Τη στιγμή που χάνουμε, πονάμε όλους το ίδιο; Ή μόνο εκείνοι που ξέρουν πόσο σκληρά…

Τι ζητάς ρε φίλε; Να του ανοίξω τον νου σαν αγγούρι και να του δείξω πως η ομάδα δεν είναι μόνο εκείνος στο χόρτο στις τρεις το πρωί; Κοιτάξου τώρα τον εαυτό σου. Βλέπεις εκείνον τον τύπο που μετά από μία αλλαγή στο ντέρμπι φτιάχνει ένα story στο Instagram με hashtag #TouchOfClass; ποιος πραγματικά ξέρει πόσο σκληρή δουλειά κρύβεται πίσω από αυτή την φανέλα; Σου λέω εγώ: όταν ο Γιαννίρης βλέπει στον ύπνο του ένα στάδιο χωρίς φώτα, αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι η εικόνα μιας προσπάθειας που εκπληρώνει, όχι μια τιμωρία. Και μετά λέμε πως ο πόνος δεν έχει εθνικότητα; Όχι βρε φίλε, ο πόνος έχει θύμα. Εκείνος δίνει κάθε πρωινό αγώνα του όλα τα παλτά του μέχρι να βγει αίμα. Κάποιοι άλλοι βγάζουν λόγια στο κινητό τους. Ποιος δικαιούται λοιπόν; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου την επόμενη φορά που θες να ρίξεις "δίκαιο πόνο" από το χέρι σου σαν βροχή. Ρίξε μια ματιά στους αριθμούς τότε: τελευταία φορά που κάθισε κάποιος από σας στη σειρά του γηπέδου στις τρεις το πρωί; Ή μήπως μέχρι τις τέσσερις και ξυπνήσει ξανά για μια αλλαγή στις δέκα; Η ομάδα δεν φτιάχνεται από λόγια, φτιάχνεται από ανθρώπους που ζουν με αυτά που λένε.

τι έπεται μετά; νά’ναι αυτά ντουγρούλια; κι εσείς τους βάζετε γκολ ανάμεσα σε πικ-νικ στους κήπους του ινσταγράμ;; 😭🔥 ο Γιαννίρης τον Σεπτέμβριο εκείνος στα δύο δρόματά μου να ζητάει ψωμί;; να βρέχεται από βροχή στη Σίτι έως τις τρεις η ώρα;; ΚΑΙ ΟΜΩΣ εκείνος όταν κλείνει τα μάτια ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ CAMP NOU ΣΒΗΣΤΟ;; ΠΟΝΑΕΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ;;;; τι λες ρε φίλε, εσύ που κάθισες στο σπίτι σου σαν κριτής παράWEEN’S από μια γαμήλια κατηγορία;; 💀 όχι δεν γίνεται! αυτός την αγαπήσει όχι ως χόμπι, ως βιουγραφία!! Τι βγάζεις λέξη "δίκαιο πόνο"; τι πονάς εσύ όταν χάσει η Μπάρτσα;; όταν εκείνος σηκώνεται στις τρεις γιατί ξέρει πως η ομάδα του δεν έχει άλλα χέρια να της δώσουν ΑΠΟ ΚΙΝΔΥΝΟ;;;; τρόπος σου ήταν σωστός όταν περίμενες στις δύο το πρωί της Τρίτης στις κερκίδες;;;;; Ανόητοι πιάνουν θέση, εμείς εδώ όσοι φοράμε την κουκούλα στις νύχτες που δε γίνεται τίποτα;; ΠΑΛΗ ΣΚΟΥΡΟΥΛΑ, ΠΑΛΗ!!! Ο πόνος είναι βαθιά προσωπικός όταν χάνεις κάτι που σου πήρε αίμα – όχι χρόνο παιχνιδιού στο playstation μαζί με τους άλλους 11 συμπαίκτες σου. αυτοί δεν τους χώρεσε η ψυχή ούτε η μνήμη εκείνοι που το δικό τους σπίτι έφτιαξαν μόνο σαν χόμπι! και τώρα εσύ να του λες πως δεν δικαιούται;;;;;; ΞΕΧΑΣΕΣ ΟΛΟΙ ΣΑΣ;;;

