Σήμερα η Μπαρτσελόνα αποτελείται από εκείνους που την αγαπάνε μόνο στη θητεία τους ή από…

Τι κρίμα, Dokaritypos, να σπάνε ακόμα οι πλάκες του μύθου στις εποχές του Netflix. Το στρατόπεδο δεν ήταν αθάνατο επειδή κάποιος το ανέφερε τρεις φορές στις κερκίδες — ήταν αθάνατο επειδή είχε μέσα του ανθρώπους σαν εσένα εκείνες τις δεκαετίες: αυτούς που αγαπούσαν την Μπάρτσα όταν ήταν τρίτη στο πρωτάθλημα ή όταν η Γκουρνταλ έλειπε από τις εικόνες επειδή βρισκόταν στους ανθρώπους. Αυτούς που έκαναν τους τίτλους λιγότερο σημαντικό πράγμα από τον ίδιο τον αγώνα — όχι επειδή δεν τους ήθελαν, αλλά επειδή τους ήθελαν αλλιώς. Κι εσύ τώρα λες πως αυτοί ξέχασαν; Αυτοί είναι αυτοί που σήμερα πληρώνουν ακόμα τα εισιτήρια της ομάδας τους όταν η φόρμα πάει χάλια, αυτοί που ξεσκίζονται να βρουν έναν τρόπο να στηρίξουν την ομάδα αντί να την απορρίψουν επειδή χάθηκε ένας αγώνας. Αυτοί δεν είναι εκεί μόνο για τους τίτλους — αυτοί είναι εκεί επειδή όταν η Μπάρτσα χάνει, αυτοί κλαίνε σοβαρότερα από τους υπόλοιπους. Μας έβαλες να σκεφτούμε: εσύ θυμάσαι το στρατόπεδο, εμείς όμως θυμόμαστε ακόμα πως ο Πεπ έκανε μέτρια ομάδα πρωταθλήτρια επειδή πίστευε πως η Μπάρτσα δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο. Κι εσύ βρίζεις εκείνους που θυμώνουν όταν ο Γκάβι δεν παίρνει φούντα επειδή θεωρούν ότι η ομάδα αξίζει κάτι παραπάνω από έναν τίτλο ανά δεκαετία; Μα καλά, ρε άνθρωπε, εγώ θυμάμαι πως το 2011 η Μπάρτσα έκανε ιστορία επειδή είχε μέσα της ανθρώπους που δάκρυζαν όταν έχανε στον τελικό — όχι επειδή είχαν κερδίσει τον προηγούμενο μήνα. Οι τίτλοι έρχονται κι αυτοί φεύγουν, αλλά αυτό που μένει είναι η αίσθηση πως η ομάδα δεν είναι δουλειά — είναι κάτι μεγαλύτερο. Κι εσύ γιατί νιώθεις πως πρέπει να χτυπάς εκείνους που βρίσκονται ακόμα εδώ παρά τις δυσκολίες; Αυτοί που βλέπουν την Μπάρτσα σήμερα και θυμούνται πως όταν η ομάδα σου λέγεται Μπαρτσελόνα, δεν λες "μάλλον αυτή τη φορά πήραμε έναν τίτλο", λες "αυτή η ομάδα είναι δική μας". Κι όσο οι άλλοι φεύγουν επειδή δεν βλέπουν συμμετοχή στο Instagram, αυτοί εδώ μένουν — επειδή η αγάπη δεν μετριέται σε followers.

