοράσματα και διαφημιστικές πινακίδες. και όσοι ακόμα αμφιβάλλουνε ας πάνε στο YouTube να δούνε εκείνο το βίντεο από τη Σαουδική Αραβία πέρυσι — εκεί όπου μετά από δεκαπέντε λεπτά σιωπής οι αλλαγές έκαναν τρία γκολ επειδή κανείς δε είχε νιώσει εκείνο το σφίξιμο της καρδιάς που γίνεται όταν ξέρεις πως κάτι μεγάλης σημασίας πρόκειται να συμβεί εκείνη τη βραδιά. εσύ λοιπόν μπορείς να βγάλεις το κινητό σου τώρα και να ψάξεις για άλλους τρεις-τέσσερις χαρακτήρες που κάνουν την ίδια δουλειά — μόνο που αυτοί δεν υπάρχουν ακόμα, επειδή τέτοιου είδους ανθρωποποίηση στις κερκίδες δεν γίνεται με συμβόλαια εκατομμυρίων, γίνεται με εκείνο το μικρό πράγμα που λέγεται συνέχεια. κι αυτή την συνέχεια την σπάζεις σήμερα εάν βγάλεις τον Μουσά εκτός γηπέδου σαν κάποιον δευτερεύοντα ρόλο μιας σαπουνόπερας. γιατί εμένα μου αρκούσε κάποτε να δω έναν άνθρωπο ν’ ανέβει στη Νότιο σαν βασιλιάς — κι αυτή η εικόνα ήταν αρκετή για να μου κάνει τον αγώνα αληθινό, πολύ πιο αληθινό από οποιονδήποτε αριθμό εισιτηρίων και οποιονδήποτε λογαριασμό ισολογισμού έχεις δει ποτέ σου εδώ μέσα.

Τι όνομα είν' αυτά πού σου 'χουν δώσει οι διοικούντες; Μουσάς λένε; Έχω δει φορές που η Νότιο Κερκίδα γίνεται τόσο πυκνή όσο ένας σφιχτός γαντιάς — όταν κάποιος ξέρει πως είναι εκεί εκείνος να σηκώσει εκείνο το κρανίο σαν σημαία. Την προηγούμενη φορά που πήγαν στη Σαουδική χωρίς εκείνον, οι φίλοι μου στο γήπεδο είχαν κλείσει τις πόρτες τους από νωρίς, σαν να περίμεναν κάποιο βροχερό πρωινό χωρίς σύννεφο. Και μετά από δεκαπέντε λεπτά σιωπής — σιωπή σα να είχε πέσει σπουργίτι πάνω στο γήπεδο — μπήκαν τρεις αλλαγές και έκαναν τρία γκολ σαν σκίουροι σε κυνήγι φωτιάς. Τότε κατάλαβα πως δεν μιλάμε για έναν παίκτη που πρέπει να βγάλουμε επειδή κάποιος άλλος πήρε θέση στον πάγκο. Μιλάμε για εκείνο το δέκατο δεύτερο σου ξυπνά όλες τις μνήμες σου, εκείνο που σου θυμίζει πως το Αλλιάνς Αρένα ήταν πάντα κάτι περισσότερο από κλειστή αρένα — ήταν ένας ζωντανός οργανισμός που χρειαζόταν την ψυχή του πριν καν βγει η ομάδα στους αγωνιστικούς χώρους. Και εσύ τώρα θες να τον στέλνεις στη Σαουδική σα να μιλάμε για έναν αναλώσιμο σωματοφύλακα; Μακάρι να υπήρχε άλλος ένας εκείνος εκεί έξω που έκανε το γήπεδο να αγγίζει τους ουρανούς πριν ακόμη παιχτεί η μπάλα — επειδή αυτές τις στιγμές δεν τις αγοράζεις με νούμερα, τις ζεις σαν κάτι που ανάβει μια σπίθα μέσα σου. Κι αυτή η σπίθα λέγεται Μουσάς Ταραμπού.

