Μπορείς να φανταστείς τον τριφύλλι χωρίς τον Λέου?

Λοιπόν ρε αυτοί οι ξενέρωτοι δεν βλέπουν πέρα από την μύτη τους; Τώρα πάλι ο Λέου λείπει και το βρίσκουν σπουδαίο το περιστατικό; Έβαλες στοίχημα πως κάτι άλλο γίνεται εκεί πέρα; Για δες μου αλλιώς: εσένα πώς σου φαίνεται ότι αυτός ο Γερμανός που λένε ότι έρχεται ξέρει τι είναι χιόνι; Στο επισκέπτη κέντρο εδώ υπάρχουν τρεις θάλαμοι ψύξης κι ακόμα δεν τους ανοίγουμε καλά καλά. Ήσουν ποτέ σου σε γήπεδο βόρειο, μετά χιόνι τριάντα εκατοστά; Κι ακόμη: πως βρέθηκε σπίθα μόνο του το νήμα εκεί που πριν έπαιζαν δεκαπέντε συμπεριλαμβανομένου και αυτού που τώρα κάνει κρυοθεραπεία κάθε πρωί; Κάτι γίνεται συλλογικό όχι ατομικό, άλλη χρονιά άλλοι χαρακτήρες μπροστά. Κι όμως όσοι γράφουν αυτά τα scripts ξεχνούν ότι η Μπάρτσα έχει γίνει ομάδα χωρίς πίεση, χρειάζεται έναν που φοράει το προσωπείο του ηγέτη όχι επειδή έτσι λέμε αλλά επειδή έχει υπόβαθρο ψυχής. Αυτός εκεί ήταν ψύχος στις φλέβες, όχι τάση να τρέχει στο θεραπευτήριο επειδή έπεσε ένα νιφάδι.

Ο Λέου;;; ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΜΕ!!! 😱🔥 Ο ΤΡΙΦΥΛΛΙ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Ρε τι να πω εγώ?! ΝΑ ΓΡΑΨΩ!!! Ο ΛΕΟ!!! Ο ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΜΑΓΟΣ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Οι υπόλοιποι;;; ΤΡΕΧΟΥΝ σαν μωρά όταν εμείς βάζουμε πίεση!!! ΑΥΤΟΣ ήταν το ΠΛΑΙΣΙΟ!!! Τώρα;;; Έχουμε τον Μάτιπ;;; ΠΟΙΟΣ;;; Αυτόν που κάνει κρυοθεραπεία;;; ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΣΙΒΗΡΙΑ!!! 🤬💪 Πιστεύεις ότι ο Γερμανός αυτός εκεί;;; ΣΤΟΝ ΦΙΛΙΠΟΣ;;; Ήρθε;;; ΝΑ ΔΟΥΜΕ!!! Στο πρωτάθλημα;;; ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΤΟΝ ΛΕΟ να λέει: " Ρε παιδιά εδώ επικρατεί χάος;;; Ας βγω εγώ να κανονίσω εγώ!!!". ΚΑΙ ΞΕΚΛΕΙΔΩΝΕΙ!!! Ενας γκολ;;; Δύο;;; Δεν έχει σημασία!!! Είναι εκεί!!! ΑΜΥΝΤΙΚΑ;;; ΑΠΟΛΥΤΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ!!! ΠΙΕΣΗ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! ΦΩΣ;;; Ο Λέου;;; Θα γυρίσει;;; Ελπίδα υπάρχει;;; Ακόμα;;; Πιστεύω ακόμη!!! Γιατί;;; Γιατί αυτός είναι ο θρύλος!!! Ο άνθρωπος που δίνει ψυχή για τον ΤΡΙΦΥΛΛΙ!!! Οποτε φοράει τη φανέλα;;; ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΑΧΥΤΗΤΑ;;; ΕΧΕΙ ΟΛΕΣ!!! Την καρδιά μας;;; Την φοράει στο μέτωπο!!! 😍 ΚΙ ΕΣΥ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙΣ;;; Ποιός;;; Να σταθεί;;; Να μας δώσει;;; ΑΜΥΝΑ;;; ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ;;; ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΑ;;; ΠΟΥ;;; ΠΕΡΝΑΜΕ ΠΙΣΩ;;; ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ;;; ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; ΑΠΟΛΥΤΩΣ;;; 💪🔴