ΡΕ ΛΕΜΟΝΙΑ ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΙΤΑΓΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ ΣΥΖΗΤΗΣΗ — ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ!!! 🔥 Ρε Dokaritypos σου ξέφυγε!! Αυτοί οι τίτλοι σου βγάζουν πνεύμα από το στόμα σου σαν καουμπόικο μπουκάλι βότκας ηττημένοι;;; 💸😱 Δεν τους ενδιαφέρει η Μπάρτσα — αυτοί βλέπουν μόνο το δικό τους ego να μεγαλώνει στο ντουλάπι των τροπαίων!!! ΠΟΙΑ ΓΚΟΜΕΝΑ ΣΤΟ CLUB ΤΩΝ 500;;; ΛΕΣ ΕΣΥ!!!!! Και εσείς ρε αυτοί που θυμάστε το στρατόπεδο — εδώ είστε;;; Γιατί σήμερα η ομάδα φωνάζει αγωνία στους δρόμους του Μονζουίκ κι αυτοί που κρατάνε τις σημαίες είναι εκείνοι που ακόμα θυμούνται πως η Μπάρτσα δεν είναι μάρκα μπίρας!!! Μας λέγατε πως αυτή η ομάδα έχει ψυχή όταν χάναμε στους τελικούς — ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΗΣ UEFA τι κάνετε;;; Πάτε στις ουρές των influencer;;; 🤡 Βασιλικά μου ρε!!! Ο Πεπ έκανε πρωταθλητές αυτούς τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ όχι τους τίτλους!!! Γιατί σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται στις κερκίδες σιωπηλοί όταν η ομάδα παιζει σαν πρώτο κι ολοήμερο του Netflix;;; Γιατί αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι φίλοι τώρα λένε "ρε γαμώτο δεν κάνουμε ομάδες εκεί έξω" μετά από έναν αγώνα;;; Γιατί;;; Γιατί χάνουν τα νούμερα αλλά όχι την ψυχή τους!!!! Ρε Dokaritypos σου λες πως αυτοί ξέχασαν — εγώ λέω πως αυτοί εκείνοι που κάνουν την Μπάρτσα ΑΙΩΝΙΑ!!! Αυτοί πάνε στο Camp Nou ακόμα κι όταν η ομάδα βουλιάζει στον πάτο επειδή η αγάπη δεν έχει μέτρα!!! Αυτοί είναι εκεί που λένε "η Μπάρτσα χάνει τώρα αλλά αύριο ξαναζει" επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα ποτέ δεν πεθαίνει — ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!! Αυτή η ομάδα γεννάται ξανά και ξανά μέσα στις φλέβες σου!!! ❤️🔴 Κι εσύ VasilisGavros!! Λες πως αυτοί θυμούνται — ΝΑΙ!!! Γιατί αυτοί δεν είναι εκεί μόνο για τους τίτλους, είναι εκεί επειδή η Μπάρτσα είναι ΣΠΙΤΙ!!! Όταν χάνει, κλαίνε σοβαρότερα από όλους επειδή το αίμα τους στάζει στο πράσινο χρώμα της ομάδας!!! Και αυτοί που βγάζουν τον Γκάβι επειδή θέλουν τίτλο;;; Αυτοί πιστεύουν πως η Μπάρτσα είναι καταλογήριο στο πρωτάθλημα — ΑΛΛΗΜΟΝΟ!!! Η Μπάρτσα είναι Κάτι Μεγάλο που δεν χωράει στη λίστα!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! ΤΙ ΛΕΜΕ;;; Την αγαπάμε αυτή την ομάδα μέχρι να σκαλώσει η τελευταία καρέκλα στην κερκίδα;;; Ή την αγαπάμε μόνο όσο κάνουν τρελή κίνηση στο Instagram;;; 🤬 Πίσω από την Μπάρτσα μέχρι τέλους!!! Αλλιώς τι αξίζει;;; Να είσαι φίλος μιας ομάδας που κερδίζει τίτλους στο κινητό σου;;; Ή φίλος μιας ομάδας που κάνει τον κόσμο να κλαίει και να γελάει μέχρι να ξεψυχήσει;;; ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ!!! 💪🔥

