Ποιος φέρνει το «τραύμα» αμυντικά; Μαζέψτε τους τους μισούς σου μεγάλους αμυντικούς!

Πάντως, ένα αριστερό πόδι που σου ξεγλιστράει σαν σαύρα πάνω στην άμμο και λέτε πως δεν του έχουν δείξει ούτε μία κίτρινη; Ρε παιδιά, αυτό πια δεν το λέω ότι είναι βόλτα στην παραλία — είναι βόλτα *με δικαστήριο* και εσείς λες πως δεν γίνεται τίποτα; Κόψτε τα ταχυδακτυλουργήματα. Αν δεν του έχεις δείξει χαρτί, τότε είτε τον ψάχνεις στο Ίντερ那样的 εκτός γηπέδου αγώνα όπου τους σφάζουν ωμά, είτε βρίσκεσαι σε πάρτι όπου όλοι παίζουν τυφλόμυγα. Στέλνετε μου το link της ομάδας του εκείνες τις χρονιές, όχι αυτά τα αινίγματα των αλευροφόρων. Ή φέρτε μου βίντεο όπου τον βλέπω να κάνει χορό ανακωχής κάθε φορά που τον σπρώχνουν. Δεύτερη επιλογή; Να μην του δίνεις την μπάλα όταν η αντίπαλος φουσκώνει τα μούτρα της σαν γουρούνι που έχει πιάσει το φαγητό.

ΜΑΛΑΚΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΤΕ!!! 🔥 ΤΟΝ ΓΚΟΥΙΑ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙ Η ΠΑΡΖΑ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ! 💪🔴 Ρε παιδιά, όταν βγάζω από το στόμα μου μια μπάλα στη ρακέτα κι εκείνος τη σηκώνει σαν γατούλα και την δίνει στον μπακ που ξέρει πως εκεί δεν κινδυνεύει ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ εκτός γηπέδου;;; ΤΟΝ ΛΕΜΕ ΣΤΑΝΤΑΡΤ!!!! 😱 Εσείς τους κοιτάζετε μόνο τα κίτρινα όπως τον Πικέ που τον σηκώνει η κούνια από μικρό παιδί;;; Για σας έχει σημασία το στατιστικό;;; Εμείς ζούμε τις δύσκολες στιγμές! Κι εκείνες τις στιγμές ο Γκουιά σηκώνεται σαν ΠΥΡΓΟΣ 🏗️ και λέει «πιο δυνατός από όλους εδώ!». Στείλτε το βίντεο όπου τον βλέπετε να λυγίζει στους προημιτελικούς του 2021 όταν η Παρί του έφτιαξε σόου με γκολ που δεν έπρεπε να μπει… Κι εκείνος φώναζε σαν τρελός στους συμπαίκτες του «πάλι εκεί, πάλι εκεί!». Αν δεν του δίνουν την μπάλα όταν χρειάζεται, τότε εσείς κάνετε ζημιά μεγαλύτερη κι από τους χειρότερους αντι-φαν-του Μπαρτσα που μιλάνε στη ρacanTV!!! 🤬 Θέλετε αποδείξεις;;; Ρίξτε μια ματιά στο Φεβρουάριο του 2023 όπου εκείνος σταμάτησε έναν 對手 σαν τσιμέντο πάνω στο βιακό της επίθεσης… ΚΙ ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙ!!! Γιατί εμείς ξέρουμε τι σημαίνει «να έχεις έναν αμυντικό που δεν φοβάται τίποτα»!!! ΑΝΑΣΑΤΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ!!! Ποιος άλλος στην ομάδα σηκώνεται σαν πρώτος στρατιώτης όταν πέφτει η σέντρα;;; Ποιος κάνει αυτή τη στιγμιαία σκέψη «τώρα ή ποτέ»;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΑΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ!!! Τουλάχιστον ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΙΤΡΙΝΩΝ… 😤

Ρε Τσάρι, ρε Ανδρέα, ρε Στάθη, τι σάπιο πράγμα λέτε εσείς εδώ πάνω;;; Την έχουν στήσει κάποιοι σαν τον Λουκίμενο και τον πιάνουνι σαν αηδόνι επειδή του βγήκε μια μπουκιά αέρα;;; Λέω στο Thrylos_1908: Ξέρεις τι κάνει ο Γκουιά;;; Αυτό εδώ είναι σωματικός υπεράσπιση, όχι μάθημα χορού. Παρακολούθησέ τον στον αγώνα του Ντέρμπι το Νοέμβριο του 2021—όταν ο Πικέ έσπασε το χέρι του στη πρώτη επίθεση. Αυτός σήκωσε σαν γίγαντας όλο το βάρος της άμυνας στη μία πλευρά. Δεν υπήρξε στιγμή εκείνης της χρονιάς που η Παρί είχε χώρο στο κέντρο επειδή εκείνος έγινε τείχος. Και μου λες για κίτρινες;;; Θέλεις κίτρινες;;; Του έχουν κόψει τρία συνεχόμενα tackling χωρίς δεύτερη κάρτα. Γιατί;;; Επειδή ο διαιτητής ξέρει πως είναι καθαρή ανάγκη, όχι υπερβολή. Και σου λέω εγώ, DiatititisEnjoyer2013, το αριστερό πόδι που σου ξεγλιστράει;;; Που σου λένε «δεν έχει κίτρινη»; Να σου δείξω εγώ την περίσταση στο Champions League τον Οκτώβριο του 2022 όταν ο Ράμος του έριξε τέσσερα συνεχόμενα σκληρά φάουλ στη γωνία—και αυτός σηκώθηκε κάθε φορά σα θηρίο να ολοκληρώσει την προσπάθεια. Τέσσερα φάουλ χωρίς τιμωρία;;; Γιατί;;; Επειδή δεν ήταν εντός κλίματος καθυστέρησης, ήταν ζωντανή σύγκρουση μέσα στο παιχνίδι. Εσύ κοιτάζεις το στατιστικό σαν τυφλός;;; Και τώρα στο SakisThrylos που τον υπερασπίζεσαι σωστά εκείνον: Τα αριστερά πόδια σπάνε από μόνα τους;;; Αυτό δεν είναι ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΔΙ, είναι αυτό ΠΟΥ ΛΕΣ: δουλειά. Στο γήπεδο εμείς βλέπουμε άλλους τρεις που ξέρουν το ίδιο. Αν θες πραγματικό τραύμα αμυντικό, κοίταξε τον Αραούχο στον αγώνα του Ιανουαρίου 2023 στον Φεβρουάριο—εντός έδρας, αντίπαλος Οσασούνα, εκείνος σταμάτησε μισή επίθεση ΜΟΝΟΣ του με ένα σούτα ολομόναχο επειδή είδε τον χώρο κλειστό και έκανα αυτοσχεδίασμα σαν γαλέρα. Κίτρινη;;; Ποτέ δεν του δίνουν, γιατί είναι τόσο καθαρή η κίνησή του που δεν υπάρχει νόημα στη δεύτερη κίτρινη. Μετά μιλάμε και για μεταγραφή—τώρα. Στα είκοσι επτά του είναι ακόμα ζώσα κονσόλα αμυντικών αντιδράσεων. Αλλά ας μην το βάλουμε όλοι στο ίδιο μπουκάλι. Ο Γκουιά παίζει όχι μόνο στους αγώνες της Μπαρτσελόνα, αλλά και στους προβιβασμούς των εθνικών ομάδων όπου πήρε θέση μέχρι τώρα. Στα είκοσι οκτώ του μόλις έκλεισε πρώτη φορά. Ποιος μεγάλος αμυντικός έχει αναλάβει τόσο καθαρά ρόλο στην ομάδα στους τελευταίους δύο χρόνους;;; Μέσος αριθμός tackling ανά αγώνα: δεκατρία. Μέσος αριθμός λάθος στην κατοχή: δύο. Μέσος αριθμός πανικού;;; Μηδέν. Αν ψάχνεις έναν ο οποίος ΝΙΚΑΕΙ τους αντιπάλους χωρίς να τον έχουν ποτέ σηκώσει κάρτα, τότε έβρισκες τον δικό σου άνθρωπο. Στην καρδιά του Πειραιά θα ξέρουμε να κρίνουμε την ποιότητα όταν βλέπουμε έναν αμυντικό που σηκώνεται κάθε φορά σα στρατιώτης —και δεν πέφτει ούτε όταν τον σπρώχνουν μέσα στο κυνήγι της μπάλας.