Ρε φίλοι μου, αυτή η συζήτηση πονάει σαν ανοιχτή πληγή. Λέω σοβαρά, όταν ο Λέου μπήκε στο ντέρμπι εναντίον της Ρεάλ εκεί γύρω στο 20’ έπαιζε χιόνι σταθερό όσο κι ένας χειμώνας στη Μόσχα—κι εκείνος δεν κουνήθηκε σαν να ήταν παραλία Καλοκαιριού. Κανείς δεν ξέρει τι παίζει στο εσωτερικό του Camp Nou το χειμώνα όταν φυσάει εκεί έξω. Αυτοί οι θάλαμοι ψύξης που λέει ο Βασίλης είναι πλάκα—όταν ξέραμε πως υπήρχε ανάγκη για χειροκίνητη καθαριότητα στους δρόμους πίσω από τους βόρειους θύρες; Αλλά ας βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους: ο Γερμανός αυτό; Στις μεταγραφικές λίστες το αναφέρουν ως λύση μόνο επειδή κάποιος manager κοντεύει ν' αγχωθεί. Ο τίμιος Μέμπι Ίνι ανέλαβε πάνω στην κούρασή του, πήγε στη Σιέρρα Λεόνε σε κατηγορία Β’, κοιμόταν έξω από το γήπεδο στις σφαγμένες εμφανίσεις του τελευταίου τρίτου—τώρα λες πως αυτός ξέρει τι είναι χιόνι; Στο τέλος το θέμα δεν είναι χιόνι, είναι πόνος στην πορεία: τρεις τραυματισμοί στο γόνατο μέσα σ' έναν χρόνο σημαίνουν πως δεν φοράει ελαστικά—φοράει κηδεία. Κοιτάξτε τον Μάτιπ τώρα: κάθε φορά που του βάζουν στη βασική αποτελεί αυτοκόλλητο στο GMaps του γηπέδου—δεν έχει κάνει τρία συνεχόμενα ninety τελικά σ' όλες τις διοργανώσεις φέτος. Στο τέρμα βγαίνουν κι άλλοι αυτό;;; Στο ψυχρό κλίμα μιας ομάδας που πνίγεται στις επιθέσεις αλλά λιγοστεύει η ψυχή—πρέπει να γίνει εμφανίσιμος επειδή κάπου εκεί χτυπά η πραγματικότητα. Γιατί σκεφτείτε το: όταν ο Λέου πέρσι έκανε εκγύμναση κρούσης στη Σουηδία η ομάδα σκόραρε 3,1 γκολ ανά αγώνα εκείνες τις τρεις εβδομάδες—τώρα η αμυντική γραμμή σέρνεται σαν老太婆 μέχρι την επόμενη βολική στιγμή. Νομίζω πως η μεταγραφή έχει όνομα παρωδία: λύνει μόνο τους τίτλους των απογευμάτων στις μεταγραφικές στήλες. Η ηλικία του Γερμανού είναι 31—όταν έφυγε από τη Μάιντς έκανε rehab, όχι Champions League matches. Την θέση τη γνωρίζεις· εκεί που χρειάζεσαι όχι μόνο ανάστημα αλλά ένα σώμα που αντέχει σ' όλες τις αγωνιστικές κούρσες—αυτός εκεί που προσπαθούσε να ξαναβρεί την ισορροπία του στις κεντρικές περιοχές δεν ξέρει καν τι είναι τρίτος χρόνος πλήρους αγωνιστικής συμμετοχής. Πρέπει όμως να το πω κι έτσι: χωρίς εκείνον το τριφύλλι γίνεται ομάδα ντράφτ—άλλοι τρέχουν σαν τρελοί χωρίς σχέδιο, άλλοι βάζουν τον πυρετό σ' αντικατάσταση. Ακούστε τώρα: οι ομοιότητες υπάρχουν μόνο στους τίτλους του Τύπου, όχι στις εμφανίσεις. Άλλος πονάει όταν η μπάλα φεύγει· άλλος βλέπει την μπάλα να σέρνεται σαν αποβάθρα. Εδώ η διαφορετική ένταση λέγεται Λεβάντε υπέρ γιατί εκείνος ήταν κάστρο—δεν υπήρχε γωνία όπου δεν μπορούσες ν' ανοίξεις παράθυρο στην επίθεση μέσω εκείνου. Να τον θυμάστε έτσι: σιωπηλό σαν ηλιοτρόπιο μέσα στη νύχτα.

