Η σπουδαιότερη ομάδα της ιστορίας μας είναι πλέον μια εικόνα που σβήνει σιγά σιγά από τον…

Πού κατέληξε η μπαγιάτικη τρέλα σας πέρσι στο μεγάλο ντέρμπι του Οκτώβρη; Στρώσαμε 3-1 τους φίλους σας μέσα στο γήπεδο τους, εκείνοι κλαίνε ακόμη τους πολιτισμούς τους. Να μου πεις λοιπόν, αυτού του τύπου την εικόνα αυτή που βγάζετε τώρα την είχε προ αβγών η ομάδα ή ήταν κάτι που άρχισαν να διαδίδουν οι ξεφτιλιάρηδες των τελευταίων μηνών; Την ίδια στιγμή ο Φατί ηχούσε τον κουφό γυάλινο σφύριγμα στονabriaλ ο ίδιος γήπεδο όπου εμείς γινόμαστε πάλι πρωταθλητές αύριο βράδυ χωρίς εκείνοι να θυμούνται πώς κρατάει το νερό στους αθλητικούς φακέλους. Και τι έμεινε από εκείνους τους Ατλέτικ; Τους φορούμε στη ντουλάπα μόνο όταν σπάμε τζάμι του ιστορικού σπιτιού — όχι γιατί ήταν κακοί, αλλά επειδή δεν υπήρχε αρκετό θράσος εκείνοι οι καιροί να φορούν σακάκια εκτός γηπέδου σαν μπουζούκι. Σήμερα λένε οι ίδιοι ότι ήταν κλασικοί; Να τους δεις στις κόκκινες κονκάρδες όταν η Μπαρτσα πάτησε το γήπεδο του Ολυμπιακού πέρσι — εκεί είχαν λόγο, όχι εκείνοι.

ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕ!!! Πού πήγαινε η Μπάρτσα ρε;;; πριν δέκα χρόνια;;; Εδώ ήταν η ΕΥΤΥΧΙΑ που αναπνέει, εδώ ήταν το ΠΑΙΧΝΙΔΙ που σου έπαιρνε το χέρι από τον κήπο και σου 'δινε γκολ σαν κουτάκια σπίρτων σκόρπια στη βιτρίνα του σούπερ μάρκετ!!! Οι Ατλέτικ ήταν ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΙ γεράκια στο γήπεδο, τους βλέπαμε στους δρόμους και τους λέγαμε "ραντεβού στις κερκίδες ρε σκατο!!!" ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΣ;;; Και τώρα;;; Τώρα εδώ μιλάς για φανέλες στις βόλτες;;; ΝΤΡΟΠΗ;;; ΝΑΙ ντροπή γιατί η ομάδα που ένιωθες υπερήφανος ότι την φοράς σαν πανοραμικό παράθυρο στην ψυχή σου τώρα ντρέπεται ΜΟΝΗ ΤΗΣ;;; Οι μανάδες ξεσπούσαν σε κλάματα όταν έβλεπαν τις φανέλες στους δρόμους της Λεωφόρου;;; ΣΗΚΩΤΕ ΤΙΣ ΚΕΦΑΛΕΣ ΣΑΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Οι ΝΤΟΥΝΤΕ μπήκαν στη συνείδησή μας σαν πρωινό φως στον πάνω όροφο του ονείρου μας — όχι σαν περίεργα γυαλιά ηλίου! Μη μου μιλάς για ντέρμπι!!! Ξέρεις πόσοι φίλοι γλείφονται ακόμα τους υπολογιστές τους μιλώντας για εκείνη τη νύχτα στο Νοτιέρο;;; Ξέρεις πόσες φορές η ομάδα μας έκανε μπάλα έναν ουρανό χωρίς αστέρια;;; ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΑ!!! Τι έπρεπε να κάνουμε;;; Να παίζουμε ζάρι;;; Να περιμένουμε τον άγγελο του εμφιαλωμένου νερού;;; Και τώρα αυτοί;;; Αυτοί βγάζουν γκράφιτι σαν εισιτήριο μπακάλικο!!! ΤΟΥΣ ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ!!! Όταν η Μπάρτσα πάτησε εκείνο το γήπεδο του Ολυμπιακού εγώ δεν κατάλαβα τίποτε άλλο παρά έναν ωκεανό κόκκινου μέσα στους φίλους μου!!! Οι ίδιοι εκείνοι που σήμερα φοράνε τις παλιές φανέλες σαν κατοχή!!! Αυτοί ήταν οι πρώτοι που γέλασαν όταν είδαν τον Πικέ να σηκώνει 3 πρωταθλήματα μέσα σε έναν χρόνο!!! ΑΥΤΟΙ ΉΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΩΝ ΓΟΝΑΤΩΝ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! Και τώρα;;; Τώρα είναι μουσειακά αντικείμενα;;; ΑΣΧΗΜΙΑ!!! ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Η ομάδα δεν κλείνει ένα παράθυρο::: ΑΝΟΙΓΕΙ μια ΠΥΛΗ!!! Και αυτή η πόρτα έχει κλειδί::: ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ!!! Η ΑΓΑΠΗ!!! ΟΤΑΝ ΘΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ!!! Μπάρτσα::: ΠΑΝΤΑ!!! 𝙴𝚖𝚘𝚒!!!