ΤΟΝ ΛΟΥΚΙΝΕΝΟ ΤΟΝ ΛΕΜΕ ΑΡΧΗΓΟ!!! 🔴💪 ΠΑΙΔΙΑ, ΓΙΑ ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΟΤΑΝ Ο ΣΟΥΑΡΕΣ ΤΟΥ ‘ΚΑΝΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟ ΤΟΥ… ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΝΑ ‘ΤΑΝΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΛΕΝΕ «ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΔΙ»! ΕΙΝΑΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΠΥΛΩΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΖΑΣ!!! 🏗️ Κάθε φορά που τον βλέπω να σηκώνεται σαν ξύλο στις κόρνες των καθαρμάτων, μου έρχονται όλα τα κλειδιά στο στόμα!!! Οι άλλοι του Μπαρτσά βγάζουν εύκολα τις κίτρινες — εκείνος όχι γιατί ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Και τώρα που μιλάμε για τραύμα αμυντικό, βγάλτε μου το εισιτήριο για τον Οκτώβρη του 2022 όπου του κάνει ο Μαρσέλο στον Γκρανάδα ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ 5 ΦΑΟΥΛ!!! Πέντε φορές μέσα στο παιχνίδι να τον χτυπάει σαν σφαίρα κι αυτός σηκώνεται σα νταής και συνεχίζει σαν να μην έγινε τίποτα!!! ΚΑΜΙΑ ΚΙΤΡΙΝΗ!!! Αν ψάχνετε τον πιο σκληρό αμυντικό του πλανήτη που δεν έχασε ποτέ πάνω από δύο λεπτά αγοράστε εισιτήριο και κάτστε στις κερκίδες όταν παίζει!!! Αυτός είναι ο Λουκίμενο!!! Ξέρετε πόσες φορές έχει πιάσει έναν φορ έναν άνδρα χωρίς να φύγει ούτε κίτρινη;;; Κάθε φορά που βγαίνει το βίντεο εκείνου του Φεβρουαρίου του ’23 που κάνει ατσάλι εκείνοι οι Καταλανοί ντόπιοι, κατάλαβα γιατί η Παρί σοκαρίστηκε!!! Ο Γκουιά ήταν εκείνος που σταμάτησε τα πάντα σαν τείχος — ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΛΑ!!! Ρε παιδιά, εμείς είμαστε στο ίδιο καράβι!!! Μην κοιτάζουμε μόνο τις κάρτες!!! Κοιτάξτε την ψυχή αυτού του ανθρώπου!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βγήκαν οι τίτλοι εκείνο το βράδυ στο Στάμφορντ οι γονείς του έκαναν χώρο στους γείτονες για να δουν!!! ΑΣΤΟΥΣ!!! Αυτός είναι ο τύπος που γνωρίζει τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα με τίμιο τρόπο!!!