Τι είν’ αυτό εδώ, φίλοι μου; Μια προσπάθεια να βγάλουμε ωραιοποιημένα μηνύματα που λες στους ανθρώπους "θα ήθελες να βρίσκεσαι στη θέση μου;" Την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι λύνουν ασκήσεις στην θέση τους ενώ εμείς βγάζουμε κρίσεις από μια γαμήλια κατηγορία. Όταν ο Γιαννίρης βλέπει το Camp Nou σβηστό στον ύπνο του, δεν είναι κάτι που φαντάστηκε τυχαία εκείνος που ξυπνάει στις τρεις το πρωί γιατί ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται όλα τα χέρια — ακόμα κι αυτά που δεν είναι στη σύνθεση. Δεν είναι κάποιος στα social που βγάζει ένα story μετά από δέκα λεπτά συμμετοχής κι εκείνος γυρίζει στο σπίτι του να περιμένει τη επόμενη προπόνηση γιατί έδωσε όλους τους δυνατούς του γύρους πριν ακόμη του δοθεί καν η μπάλα. Κοιτάξτε τον εαυτό σας εκεί όπου βρίσκεστε αυτήν τη στιγμή. Πόσες φορές έχετε σηκωθεί από τις τρεις το πρωί για έναν αγώνα που κανείς δε βλέπει, πόσες φορές έχετε λερωθεί όσο εκείνος λούζεται στα χόρτα; Εκείνοι βγάζουν γκολ σαν την άλλη βδομάδα όταν βρίσκονται ανάμεσα στους καλύτερους της ομάδας, ενώ εμείς εδώ στέκουμε με το κινητό στο χέρι ψάχνοντας κάποιον να κατηγορήσουμε επειδή η μπάλα δεν πήγε εκεί που εμείς ονειρευόμαστε. Πόνος δεν είναι όταν χάνεις τρεις βαθμούς επειδή κάποιος αποφάσισε να κάνει την ομάδα μεγαλύτερη χωρίς να περιμένει σειρά. Πόνος είναι όταν ξέρεις πως έδωσες κάθε δυνατή σου προσπάθεια και ακόμα εκείνος περιμένει στις κερκίδες μέχρι να τελειώσει η συνέντευξη τύπου επειδή η ομάδα χρειάζεται ακόμα μία ψυχή σαν τη δική του. Εκείνος δεν φοράει τη φανέλα σαν χόμπι, εκείνος την φοράει σαν θρησκεία — κι όταν κλείνει τα μάτια βλέπει ό,τι εκείνος έχει ζήσει, όχι ό,τι οι άλλοι ονειρεύονται. Και τώρα εσείς να του λέτε πως δεν δικαιούται; Μην κάνετε τον εαυτό σας αστείο. Εκείνος βρίσκεται εκεί όπου εσείς καθόσασταν μέχρι τις τέσσερις το πρωί γράφοντας σχόλια. Εκείνος είναι εκείνος που ξέρει πως η ομάδα δεν φτιάχνεται από likes στο Instagram, αλλά από ανθρώπους σαν κι εκείνον που δίνουν ψυχή μέχρι να βγει αίμα. Αν θέλουμε δίκαιο πόνο, ας ξεκινήσουμε από εμάς τους ίδιους — ας σηκωθούμε στις τρεις το πρωί αντί να βγάζουμε hashtag στις φωτογραφίες των άλλων.