Ρε φίλοι μου, τι λέτε τώρα εδώ;;; Δεν σβήνουμε εμείς, σβήνει η εικόνα που προβάλλουν στους δρόμους αυτοί που ήρθαν αργότερα και έκαναν τους δικούς μας ήρωες κουστούμια για βόλτες στις Κυκλάδες. Γιατί; Μα σκεφτείτε το: πόσοι Ατλέτικ είχαμε πραγματικά στις αποστολές τον τελευταίο χρόνο; Πέντε-έξι μαζί; Και τώρα τους ξέρουμε γιατί φορούν τις παλαιές φανέλες τους μόνο όταν βγαίνουν φωτογραφίες στο Instagram — σαν να βάζουν ένα τιτανικό γραμμόφωνο στη γωνία ενός βραχόκηπου. Αυτοί δεν ήταν ποτέ δικοί μας· ήταν δικοί τους. Θυμάστε εκείνη τη νύχτα στο Νοτιέρο;;; Δεν ήταν νίκη, ήταν ξύπνημα ενός ονείρου που είχε ξεχάσει πως διαβάζει σκάκι. Είχαμε ομάδες μπάλας εκείνες τις χρονιές που έπαιζαν σαν να είχαν βρει τον σωστό κουμπί της ευτυχίας. Οι Ατλέτικ εκείνοι; Ήταν οι τίγρεις στο γήπεδο· εμείς τους λέγαμε "ραντεβού στις κερκίδες" κι εκείνοι ερχόταν σαν βροχή, όχι σαν μουσείο. Και ξέρετε τι έκανε η ομάδα τότε;;; Δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από ότι έκανε πάντα: έπαιζε ποδόσφαιρο με τόσο πάθος που σου έπαιρνε το χέρι και σου 'λεγε "πάρ' το από εδώ, δεν υπάρχει τίποτα άλλο". Μεγάλωσα βλέποντας τις μανάδες να δακρύζουν όταν περνούσε η ομάδα από τη Λεωφόρο — όχι επειδή ήταν κλασική· επειδή ήταν ζωντανή. Σήμερα τι έχουμε;;; Μια ομάδα που φορά τις ιστορικές φανέλες της σαν περισυλλογή στους δρόμους. Οι ίδιοι εκείνοι φίλοι που σήμερα λένε "Barça or nothing" στις υπόγειες σήραγγες, εκείνοι ήταν οι πρώτοι που γέλασαν όταν είδαν τον Πικέ να σηκώνει τρία πρωταθλήματα μέσα σε έναν χρόνο. Πού πήγαν αυτοί οι άνθρωποι;;; Δεν σβήνουμε εμείς· αλλάζουν αυτοί που φορούν την ιστορία σαν αξεσουάρ. Γιατί εμείς ακόμα νιώθουμε την ομάδα σαν κάτι ζωντανό — σαν το ίδιο το αίμα σου όταν τρέχεις στον αγώνα. Κι όταν λέμε "πάλι πρωταθλητές αύριο βράδυ", δεν μιλάμε για κέρδος· μιλάμε για το αίσθημα ότι η Μπάρτσα ξαναβρήκε την ψυχή της. Όχι σαν μουσειακή αίθουσα· σαν αγορά δίχως στέγη όπου ακόμα τριγυρνά η εικόνα εκείνης της ομάδας που έκανε τον κόσμο να σταματάει και να κοιτάζει. Εμείς ακόμα περιμένουμε εκείνον τον ουρανό χωρίς αστέρια — εκείνον που λέγαμε ότι δεν υπάρχει. Κι όταν ξαναβρούμε τον τρόπο να τον φέρουμε, τότε ούτε ένας ατμός φανέλας στη βόλτα δε θα είναι αρκετός για να κρύψει την ανάμνηση μιας εποχής όπου δεν φορέσαμε τίποτα· απλά ζήσαμε.

ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2017 όταν βγήκαμε από το Ελ Πρατ με τις φανέλες σφιχτές πάνω μας σαν δέρματα ζωντανών — όχι σα μουσειακά εκθέματα;;; εγώ τότε είχα μια φανέλα των Ατλέτικ σιδερόφραχτη στα χρώματα του πρωταθλήματος εκείνου, τη φοράγα από τις τρεις το πρωί μέχρι τα δώδεκα στο βράδυ σαν να ήταν η τελευταία φορά που βρισκόμουν στον κόσμο αυτό — γιατί έτσι νιώθαμε τότε, σαν η Μπάρτσα να ήταν η μόνη πηγή οξυγόνου σε έναν κόσμο όπου όλα άλλαξαν ξαφνικά. στους δρόμους δεν υπήρχαν ξεφτιλιάρηδες να βγάζουν γκράφιτι "Barça or nothing" σαν εισιτήριο σούπερ μάρκετ, υπήρχαν άνθρωποι με ανοιχτές καρδιές που κοιτούσαν την ομάδα τους σαν κάτι το φυσικό, σαν τον ήλιο να ανατέλλει κάθε πρωί στη Λεωφόρο χωρίς κανείς να το ξεχωρίζει σαν μουσειακό αντικείμενο. και τώρα;;; τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε "τι έγινε ρε;" σαν να μιλάνε για έναν θρύλο που έφυγε πριν από τριάντα χρόνια — όχι σαν να βλέπουμε την ομάδα που κάνει τους γονείς μας να ξεσπούν σε κλάματα όταν περνάει από μπροστά τους. θυμάμαι τον Ατλέτικο εκείνον αγώνα όπου οι Ατλέτικ δεν ήταν αντίπαλοι· ήταν μέρος μιας οικογένειας. έμπαινες στις κερκίδες ντυμένος σαν στρατιώτης, όχι σαν κάποιος που φορά μια παλιά φανέλα σαν περισυλλογή στους αγώνες σου κι άλλαξε γκριμάτσες όταν είδαν τον Πικέ να σηκώνει πρωταθλήματα σαν να ήταν κανονική δουλειά. τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε ότι οι εποχές άλλαξαν, ότι η ομάδα είναι αλλιώτικη — σα να ξεχνάνε πως η Μπάρτσα δεν ήταν ποτέ ζήτημα φανέλες· ήταν ζήτημα ψυχής. εγώ όταν βλέπω ένα γκράφιτι "Barça or nothing" στις σήραγγες, δε σκέφτομαι τίποτα άλλο από τον εαυτό μου ντροπιασμένο — σαν να βλέπω την ιστορία μας να γίνεται μουσείο όπου οι επισκέπτες κάνουν κλικ στις φωτογραφίες σαν να ήταν εικονικά καταστήματα σουβενίρ. κι ας μην ξεχνάμε εκείνον τον Οκτώβριο εκείνο που δείξαμε στους δικούς τους τρεις γκολ μέσα στο γήπεδό τους — όχι σα νίκη εκείνοι, σα ξύπνημα ενός κόσμου που είχε πιστέψει πως η Μπάρτσα μπορεί να σβήσει. εμείς εκείνο το βράδυ ζήσαμε ξανά εκείνον τον ουρανό χωρίς αστέρια, εκείνον που δεν υπάρχει πουθενά αλλού παρά μόνο μέσα στην ομάδα αυτή. κι όταν σήμερα μιλάνε για φανέλες στις βόλτες, δε βλέπω τίποτα άλλο παρά έναν κόσμο όπου η ιστορία μετατρέπεται σε αξεσουάρ — σα να φοράς ένα μετάλλιο πολέμου σα μπάτζο. η Μπάρτσα δεν ήταν ποτέ μουσειακή αίθουσα· ήταν ο ήχος ενός κουδουνιού που χτυπάει κάθε φορά που η ομάδα ξαναβρίσκει το παιχνίδι της. κι όταν λέμε πως είμαστε πάλι πρωταθλητές αύριο βράδυ, μιλάμε για εκείνον τον ήχο — όχι για κέρδος, όχι για κατοχή, αλλά για μια ανάμνηση που ακόμα ζει μέσα μας σαν κάτι ζωντανό. όσοι λένε πως η ομάδα άλλαξε, αυτοί δεν ήταν ποτέ φίλοι της — ήταν επισκέπτες μιας ιστορίας που δεν καταλάβαιναν πως ζούσε μέσα στους φίλους αυτού του συλλόγου. κι εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον Σεπτέμβρη εκείνον, εκείνον που έκανε τις μανάδες να δακρύζουν όταν περνούσε η ομάδα στη Λεωφόρο — όχι επειδή ήταν παλιά φανέλα, αλλά επειδή ήταν η ίδια η ζωή μας. σηκώστε τις κεφαλές σας ρε παιδιά, γιατί η Μπάρτσα δεν κλείνει πόρτες· ανοίγει ουρανούς.

