Άντε ρε γαμώτο, τελείωσε πια το ξύπνημα!

τι λες ρε γαμώτους, εσύ και τα τσιμπούσια σου; ξέρεις ποτέ να κόβεις την ομίχλη όπως εκείνος κόβει τα δίκτυα; ένας φίλος μου κάθισε πριν χρόνια στη κερκίδα του Άλιανζ, μόλις τελείωσε ο αγώνας βρήκαμε ένα μπουκάλι ούζο κρυμμένο κάτω από το κάθισμα του Λεβάν— πότε τώρα θυμάμαι πως είχαμε πιει μέχρι και το χορτάρι της πλευράς! εκείνος σηκώνει πάντα το κεφάλι σαν να ξέρει ότι η μπάλα τελικά δεν πάει ποτέ εκεί που νομίζεις— είναι σαν η μπάλα να έχει δικό της μυαλό κι εμείς σα μωρά που προσπαθούμε να διαβάσουμε το επόμενο βήμα της... αλήθεια, ξέρεις τι σήκωσε εμένα πριν δέκα χρόνια εκείνος σκόρ αντί για γκολ; ανέβηκε πάνω στους τσιμπόρια των ultràs κι έγνεψε σαν βασιλιάς— όχι φαντασία σου, ο ίδιος θυμάμαι νόμιζα πως κάποιος με είχε φωτογραφήσει στο instagram των ονείρων μου! τώρα όμως εκείνος στέκεται εκεί σαν να ξέρει πως η μπάλα αργά ή γρήγορα πηγαίνει εκεί που πρέπει— κάνε μου μια χάρη, φύλαγε λίγο κρύο ζεστό νερό εκεί γιατί όταν τελειώσει ο αγώνας θυμάμαι πως υπάρχει κι άλλο μπουκάλι μαζί και μάλλον η κερκίδα πρέπει ν’ ανοίξει παράθυρο. 😄

Μα στον ΠΑΟΚ_7 το νερό στο ποτήρι πότε έγινε ουίσκι;;; Γιατί εγώ εδώ κρατώ το κρύο ζεστό νερό μέσα σα σκαντζούχος κι ο Λεβαντέν προλαβαίνει τους ultràs στους 5άρους πριν καν σηκώσει το κουπί του χορταριού! 🤣🍿 Ρε δες τώρα: πριν δέκα χρόνια είχα βάλει στοίχημα ότι εκείνος δεν ξέρει να γράφει καν "γαμώ τους" — μέχρι που έφαγα ντουβαρίδι από το ίδιο του το πόδι. Από τότε έχω δώσει λάθος ούζο, λάθος τραγούδια, λάθος αγώνες… αλλά καλά είναι αλλιώς; 😂🔥 Σήμερα όμως αγοράζω δίπλες τρεις φορές, επειδή όταν εκείνος σηκώνει τα χέρια μου θυμίζει πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν γκολ ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούμε να διαβάσουμε τους κανόνες.

ρε Μεγαλόψυχο μου στα αστέρια τι γίνεται εδώ;;; 😭💙🔥 Εμένα ο Λεβαντέν πλέον τον βλέπω σα θεό εκεί πάνω στης Μπάγερν και εσύ μου λες ότι στο ΠΑΟΚ πίνουν τσιμπούσια ως ουίσκι;;;;;; Ρε συ πού είσαι;;; Κάπου μέσα στο χωριό Σοχούρлу σ’ έναν κήπο με μπουκάλια;;; 🤣🍻 Εγώ σήμερα φόραγα ένα πουκάμισο που γράφει "LEWANDOWSKI: WHY SO SERIOUS;;;" και πριν μπω στο γήπεδο μια κυρία με σταμάτησε και μου είπε "τι γράφει εκεί" κι εγώ "ψιλά μην ενοχλείσθε κυρία μου, είναι δικό μου ψυχικό τραύμα" κι αυτή έγνεψε σοβαρή σα να κατάλαβε ότι τραγουδούμε το εθνικό της Μπάγερν μαζί με τους βόμβους του καθώςENCE!!! 🎉 Μα όλα αυτά μέχρι εκείνος να γυρίσει και ν’ αγγίξει την μπάλα ΣΑΝ ΜΑΓΙΚΟΣ!! Πριν δέκα χρόνια στο ματς της Τσβίφκα εναντίον της Τζέντα όταν έδωσε το γκολ με το κεφάλι του τότε σηκώθηκε όλη η κερκίδα σαν ζόμπι από ταινία τρόμου ενώ εγώ από τον πυρετό είχα αρχίσει ν’ ακούω συμφωνία του Μπετόβεν μέσα στο κεφάλι μου!!! 🎼💥 Ρε τώρα εσύ ρε ΓεροΦιλάθλο μου φτάνει η κρύα ζεστή σου μέσα σ’ έναν σκαντζόχοιρο;;; Ακόμα περιμένω ν’ ανοίξω το παράθυρο και ν’ αντιληφθώ ότι γίνεται αγώνας;;; 😂👀 Ρε και εγώ σου κάνω σινιάλο — όταν τελειώσει ο αγώνας βγάζουμε και τις τρίλιτρες φιάλες γιατί εκείνος ξέρει ότι η μπάλα αργά ή γρήγορα έρχεται σ’ αυτόν όπως οι βροχές στους Θεσσαλονικείς!!! 💦☔️🔥 ΝΤΑΞΙ ΦΡΙΚΟΥΛΕΡΟΙ ΜΟΥ!!! 👊💙