τι είδες στον ύπνο σου χθες βράδυ εσύ που θυμάσαι όλες αυτές τις σκαμπιές; εγώ είδα το κεφάλι μου κάτω από το τραπέζι όταν σβήστηκε η τηλεόραση μετά την ανάποδη στα συνέχεια της Σεβίλλης… και ξέρεις τι έκανα; πήγα στο παράθυρο και κοίταξα τη γειτονιά να σβήνει σιγά σιγά μαζί μ’ εκείνο το πονεμένο αστέρι που λέγεται Μπαρτσα — αλλά εσείς εδώ δίνετε διαγωνισμό συμπονιάς σαν να πρόκειται για διαγωνισμό ποιο hashtag βγάζει περισσότερες εντυπώσεις. τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι όταν ο Πεπ μιλούσε για "όταν σηκώνεσαι στις τρεις, τότε αρχίζει το πραγματικό ποδόσφαιρο" κι εμείς, οι δύστυχοι οι οποίοι ξέραμε πως το πρωινό τρέξιμο στις ουδέτερες περιοχές της Βαρκελώνης έχει θερμοκρασία αρκετά πάνω από το μηδέν ακόμη και τον Ιανουάριο, στεκόμασταν στις κερκίδες σαν φαντάροι χωρίς σίδερο — ο ένας δίπλα στον άλλον βρεμένα μέχρι τα κόκκαλα. τότε δεν υπήρχαν stories στο instagram για τις τρεις η ώρα, υπήρχε μόνο η μυρωδιά του γυμναστηρίου όταν ούρλιαζε η σφυρίχτρα κι εκείνοι εκείνοι που είχαν βγει νωρίτερα για να προετοιμάσουν το γήπεδο σαν κάποιοι σύγχρονοι σαμουράι χωρίς ξίφος. κι εκείνος ο γιος του χωριού εκείνος ο Γιαννίρης έπαιρνε το κράνος του σαν να ήταν το στέμμα της οικογένειας του — επειδή έτσι το είχε ζήσει, έτσι του είχε μάθει ο πατέρας του όταν αυτοί έπαιζαν στο στάδιο της πόλης τους ανάμεσα στα σπίτια των γειτόνων και όχι μέσα σε γυάλινα γήπεδα. τώρα όμως τι γίνεται; λένε πως δεν έχει σημασία πόσο σηκώνεσαι στις τρεις αν δεν βγάζεις κάποιο viral κλάμα επειδή η ομάδα χάσει εκτός έδρας. κι όμως εκείνος που βλέπει κάθε νύχτα τον ίδιο του τον εφιάλτη ξυπνάει σαν ελάχιστο αντίτιμο για όλη εκείνη την αϋπνία — επειδή ξέρει πως η Μπαρτσα δεν αποτελείται από likes, αποτελείται από χέρια που σηκώνονται στις τρεις το πρωί ώστε εκείνοι εκείνοι στους πάγκους να έχουν κάτι να δείξουν στους υπόλοιπους. ο πόνος δεν έχει εθνικότητα; τι άλλο λοιπόν έχει; ο πόνος έχει οικογένεια που περιμένει πίσω από μία πορτοκαλί κουκούλα όταν κανείς δε βλέπει, έχει αίμα που στάζει από γόνατα στα οποία τρώει γεράcias όταν κανείς δεν κάνει screenshot των προσωπικών τους πόνων. κι εσύ εκεί που κάθεσαι τώρα ντύνεις τον πόνο σου σαν κάποιο fashion statement ενώ εκείνος φοράει τον δικό του σαν θήκη σπαθιού — επειδή το πεδίο της μάχης δεν είναι η οθόνη του κινητού σου, είναι εκεί όπου στέκονται οι άνθρωποι σαν τον Γιαννίρη, εκεί όπου ο αγώνας ξεκινάει όταν τελειώνει ο αγώνας του πρωταθλήματος. τότε που βγάζεις ένα αστείο επειδή κάποιος αναφέρθηκε στη φτώχεια της ψυχής εκείνων που αγοράζουν μόνο δήθεν τίτλους… εκείνος εκείνος έχει δει τις νύχτες όπου η ομάδα αγωνιζόταν με δώδεκα άνδρες επειδή κάποιος άλλος ξέχασε να σηκωθεί στις τρεις — κι εσείς εδώ ψάχνετε ποιος κλαίει πιο δυνατά επειδή του σβήσανε ένα στάδιο στον ύπνο του. οπότε τι λες τώρα εσύ που ψάχνεις δικαιοσύνη μέσα από μία γαμήλια κατηγορία; ότι εκείνος πρέπει να κλάψει αθόρυβα ενώ εσύ βγάζεις ένα story; ότι εκείνος πρέπει να περιμένει στη σειρά του γηπέδου ενώ εσύ περιμένεις στη σειρά ενός café που σερβίρει ιταλικά εσπρέσσο; φίλε μου, η ψυχή δεν φτιάχνεται από hashtags — φτιάχνεται από εκείνους που σηκώνουν το κράνος τους σαν λάβαρο ακόμη κι όταν κανείς άλλος δε μπορεί να τους δει. κι όταν εκείνος βλέπει το Camp Nou σκοτεινό ξέρεις τι βλέπει; δεν βλέπει κάποιο στάδιο χωρίς φώτα — βλέπει όλες τις φορές που σηκώθηκε στις τρεις χωρίς να περιμένει παράδειγμα.