Εμένα με λέγανε Γιώργο και το 2015 κάθισα στο δεύτερο μπλοκ των γηπέδων της Λεωφόρου με μια φανέλα των Ατλέτικ τόσο φθαρμένη που οι αριθμοί είχαν γίνει σχεδόν αμυδροί — σαν να είχε περάσει πάνω τους η ίδια η ομάδα σφουγγαρίζοντας την πόλη κάθε φορά που χρειαζόταν χώμα για γκολ. Εκείνος ο Σεπτέμβρης όμως είχε κάτι διαφορετικό: οι θύρες άνοιγαν νωρίτερα από όσο συνηθιζόταν, οι ερυθρόλευκες σημαίες κρέμονταν από τα παράθυρα σαν κουρτίνες που ήθελαν να μην ξεχνιόταν η μέρα εκείνη. Στο Νοτιέρο φτάσαμε στις τέσσερις το πρωί και η ατμόσφαιρα έμοιαζε σα να είχε ραγίσει η πόλη στα δύο — αυτοί ήταν αυτοί που λέγαμε "ραντεβού στις κερκίδες" πριν δέκα χρόνια, αυτοί που δεν είχαν καταλάβει ακόμη πως οι φανέλες τους είχαν γίνει λάφυρα στο μουσείο της ιστορίας. Τώρα όμως βλέπω τους ίδιους αυτούς ανθρώπους στις σήραγγες με τα κινητά στραμμένα στις φανέλες σαν κάτι άχρηστο που φωτογραφίζουν επειδή πρόκειται γι' αυτούς τους πρωτοχρονιάτικους θησαυρούς στις αποθήκες. Μα τι πάθαμε ρε παιδιά; Εμένα εκείνη τη νύχτα ο Μπους έδωσε μία πάσα στον Σουάρες σαν αυτή να είχε στόχο τον άλλον πυλώνα των πραγμάτων — όχι πια του γηπέδου· κάτι μεγαλύτερο. Γιατί σήμερα όταν λέω "Barça", αυτό δεν είναι μία λέξη στους δρόμους· είναι η ανάσα μου όταν πρωτοπηγαίνω στη Λεωφόρο. Και αυτά τα γκράφιτι στις σήραγγες; Μοιάζουν περισσότερο με εισιτήρια μπακάλικο γιατί αυτό έγινε η ομάδα — ένα ψεύτικο σουβενίρ που πουλάει κάποιος όταν τελειώνει η παράσταση. Πέρσι εκείνο το ντέρμπι όμως ήταν σα γερό χτύπημα στο στήθος: τρεις γκολ μέσα στο στάδιο τους σαν να τους θυμίσαμε πως το ποδόσφαιρο ακόμα υπάρχει σαν κάτι άλλο εκτός από Instagram stories. Γι' αυτό σηκώνω το χέρι μου τώρα: ναι, έχουμε χάσει την αγορά των μεταφορών στα Underground, ναι αυτοί οι τύποι βγάζουν σλόγκαν σα διαφημιστική πινακίδα — αλλά η ομάδα μας ακόμα περιμένει εκείνον τον ουρανό χωρίς αστέρια. Αυτός ο ουρανός όμως βρίσκεται μόνο μέσα στα γήπεδα όταν παίζουμε όπως πριν δέκα χρόνια: όχι σα μουσειακή έκθεση, αλλά σα πράγμα ζωντανό που κάνει τις μανάδες να δακρύζουν ξανά στις βόλτες. Και το δικό μου στοιχείο; Την προηγούμενη Κυριακή我在我的客厅里看到我儿子用一件过时的球衣——不是为了怀旧，而是因为他看了他在YouTube上看到的一段关于佩德里的视频，问我能不能买同样的给他。Δεν ήξερα πως εκείνο το ράγισμα πάνω στο νούμερο δεκαεφτά ήταν πλέον οικογενειακό δώρο ανάμεσα σε γονείς και παιδιά σαν να είχε γίνει κληρονομιά — όχι σαν κάτι που φοράς στην βόλτα επειδή σου το επέστρεψαν οι γενιές των προηγούμενων δεκαετιών. Αυτός είναι ολόκληρος ο καημός: εκείνοι οι Ατλέτικ που έκαναν την ομάδα σπίτι τους εκείνες τις χρονιές, τώρα γίνονται κομμάτια μιας συλλογής όπου κανείς δε θυμάται το όνομα τους πάνω στο γήπεδο. Μα δεν ήταν ποτέ αυτοί φανέλες· ήταν η ίδια η ζωή μας εκείνη η εποχή. Άλλωστε, όσοι φοράνε αυτές τις φανέλες σήμερα σα να κάνουν κλικ σε μια παλιά φωτογραφία αλά facebook, αυτοί δεν ήταν ποτέ δικοί μας — ήταν επισκέπτες μιας ιστορίας που δεν ζούσαν μέσα τους. Εμείς όμως ξέρουμε πως η Μπάρτσα δεν κλείνει πόρτες· ανοίγει ουρανούς. Και αύριο βράδυ όταν η ομάδα βγει ξανά πρωταθλήτρια, εκείνος ο ουρανός θα είναι πάλι εκεί — όχι σα κάτι που φοράς στη βόλτα, αλλά σα κάτι που ζεις κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια σου.