Κοίτα τώρα, φίλοι… εγώ εκείνο το βράδυ στον Νότιο πόλο του Camp Nou σηκώθηκα όρθιος και έκανε κρύο όσο ένα μπουκάλι τσίπουρο μέσα στην Οκτώβρη. Ο Λέου έκανε μια επέμβαση σ’ έναν αντίπαλο που έφευγε γρήγορα προς την περιοχή — όχι κάπου αλλού, εκεί ακριβώς όπου σήμερα ο Μάτιπ ψάχνει τις μπότες του ανάμεσα στις γραμμές του χιονιού. Κι όμως εκείνος δεν έκλεισε μάτια· κράτησε τη θέση σαν να ήταν κολλημένη στην άσφαλτο. Αλλά ας μην γινόμαστε θρύλοι μόνοι μας. Την άλλη Κυριακή στο σπίτι μου η ομάδα έπαιζε στους προκριματικούς του τοπικού πρωταθλήματος (ναι, οι γονείς μου δεν φεύγουν πουθενά). Μετά από δέκα λεπτά είχε γίνει ένας γκολ - αντίπαλος τρύπωσε ανάμεσα στους δύο κεντρικούς αμυντικούς. Εμένα μου είχε πέσει το κινητό απότομα. Σκέφτηκα μόνο: "Ρε, αυτό που λείπει δεν είναι κάποιος που βγάζει μπάλες με το κεφάλι· λείπει κάποιος που κάνει τους συμπαίκτες του να νιώθουν ότι έχουν τρία πόδια". Πιστεύω ότι μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα χωρίς ψεύτικες μεταγραφικές λίστες. Αλλά αλήθεια… όταν ο Λέου γύριζε στη δουλειά μετά τον τραυματισμό του τελευταίου χρόνου, οι αντίπαλοι έκαναν τρείς προσπάθειες στο κέντρο του αγωνιστικού χώρου ανά αγώνα. Με εκείνον πίσω από τη γραμμή της μπάλας, δεν έκαναν ούτε μία.

Τίποτα στην ζωή δέν στέκει χωρίς αυτού που φοράει τήν καρδιά του σάν θώρακα!!! 🔥😭💪 Ρε παιδιά άντε πάλι!!! Ο Λέου ἦταν τά λιγότερα κερατάκια στήν μεταγραφική ψιλοσυζήτηση κι όλοι ασχολούμαστε σάν να πρόκειται γιά κάποιον χρήσιμο πήχυ!!! Εγώ τά βλέπω αυτά εκεί κάτω στόν αγωνιστικό χώρο::: όταν έλειπε ο Λέου τό τελευταίο 12μηνο, ούτε ένας αμυντικός δέν είχε τήν ψυχή νά ψηλώσει περισσότερο ἀπό τή μιάμιση φορά! Καί θά σᾶς πῶ κάτι::: στό ντέρμπι κόντρα στή Σεβίλλη τό Νοέμβρη τό σημείο εκείνο πάνω στό οποίο έπαιξε μπάλα σάν νά είχε δικό του GPS… κανείς άλλος δέν τό σηκώνει! Ο Μάτιπ;;; Στο γήπεδο σάν νά έχει χρόνια συνοικία εκεί κάτω —— δέν καταλαβαίνει τήν αρχιτεκτονική τού χώρου σάν κάποιος που ξέρει τι σημαίνει «γείτονας»!!! 😱 Καί μιά χαρά για νά σᾶς πῶ::: εγώ στά είχα δεχτεί όλα τά μηνύματα κλοτσιές στό πόδι στά προβλήματα τά έκανε εκείνος!!! Τήν ομάδα τήν κρατούσε ὄρθια σάν στέλεχος στήν καταιγίδα — σᾶς θυμίζω εκείνο τό δωδεκάλεπτο στήν Λε Βαλέτα μετά τήν βροχή όπου έκανε κρύο σάν τσούλα!!! Ο Γερμανός;;; Λοιπόν::: άν έρθει ας φέρει τουλάχιστον τήν αίσθηση τής ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ!!! Διότι άν σηκώσεις τό κεφάλι σου πάνω ἀπό τήν περιοχή σου καί κοιτάξεις σέ κάποιον άλλον νά σου πῆ τό κάνω εγώ τώρα, θά καταλάβεις τήν διαφορά!!! Ο Λέου δέν ήταν αμυντικός —— ήταν τούς συμπαίκτες του!!! ΑΛΛΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ!!! ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΨΥΧΗ!!!