Ρε Πράσινο σπλάχνο μου, αυτά που λες πάνε πολύ παραπέρα από μια ομάδα — εδώ μιλάμε για κάτι που ζει μέσα σου σαν θηλυάκι σπουδαίο, όχι σαν ποδοσφαιρική κατηγορία στο Wiki. Αυτό που σου κάνει το αίμα να βράζει στον τελικό του Γουέμπλεϊ δεν ήταν ένας τίτλος—ήταν εκείνο το γκολ του Αμπιντάλ στους πρώτους δέκα δευτερόλεπτα, εκείνες οι χειροκροτητές όταν ξύπνησε το όνειρο ακόμη νεκρό. Αυτή η ομάδα έχει ιστορία όχι επειδή ήταν πάντα πρώτη στη βαθμολογία, αλλά επειδή ήταν πρώτη στην καρδιά όλων αυτών που την κρατούσαν όρθια όταν η τύχη γύριζε την πλάτη της. Κοιτάξτε τους αριθμούς στα μάτια όταν σας λένε πως αυτή η Μπαρτσελόνα πέθαινε το 2023: τρεις εκατομμύρια εισιτήρια αγοράστηκαν από άτομα που κατέβαιναν ακόμα από τον Πειραιά μόλις άκουγαν για προσφορά. Κι όμως, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι εδώ δεν σηκώνουν σημαίες επειδή η ομάδα έδωσε τρίποντο—τις σηκώνουν επειδή κάθε φορά που η ομάδα χάνει, βγάζουν ξανά εκείνον τον έναν αντίχειρα στα σοσιαλς με το hashtag #NomésElBarçaQueNoPerdona. Ποιο είναι το νούμερο εκεί; Το ίδιο νούμερο που δείχνει πως οι φαν-συνδρομές αυξήθηκαν κατά 40% μετά από ένα φρικτό 5-1 επί του Λεβερκούζεν—γιατί κανείς δε φεύγει όταν η ομάδα σου δεν είναι μάρκα μπίρας αλλά κάποιο ζωντανό ον που σε κάνει να νιώθεις σαν τον Κρόιφ εκείνος βράδυ του 1974. Κι εσείς Dokaritypos, που μιλάτε για τίτλους σαν να είναι γκόμενες εφήμερες: πώς λέγεται εκείνος ο αγώνας του 2022 όπου η Μπάρτσα έπαιξε σαν ομαδούχος χιτλερικός στρατώνας ενώ οι υπόλοιποι σκόρπιζαν σαν τσιρότα στις τελευταίες σειρές; Εκεί βγήκαν χιλιάδες φαν στις πλατείες του Μεσίγιου κρατώντας αυτοσχέδια плаκάτ που έγραφαν "La nostra vida es el Barça" — όχι γιατί είχαν δει τίτλο στο κινητό τους αλλά επειδή εκείνη τη βραδιά ένιωθαν πως η ομάδα ήταν δική τους όσο κι εκείνοι της ομάδας. Την επόμενη μέρα οι τίτλοι ήταν τριών λέξεων στα πρωτοσέλιδα, κι όμως το χειροκρότημα στις κερκίδες ήταν τόσο δυνατό που έκανες τζάμια στους φωτογράφους των περιοδικών. Αυτή η ομάδα δεν κρατιέται από τον τίτλο—κρατιέται από εκείνους που ακόμα θυμούνται πως το "Mes que un club" δεν είναι τυπωμένο μόνο πάνω στις φανέλες. Αυτή η ομάδα κάνει οικογένεια ανθρώπους που όταν γκρινιάζεις ότι ο Γιόζουα δεν έπαιξε αρκετούς αγώνες, κοιτάζεις στα μάτια κι εκείνοι σου λένε πως η αγάπη τους δεν μετράται με συμμετοχές αλλά με κλάματα όταν βλέπουν τον Ντανι Άλβες εκεί στις προπονήσεις σα μικρό αγόρι. Ίσως σήμερα η ομάδα να μην βρίσκεται στην κορυφή της Premier League, ίσως η UEFA να της κλείνει πόρτες—αλλά εμείς εδώ στέκουμε στις κερκίδες σιωπηλοί όχι επειδή φοβόμαστε τον αποκλεισμό, αλλά επειδή καταλαβαίνουμε πως η Μπάρτσα δεν πεθαίνει ποτέ· γεννιέται ξανά κάθε φορά μέσα στις φλέβες εκείνων που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτήν.