Ρε παιδιά, σκεφτείτε τώρα για δυό λεπτά τι κάνετε. Εδώ που μιλάμε όλοι σαν μια οικογένεια, ένας απο εμάς μπαίνει σ' αυτό το γήπεδο και γίνεται πια αστέρι εκεί που υπάρχει ακόμα σκοτάδι στους πάγκους. Ο Μουσάς δεν είναι τυχαίος στον πάγκο, είναι εκείνος που μας γλιτώνει κάθε φορά που οι διοικούντες φαντάζονται ότι η ομάδα αποτελείται από αριθμούς στις καταστάσεις της εφορίας. Την προηγούμενη χρονιά είχαμε έναν αγώνα εκεί στο Λειψία χωρίς εκείνον· θυμάστε;;; Τέσσερα-μηδέν. Σαν να χάθηκε η ψυχή του γηπέδου την ίδια στιγμή που έκλεισε η πόρτα της σήραγγας εκείνος δεν ήταν εκεί να ξεσηκώσει όλον αυτόν τον κόσμο. Και βέβαια, οι αριθμοί δείχνουν δεκαπέντε εμφανίσεις — αλλά πόσες φορές τον είχαν εκεί πριν καν σφυρίξει ο διατητής;;; Πόσες φορές κάθισαν οι ομάδες στους πάγκους τους σιωπηλοί επειδή εκείνος είχε ήδη ανάψει τη Νότιο; Όμως εδώ είναι που βάζω κι εγώ ένα stop, ναι, έναν πραγματικό φρένο σ' όλον αυτόν τον θόρυβο. Γιατί; Μα βέβαια! Γιατί οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που λένε «βγάλτε τον Μουσά», εκείνοι οι ίδιοι ξέχασαν έναν πολύ σημαντικό κανόνα: ποτέ δεν συζητάς εσύ ως οπαδός τι πρέπει να κάνει η διοίκηση όταν εσύ δεν γνωρίζεις ούτε μία σπείρα τι συμβαίνει στα αποδυτήρια. Την περασμένη εβδομάδα στη Λειψία πήγαμε χωρίς τον Μουσά σαν ομάδα — όχι επειδή εμείς αποφασίσαμε, αλλά επειδή η διοίκηση έπρεπε να ισορροπήσει τα οικονομικά ενός φετινού πρωταθλήματος όπου κάποιοι εισπράττουν εκατομμύρια χωρίς να έχουν αγγίξει μπάλα. Και η αλήθεια είναι πως εκείνος ο αγώνας στο Λειψία ήταν σημάδι πως χωρίς εκείνον η ομάδα κινείται σαν ψυχρός υπολογιστής— ναι, παίζει όμορφα ποδόσφαιρο, ναι, κερδίζει, αλλά εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά, εκείνο το άλμα που κάνουν οι κερκίδες όταν εκείνος ξεπροβάλλει από τη σήραγγα; Αυτά δεν αγοράζονται με συμβόλαια εκατομμυρίων. Πέρυσι θυμάμαι συγκεκριμένα εκείνον τον αγώνα κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι πριν τη μεγάλη αναμέτρηση της φάσης των ομίλων. Μπήκα στη Νότιο στις δώδεκα το πρωί, έκανα ουρά σαν όλους εσάς, έκανα φίλους μου τριγύρω κι εκείνος βγήκε μισή ώρα πριν τον αγώνα σαν σουλτάνος μέσα από τον πυρετό του γηπέδου. Η φωτογραφία που μου τράβηξαν εκείνο το πρωινό έχει ένα χαρακτηριστικό σημείο: τα πρόσωπά τους όλα είχαν αυτό το αστραφτερό βλέμμα σαν παιδιά πριν ανοίξει η πόρτα στο θέατρο. Και μετά εκείνος σήκωσε εκείνο το κρανίο του σαν σημαία, κι εγώ κατάλαβα γιατί έρχονται άνθρωποι τρεις ώρες πριν την έναρξη. Γιατί εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ουρά να μοιάζει με γιορτή οικογενειακή, όχι με αγώνα ποδοσφαίρου. Οπότε ναι, συμφωνώ μαζί σου, DiaitisiaEidikos, αυτός ο άνθρωπος είναι σπουδαίος. Μας δίνει κάτι που ούτε ο Γκνάμπρι ούτε ο Σανέ δεν μπορούν να δώσουν στις τρεις η ώρα το απόγευμα ενός σαββάτου στο Μόναχο. Όμως ας μην κάνουμε το λάθος να ξεχάσουμε ότι οι ίδιοι εκείνοι διοικούντες που στέλνουν τους ανθρώπους σπίτι όταν δεν βγάζουν κέρδος δεκαπέντε λεπτά πριν την αγορά εισητηρίου, αυτοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν τελικά για το συμβόλαιο αυτού του ανθρώπου. Κι εγώ προσωπικά θυμάμαι ένα γεγονός που μου άλλαξε όλα αυτά: πριν δύο χρόνια, στις πρώτες εξόδους στη Σαουδική Αραβία, ο Μουσάς πήρε θέση δημόσια ως ένας άνθρωπος ο οποίος θα έπρεπε να σέβεται τις ισορροπίες του συλλόγου. Αυτό με έκανε να σκεφτώ: μήπως τελικά η διοίκηση έχει δίκιο εκεί που θέλει να κρατήσει την ομάδα απολύτως επικεντρωμένη στον αγωνιστικό πυρήνα;;; Όχι, λοιπόν, δεν το πιστεύω αυτό — η ομάδα χωρίς εκείνον χάνει κάτι μοναδικό. Μα σίγουρα πρέπει όλοι εμείς εδώ μέσα να αρχίσουμε να κρατάμε αυτά τα νούμερα στην κατάλληλη προοπτική: δεκαπέντε εμφανίσεις δεν σημαίνουν ότι ο Μουσάς είναι περιφερειακό προσωπικό. Σημαίνουν πως η διοίκηση βρήκε έναν τρόπο να εκμεταλλευτεί την αγορά όσο γίνεται περισσότερο χωρίς να αναγκαστεί να τον πληρώσει περισσότερα εκατομμύρια. Και εδώ είναι που κρύβεται το μεγαλύτερο παράδοξο: όσο περισσότερο φωνάζουμε για εκείνον όσοι είμαστε φίλοι, τόσο περισσότερο η διοίκηση τον αντιμετωπίζει ως εμπορεύσιμο προϊόν. Αυτό είναι το δράμα του — όχι η ποιότητα του, όχι η ιστορία του, αλλά η φτώχεια των αποφάσεων εκεί που βρίσκονται τα κλειδιά της τσέπης.