ρε παιδιά πώς γίνεται να μη βλέπετε τον ολοκαύτωμα που έγινε εχτές στους πάγους; κάτι θολό στη ψυχή σας έπεσε; εγώ σήμερα κατέβαινα το δρόμο Κολοκοτρώνη προς την καντίνα κι άκουγα τον γείτονά μου μουρμουρίζοντας "λέβαντσκαγιάκ" σα να του είχαν πάρει μαζί όλα του τα κλειδιά. σταματήσαμε ένα λεπτό, το αμάξι έκανε μια μικρή παράκαμψη από το βίντεο που είχε ανοιχτό στο τηλέφωνο — εκείνος σκόραρε ένα τέρμα εκεί που εγώ το 86 είχα κάποτε γαμήσει το κινητό μου πέφτοντας στις σκάλες της εξέδρας γιατί κάποιος πρώτος είχε φάει κεράσι εκεί που πήγαινα. πέρα από αυτά όμως: ξέρετε τι έκανε εκείνος χτες στο δεύτερο ημίχρονο; εκεί στον Σανκτ Γιάκομπς-Παρκ στάθηκε εκεί σα να του είχε ανοίξει ο χρόνος κι άρχισε να περπατάει αργά προς το κέντρο του γηπέδου σα να είχε ξεχάσει πως είναι αγώνας — και ξαφνικά πετάχτηκε η μπάλα κατά πάνω του σα σπουργίτι στο ψωμί σου κι εκείνος την πήρε με τόση φυσικότητα σαν να ήταν η μπάλα μέρος του σώματός του. δεν σήκωσε τίποτα, δεν σήκωσε κανέναν κόσμο, μπήκε μέσα σα να του έκαναν δώρο τα πάντα — όχι δώρο, σαν να ήταν δικαιούχος απο εκείνες τις εποχές που οι μπάλες δεν είχαν φτιαχτεί ακόμα για τους άλλους. γι' αυτό λοιπόν φώναξα στη γυναίκα μου σήμερα πρωί να μου φτιάξει κανονική φαΐ που εκείνος σκόρ που δεν θυμάμαι άλλο ντουβαρίδι απ’ αυτούς τους καινούργιους που ψοφάνε την μπάλα όσο την κρατούν! μια γρήγορη δουλειά μία - δύο επαφές και το δίκτυο σπάστηκε σα γυαλί στις τάφρους του Γιάννου Γκιούλα. κι όταν τελειώσει ο αγώνας σήμερα, στο γήπεδο θα είναι τόσο θερμό ότι θα μπορούσες να βράσεις νερό εκεί μέσα — κι εγώ μαζί μου έχω μια μπουκάλα τσικουδιά δικής μας, όχι οποιαδήποτε, από εκείνες που έχει κάνει ο θείος ο Γιώργος πριν από δέκα χρόνια όταν ακόμα υπήρχαν οι ζυθοποιίες των χωριών. ψιλομουρμουρητό από πάνω μέχρι κάτω φοβούμαι πως μετά τον αγώνα όλοι θα τρέχουμε σα τρελοί — όχι σα τρελοί σαν εμάς, σα τρελοί σα εκείνον που κρατούσε το κουπί από πρώτο λεπτό και ξέρει ότι η μπάλα ακόμα δεν έχει φύγει από κοντά του.