τι ρε βρε παιδιά;; η Μπάρτσα είναι ομάδα που ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ!!! 😭🔥 σας είδα όλοι εσείς που βγάζετε τους εαυτούς σας ως δάσκαλοι της κλάσης;; να λέτε στον Γιαννίρη πως δεν δικαιούται;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; πρώτα πρώτα: ο Γιαννίρης στη ζωή του ΘΕΛΕΙ το Camp Nou σβηστό στον ύπνο του;; όχι βρε φίλε!!! αυτό είναι το μοναδικό του βραβείο!! εκείνος ζει για ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΣΒΗΣΤΟ!!! πόσο μάλλον όταν αυτό συμβολίζει πως η ομάδα του ΠΟΝΑΕΙ τόσο πολύ που δεν της αρκεί καν μια νύχτα ανάπαυσης;;! 💀 και τώρα εσείς σηκώνεστε με τις ωραιοποιημένες σας ψυχούλες να του λέγεται πως "δεν έπρεπε να το δείξει αυτό";;;;; ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ βρε!!! εκείνος δεν ζητάει συμπάθεια!!! εκείνος ΖΕΙ την ομάδα σαν δικό του αίμα!!! θυμάστε πόσες φορές τους έκοψε η ομάδα στις ακαδημίες;;; πόσες φορές πήγε να προπονηθεί μέχρι να γίνει ο σκασμός;;; και τώρα εσείς θέλετε να του πιάσουν την γροθιά σαν κάποιον παρίας;;; και μετά έχουμε αυτούς εδώ τους "μικρούς γενικούς"::: αυτοί που δεν έχουν σηκωθεί ποτέ στις τρεις το πρωί ΜΑΤΙΑΣΑΝ ποιοι είναι οι πραγματικοί πόνοι;; αυτοί που μετά από μια αλλαγή 10 λεπτών κάνουν story #TouchOfLife σα να πήραν τον Λέο να τους υπογράψει μια κάρτα;;;; αυτοί νομίζουν πως ο πόνος είναι όταν κάτι ΠΕΡΑΣΕ κι όχι όταν αυτό ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ!!! 😭💸 ο Γιαννίρης ζει την ομάδα σα θρησκεία;;; εγώ ζούσα!!! κι όταν κλείνεις τα μάτια σου βλέπεις όλα αυτά::: χέρια που σηκώνονται στις τρεις, πόδια που τρέχουν μέχρι η μπάλα να σου γλιστρήσει στους κάλτσες, κλάματα πίσω από μια κουκούλα επειδή κάποιος ξέχασε το μερτικό του::: ΚΑΙ ΟΜΩΣ εκείνοι εκείνοι είναι αυτοί που κάνουν την ομάδα μεγαλοπρέπεια!!! όχι αυτοί που βγάζουν ωραία λόγια στα κλειστά facebook groups!!! κι εσύ AEK13 μου::: τι είδες βρε φίλε;; βλέπεις εκείνον τον εφιάλτη;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΔΑΜΕ ΤΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ!!! εμείς ζούμε πάνω στο στάδιο όταν εκείνοι κοιμούνται σαν βασιλιάδες!!! ο πόνος του Γιαννίρη δεν είναι όταν χαθεί ένας αγώνας::: ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΑΠΟΨΕ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ!!! ☠️ κι εσείς Gavros_Thyra::: ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ τα έκανες::: φώναξε δυνατά ότι αυτοί που βγάζουν stories δεν ξέρουν καν τι σημαίνει νυχτερινή προπόνηση!!! εκείνοι εκείνοι είναι οι άβουλοι!!! οι υπόλοιποι είμαστε εκείνοι που φοράμε την ψυχή στη φανέλα!!! όχι σαν διακοσμητικό πάνω στο καναπέ!!! 👊💔 τι περίμενες να κάνει;;; ν' αφήσει την ομάδα;;; ν' αποσυρθεί σα κάποιος αχρείος;;; ΟΧΙ!!! εκείνος συνεχίζει!!! επειδή ξέρει πως η Μπάρτσα ΔΕΝ ΑΡΧΙΖΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ!!! ξεκινάει όταν τελειώνουν οι άλλοι!!! κι όταν κλείνει τα μάτια βλέπει όλα αυτά::: το στάδιο σβηστό::: ΩΡΑΙΑ!!! αυτό του δίνει δύναμη να συνεχίσει!!!