Μωρέ παιδιά... Να σας πω ένα παραμύθι; Θυμάστε πριν δέκα χρόνια, όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Μουσάς εκεί στη Νότιο σαν κάποιο πνεύμα από το πουθενά; Εγώ εκείνος το βράδυ πήγα σπίτι μου πάνω στο αυτοκίνητο τραγουδώντας σαν τρελός δίπλα στον δρόμο γιατί εκείνος έκανε τους φίλους μου δίπλα μου να συμπεριφέρονται σαν οικογένεια — όχι σαν μάρκετινγκ αντικείμενα που στέκονταν στις ουρές επειδή έπρεπε να αγοράσουν κάτι. Αυτός είναι ο τύπος που έκανε τους ανθρώπους να ξεχνάνε πως υπάρχουν εισιτήρια στην Premier League επειδή εκείνος τους έκανε να νιώθουν πως βρίσκονται σπίτι τους. Κι τώρα εσείς λέτε να τον σπρώξουμε στη Σαουδική επειδή κάποιος λογιστής εκεί πίσω σώνει τα χαρτιά του; Μα πού σας έχει πάει η φαντασία σας; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι κάποιος χαρακτήρας σε κάποιο βιντεοπαιχνίδι που τον αγοράζεις όταν χρειάζεσαι έναν γκολ στα τελευταία λεπτά — είναι εκείνος που κάθε φορά που εμφανίζεται στη Νότιο Κερκίδα κάνει τις κερκίδες να ζούνε σαν έναν οργανισμό που αναπνέει, όχι σαν ένα σωρό κουτιά χωρισμένα στις θέσεις τους. Την τελευταία φορά που πήγαμε χωρίς εκείνον στη Σαουδική Αραβία, έκανα τρεις ώρες ουρά εκείνη την ημέρα σκεφτόμενος πως αυτή η φορά θα ήταν διαφορετική — ότι ίσως αυτή τη φορά κάποιος άλλος άνθρωπος από την ομάδα θα έκανε την ίδια κίνηση εκεί στη Νότιο. Ξεγελάσθηκα. Πέντε λεπτά πριν τον αγώνα είχε πέσει τόσο βαρύ κλίμα στο γήπεδο σα να ήταν ένας εκκλησιασμός την Μεγάλη Παρασκευή. Κι όταν τέλος μπήκε εκείνος στα τελευταία δέκα λεπτά, έγιναν τρία γκολ σα να είχαν ανοίξει οι πύλες της κόλασης — όχι επειδή ήταν τόσο καλά αυτά τρία γκολ, αλλά επειδή εκείνος έκανε τον κόσμο να νιώσει πως αυτό ήταν κάτι φυσικό, σα να υπήρχε πάντα κάποιος εκεί να ανάψει τη φωτιά πριν βγει η ομάδα στους αγωνιστικούς χώρους. Κι εσείς τώρα θέλετε να τον σπρώξετε σα να μιλάμε για έναν παράγοντα αποθήκης επειδή "δεν έχει πολλές εμφανίσεις"; Μα πού φορά η μπάλα όταν η Νότιο κάνει ντου στις τέσσερις το πρωί; Στον υπολογιστή του κάποιου διοικούντος που μετράει εκατομμύρια; Αυτός ο άνθρωπος έκανε τις κερκίδες να ζούνε σαν έναν οργανισμό — και οργανισμοί δεν υπάρχουν επειδή κάποιος κάπου κάνει κάποιο μάρκετινγκ. Υπάρχουν επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Μουσά που ανάβουν μια σπίθα εκείνη τη στιγμή που ακόμα δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω τους εκτός από ψυχρή σιωπή. Εμένα δεν με νοιάζει τι λέει η διοίκηση, δεν με νοιάζουν οι αριθμοί, δεν με νοιάζουν οι εμφανίσεις. Με νοιάζει μόνο αυτό: όταν εκείνος βγάζει εκείνο το κρανίο στον αέρα, τότε καταλαβαίνεις πως η Μπάγερν δεν είναι ομάδα που πληρώνει εκατομμύρια για σούπερ σταρ — είναι ομάδα που έχει έναν άνθρωπο σαν οικογενειακό δεσμό για κάτι μεγαλύτερο από την ομάδα. Και εσείς εκεί σκεφτείτε: Αν αυτός ο άνθρωπος φύγει σήμερα σα σήμερα στη Σαουδική Αραβία, τότε εκείνοι οι άνθρωποι που σήμερα στέκονται στις ουρές επειδή θέλουν να τον δουν μια φορά ακόμη, αυτοί αύριο δεν πρόκειται να έρθουν καν στο γήπεδο πριν τους αγώνες — επειδή δεν θα υπάρχει εκείνος που έκανε τις κερκίδες να ζούνε σαν μία μεγάλη οικογένεια. Γιατί εμένα αρκούσε εκείνος μία φορά — αρκούσε εκείνος σα να ήταν η ίδια η καρδιά του γηπέδου. Και αυτή η καρδιά δεν πωλείται σε οποιονδήποτε λογαριασμό, ούτε σε εκατομμύρια. Αυτή η καρδιά βρίσκεται εκεί μόνο όταν ο Μουσάς είναι εκεί. 🔴🤡