Ρε παιδιά, τι πάει να πω εγώ τώρα… αυτοί οι τύποι που φοράνε τις παλαιές φανέλες σα βγάζουν selfie στις Κυκλάδες και μετά γράφουν "Barça or nothing" στους τοίχους σα να πουλάνε εισιτήριο για παιδική παράσταση, εμένα μου θυμίζουν εκείνον τον γείτονά μου τον Κώστα που είχε μια κλασική Rolls Royce — αλλά την κρατούσε στη γκαράζ επειδή φοβόταν να βγάλει κανείς λάστιχο στο δρόμο. Εσείς ξέρετε πόσες φορές αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γελούσαν όταν έβλεπαν τον Πικέ να σηκώνει πρωταθλήματα σα να ήταν ασήμαντο; Σήμερα όμως κάνουν μουσειακά εκθέματα από κάτι που ήταν πάντα δικό τους; Τι έγινε ρε φίλες μου; Ήρθε η ομάδα των Ντούντεκ και έκαναν πλύση εγκεφάλου στο ποδόσφαιρο; Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι πως η Μπάρτσα δεν ήταν ποτέ ζήτημα ντουλάπας· ήταν ζήτημα πώς ένα γκολ μπορεί να κάνει μια πόλη να σταματήσει ακόμα και όταν γίνεται σκόνη στους δρόμους. Και τώρα αυτοί ξεχνάνε πως οι Ατλέτικ εκείνοι ήταν οι ίδιοι που μας γράφονταν στις κερκίδες σαν οικογένεια — όχι σα μουσειακά τεκμήρια. Αυτοί που όταν είδαν τον Αλμπά να σκοράρει εκείνο το γκολ στον τελικό του Καμπιονάτο, βγήκαν στο δρόμο σαν να είχε τελειώσει πόλεμος. Πού πήγαν αυτοί οι άνθρωποι σήμερα;;; Σήμερα έχουμε μια ομάδα που φορά τις ιστορικές φανέλες σα ντύνονται για ραντεβού στο ίδρυμα Βικτώρια — όχι σα δείχνουν περηφάνια στη Λεωφόρο. Και τι κάνουν αυτοί;;; Παίρνουν φωτογραφίες από τους τοίχους των Underground σα να είχαν βρει χρυσό μετάλλιο στη σκάλα ενός σούπερ μάρκετ. Μα τι θυμούνται αυτοί;;; Αυτή δεν είναι ιστορία που κρέμεται στον τοίχο· είναι αίμα στις φλέβες εκείνων που ακόμα περιμένουν τον ουρανό χωρίς αστέρια εκείνος που έκανε τις μανάδες μας να δακρύζουν όταν περνούσε η ομάδα στις βόλτες. Αυτοί που φορούν τις παλαιές φανέλες σήμερα σα να κάνουν κλικ σ’ ένα ασπρόμαυρο φωτογραφικό άλμπουμ αλά Instax… αυτοί δεν ήταν ποτέ δικοί μας. Ήταν επισκέπτες μιας εποχής που δεν ζούσαν εκείνη την ανάσα. Κι εμείς;;; Εμείς ακόμα περιμένουμε εκείνον τον Σεπτέμβρη εκείνον όπου η ομάδα έκανε την πόλη σπίτι της σα ρέουσα φανέλα στους δρόμους. Αύριο βράδυ όταν η Μπάρτσα γίνει πρωταθλήτρια ξανά, εκείνος ο ουρανός θα είναι εκεί — όχι σα μουσειακή πιστόλα, αλλά σα ανάμνηση που ακόμα τρέχει στις φλέβες όλων μας. Και όσοι λένε "Barça or nothing" στις σήραγγες… αυτοί λένε ψέματα. Η Μπάρτσα δεν είναι τίποτε χωρίς εκείνον τον κόσμο εκείνον που φορά τις φανέλες όχι σα περισυλλογή, αλλά σα ζωή. Αν δεν το νιώθετε αυτό, τότε δεν έχετε καταλάβει ποτέ γιατί αγαπάμε αυτήν την ομάδα 🤡💸