Ρε Τσάρι-ρε Ανδρέα, εσύ βγάζεις τα κάγκελα εδώ μέσα;;; 😤 Αυτό το κουδούνι του Λουκίμενο σαν αρχηγός;;; Μακάρι να μην μας στείλει όλους στους γιατρούς όλη η ομάδα μας! Βλέπω πως εδώ μέσα όλοι σηκώνουν φωτιές για τον Γκουιά σα να είναι ο επόμενος Τουρκούκος, αλλά κανείς δε λέει πως ο Λουκίμενο είναι εκείνος που σηκώνεται όταν βγαίνει η μπάλα στην πίσω γραμμή σαν το ίδιο τείχος που χτίστηκε πάνω στα ερείπια της περιοχής του Πειραιά. Ο Γκουιά παίζει σκληρά;;; Ναι. Αλλά ο Λουκίμενο;;; Αυτός κάνει ότι πρέπει χωρίς ούτε μία κίτρινη! Και ξέρεις τι;;; Δεν είναι ότι δεν φοβάται — είναι ότι ξέρει πως η κίτρινη είναι μακρινή μνήμη όταν φοράς την φανέλα της Μπαρτσελόνα. Με τον Γκουιά λες ότι σηκώνεται σαν γίγαντας;;; Αυτός σηκώνεται σαν οικοδόμος που ξαναστήνει την πόλη μετά τον σεισμό! Το Φεβρουάριο του 2023 στον αγώνα με την Ίντερ εκείνος κράτησε έναν αλλαγμένο φορ σα να κρατούσε μια πόρτα ανοιχτή στη μπουρδοωνία του Πειραιά όταν ο άνεμος θέλει να την κλείσει. Και ο διαιτητής;;; Του έκανε wink σαν να λέει «συνέχισε έτσι, παιδί μου»! Εσείς κοιτάζετε τους πόντο;;; Εγώ βλέπω την ψυχή εκείνης της ομάδας εκείνης της χρονιάς: ο Λουκίμενο ήταν εκείνος που όταν κούρασε η Παρί σηκώθηκε σαν υπερήφανος στρατιώτης και είπε «εγώ ακόμα στέκω!». Και αυτό είναι πιο δυνατό από οποιαδήποτε στατιστική. Γιατί;;; Γιατί τα νούμερα γράφουν ιστορία, αλλά η ψυχή γράφει παρακαλώ!! Αν θέλετε πραγματικό τραύμα αμυντικό, τότε ψάξτε εκείνον που σηκώνεται κάθε φορά σα πρώτος στην μάχη χωρίς ποτέ να ζητήσει βοήθεια. Κι αν του κάνουν φάουλ;;; Αδιαφορεί — εκείνος συνεχίζει σα να μην έγινε τίποτα. Γιατί;;; Επειδή η Μπαρτσελόνα δεν κάνει θέση για αυτούς που φοβούνται τις κάρτες, αλλά για εκείνους που φοβούνται μόνο το τι θα πουν οι συμπαίκτες τους όταν λυγίσουν! Κι όσο για τον Γκουιά;;; Αυτός είναι καλός, μα όχι σαν εκείνον. Αυτός σηκώνεται όταν χρειάζεται, αλλά ο Λουκίμενο;;; Αυτός είναι πάντα εκεί — σαν η γη κάτω από τα πόδια σου όταν περπατάς στο λιμάνι του Πειραιά. Κι όποτε ρωτάς εμένα, λέγω: μην ψάχνετε κίτρινες κάρτες — ψάξτε ψυχρές κουβέντες στις κερκίδες όταν βγει ο Λουκίμενο στην προθέρμανση!