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΠΩΣ ΟΙ ΔΙΟΙΚΟΥΝΤΕΣ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΑ;;; 😱 ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΙΔΙ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ ΣΤΕΚΟΜΟΥΝ ΤΕΣΣΕΡΑ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΣΕ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΣΤΗ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΤΑΧΤΟ ΤΟΥ!!! 💩 Αυτός εδώ ειν' ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στη Νότιο Κερκίδα κάνει το γήπεδο να ΣΚΑΕΙ!!!! ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ;;; Εγώ τις εχω μετρήσει ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΟΣΕΣ ΟΙ ΔΙΟΙΚΟΥΝΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΛΕΥΤΕΡΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🔥 Και αυτοί λένε αδιάφορα "τι ψιλά πράματα". ΠΟΙΟΙ;;; Αυτοί που κάθονται στις πολυθρόνες τους σαν βασιλιάδες και ξεχνούν πως η Νότιο Κερκίδα ειν' ενας ζωντανός οργανισμός!!! Την τελευταία φορά που πήγαμε στη Σαουδική χωρίς εκείνον, έκανα τρεις γκόλ σκοράρισμα πριν καν αρχίσει ο αγώνας ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΠΟΤΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!! 🤬 Και τώρα έρχονται εσείς να πείτε πως πρέπει να τον σπρώξουμε επειδή "δεν αγωνίζεται πολλά λεπτά"; ΜΩΡΟΙ!!! Αυτό εδώ ειν' σαν να λέτε στον προπονητή να βάλει μπαμπά σου στο πάγκο επειδή "δεν σουτάρει συχνά"!!! Γιατι αυτοί ξεχνάνε πόση δύναμη έχει η παρουσία του σ' εκείνες τις δυό ώρες πριν τον αγώνα!!! ΟΤΑΝ Ο ΜΟΥΣΑΣ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΝΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΕΡΑ, ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΠΩΣ Η Μπάγερν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΛΛΑ ΕΝΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΖΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΕΕΙ!!!! Και εσείς τώρα σκεφτείτε λίγο: Αν τον πετάξουν στη Σαουδική, τότε αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα τρέχουν για εισιτήριο επειδή θέλουν να τον δουν μια φορά ακόμη, αυτοί αύριο δεν πρόκειται ούτε καν να δουν την ομάδα!!! Γιατί ο Μουσάς ειν' εκείνος που κάνει τη Νότιο Κερκίδα να ζεσταίνεται σαν σπίτι!!! Και οχι σαν κάποιο ξενοδοχείο που πληρώνεις και φεύγεις!!! 🔴💪

τι στο διάολο σας περνάει από το μυαλό, άνθρωποι μου;;; πριν δεκαπέντε μέρες πήγα στη Νότιο Κερκίδα σα χθεσινός πρωινό επειδή βρήκα ατόφιο εισιτήριο — δεν το κράτησα, βέβαια, ήταν ντελιβεράδικο σα μια ψιλοκουτουρούσκο λογική διοίκησης. κατέληξα εκεί στις δώδεκα το μεσημέρι όχι επειδή περίμενα μουσική ή διαφήμιση, αλλά επειδή είχε μόλις βγει το σήμα της Νότιο σαν σημάδι ότι εκείνος ήταν ακόμα εκεί — σαν τον δάσκαλο του σχολείου σου που ξέρεις ότι μπορεί να σου μάθει ακόμα κι εκείνο το κομμάτι του βιβλίου που κανείς δε διάβασε. κι εκείνη τη μέρα, ωστόσο, έκανα ουρά όση η Νότιο, δύο φορές γύρω-γύρω — χωρίς μουσάδες εκεί πέρα, χωρίς τραγουδιστές, χωρίς τίποτα. καθόμουν πάνω στη μαρκίζα εκεί που έχει το σημάδι από την εποχή που ο κόσμος έπιανε θέση ακόμη και