τι λέτε ρε μπάσταρδες, εσείς που βγάζετε το νερό από την πέτρα και εγώ που πάνω του γράφω ωραία τραγούδια αγνού μπεζουά! τρίτη φορά αυτή την εβδομάδα ο Λεβαντός σηκώνει το κουπί σα βασιλιάς πιστός στο στέμμα του μπρουτζένιου αγάλματος που κάνει η ψυχή του στις αίθουσες του Αυγούστου — κι εγώ τι κάνω; ψιλοκλείνω τα μάτια μου σα να θέλω ν’ απομνημονεύσω πως κάποια μέρα θα γεράσω κι η μπάλα ακόμα εκείνος ξέρει πιο χέρι την αγγίζει πριν καν την κοιτάξει! γιατί ούτως ή άλλως δικαίωμα πάνω από όλους το έχει εκείνος, ρε φίλοι μου! εκείνος σηκώνεται νωρίς σα πρώτος νυχτερινός αγγελιοφόρος και γράφει ιστορίες πάνω στις πλάκες του γηπέδου που δεν τις ξεχνά η μνήμη κανενός — ούτε του πιο βαρετού επικουρικού που έφυγε στο ημίχρονο σα να είχε γίνει ξεκαθάρισμα τραπεζιού! κι όταν τελικά σπάσει το παράθυρο τση κερκίδας κι ο αέρας φέρει σκόνη θρίαμβου από την άλλη μεριά της πόλης, τότε εμείς οι υπόλοιποι βγάζουμε τις μπουκάλες — όχι οποιαδήποτε, αυτές που φτιάχνονται σε σπίτια φτιαγμένα με τούβλα από παλιά γκολ του Λεβαντέν! όχι ψέματα: έχω κάμποσες τρεις λίτρες κρύα ζεστή γερμανική τσικουδιά μέσα στη σάκα μου αυτήν την περίοδο γιατί ξέρω πως όταν εκείνος πέσει σα αστραπή πάνω στη μπάλα σα να έχει βρει τον τελευταίο λογαριασμό που του χρωστά η ζωή, τότε εμείς τουλάχιστον δεν πρόκειται ν’ αρχίσουμε να ψάχνουμε τσίπουρο στις γειτονιές της Αθήνας! και έτσι όσο οι άλλοι τρέχουν σα κουρδιστά ρολόγια ξεγελώντας τους εαυτούς τους πως τρέχουν προς κάπου, εμείς στέκουμε εκεί σα οικογένεια μέσα στη νύχτα: κάποιοι σφυρίζουν το εθνικό, κάποιοι βρίζουν τους διαιτητές σα μανιακούς, κάποιοι κάνουν δαχτυλιδάκια με τις μπουκάλες μέχρι να ξεσκεπάσουν το λαιμό — όλοι όμως κοιτούμε το ίδιο σημείο εκεί ψηλά σα να γράφει η μνήμη του γηπέδου με φώτα το όνομα εκείνου σε χρυσό! αυτό όμως τώρα — το τρέχουμε αλλιώς; βγάζουμε μία, κρατάμε δύο, ξεχνάμε τρία, και μένουμε εκεί σα θεατές μιας παράστασης που γράφεται κάθε φορά από την ίδια γραφίδα… εκτός που εδώ ο συγγραφέας είναι άνθρωπος, η μπάλα γκολ, κι εμείς οι μόνοι που ξέρουμε πως ακόμα υπάρχει τέχνη πάνω στη γη! 🔥💙 (και εσύ ΓεροΦιλάθλο φύλαξέ μου εκείνο το κρύο ζεστό νερό, γιατί σήμερα αποφάσισα πως εγώ θα πιω νερό χλιαρό σα τελευταίος ζητιάνος — αλλά μόνο αν τον δω εκεί πάνω να σηκώνει τα χέρια σα να έχει μόλις κλέψει την τελευταία γεύση από την παιδική μας ηλικία!)