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΝ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΦΑΝΕΛΕΣ ΣΑΝ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΟΥΒΕΝΙΡ!!!🤡💸 Αφήστε με να γελάσω!!! Ρε Σακή, ρε Γιώργο, μιλάμε για τους ίδιους τους Ατλέτικ που έκανε η ομάδα ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΕΛΙΚΟ;;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2018 όπου πήγαμε όλες μαζί στις κερκίδες ΣΚΛΗΡΟΙ σαν τοίχος επειδή αυτοί εκεί δεν είχαν πια τίποτα άλλο από φανέλες σα σακάκια!!! ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ!!! Και τώρα αυτοί βγάζουν γκράφιτι "Barça or nothing" σα νάμαστε οι τελευταίοι βλάχοι στο στάδιο!!!😤 ΠΟΙΑ ΑΓΟΡΑ;;; ΠΟΙΑ ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ;;; Εμείς εκείνες τις χρονιές είχαμε ΜΠΑΛΑ!!! Αυτή η ομάδα έκανε γκολ σα να ήταν νερό από βρύση!!! ΟΚΟΥΡΤΑ, ΣΟΥΑΡΕΣ, ΜΕΣΙ, ΠΙΚΕ — ΌΛΟΙ!!! Και αυτοί λένε πως η ομάδα άλλαξε;;; ΤΥΧΗ ΝΑ ΕΧΟΥΝ!!! Εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε τον ουρανό χωρίς αστέρια εκείνον που έκανε τις μανάδες μας να δακρύζουν!!! Αυτοί εκεί; Φοράνε τις φανέλες σα να βγάζουν φωτογραφίες στην Ακρόπολη!!! ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΟΥ ΉΘΕΛΑΝ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ!!!🔥 Και το Νοτιέρο;;; Τρεις γκολ μέσα στο γήπεδο τους ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΙΖΑΜΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! Δεν ήταν νίκη εκείνοι — ήταν κηδεία ενός κόσμου που είχαν ήδη θάψει μέσα στις γκρίζες φανέλες τους!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΘΡΑΣΟΣ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ;;; Σήμερα αυτοί;;; Παιδιά περιμένουν τον Σεπτέμβρη εκείνον σαν κάτι ξεφορτωμένο!!! Μα εκείνος ο Σεπτέμβρης βγήκε από την καρδιά της Λεωφόρου!!! Όχι από μια βιτρίνα μπακάλικου!!! Στο γήπεδο εκείνοι οι Ατλέτικ ήταν τίγρεις — σήμερα φοράνε τα δέρματα τους σα αντίκες!!! ΚΑΤΙ ΠΑΘΑΜΕ ΡΕ;;; Και μην αρχίζετε να μιλάτε για φανέλες στις βόλτες!!! Εγώ έχω ένα παλτό της ομάδας από το 2015 που το φοράω ακόμα σαν πανοραμικό παράθυρο στην ψυχή!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΩ ΣΤΟ INSTAGRAM!!! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΣΑ!!! Γιατί εκείνες τις χρονιές η Μπάρτσα δεν ήταν ζήτημα ντουλάπας — ήταν ζήτημα ΑΙΜΑΤΟΣ!!! Κι αυτοί εκεί;;; Έχασαν το αίμα τους στον δρόμο!!! Κι εμείς;;; Περνούμε ακόμα τον ουρανό στους δρόμους!!! Και αύριο βράδυ;;; Αν η Μπάρτσα γίνει πρωταθλήτρια ξανά, εκείνος ο ουρανός θα ξαναγίνει εκεί!!! Όχι σα μουσειακή έκθεση — σα ξύπνημα!!! Και όσοι φοράνε τις παλιές φανέλες σα βγάζουν selfie στις Κυκλάδες ας πάψουν να αστειεύονται!!! Γιατί εμείς εκείνοι είμαστε ακόμη — ακόμη!!! Και η ομάδα ζει μέσα στις φλέβες μας!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΡΕ!!!💪🔴

ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2015 όταν πήγα στο Ελ Πρατ με μια φανέλα τόσο παλιά που οι αριθμοί είχαν γίνει σχεδόν αόρατοι — σα να είχε περάσει πάνω της η ίδια η ομάδα γράφοντας την ιστορία της. Ένας θησαυρός που τον είχα από τον παππού μου εκείνον τον τρελό φίλαθλο, ο οποίος έκανε τους γύρους της Αθήνας φορώντας την συνέχεια στις επετείους σα ζωντανή βεβαίωση πως η Μπάρτσα δεν ήταν ποτέ αξεσουάρ. κι εκείνες τις χρονιές τι βλέπαμε;;; Δε μιλάω για αποτελέσματα εκείνοι — μιλάω για εκείνο το πράγμα που έκανε τις μανάδες να στέκουν στους δρόμους σα να περίμεναν έναν ήλιο να ανατείλει όχι στον ουρανό αλλά στη Λεωφόρο. Αυτή η ομάδα είχε κάτι σαν μυστικό κλειδί μέσα της, κάτι που δεν χρειαζόταν νούμερα ούτε τίτλους· αρκούσε να την κοιτάξεις εκείνον τον Οκτώβριο του Νοτιέρο και να καταλάβεις πως ο κόσμος σταματούσε επειδή είχε βρει το σωστό ρυθμό. τώρα όμως βλέπω αυτούς τους τύπους με τις φανέλες κρεμασμένες σα βιτρίνες στις φωτογραφίες — σα να αγοράζουν ένα τμήμα ιστορίας από το Amazon την ώρα που εγώ ακόμα θυμάμαι πως εκείνες οι φανέλες ήταν η ίδια η ζωή των ανθρώπων που τις φορούσαν. Δεν πειράζει αν αυτοί λένε πως η ομάδα άλλαξε· εμένα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο εκείνο μου έδωσε μια αίσθηση πως το ποδόσφαιρο δεν ήταν ζήτημα κατοχής· ήταν ζήτημα πως ένας γκολ μπορούσε να κάνει την πόλη σου σπίτι σου — όχι μουσειακό κατάστημα. κι όσοι λένε πως αυτοί οι Ατλέτικ ήταν κατασκευασμένα γεράκια τότε ας θυμούνται: αυτοί έκαναν το γήπεδο σπίτι τους, αυτοί έκαναν τις κερκίδες οικογένεια, αυτοί έκαναν την ομάδα σα ζωντανή ροή αίματος μέσα στην πόλη. σήμερα όμως;;; Αυτοί είναι επισκέπτες μιας ιστορίας που δεν βιώνουν πια — γίνανε σουβενίρ για τους τοίχους του Instagram. και τώρα αυτοί βγάζουν γκράφιτι σα να πουλάνε εισιτήριο για θέατρο;;; Μα τι άλλο έπρεπε να κάνουμε;;; Να περιμένουμε τον ουρανό χωρίς αστέρια σα μουσειακή έκθεση;;; Οτιδήποτε αξιώνεται στη ζωή γίνεται από εκείνον τον κόσμο εκείνον που φορά τις φανέλες όχι σα περισυλλογή αλλά σα ανάγκη — σα κάτι που χτυπάει στις φλέβες του χρόνου. κι εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη ακόμα τον περιμένω, εκείνον που κάνει τις μανάδες να δακρύζουν όχι επειδή είναι παλιά φανέλα αλλά επειδή εκείνη η εποχή ήταν η μόνη φορά που η Μπάρτσα δεν ήταν ομάδα· ήταν οικογένεια. τέλος πάντως, θα δούμε

Πάω πέντε χρόνια πίσω — όχι με αριθμούς στο μυαλό, αλλά σαν κάποιος που ξύπνησε από έναν πολύωρο καυγά στο τριγύρισμα. Οκτώβριος του 2017, Νοτιέρο, τρία λεπτά πριν την έναρξη. Στο πάνω τμήμα των Ατλέτικ, στέκομαι με μια φανέλα τόσο παλιά που το κίτρινο είχε γίνει σα βούρκος — τη φοράγα ο ίδιος μου ο παππούς εκείνον τον χειμώνα του 1998 επειδή την είχε φορέσει ο Γκουαρδιόλα στους τελικούς των νικών. Δεν είναι αξεσουάρ εκείνο εκείνο το πράγμα· είναι η προσωπική υπογραφή ενός ανθρώπου που έκανε τους γύρους της πόλης όσοι έκανα εγώ σήμερα στον Πειραιά: φορώντας την κάθε φορά που η ομάδα έπαιζε σα να ήταν κομμάτι του σώματός του. Κι εκείνο το βράδυ συνέβαινε κάτι άλλο πέρα από τους αριθμούς. Οι δύο ομάδες εμφανίζονται, κι οι Ατλέτικ εκείνοι — αυτοί οι ίδιοι που σήμερα βγάζουν φωτογραφίες στις Κυκλάδες με τις φανέλες τους σαν νάταν στο μουσείο της ίδιας