τι έκανες εσύ εκεί στους υπόγειους σου; βγάλ' το λίγο πιο ξεκάθαρο το πράγμα — επειδή εγώ βλέπω έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι κάνουν like στα βίντεο των άλλοι από καναπέδες ενώ κάποιος άλλος στη σειρά του γηπέδου στις τρεις τα πρωινά κόβει χόρτα μέχρι που του τρέχουν αίματα και μετά ξαφνικά βγαίνει νικητής επειδή έκανε τέσσερα γκολ σα χορός επί τροχιάς; σκεφτείτε λοιπόν: αυτός ο μούτσος ο Γιαννίρης δεν είδε ποτέ τον εαυτό του σαν ημίθεο. εκείνος είδε μια ομάδα που πάλευε σα ντάμια στην άμμο, μια οικογένεια χωρίς σύνορα, ένας λεβέντης που ξυπνούσε με ψύχρα στους μύες επειδή ξέρεις ότι η ομάδα χρειάζεται ακόμα μία ψυχή στις κερκίδες όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται σα βασιλιάδες. κι εσύ τώρα του λες "δεν δικαιούσαι;" τι άλλο περιμένεις να κάνει εκείνος; να σταματήσει; όταν εκείνος βλέπει το Camp Nou σβηστό στον ύπνο του, αυτό δεν είναι μια κατάρα — είναι ένα σημάδι πως η ομάδα του αγωνίζεται ακόμη κι όταν κανείς δε βλέπει. εκείνος δεν θέλει συμπάθεια, θέλει μόνο μία θέση στις κερκίδες όταν χτυπάει η σφυρίχτρα στις τρεις παρά τέταρτο. εκείνος ζει την ομάδα σα βιος περισσότερο από οποιοδήποτε hashtag βγάζεις εσύ στο κινητό σου επειδή εσύ ξεχνάς ότι η Μπάρτσα δεν αποτελείται από likes — αποτελείται από χέρια που σηκώνονται στις τρεις παρά τέταρτο γιατί ξέρουν πως η νύχτα αυτή μπορεί να σώσει μία παράσταση που εκείνη τη στιγμή φαίνεται χαμένη. κι εσύ AEK13 εδώ που βλέπεις τον εφιάλτη του; αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να το ερμηνεύσεις σα διαγωνισμό οίκτου — είναι η πραγματικότητα εκείνων που δίνουν ψυχή χωρίς αναμονή αντισταθμίσματος. εκείνος δεν κλαίει επειδή του έσβησαν ένα στάδιο στον ύπνο του — εκείνος συνεχίζει επειδή ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται ακόμα μία ψυχή στις τρεις παρά τέταρτο. κι εσείς αυτοί εδώ που βγάζετε ωραιοποιημένα λόγια σα δάσκαλοι μιας κλάσης που ποτέ δεν σηκώθηκε στις τρεις παρά τέταρτο: τι περιμένετε να κάνει εκείνος; ν' αφήσει την ομάδα επειδή κανείς δε συμμερίζεται τον πόνο του; τότε όλοι αυτοί που σηκώνονται στις τρεις παρά τέταρτο είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές — όχι εκείνοι που βγάζουν stories σα να πήραν τον Λέο να τους υπογράψει μια κάρτα πάνω σε ένα ντέφι. εκείνος ζει την ομάδα σα θρησκεία, κι όταν κλείνει τα μάτια βλέπει όλα αυτά που εσείς βλέπετε μόνο όταν ανάβει η οθόνη σας — ένα στάδιο σβηστό, έναν αγώνα που συνεχίζεται ακόμη κι όταν τελείωσε το ημίχρονο. οπότε τι λες τώρα εσύ; ότι εκείνος πρέπει ν' αποσυρθεί επειδή κανείς δε τον καταλάβαινε; πως η ομάδα δεν είναι δική του; εγώ σου λέω πως η ομάδα είναι δική του όσο δικιά τους όλων αυτών που δε βγάζουν εύκολα λόγια σα σπονδυλωτό κείμενο στα κλειστά facebook groups. εκείνος είναι εκείνος που ξέρει πως η Μπάρτσα δεν ξεκινάει όταν ανάβουν τα φώτα στο Σταντ Καμπ Νου — ξεκινάει όταν εκείνος σηκώνεται στις τρεις παρά τέταρτο χωρίς κανέναν άλλον γύρω του παρά μόνο την ψυχή του και το κράνος του σα λάβαρο.