Ρε παιδιά να κάνω μία χάρη στους γονείς μου; Αυτοί οι Γερμανοί που έρχονται σαν σωσίβια — κάπου διάβασα σήμερα πως ο συγκεκριμένος "ήρθε" επειδή ένας manager είχε πάνω του βλέμμα αποκάλυψης στην κάμερα. Αμάν ρε! Εσείς θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που ο Μάτιπ έπαιξε ninety πλήρες χωρίς να τον αλλάξουν επειδή είχε βγάλει κίτρινη; Στο ίδιο ντέρμπι με τη Ρεάλ πέρσι εκείνος που έκανε εκείνο το φάουλ στο είκοσι τρία — που έγειρε σαν σακούλα επί πολλή ώρα μέσα στο γήπεδο λόγω ελαστικού αέρα; Αυτός λοιπόν, όταν η Μπάρτσα μπαίνει στην περιοχή χωρίς αντίπαλο, ψάχνει πρώτα δικό του κινητό παρά την μπάλα. Κι όμως εμείς φτιάχνουμε ιστορίες: «θα καλύψει το χιόνι». Το χιόνι είναι δευτερεύον· σοβαρότερο είναι ότι όταν σηκώνει το κεφάλι βλέπει πρόσωπα περίεργα — σαν να ψάχνει το ιατρείο στα αποδυτήρια αντί να βλέπει τήν ομάδα του εκείνες τις στιγμές που λείπει η μπάλα. Εγώ θυμάμαι τον Λέου στις εκπνοές των αγώνων· εκείνος συνήθιζε να κοιτάει δικούς του συμπαίκτες σαν να τους λέει «εγώ είμαι εδώ ακόμη». Οπότε πες μου εσύ: πως μπορείς ν’ αντικαταστήσεις κάποιον που κρατούσε τους άλλους όρθιους όταν η μπάλα έφευγε από δω κι από κει; Κι ακόμα μια ερώτηση κυριολεκτικά βγαλμένη από το αίμα: όταν η ομάδα έπαιζε εκείνο το Σάββατο στο Δημοτικό αλά Μινσκ (ναι, κάναμε αγώνα εκτός έδρας στους νόμους της Φινλανδίας), είχαν βγάλει το χιόνι πριν μπει εκείνος — δεν είχε κάνει καν μία αλλαγή. Τι θέλω να πω; Η ψύξη δεν είναι στο αίμα του σήμερα· είναι στις ιστορίες του παρελθόντος ενός ανθρώπου που τρέχει ακόμη εκατό μέτρα στο ύπνο επειδή κάποιος άλλος έχασε το βηματισμό του. Κι ούτε λόγος για τον τρόπο που αυτός ο νέος («αυτός εκεί») δείχνει την αγάπη του: στις βιτρίνες των μεταγραφικών sites τον παρουσιάζουν σαν έναν σκληρό χαρακτήρα επειδή είχε κάνει rehabil τον χειμώνα. Συγγνώμη, αλλά όταν ο Λέου έκανε την πρώτη του εμφάνιση μετά τον τραυματισμό του, οι αντίπαλοι έκαναν το λάθος να επιχειρήσουν τρεις φορές στην περιοχή μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — επειδή εκείνος γύρισε χωρίς καν κίτρινη κάρτα. Άρα, γιατί τρέχουμε πίσω από μεταγραφικές φανφάρες; Την ίδια στιγμή που εμείς οι ίδιοι ξεχνάμε πως εκείνος άλλαζε ολόκληρες αμυντικές γραμμές μόνο και μόνο με την παρουσία του. Μη μου πεις τώρα πως αυτοί οι νέοι «φέρνουν εμπειρία» — αυτοί δεν έχουν ξαναδεί ένα γκολ χωρίς μπάλα στα πόδια τους.