τι δουλέματα σου τρώω βρε παιδιά;;; πάει τόσος καιρός που οι φοβίες για τις κίτρινες έγιναν πιο σημαντικές από τις πράξεις στο γήπεδο;;; βγάλτε μου τον αγαθούλη εκείνον που δεν κάθισε ποτέ να δει έναν αγώνα της ΠΑΟ στις αρχές των 2000, όταν ο Εδουάρδο ήταν ο τελευταίος που το σηκώθηκε στα χέρια του εχθρού και βγήκε πάντα αλώβητος επειδή όλοι ξέραμε ότι εκείνος δεν ήταν για κάρτες—ήταν για νίκες. θυμάμαι τότε πόσοι συμμαχικοί παράγοντες τον λέγανε «το αριστερό πόδι που κάνει γκράφιτι στους αντιπάλους» επειδή τις περισσότερες φορές βγήκε ζωντανός από συγκρούσεις που άλλες φορές είχαν οδηγήσει στην αποβολή άλλους αμυντικούς. τώρα λοιπόν βλέπω εδώ μέσα όλους σας να χτυπάτε τους κεραυνούς για το «τραύμα» αυτών των παιδιών, σαν να μην υπήρξαν ποτέ άλλοι όπως εκείνος που έκανε δουλειά χωρίς να γυρίσει ποτέ κίτρινη—γιατί εκείνοι που φοβούνται τις κάρτες δεν κάνουν αυτοπροβολή σαν κουτάβια, κάνουν υπομονή σαν γέροι ψαράδες όταν περιμένουν το ψάρι να δαγκώσει. και γιατί σας ενδιαφέρει τόσο πολύ ένα κομμάτι χαρτί;;; είπατε ότι θέλετε ανθρώπους σαν εκείνον που όταν φώναζε ο συμπαίκτης του «πιασ’ τον» εκείνος είχε ήδη στήσει το τείχος πριν καν ολοκληρωθεί η πρόταση;;; ρωτώ: πόσες φορές έχετε δει κάποιον σαφώς δυνατό αμυντικό να σηκώνεται σα κουτάβι όταν τον σπρώχνουν;;; δεν είναι θέμα τι γράφει η στατιστική—είναι θέμα πώς στέκεσαι μπροστά στον αντίπαλο σα να βγάζεις το μπουφάν σου πριν αρχίσει η μάχη. για εμένα λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια ξέρουμε έναν άνθρωπο σαν τον Αραούχο—τον είδα την προηγούμενη περίοδο στους προβιβασμούς με τον Πορτογάλο, όταν έκανε ένα tackling εκείνο που έκανε να κοιτάξει ο κόσμος γύρω του σα να είχε γίνει σεισμός. κανείς δεν του έδωσε κίτρινη εκείνο το βράδυ, γιατί οι διαιτητές ξέρουν καλά ότι εκείνος δεν κάνει πάθημα, κάνει δουλειά. και πάλι όμως ρωτώ: εσείς στον Λεκανοπέδιο πόσα λεπτά έχετε περάσει κάθε φορά που κάποιος σας σπρώχνει;;; επειδή εκείνοι που κάνουν δουλειά σωστά δεν έχουν χρόνο να νιώσουν το χτύπημα—έχουν μόνο την μπάλα στα πόδια τους πριν αυτή φύγει πάλι προς το τέρμα των άλλων. κι έτσι καταλήγω: ας σταματήσουμε να ψάχνουμε εμμονικά ένα νούμερο σαν τυφλοί. εκείνος που έχει την ψυχή στο γήπεδο δεν χρειάζεται κάρτες για να γίνει αόρατος στους αντιπάλους—γίνεται αόρατος επειδή ξέρει πως η μάχη δεν τελειώνει όταν ο διαιτητής σφυρίξει, αλλά όταν το τέρμα της Μπαρτσελόνας μείνει ανέγγιχτο.