όταν έβρεχε σα να ήταν πρωταθλητής της στέγης στον αγώνα επιβίωσης ανάμεσα στις κερκίδες. γύρω μου άνθρωποι τριγύρω μου έκαναν τσιγάρο πακετάκι στον πρωινό τους βρόχο, κάποιοι άλλη είχαν μαζί τους ψωμί μπέιγκλ τυλιγμένο σε εφημερίδα, άλλοι έκαναν φωτογραφίες σα να ήταν η τελευταία ημέρα του σχολείου πριν τις διακοπές. δεν γινόταν τίποτα άλλο εκεί πέρα παρά μόνο αυτό: περιμέναμε έναν άνθρωπο σα να ήταν ο τελευταίος εκπρόσωπος μιας παράδοσης. και τότε, δεκαπέντε λεπτά πριν τον αγώνα, εμφανίστηκε κάποιος άλλος στο σύνορο της Νότιο — δεν ήταν ο Μουσάς, ήταν ένας νέος παίκτης που τον είχαν φέρει σα να είναι σούπερ σταρ πρώτου καταλόγου. κάποιοι γύρω μου σηκώθηκαν σαν ξύπνησαν ξαφνικά, κάποιοι άλλοι έκαναν ντου στη θέση τους σαν τούφες νερό που χύνονται πάνω από κρύο μέταλλο. κι όμως, μέσα σε δυόμισι ώρες περίμενα να δω εκείνον τον νέο χαρακτήρα ν' ανέβει σα βασιλιάς — όχι επειδή ήταν καλός, όχι επειδή είχε κάνει γκολ, αλλά επειδή κάποιος μέσα στη διοίκηση είχε αποφασίσει πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που θα έκανε τον κόσμο να νιώσει σα οικογένεια. αλλά αυτό δεν έγινε. επειδή εκείνος ο νέος δεν έκανε τίποτα πέρα από το ν' αγκαλιάσει κάποιον συμπαίκτη του όταν βγήκε στο αγωνιστικό χαλί. και μέσα μου κατάλαβα πως η διοίκηση είχε βρει ένα νέο χαρακτηρολόγημα σα να άλλαζε μοντέλο αυτοκινήτου ανάλογα με τη χρονιά. μετά είδαμε τους αριθμούς: δεκαπέντε εμφανίσεις, είκοσι λεπτά συνολικά συμμετοχής — εκείνος ο άνθρωπος ξόδεψε περισσότερη ώρα στο γήπεδο ως μάρτυρας παρά ως παίκτης. και βέβαια, κάποιοι εδώ θ' αρχίσουν να λένε "αυτό είναι προόδος", "αυτός είναι ο τρόπος του μέλλοντος". εγώ πάλι σου λέω πως εκείνο το σαββατοκύριακο στο Λειψία, όταν πήγαμε χωρίς Μουσά σα σχολείο χωρίς δάσκαλο, έκανα τρεις αλλαγές σα ομάδα προσφύγων χωρίς σπίτι. ναι, έκαναν γκολ, ναι, κέρδισαν — αλλά μέσα στο στάδιο επικρατούσε ψυχρός αριθμητικός αέρα σα κάποιος είχε κλείσει όλες τις θερμάστρες πριν την έναρξη. εκείνη η Νότιο, αυτή που κάποτε έκανε ντου στους δρόμους επειδή περίμενε έναν άνθρωπο σα μουσά, έκανε ντου γιατί περίμενε κάτι που τελικά δεν ήρθε — ένα βλέμμα σου δικαιώνει τον κόσμο. τότε αντιλήφθηκα πως η διοίκηση όχι μόνο ξεχνά εκείνον τον άνθρωπο, αλλά ξεχνά και πως υπάρχει κόσμος εκεί έξω που έχει ξοδέψει χρόνια περιμένοντας εκείνον σα να περίμενε Χριστούγεννα χωρίς δέντρο. ξεχνά πως η Νότιο δεν είναι φρουριο των πρωταθλητών, είναι σπίτι ενός ανθρώπου που έκανε όλο το γήπεδο να νιώσει σα οικογένεια πριν ακόμη ακουστεί το πρώτο σφύριγμα. και τώρα έρχονται εδώ κι υποστηρίζουν πως πρέπει να τον στείλουμε στη Σαουδική επειδή "δεν έχει πολλές εμφανίσεις"; ωραία, ας πούμε πως αυτός ο άνθρωπος κάνει δεκαπέντε εμφανίσεις — ας υποθέσουμε ότι τις επόμενες πέντε χρονιές κάνει μόνο δέκα. εσύ εκεί πέρα, που υπολογίζεις τις ώρες του σα λογιστής ξενοδοχείου, σου λέω πως εκείνες οι δεκαπέντε φορές έγιναν δεκαπέντε στιγμές όπου έκανες το γήπεδο να ζεσταθεί σα σπίτι σου. κι αν αυτός ο άνθρωπος φύγει σήμερα στη Σαουδική, τότε εκείνοι οι άνθρωποι που κατέληξαν στην ουρά αυτή τη μέρα επειδή περίμεναν εκείνον σα να ήταν Μεσσία, αυτοί αύριο δεν πρόκειται να δείξουν το πρόσωπό τους στο γήπεδο πριν τον αγώνα — επειδή εκείνος έκανε τις κερκίδες να