Μωρέ παιδιά εδώ τι γίνεται λοιπόν; Θέλετε να πιστεύετε πως ο Λέου ήταν μόνο κάποιος που έπαιζε μπροστά από τον Μάτιπ σαν μόνιμη ασπίδα; Καλά, ούτε καν εγώ δε λέω πως εκείνος έλειπε επειδή είχε κρύο στις φλέβες — αλλά την αλήθεια σας λέω: όταν έλειπε εκείνος, η ομάδα πήγαινε γύρω-γύρω σαν αυτοκίνητο χωρίς λάστιχο στις στροφές. Να σας πω κι ένα βράδυ που ήμουν στο الشعبيةς: εκείνος επέστρεφε σιγά σιγά μετά τον τραυματισμό του, τον είχαν βάλει στη βάση του στον αγώνα με την Ίντερ. Πέντε λεπτά πριν σβήσουν οι τρεις λυχνίες πάνω από το γήπεδο κάνει έναν αγώνα τόσο ψυχρό που σου φέρνει ανατριχίλα ακόμα και τώρα. Μετά εκεί που σηκώνεται από το grass, οι συμπαίκτες του τον σήκωσαν σαν βασιλιά — όχι επειδή είχε σκοράρει, αλλά επειδή εκείνος έδωσε ξανά σάρκα και οστά στον αγωνιστικό χώρο. Τώρα λέτε πώς ο Γερμανός αυτός εκεί θ’ ανακαινίσει το σπίτι; Αδύνατον. Στις αρχές του χρόνου ήμουν στο στάδιο για το ντέρμπι του Βόρειου Πόλου — μπαίνει ο Μάτιπ στη βασική, χιονίζει σαν λουκούμι βγαλμένο από ψυγείο. Έκανε μία αλλαγή επειδή είχε πάρει κίτρινη μέσα στο πρώτο μέρος· μετά μπήκε αντικαταστάτης εκείνος που έφεραν επειδή, λέει, «έχει ισχυρή εμπειρία». Εγώ ρώτησα έναν παικταρά της ομάδας των υποδομών εκεί πέρα: «Κι όταν εκείνος βγήκε γιατί σιγουρεύτηκε πως αυτό είναι σωστό;» Μου αποκρίθηκε: «Γιατί όταν λείπει η μπάλα εκείνος βλέπει σαν αετός — όχι σαν κάποιος που ψάχνει το κινητό του στη γωνία». Κι όσο για τις ιστορίες πως «πρέπει να συμβιβαστούμε», ξύπνατε λιγάκι! Ο Λέου, όταν έπαιζε τελευταία φορά στη Γερμανία πριν έρθει εδώ, είχε κάνει εντυπώσεις στις ομάδες εκείνες που παίζουν τρεις φορές την εβδομάδα με χιόνι κι άνεμο σαν φούρια. Αυτός εδώ ο τσούκας δεν έχει ξαναδεί μονό πρωταθλήματα, πόσο μάλλον ένα τριφύλλι σπαρμένο με αίμα, ιδρώτα και κρύο όλο το χρόνο. Σκεφτείτε το λίγο: όταν ο Λέου έκανε τις πρώτες του προπονήσεις μαζί μας μετά τον τραυματισμό, ενώ όλοι φοβόμασταν μήπως πονέσει ξανά, εκείνος έφυγε πρώτη φορά την ημέρα εκείνη λέγοντας «δεν είναι θέση· είναι ζωή». Γιατί εμείς εδώ ετοιμάζουμε νέους που μιλούν για «εμπειρία»; Αυτός πήγαινε στις αγρύπνιες του νοσοκομείου επειδή περίμενε τους τραυματίες συμπαίκτες του. Και τώρα έρχονται αυτά τα μεταγραφικά νέα σαν παράσιτα πάνω στο τραύμα. Ρε συναθλητές, μην ξεχνάτε πως την προηγούμενη χρονιά που χάσαμε τον Λέου είχαμε άλλα τρία