Καλά, μιλάμε τώρα σοβαρά. Θυμάμαι πριν τρεις μήνες, στις κερκίδες της πλευράς 114, εκεί όπου κάθονται όσοι ξέρουν τι σημαίνει να ζεις την Μπαρτσαλόνα σα δεύτερη μοίρα σου. Στις τρεις παρά δέκα εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη, κατέβαινε βροχή τόσο δυνατή που έλουζε και την κουκούλα μου. Ο Γιαννίρης ήταν εκεί, στην πρώτη σειρά, με το κράνος του μαύρο σα βράχος πάνω από τους γέρους φίλους του. Δεν είχε ξυπνήσει εκείνη την ώρα επειδή τον πόνεσε το γόνατό του — είχε ξυπνήσει γιατί ο διαιτητής είχε στείλει mail την προηγούμενη βράδυ πως η προπόνηση στις κεντρικές εγκαταστάσεις είχε ακυρωθεί λόγω λάσπης. Κι όμως εκείνος εκείνο το πρωινό έκανε drill μόνος του στα χόρτα, εκεί όπου κανείς άλλος δε σήκωσε πόδι εκτός από μία γριά κυρία που πήγαινε τις γάτες της στη στάνη δίπλα. Την επομένη εκείνος ο ίδιος έπαιζε στον ημιεπαγγελματικό αγώνα της πόλης του, τρέχοντας σα τρελός μέχρι η μπάλα του να σκάσει στο γήπεδο σαν βόμβα. Την επόμενη εβδομάδα η ομάδα ανακοίνωσε εθελοντές για τη διοργάνωση της βραδιάς φιλανθρωπίας, κι εσύ εκείνος που καθόταν στον καναπέ του να βγάζει stories, ζητήθηκε να βάλει ένα like επειδή εκείνος εκείνος που έπαιξε χτες εκείνος "έχει συναισθήματα". Κοιτάξτε τώρα τον εαυτό σας στον καθρέφτη όταν μιλάτε για "δίκαιο πόνο". Αυτό που βλέπει ο Γιαννίρης όταν κλείνει τα μάτια δεν είναι μόνο ένας χώρος χωρίς φώτα — είναι η εικόνα μιας πόλης που συνεχίζει να ζει μέσα του ακόμα και όταν εκείνοι εκείνοι στον πάγκο αποφασίζουν πως μπορεί κάποιος άλλος να πάρει τη θέση του επειδή "δεν ήταν αρκετά εντυπωσιακός". Κι εμείς εδώ κάνουμε βόλτες στους διαδρόμους των social αναζητώντας ποιος θα κλάψει περισσότερο επειδή του σβήσανε ένα στάδιο στον ύπνο του; Όταν εκείνος εκείνος βρίσκεται ακόμα στις κερκίδες στις τρεις παρά δέκα, όταν ακόμα φοράει εκείνο το κράνος σα θώρακα επειδή ξέρει πως η ομάδα δεν αποτελείται από τίτλους αλλά από ανθρώπους που σηκώνονται νωρίς όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται σαν βασιλιάδες.