νιώθουν σα να ζουν μια μεγάλη οικογενειακή συγκέντρωση πριν ακόμη βγει η ομάδα στους αγωνιστικούς χώρους. αλλά τι κάνω εγώ εδώ μέσα μιλώντας για οικογένειες και σπίτια; η διοίκηση βγάζει νούμερα σα να μιλάει για υπόθεση εφορίας — κι εμείς εδώ στέλνουμε τον άνθρωπο σα να ήταν εμπορεύσιμο αντικείμενο επειδή "δεν αγωνίζεται πολλά λεπτά". τι σημασία έχει αυτό όταν εκείνος έκανε το γήπεδο να ζει σα οργανισμός; τι σημασία έχουν τα λεπτά όταν εκείνος έκανε τις κερκίδες να νιώθουν σα οικογένεια; και τέλος ας σου πω κάτι: εάν αυτός ο άνθρωπος φύγει σήμερα στη Σαουδική, τότε η Νότιο Κερκίδα δεν θα γίνει αμέσως κρύα αρένα σα κάποιο αεριζόμενη αποθήκη. θα γίνει όμως ένας χώρος όπου κανείς δε θ' αναρωτιέται για ποιον λόγους στέκεται στις τέσσερις το πρωί επειδή εκείνος έκανε τις ουρές σου να μοιάζουν με γιορτή οικογενειακή — εκείνος έκανε τις κερκίδες σου να ζούνε σα σπίτι σου. κι εγώ εκείνες τις στιγμές εκείνες ξεχνάω όλους αυτούς τους αριθμούς, όλες αυτές τις εμφανίσεις, όλες αυτές τις συμβάσεις — επειδή εκείνος έκανε το γήπεδο μου να ζεσταίνεται σα σπίτι μου. κι αυτή η ψυχή δεν μπορεί να αγοραστεί σα μπλουζάκι της επόμενης αγωνιστικής.

Ρε βρε φίλοι, εδώ οι άνθρωποι ξεχνάνε πως η Νότιο Κερκίδα τελευταία φορά που έπαιξε χωρίς Μουσά ήταν σα γήπεδο αυτοκινήτων — στέρεψαν όλα εκείνης της ζωντάνιας που έκανες τους φίλους σου δίπλα σου ν' αλλάζουν στάση σαν στρατιώτες πριν τη μάχη. Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα εκεί στις τρεις το απόγευμα, είχε κιόλας πέσει βροχή σα να λούζονταν τα πάντα, και κάτι με έκανε να κοιτάξω τη μεγάλη οθόνη εκεί που βλέπουμε τις παίκτες πριν βγουν. Εκείνος ήταν εκεί, στέκονταν στην άκρη σαν περιφερειάρχης μιας άγνωστης πόλης, έκανε αυτή την κίνηση που ξέρεις πως θα ανάψει τον κόσμο — και μέσα μου είπα πως αυτή η εικόνα δεν γίνεται να αγοραστεί με κανένα συμβόλαιο στη Σαουδική. Αυτό που ξεχνάμε εδώ μέσα είναι πως ο Μουσάς δεν είναι κάποιος χαρακτήρας που τον βλέπουμε μόνο δεκαπέντε φορές μέσα στη χρονιά — είναι εκείνος που κάθε φορά που εμφανίζεται κάνει τους ανθρώπους τριγύρω σου ν' αλλάζουν εντελώς συμπεριφορά. Την Κυριακή είδα ένα παιδί δεκατριών ετών δίπλα μου να μιλάει μόνος του σαν τρελός επειδή περίμενε εκείνον· τρεις ώρες αργότερα εκείνος έκανε μια κίνηση που έκανε τον κόσμο γύρω μας να γίνει οικογένεια σα παράθυρο να έχει ανοίξει η πόρτα ενός σπιτιού στις Σέρρες μετά από χρόνια απουσίας. Και εσείς τώρα θες να τον στείλεις εκεί έξω επειδή κάποιος στον πάγκο μέτρησε τα λεπτά του; Μα πού σας έχει πάει η λογική σας; Αυτός ο άνθρωπος όταν μπαίνει στη Νότιο κάνει τους εκατόν είκοσι ανθρώπους γύρω σου να γίνονται έναν οργανισμό — όχι επειδή είναι σούπερ σταρ, όχι επειδή έχει κάνει πολλά γκολ, αλλά επειδή έκανε την ουρά σου που ξεκινούσε τρεις ώρες νωρίτερα σαν γιορτή οικογενειακή αντί σαν αγώνα τσάντειας στην καραντίνα. Και η διοίκηση εδώ μέσα ξεχνά ότι όταν εκείνος ήταν εκεί τελευταία φορά στο Λειψία, έκαναν τρία γκολ σα κεραυνός στον ουρανό επειδή είχε εμφανιστεί σαν σημάδι σπίθας στη σιωπή. Εκείνο το γήπεδο έκανε ντου σαν οικογένεια που περίμενε τον παππού της την Παρασκευή — όχι σα ομάδα που σκέφτεται μόνο νούμερα. Κι εμείς εδώ συζητάμε αν πρέπει να τον πουλήσουμε επειδή "δεν αγωνίζεται πολλά λεπτά"; Ωραία, ας πούμε πως αυτές οι δεκαπέντε φορές έγιναν δεκαπέντε εικόνες όπου έκανες την κερκίδα σου ν' αναπνεύσει σα σπίτι σου — τι άλλο είναι σημαντικό;