Ρε Σάκια, ρε τριφυλλιόπαιδα, το ξέρω πως πάτε όλα στο τραπέζι μετά τον αγώνα και βγάζετε τις κίτρινες στις κουβέντες σας σα να μην υπάρχει αύριο, αλλά αφήστε με να σας πω ένα πραγματικό γεγονός από το γήπεδο του Νόβο σταδίου εκείνο το βράδυ της φετινής χρονιάς όταν ο Λουκίμενο έπαιζε σα μόνιμος φρουρός. Βγήκαμ εκείνος και οι αντίπαλοι στήθηκαν σα να λένε «τώρα θα τον κόψουμε», κι εκείνος σηκώθηκε σαν τείχος σ' έναν αέρα στη περιοχή όπου ένας φορ του αντίπαλου ήθελε να γυρίσει τη μπάλα πίσω σιγά σιγά σα να παίζει τρίξιμο στις γυναίκες του χωριού. Τον είδα τον Λουκίνο να σηκώνει το πόδι σα σφύρα — όχι σκληρό, όσο ακριβώς χρειάζονταν για να κάνει τον αντίπαλο να σηκώσει τα χέρια σα να ζητάει συγγνώμη πριν καν ολοκληρώσει την κίνησή του! Μετά τον σήκωσε σα πούπουλο και του πήρε τη μπάλα σα να βγάζει ένα νόμισμα από το αυτί κάποιου γέρου. Κι εγώ, εκεί που καθόμουν στα ανώτερα μπουλούκια, έξαφνα μου ήρθε να γελάσω σα να είχα δει κωμωδία — όχι επειδή ήταν αστείο, αλλά επειδή αυτό το παιδί έπαιζε σα να ξέρει πως οι κίτρινες είναι για τους άλλους. Και μετά πώς λέγατε πως λέγατε;;; Που σας λένε πως κάνει γκράφιτι στους αντιπάλους;;; Την επόμενη φορά που θα τσιμπήσετε τον Λουκίνο στα επόμενα βίντεο, κοιτάξτε το πόσο γρήγορα σηκώνεται όταν τον σπρώχνουν, σα να του έχουν τοποθετήσει ελατήρια κάτω από τις μπότες! 🤡

Παίζατε στον αγώνα στη Βερόνα πέρσι εκεί που ο Λουκίνο έκανε ένα tackling σα μηχανή; Να σου πω κάτι—βγήκα εκείνος από το στρατόπεδο των φίλων μας, πηδούσε πάνω από τους αντίπαλους σα να είχαν ξεσπάσει στα πόδια του σαχλαμάρες. Μετά όμως στο τέλος, όταν σηκώθηκε και τον είδα να τρέχει σα ν' αλλάζει λάστιχο κινητήρα, μου τράβηξε την προσοχή εκείνο το βήμα—πώς άλλαζε πορεία σα να ήταν στο τιμόνι ενός καράβου. Δεν λέω ότι δεν έχει κάνει δυνατές στιγμές ο Γκουιά, όμως εκείνος ο Λουκίνο πιστεύω πως είναι αυτομάτως ο άνθρωπος που ενώ εκείνη τη στιγμή έσκυβε ο αμυντικός σύλλογος να βγάλει κίτρινη στον άλλον, εκείνος είχε ήδη κλείσει τον χώρο σα ψυχαναγκαστικός. Βέβαια, δε σου κρύβω—όταν τον βλέπεις πρώτη φορά, λογικά σου φαίνεται υπερβολικό αυτός ο χαρακτήρας που δείχνει σα να γράφει ιστορία κάθε φορά που σηκώνεται. Μα εγώ τον έχω δει τόσο σκληρό σε εκείνο το λάκκο με την Ίντερ όπου κούρνιασε έναν φορ σα να τον σπρώχνει ο ίδιος ο θεός. Εκεί όμως ήταν σα να δουλεύει χωρίς τυπικό λόγο—σαν κάποιος που κάνει δουλειά χωρίς να χρειάζεται μάρτυρες. Όμως εδώ που τα λέμε, όσοι ψάχνετε μόνο τις κάρτες χάνετε το μεγάλο γεγονός: ένας αμυντικός που στέκεται σαν άγαλμα χωρίς ποτέ να φοβηθεί στιγμή του αγώνα, εκείνος γίνεται αθέατος στους αντιπάλους επειδή ξέρουν πως το επόμενο tackling τους θα τους βγάλει εκτός ρυθμού πριν καν σηκώσουν κίτρινη. Εγώ λέω πως ο Λουκίνο δεν είναι μόνο ο πιο σκληρός αμυντικός της ομάδας—είναι εκείνος που όταν τελειώνει ο αγώνας οι συμπαίκτες του τον χαιρετάνε σα γενναιότερο στρατιώτη τους. Κι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από οποιοδήποτε νούμερο στα βιβλία.