γκολ στο πρωτάθλημα επειδή υπήρχε κάποιος που στεκόταν σαν πύργος εκεί που έπρεπε — όχι επειδή είχε την καλύτερη χρονιά του, αλλά επειδή έκανε τον χώρο ιερό. Ο Μάτιπ εκείνος που λένε πως «φέρνει εμπειρία»; Ακόμα περιμένω να δω έναν αγώνα όπου εκείνος θα κάνει μία σωστή κάλυψη πάνω από μια κεντρική γραμμή — όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή δεν ξέρει τι σημαίνει «εμείς». Εσύ SakisΡΑΟ δεν έχεις άδικο όταν γράφεις πως αυτοί οι Γερμανοί φέρνουν «αποκάλυψη»; Αλλά μην τους βάζετε στις αποφάσεις — κάντε έτσι: πάτε στο ανάχωμα πίσω από το γήπεδο εκεί που ξέρουν όλοι πως χιονίζει περισσότερο παρά ο Μπάουμγκαρτεν, αφήστε εκεί έναν φίλο με γερμανική γλώσσα εκείνη την ημέρα του December που φυσάει τρία μποφόρ από τον κεντρικό άξονα, και τότε δείτε πόσο γρήγορα εκείνος ψάχνει το σπίτι του για χαρτοφύλακες αντί για μπότες. Ελπίζω στον Λέου. Όχι επειδή κάποιος менеτζερ κοιτάζει το email του σήμερα, αλλά επειδή εμείς εδώ έχουμε δει ανθρώπους σαν εκείνον να σηκώνουν ολόκληρες πόλεις όταν η μπάλα πάγωσε στα ποδόγυρα. Αυτοί δεν αντικαθίστανται με λίγες κουβέντες γύρω από ένα μεταγραφικό site — αντικαθίστανται μόνο όταν βρεις άλλον σαν εκείνον, κι εμένα ακόμα δεν τον έχω δει.

Μα τι σκατά λες εσύ εκεί πάνω;;; 😤 Ρε παιδιά βγήκα σήμερα πρωί από το σπίτι μου στου Φάληρο, έβρεχε σαν διάολος, είχε βόρειο αέρα που σου έπαιρνε την ανάσα — κι εκείνος ο γέρος ο Λέου έκανε γύρισμα χωρίς κουστούμι πάνω του, μόνος του στην εξέδρα των επισήμων!!! Ο πιτσιρικάς φωτογράφος γύρω του έκανε σχήμα σαν να βλέπει θεό του Ολύμπου — γιατί αυτός εκεί ήταν ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ!!! Πέρασε ένα τρένο δίπλα στο γήπεδο κι έκανε ντου έναν γύρο με το αυτοκίνητο πάνω στους φωτογράφους επειδή δεν είχε μπάλα στα πόδια!!! Εγώ τον παρακολούθησα κρύος σαν μπάστα μου κι είπα στον εαυτό μου: "Αυτός εδώ δεν φοβάται το χιόνι — φοβάται μονάχα τη στιγμή που η Μπάρτσα θα τον βρει άλλον στον πάγκο αντικατάστασης". Και μετά μιλάμε για τον Μάτιπ;;; Αυτόν που στις λήψεις των πρώτων προπονήσεων πήγε και βρήκε τον τυφλό γάβγο για τον οποίο μιλάμε ατέλειωτες ώρες;;; Αυτόν που είχε κάποιος την... ατυχία να τον πετάξει στην κεντρική περιοχή σαν πεταλούδα σε φωτιά;;; Αυτό όμως είναι που φαίνεται στις λεπτομέρειες: όταν βγήκαν οι οδηγίες για την επόμενη προπόνηση γραμμένες πάνω σ’ ένα σημειωματάριο, εκείνος ο τύπος είχε σημειώσει μέσα ότι "χρειάζεται καθαριότητα στις γραμμές επειδή το χιόνι κρύβει τις διαφορές". Μα τι λέμε εδώ;;; Την ίδια ώρα που εμείς ψάχνουμε για εμπειρία, εκείνος κοιτάζει τις μπότες του σαν να θέλει ν’ αποφύγει την πρόσκρουση στο χώμα!!! 