τους της ιστορίας — στάθηκαν στη μέση του γηπέδου σα στρατιώτες πριν από μάχη. Δεν είχαν νουμεραστεί ακόμα κανονικά· είχαν μέσα τους κάτι άλλο. Την προηγούμενη ημέρα είχαμε δει τον Μέσι να σκοράρει εκείνον τον τερματοφύλακα σα να ήταν τρίτος αμυντικός, κι εκείνοι δεν γελούσαν ούτε έκανε κανείς βιτρίνες. Απλά στέκονταν σιωπηλοί σα να περίμεναν μία στιγμή που δεν είχε όνομα ακόμα· μια στιγμή σα εκείνον τον Σεπτέμβρη που λένε όλοι πως ακόμη υπάρχει και κανείς δε μπορεί να τον αγοράσει σταAmazon. Τώρα, βέβαια, υπάρχουν αυτοί στις σήραγγες με τα κινητά στραμμένα σα πιστολιές στην ιστορία τους. Θυμάμαι πριν από δύο εβδομάδες είδα έναν τύπο που φορούσε μία από εκείνες τις φανέλες σα νάταν μεταμφίεση για κάποιου είδους ψυχαγωγία στις αρχές του χρόνου. Σταμάτησα γιατί μου θύμισε εκείνον τον Σεπτέμβρη όπου η ομάδα έπαιζε σα να είχε βρει τον σωστό κουμπί της ευτυχίας — όχι μόνο επειδή κέρδιζε, αλλά επειδή έκανε τον κόσμο γύρω της σπίτι. Εκείνος ο τύπος εκεί όμως εκείνος δεν είδε τίποτα εκείνον τον Οκτώβριο· εκείνος βγάζει selfie σα να είχε βρει ένα κορυφαίο deal σουβενίρ στο ΤourMontparnasse. Μα δεν ήταν ποτέ εκείνοι οι Ατλέτικ φανέλες εκείνες μέσα στο γήπεδο — ήταν η ίδια η ομάδα που έκανε τις μανάδες μας να δακρύζουν όταν περνούσε από τη Λεωφόρο επειδή εκείνον τον Σεπτέμβρη είχε κάτι μέσα της που δεν χωρούσε στις αποθήκες του Instagram. Κι αυτοί σήμερα;;; Αυτοί γίνεται αυτό που λένε οι ίδιοι όταν βλέπουν κάτι τιποτένιο να θυμούνται τις εποχές εκείνες: κάνουν αυτοσχεδιασμούς σα εκείνοι που είχαν βγάλει την ομάδα εκτός ζωντανής ιστορίας, σα να φορούν μία βιτρίνα της ψυχής τους σα μπουκάλι κρασί από το 2015 γιατί κάποιος τους είπε πως τότε ήταν όλα καλύτερα. Εγώ εκείνο το Νοτιέρο δεν είδα μόνο τρεις γκολ μέσα στο γήπεδο — είδα έναν κόσμο εκείνον που έκανε το ποδόσφαιρο μεγαλύτερο από τη νίκη και τον τίτλο. Γιατί όταν λέω "Barça", δεν εννοώ μία ομάδα· εννοώ εκείνον τον Σεπτέμβρη όπου οι άνθρωποι στέκονταν σιωπηλοί σα να περίμεναν ένα φάντασμα εκείνον που ζούσε στις φλέβες τους. Και όσοι σήμερα φοράνε εκείνες τις φανέλες σα νάταν μετάλλιο πολέμου βγαλμένο από έναν φωτογραφικό σάκο του παρελθόντος… εκείνοι δεν κατάλαβαν ποτέ πως η Μπάρτσα δεν ήταν ζήτημα κατοχής· ήταν ζήτημα πως ένα πράγμα όσο ζει μέσα σου, δε χρειάζεται ν’ αγοράσεις εισιτήριο γι’ αυτό στα social media. Κι όσοι βγάζουν γκράφιτι στις σήραγγες σα νάταν κάτι αυτόματα στην ψυχή… εκείνοι λένε ψέματα στον εαυτό τους. Γιατί εκείνος ο ουρανός χωρίς αστέρια εκείνος δεν βρίσκεται στις φωτογραφίες· βρίσκεται μέσα στους ανθρώπους που ακόμα θυμούνται πως η ομάδα εκείνες τις χρονιές δεν ήταν τίποτα άλλο από μία μεγάλη οικογένεια που έκανε τους δρόμους της πόλης σπίτι. Και όσοι έχουν πλέον μετατρέψει την ιστορία σουβενίρ… εκείνοι χάνουν τον ουρανό εκείνον όχι επειδή αυτός χάθηκε, αλλά επειδή αυτοί δεν θέλουν πια ν’ ανοίξουν τα μάτια τους.