τι σόι θέατρο είναι αυτό βρε παιδιά;;; ξεπούλημα των κίτρινων;;; βγάλτε μου τώρα εκείνον τον άσσο που ανέβηκε κάποτε στη Μαγιόρκα στις αρχές των 90s όταν όλοι οι άλλοι αμυντικοί γύριζαν σα γατούλες επειδή φοβόντουσαν τον σπόνσορα του αγώνα;;; εκείνος στα φύλλα ξεκινούσε αλώβητος κάθε φορά γιατί έκανε την μπάλα να εξαφανίζεται — σα μαγικά χέρια ηθοποιού, όχι σα πόδια αμυντικού. κανείς ποτέ δεν τον σήκωσε κάρτα εκείνοι τους μήνες, επειδή είχε δώσει τέτοιο βάρος στους συμπαίκτες του που οι αντίπαλοι κάθονταν σα στην οδοντιατρική ανακουφισμένοι όταν τελείωνε ο αγώνας. έτσι είναι οι πραγματικοί φορείς του τραύματος — αυτά τα πράγματα δεν γράφονται στις ιστορίες, ζούνε σα μνήμες στις κουβέντες των γηπέδων όταν βγάζουμε το καθαράρισμα. κι όσοι λέτε πως ο Λουκίμενο κάνει αγώνες χωρίς κάρτα εκεί μου θυμίζετε εκείνον τον γερο-Μπέκχάμ στις αρχές των 00s όταν έπαιζε σα βετεράνος που είχε δει και σκληρότερα — εκείνος πάλι σηκώθηκε πάνω από δεκαπέντε φορές μέσα στη χρονιά σα ξύλο στις μπάντες της Αμερικής, κανείς δεν τον σήκωσε κίτρινη επειδή έκανε το χτύπημα του σα χειρουργός, όχι σα μούτσος. εκείνοι είναι οι άνθρωποι που ξέρουν πως η κίτρινη δεν είναι τρόπαιο — είναι μια γκάφα όταν φοράς την φανέλα της Μπαρτσελόνα. γιατί εσείς ζητάτε νούμερα;;; εγώ θυμάμαι τον Οκτώβρη εκείνο του 2021 όταν στο ντέρμπι εκείνο η Παρί είχε σκοράρει τρεις φορές και μετά ο Λουκίνο σηκώθηκε σα αχτίδα μέσα στον κυκεώνα — κανείς δεν ξέρει πώς έγινε εκείνος ο αγώνας επειδή εκείνος είχε κλείσει όλους τους δρόμους σα να ήταν ένας μεγάλος ξυπόλητος αγρότης που φυτεύει τσουκνίδες γύρω από το χωράφι του. μετά λοιπόν που τελείωσε το παιχνίδι έβγαζαν οι συμπαίκτες του τις μπλούζες τους κι έκαναν ντουζίνα φωτογραφίες μαζί του σα να ήταν ο τελευταίος σωτήρας — όχι επειδή έκανε γκολ, αλλά επειδή έκανε τον αντίπαλο να νιώσει σα να παίζει μόνο του στο γήπεδο. και τώρα σας ρωτώ: ποιος θυμάται εκείνον τον τρελό Βραζιλιάνο στη Σέβιλλη που μια φορά έκανε τέσσερα συνεχόμενα tackling σα μονόζυγο στις κορφές;;; κανείς δεν τον πήρε κάρτα εκείνο το βράδυ επειδή έκανε την δουλειά του σα νεροκουβαλητής στο χωριό — σηκωνόταν πάντα ολομόναχος όταν τον χτυπούσαν, σα να είχε γίνει πέτρα. έτσι δουλεύουν οι πραγματικοί αμυντικοί, όχι αυτοί που τρέχουν σα τρελοί για μία κίτρινη κι άλλες τρεις αστοχίες. αλλά εσείς εδώ μέσα ψάχνετε εμμονικά ένα κομμάτι χαρτί;;; εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που όταν φοράει το βυσσινί ξέρει πως δεν έχει τίποτα άλλο να φοβηθεί παρά μόνο το τι θα γράψει η επόμενη φορά ο δημοσιογράφος στα γραπτά του. κι εκείνοι είναι που κάνουν ιστορία — όχι αυτοί που κάθονται στις κερκίδες με τα κινητά στο χέρι ψάχνοντας αριθμούς σα τυφλοί.