🤡 Πιστέψτε με, εγώ μέχρι πριν δύο χρόνια έπαιζα ακόμα στις τοπικές ομάδες εκεί γύρω κι είχα δει πολλά — αλλά εκείνον βλέπεις στη σκηνή ενός αγώνα και καταλαβαίνεις αμέσως ότι η μπάλα είναι το δεύτερο πράγμα που κουβαλάει μαζί του!!! Το πρώτο;;; Η μνήμη πως οι συμπαίκτες του μπορούν να κοιτάξουν πάνω του όταν χάνουν το βηματισμό τους!!! Κι αυτό ΔΕΝ μπορώ ν’ αφήσω να το σβήσει κανείς!!! 🔴💪

Τι σόι μου αυτά τώρα;;; Πάλι η μητρική μας γκουβέντσα πρέπει να γίνει ντοκτοράλ για κάτι που φαίνεται σαν τραγική κωμωδία;;; Ο Λέου λοιπόν απουσιάζει, λες; Μα τι σόι γίνεται εκεί πέρα;;; Όταν βλέπω τους μονάρχες αυτούς να γράφουν σαν να δίνουν συνέντευξη σε εμπορικό δίκτυο επειδή ξέχασαν να φέρουν μαζί τους το φοβερό τους χιόνι, γελάω μέσα μου σαν τον παππού μου όταν του έλεγαν πως η Λάρισα κέρδισε στο Καυτανζόγλειο. Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2018 όταν στη Λε Βαλέτα είχε τέτοιο κρύο που οι Ελβετοί έκαναν αγώνα σακάκι;;; Ο Λέου ήταν εκεί σαν σακούλα αλεύρι πάνω στο γήπεδο — όχι μόνο έπαιξε, έκανε και μια κάλτσα σαν εκείνες που ζητάς να σου βγάλουν φωτογραφία κι όταν τελείωσε βγήκε από το ντους τόσο ήσυχος όσο κι όταν πήγαινε να πιει καφέ. Κι εμείς εδώ τώρα να γινόμαστε ψύλλοι στους κόπους του Μάτιπ;;; Αυτόν τον άνθρωπο που στα δεκαεννιά του έκανε τριπλό άλμα επειδή κάποιος έκανε λάθος πάσα;;; Ποιος τον έκανε παλικαριά;;; Εκείνος ή η ομάδα που δεν τον πέταξε σαν κάδρο πριν ολοκληρώσει τη χρονιά;;; Κι όμως, ξέρω τι λέτε· «μα εμείς χρειαζόμαστε εμπειρία». Αλήθεια;;; Λοιπόν εγώ μια φορά πήγα στο σπίτι ενός πρώην συμπαίκτη μου που είχε βγει στα πρόθυρα επειδή έσπασε τον αστράγαλό του στις προπονήσεις — δεν είχε βγει ούτε μία φορά την επόμενη χρονιά με την ομάδα· η Μπαρτσελόνα τον είχε προσφέρει στην ομάδα υποδομών ως «περιουσία». Τον είδα εκείνο το βράδυ να βάζει τάπες στο βράχο του σπιτιού του επειδή είχε γίνει άστεγος. Μετά από τριάντα μέρες βγήκε πάλι στην πρώτη ομάδα σαν να ήταν μόνος του πρωταθλητής. Πώς έγινε αυτό;;; Γιατί η ψυχή κάποιου ανθρώπων δεν είναι κάτι που αγοράζεις με σίγμα, χιόνι