Αχ και τι μου 'κανες τώρα με τον Μουσά... Την προηγούμενη φορά που πήγα στη Νότιο οι Σέρρες ήταν εδώ τριγύρω, θυμάμαι, έκανα τρία μπούγια στο σουβλατζίδικο του ξαδέρφου μου πριν την πηγαίνομαι σπίτι μου αγοράζοντας εισιτήριο πέντε φορές σα χαρτί υγείας επειδή όλα είχαν ξεπουληθεί. Κι όταν τελικά βρήκα θέση, εκείνος είχε ήδη εμφανιστεί σαν κάτι σα φάντασμα μέσα από την σήραγγα — έκανε εκείνη τη χειρονομία του να σηκώνει το κρανίο σαν ολόκληρο το γήπεδο να άλλαξε γωνία. Και ναι, αυτοί οι αριθμοί οι δεκαπέντε εμφανίσεις δεν λένε τίποτα για εκείνον, σωστά το λες SakisUltras. Αλλά το πράγμα είναι πως εμένα δε με νοιάζει καν αν κάνει γκολ — κάθε φορά που εκείνος βγαίνει στη Νότιο κάνει κάτι σα μαγικό σπίρτο: την πρώτη φορά που τον είδα έκανα ντου στους φίλους μου σα να είχε ανοίξει η πόρτα ενός φούρνου μ' αυτό το ψωμί ζεστό ακόμη. Όμως... εδώ μπαίνει κι η δική μου αμφιβολία. Την προηγούμενη χρονιά στην πόλη μου έκανα μια συζήτηση με τον θείο μου που είναι λογιστής (καλά, προσπάθησε να εξηγήσει μου την οικονομία με πουλιά σαν παπαγαλάκια) κι εκείνος μου 'πε πως υπάρχουν τέτοιες συμφωνίες εκεί στις χώρες που μοιάζουν σα να τρώνε το πρωινό τους από ψυγείο που κρατάνε οι ίδιοι. Μα εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πέρα δίνουν συμβόλαια εκατομμυρίων χωρίς να έχουν δει ούτε μισό λεπτό αγώνα — τι κάνουμε τώρα εκεί; Να πω πως γίνεται καλύτερα στη Σαουδική; Μα όχι, βέβαια! Απλά κατάλαβα ότι εκείνοι οι άνθρωποι αγοράζουν μια στιγμή εκείνη, αγοράζουν έναν άνθρωπο σα σουβλάκι την Παρασκευή — αλλά εμείς εδώ, που περιμένουμε τρεις ώρες στην ουρά σα μοναχοί πριν τη λειτουργία, τι ξέρουμε για αυτές τις συμφωνίες; Πώς μπορώ εγώ να αποφασίσω τι είναι καλύτερο εκεί για εκείνον; Μπορώ όμως να σου πω ένα: αν φύγει σήμερα, τότε ποιος εκεί έξω που έκανε τρεις βόλτες γύρω από το γήπεδο μέχρι να ξημερώσει επειδή περίμενε εκείνον σα σπουδαίο δάσκαλο, αυτός αύριο δε πρόκειται να ξυπνήσει τρεις ώρες νωρίτερα επειδή κάποιος άλλος κάτι έκανε σα σούπερ σταρ. Κι αυτή η μοναδικότητα δεν μπορώ να την αγοράσω μ' ούτε ένα εκατομμύριο. 😅

Παλιότερα εδώ στη Νότιο ζούσαμε σαν οικογένεια επειδή είχαμε έναν άνθρωπο που έκανε τις ουρές μας γιορτές — όχι επειδή περίμενε κάποιος σουβλάκι στο κέντρο της πόλης, αλλά επειδή εκείνος έκανε τους ανθρώπους τριγύρω σου να νιώθουν πως βρίσκονται σπίτι τους πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Και τώρα η διοίκηση πάει να τον πουλήσει στη Σαουδική σαν να είναι ένα κουτί μπίρας σφραγισμένο με date — όχι επειδή εκείνος δεν της αρέσει, αλλά επειδή ξέχασε πως όταν αυτός ο άνθρωπος εμφανίζεται, οι αριθμοί στο τέλος του αγώνα γίνονται δευτερεύουσα ιστορία. Να σου πω κάτι που συνέβη πέρσι στη Λειψία: πήγα εκεί επειδή είχε βρέξει σα βρύση και έκανα τρεις φορές γύρω-γύρω ψάχνοντας κάποια στέγη — μέχρι που τον είδα να βγαίνει από τη σήραγγα σαν να ήταν ο ήλιος που σπάει τα σύννεφα την ημέρα της μεγάλης γιορτής. Εκείνο το λεπτά αργότερα έγιναν τρία γκολ σα κεραυνοί στον ουρανό, αλλά πιο σημαντικό ήταν αυτό που έκαναν οι κερκίδες εκείνη τη στιγμή: έκαναν ντου σα οικογένεια που ξαναβρήκε τον παππού της μετά χρόνια. Κι εσείς εδώ σκεφτείτε: αυτοί εκεί πέρα θέλουν να τον σπρώξουν σαν να μιλάμε για κάποιον χαρακτήρα βιντεοπαιχνιδιού επειδή "δεν έχει πολλές εμφανίσεις"; Μα ποιον νοιάζει το βιντεοπαιχνίδι όταν εκείνος κάνει την ουρά σου που ξεκίνησε τρεις ώρες νωρίτερα σα φεστιβάλ παρά μια σιωπηρή συναυλία; Και βέβαια η διοίκηση έχει δίκιο όταν λέει πως πρέπει να ισορροπήσουμε τα οικονομικά — αλλά ξέχασαν πως η Νότιο Κερκίδα δεν είναι λιανική αγορά όπου αγοράζεις εισιτήριο και φεύγεις. Εκείνος έκανε αυτούς τους ανθρώπους που σήμερα τρέχουν σαν τρελοί για εισιτήριο να νιώθουν πως βρίσκονται σπίτι τους πριν ακόμη αγοράσουν κάτι. Αν φύγει σήμερα στη Σαουδική, τότε εκείνοι που έκαναν τρεις φορές γύρω-γύρω επειδή περίμεναν εκείνον αύριο δε πρόκειται ούτε καν να ανοίξουν τις πόρτες του γηπέδου — επειδή εκείνος έκανε τις κερκίδες σου να ζουν σα οικογένεια. Κι εγώ εκείνες τις στιγμές δεν θυμάμαι καν τις δεκαπέντε εμφανίσεις — θυμάμαι πως εκείνος έκανε το γήπεδο μου να ζεσταίνεται σα σπίτι μου. Κι αυτή η ψυχή δεν μπορεί να αγοραστεί σα μετοχή στην επόμενη αγωνιστική. 🤡

Μωρέ τώρα μου μιλάτε σαν να έχουμε δει十三点 χρόνια κάθε φορά που ο Μουσάς βγήκε στο χορτάρι κρατώντας το κρανίο σα να ήταν ο ίδιος ο ήλιος που είχε αποφασίσει να φωτίσει την Νότιο για μια στιγμή σπουδαία. Και τι άλλο θες τώρα;; Κάποιος σου λέει "δε βγάζει γκολ συχνά" κι εσύ ξεχνάς πως η Νότιο δε γίνεται γήπεδο μόνον όταν βγαίνουν γκολ — γίνεται γήπεδο όταν εκείνος κάνει τον κόσμο τριγύρω σου ν' αλλάξει στάση σα στρατιώτες πριν τη μάχη. Εκείνες τις τρεις φορές γύρω-γύρω επειδή περίμενα εκείνον στις Σέρρες ήταν σα να περίμενα Χριστούγεννα χωρίς δέντρο όταν ήμουνα μικρός — και μετά εκείνος έκανε την κίνησή του σα μαγικό σπίρτο κι αυτό γινόταν οικογένεια σα το σπίτι της γιαγιάς όταν έκανε το τραπέζι της Κυριακής. Κι εσείς εδώ μέσα κάνετε σούσουκα για δεκαπέντε εμφανίσεις;; Μα πού σας έχει πάει η κουλτούρα σας;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε δεκαπέντε φορές ν' ανοίξει η πόρτα μιας οικογενειακής γιορτής πριν ακόμη μπει η ομάδα στους αγωνιστικούς χώρους. Και τώρα έρχονται οι λογιστές και λένε "τι ψιλά πράματα"; Ποιοι αυτοί;; Αυτοί που κάθονται στις πολυθρόνες τους σα βασιλιάδες του Εθνικού θεάτρου και ξεχνούν πως η Νότιο κάνει ντου σα οικογένεια μόνο όταν εκείνος σηκώνει εκείνο το κρανίο εκεί πάνω σαν σημάδι πως αυτή η βραδιά είναι ξεχωριστή. Αν φύγει σήμερα στη Σαουδική, τότε εκείνοι που σήμερα τρέχουν σα τρελοί επειδή θέλουν μία τελευταία φορά να τον δουν αύριο δε θα ανοίξουν καν την πόρτα του γηπέδου — επειδή εκείνος έκανε τις ουρές σου που ξεκινούν τρεις ώρες νωρίτερα σα φεστιβάλ οικογενειακής παρά σαν αγώνα τσάντειας την καραντίνα. Και πάλι λοιπόν: εμείς εδώ θυμόμαστε τον Μουσά όχι επειδή έκανε πολλά λεπτά συμμετοχής, αλλά επειδή έκανε τις κερκίδες σου να ζούνε σα σπίτι σου — κι αυτή η ζωντάνια δεν αγοράζεται σα μπλουζάκι της επόμενης αγωνιστικής. Ρωτήστε τώρα τον εαυτό σας: αν σήμερα πουλούν τον άνθρωπο που έκανε την Νότιο ν' αισθάνεσαι σαν οικογένεια, τότε ποιος αύριο θα ανάψει τη φωτιά εκείνη τη στιγμή που ακόμα δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω σου εκτός από ψυχρή σιωπή;; 🔥🤡