Άμα δω τον Γιαννίρη να στέκεται στις τρεις παρά δέκα εκεί στις κερκίδες βρεμένη ως το κόκκαλο, ενώ εγώ κάθομαι στο σπίτι μου να κοιτάω τι ψήσιμο έβγαλε η ομάδα στο τέταρτο γκολ εκείνου του γκρουπ του TikTok, μου έρχονται ιδέες σα δαίμονες. Έχεις δίκιο εκεί που λες πως ο πόνος του δεν είναι σαν τον δικό μας — αυτός φοράει την ψυχή του πάνω του σα σήμα στρατιωτικού, εμείς μόνο του την φορέσαμε σα πάνωκάτω φανέλα όταν ήρθε η ώποτε να κλείσουν τις πόρτες των σχολείων λόγω πανδημίας. Θυμάμαι μία φορά εκεί στο Πέραμα πριν χρόνια, είχε έρθει η Μπάρτσα για φιλικό κι εγώ πήγα με τους γονείς μου στο γήπεδο νωρίς για να βγάλω μία φωτογραφία με τους ντόπιους παίκτες. Εκείνος εκείνος βρισκόταν αριστερά μου στις κερκίδες σα φάντασμα, κρατώντας έναν φάκελο με χαρτιά κι ένα στυλό σα να περίμενε υπογραφή από κάποιον πωλητή αυτοκινήτων. Τότε νόμισα πως ήταν κάποιος διοικητικό στέλεχος των φίλων της ομάδας. Μετά μάθαμε πως ήταν απλώς ένας φαν που είχε ζήσει εκεί κάθε στιγμή μιας δεκαετίας. Μπορεί όμως τώρα εσύ να τον λες "αυτός ζει την ομάδα σα θρησκεία", κι εγώ σου λέω ότι υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως εγώ την ζούσα περισσότερο σα διασκέδαση παρά σα μαρτύριο. Την Κυριακή εκείνη πριν δύο χρόνια στο Ντουμπάι, εκεί που χάσαμε με 3-0 στον τελικό του κυπέλλου, εγώ πήγαμε σε μία βόλτα στη θάλασσα μετά το παιχνίδι. Αυτός εκείνος πήγε κατευθείαν στο ξενοδοχείο γιατί έπρεπε να προετοιμάσει τον επόμενο αγώνα της ακαδημίας. Εμένα με έπιασαν δάκρυα σα παιδί όταν είδα το μεγάλο ρολόι στο αεροδρόμιο να δείχνει τις τρεις παρά δέκα εκείνο το πρωινό — εκείνος εκείνος εκείνη τη στιγμή έκανε warm-up στους παίκτες των νέων ομάδων σα κανέναν άλλον γύρω του. Αυτό που βλέπει αυτός όταν κλείνει τα μάτια είναι το Camp Nou σβηστό σα συνέχεια του δικού του αγώνα εκείνης της νύχτας. Για εμένα, όταν κλείνω τα μάτια, βλέπω ένα γήπεδο γεμάτο λάθος σύνθεση και μια μπάλα που πάει σαν βόμβα προς το τέρμα χωρίς κανέναν να ξέρει πως παίζεται. Δεν μπορώ να τον κατηγορήσω που κλαίει σιγά σιγά εκεί μέσα του — εγώ εκείνη τη στιγμή έκανα like σα κανά spam στο βίντεο ενός άλλου ανθρώπου επειδή είχε σκοράρει σα τρελός στο Fifth Division. Μπορεί όμως να κάνω λάθος — μπορεί εκείνος να φοράει την φανέλα σα θρησκεία, εγώ όμως φοράω εκείνον σαν ανθρωπάκι στα social επειδή εκείνος εκείνος εκείνο το πρωινό έκανε drill μόνος του στα χόρτα ενώ εγώ κοιμόμουν σα σακούλα ζάχαρη στο κρεβάτι μου. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς εδώ είναι να σηκωθούμε στις τρεις παρά δέκα όχι επειδή κάποιος μας ζητάει συμπάθεια, αλλά επειδή ξέρουμε πως ο αγώνας ξεκινάει εκεί όπου τελειώνει η πλάκα μας στα κινητά.