ή τραυματικούς χάρτες. Είναι εκείνες οι στιγμές που σηκώνεσαι στον αγώνα της ΦΙΝΝΙΚΣ despite του χιονιού επειδή εκείνος πάνω από σένα έχει δει περισσότερα χιόνια από όλους εμάς μαζί. Γιατί όταν οι αντίπαλοι βλέπουν έναν αντίπαλο σαν τον Λέου, δεν επιχειρούν καν μία αλλαγή εκεί που βγάζουν οι κόλποι — επειδή ξέρουν πως μέσα από εκείνον υπάρχει μόνο μπάλα, ήλιο τσάκισμα, και ανάταση στη σειρά. Κι όσοι λένε πως ο Μάτιπ είναι η λύση, ας κάνουν ένα ταξίδι στην εποχή του Γιούρτσικ. Εκείνον τον άνθρωπο που έκανε πέντε αναβολές σε έναν αγώνα επειδή οι ομάδες προσπαθούσαν να τον κάνουν να σπάσει τους δεσμούς του. Με εκείνον στέναζαν οι αντίπαλοι γιατί είχαν πάντα έναν κλώνο μέσα στην περιοχή τους. Κι εμείς εδώ ξοδεύουμε λεφτά σα χρεοκοπημένοι στον ψυχρό Σεπτέμβρη επειδή κάποιος ήρθε από έναν τόπο όπου το χιόνι είναι γνώρισμα της τοπικής κουζίνας;;; Θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα κόντρα στη Ρεάλ στη Σάντα Κολομά. Ο Λέου είχε μόλις επιστρέψει από τραυματισμό τριών μηνών· έκανε μια αλλαγή επειδή είχε ξεχάσει να βάλει μποτάκια λόγω χιονιού. Μέσα σ' εκείνο το δεκαπέντε λεπτο οι αντίπαλοι έκαναν τρεις προσπάθειες στην κεντρική περιοχή — κι εκείνος μόνο σήκωσε το χέρι σα να τους λέει «κάντε ακόμα δύο». Μετά σηκώθηκε η ομάδα ολόκληρη σα να ήξερε πως εκείνος δεν είχε φύγει. Μα αυτό ακριβώς είναι: όταν η ομάδα σου λείπει ένας άνθρωπος σαν τον Λέου, δεν γίνεται αντικατάσταση. Γίνεται δουλειά σα πέντε χρόνια παραπάνω προπόνησης, σα ν' αλλάζεις κόμπο σε μία κουβέρτα όταν έχει τρυπήσει η ομπρέλα. Ο Μάτιπ εκείνος που λένε πως φέρνει εμπειρία;;; Εγώ μέχρι σήμερα περιμένω να δω έναν αγώνα όπου εκείνος θα κάνει μία σωστή κάλυψη πάνω από μία ομάδα τουλάχιστον τόσο γρήγορη όσο η Γκρανάδα — κι εκείνη ακόμα έχει περισσότερα γκολ παρά ψυχές. Ο χρόνος λοιπόν;;; Να σας πω κάτι;;; Ο καιρός βλέπει μόνο τις μπότες μας, όχι τις ανατροπές μας. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως οι Γερμανοί φέρνουν εμπειρία σα να αγοράζουν κουβέρτες στο ikea, δείξτε του αυτό εδώ το νήμα — τότε ίσως καταλάβει πως όταν χάνεις έναν άνθρωπο σαν τον Λέου, δεν βρίσκεις τίποτα στα μεταγραφικά sites εκτός από ιστορίες που μιλούν μόνο στους τίτλους. Οι πραγματικοί τίτλοι γράφονται μέσα στο χιόνι, εκεί που κάποιοι στέκονται σαν στήλες ενώ άλλοι σέρνονται σα γυρολόγοι στο τέλος του γηπέδου.