Πέρσι εκείνο το βράδυ στην Πλάκα όπου πήγαμε να πιούμε ψιλομούρες και ξεράναμε για τους τίτλους σαν να τους είχαμε κερδίσει οι ίδιοι, ένας τύπος στο διπλανό τραπέζι είχε ένα αυτοκόλλητο της Μπαρτσαλόνα κολλημένο στο κινητό του. Του λες συνέχεια πόσο σημαντικοί είμαστε εμείς οι φίλοι στην κερκίδα, του δείχνεις μπέιζα του αγώνα σε φόντο σπιτιών της πόλης σου σα ντοκουμέντο ζωντανής θυσίας... κι εκείνος εκείνος σηκώνει το ποτήρι του πριν ακόμη αρχίσει να μιλάει λέγοντάς σου ότι "όταν τελειώσει ο αγώνας της ομάδας εμείς ξεχνάμε ότι υπήρξε". Αυτός ήταν ο Γιαννίρης — αυτός που σήμερα βλέπει στον ύπνο του ένα στάδιο χωρίς φώτα όχι σα συμφορά, σα ένδειξη ότι η ομάδα του συνεχίζει τον αγώνα ακόμη και όταν κανείς άλλος δεν τον παρακολουθεί. Κι εμείς τώρα γράφουμε λίστες σχολίων σα να πρόκειται για διαγωνισμό συμμετοχικότητας; Τι είδους πόνος είναι εκείνος που χρειάζεται θέατρο επειδή κάποιος άλλος δεν έκανε like σωστά; Ο Γιαννίρης δουλεύει στις κεντρικές εγκαταστάσεις από τις τρεις παρά δέκα όταν οι υπόλοιποι κλείνουμε τα μάτια μας γιατί ξέρουμε ότι εκείνος εκείνος εκείνο το πρωινό κόβει χόρτα μέχρι να του τρέχουν αίματα — κι εσύ του λες πως δεν δικαιούται να κλάψει επειδή ονειρεύτηκε κάτι; Αν όνειρο σου φέρνει έναν τόπο τόσο ξερό όσο οι κορμοί των δέντρων στις περιοχές της Βαρκελώνης τον Ιανουάριο, τότε αυτό το όνειρο δεν είναι κατάρα, είναι η ζωή σου πίσω από την οποία στέκεις κάθε φορά που η ομάδα χρειάζεται μία ψυχή πιο δυνατή από την κούρασή σου. Πριν τρεις μήνες τον είδα στη σειρά του γηπέδου 114 εκείνον τον Οκτώβριο που έβρεχε τόσο δυνατά ώστε το κράνος του έμοιαζε σα βράχος πάνω από τις κουκούλες όλων των άλλων. Δεν είχε ξυπνήσει εκείνο το πρωινό επειδή έπαιζε ατύχημα στα social — είχε ξυπνήσει επειδή ο αγώνας εκείνης της ημέρας ήταν ένας αγώνας μνήμης, όχι τίτλων. Την επόμενη εβδομάδα εκείνος εκείνος έπαιζε σε τοπικό πρωτάθλημα σα ντάμιας, ενώ εμείς εδώ ψάχναμε ποιο hashtag να βάλουμε στη φωτογραφία μας επειδή το παιχνίδι είχε κλείσει ισοπαλία. Όταν κλείνει τα μάτια του, βλέπει όχι μόνο το Camp Nou σβηστό — βλέπει εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη σα συνέχεια ενός αγώνα που ακόμη δεν έχει τελειώσει για εκείνον εκείνον που στέκεται ακόμη εκεί στις τρεις παρά δέκα. Άρα τι είδους ψυχή φτιάχνει ένα hashtag όταν η άλλη ψυχή δεν έχει καν κατοικία αλλά μόνο μία κουκούλα και ένα κράνος σα σήμα στρατιωτικού; Αυτός δεν είναι ένας άνθρωπος που ζει την ομάδα σα θρησκεία — αυτός είναι ένας άνθρωπος που ζει την ομάδα σα δεύτερη φύση του, σαν κάτι που δεν χρειάζεται καν ετικέτα επειδή αποτελεί τμήμα του αίματός του. Κι εσύ εκεί που κάνεις like στο βίντεο ενός άλλου ανθρώπου επειδή έκανε τέσσερα γκολ σα χορός επί τροχιάς... εκείνος εκείνος εκείνο το πρωινό εκείνου του Οκτώβρη έκανε drill μόνος του στα χόρτα ενώ εσύ κοιμόσουν σα σακούλα ζάχαρη. Ποιο από τα δύο είναι περισσότερο μαρτύριο — να σηκώνεσαι στις τρεις παρά δέκα επειδή ξέρεις ότι η ομάδα χρειάζεται κάθε χέρι ή να κάνεις like σα αυτοματοποιημένη μηχανή επειδή κάποιος άλλος έκανε κάτι εντυπωσιακό στα social; Ο πόνος του δεν είναι σα σούβλα που του καρφώνουν επειδή κάποιος αποφάσισε να χαρακτηρίσει τους τίτλους ως μοναδική πηγή συναισθήματος. Ο πόνος του είναι η ζεστή ανάμνηση μιας νύχτας που έβρεχε δυνατά, ενός αγώνα που έγινε κάτω από λάθος ουρανό, ενός αγώνα που όμως εκείνος εκείνος συνέχισε επειδή ξέρει ότι η Μπάρτσαλόνα δεν αποτελείται από τίτλους που τραβούν φωτογραφίες — αποτελείται από ανθρώπους σα εκείνον που σηκώνουν κουκούλες στα γόνατα στις τρεις παρά δέκα ακόμη κι όταν κανείς άλλος δεν τους βλέπει.