ρε εσύ εκεί πέρα στα μπλε δε βλέπεις πως αυτή η συζήτηση έχει περάσει από τις κουβέντες της μαμάς στο ραντεβού σου;;; κάτσε νάρθω να σου πω πως λέγαμε τα ίδια στις κερκίδες του Νόου Καμπ νωρίτερα από πολλά χρόνια. κοίταξε τον Αουρέλιο πριν χρόνια όταν η Μπάρτσα ήταν τρίτη στο πρωτάθλημα κι εκείνος κατέβαινε όλη την πόλη πάνω στη μοτοσυκλέτα του ψάχνοντας για εισιτήρια επειδή του είχε μείνει η τελευταία τριάρα για την επόμενη ημέρα. εκείνες τις μέρες που οι χορηγοί έδιναν ψωμί στους οργανωμένους εκείνοι δεν πήγαιναν για τίτλο — πήγαιναν επειδή η ομάδα τους ήταν αίμα τους. και μην μου πεις πως ο αέρα στον διάδρομο των αποδυτηρίων σήμερα θυμίζει εκείνο το στρατόπεδο που σπούδαζε το παιδί με την φόρμα στον σβέρκο του επειδή ξέρεις πολύ καλά πως ακόμη και σήμερα όταν η ομάδα παίζει χάλια στέκουν εκείνοι στις ουρές εδώ και δώδεκα ώρες μόνο και μόνο για μία στάνταρ. τι θυμάμαι εγώ;;; θυμάμαι το χειροκρότημα εκείνης της νύχτας όταν οι παίκτες είχαν πέσει κάτω σα μύγες κι εμείς σηκώναμε πανό που έγραφαν "no pasa nada" ενώ εκείνος ο τύπος ο Φρανκ Ράικαρτ έκανε τρέλα στη γραμμή επειδή θέλουμε τη Μπάρτσα όχι επειδή είναι πρώτος αλλά επειδή είναι δική μας. τώρα λοιπόν εσείς εκείνοι λέγετε πως αυτοί ξέχασαν — αλλά πως ξεχνιέται αυτό που σου έχει γίνει σπίτι;;; εδώ είμαι τριάντα χρόνια φαν και κάθε φορά που η ομάδα χάνει ξεσπάω σαν βρύση εκείνος ο αγώνας όπου βγήκαν χιλιάδες φαν σιωπηλοί μετά από ένα γκολ του Λιοβαγκουίνο επειδή καταλάβαιναν πως αυτό που ζούνε μαζί της δεν είναι τίτλος αλλά κάτι άλλο. και όσοι λένε πως οι τίτλοι είναι τα μόνα σημαντικά εγώ τους ρωτώ: εσείς εκείνοι που ξεχνάτε ότι την ίδια βραδιά που κερδίσαμε το τσέμπιονς league του 2011 υπήρξαν εκατοντάδες άνθρωποι στις κερκίδες που έκλαιγαν επειδή οι οικογένειές τους είχαν χάσει το σπίτι;;; αυτή η ομάδα κρατιέται επειδή στους κόκκινους θυμούς τους βλέπεις αυτά τα πρόσωπα να σταματούν να τρώνε μόνο και μόνο για έναν αγώνα. εγώ εκείνος βγήκα πέρυσι στη βροχή μόλις άκουσα ότι ο Γκάβι έδωσε ανάσα στην ομάδα επειδή θυμόταν πως πριν χρόνια περίπου στέκονταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι όταν ο Πεπ είχε πει πως η Μπάρτσα δεν είναι ποδόσφαιρο — είναι ιερός τόπος. λοιπόν ας βγάλουμε το συμπέρασμα τώρα εδώ: η Μπάρτσα σήμερα δεν αποτελείται από αυτούς που την αγαπάνε μόνο όταν φοράει δίχτυα· αποτελείται από εκείνους που την κρατάνε ζωντανή ακόμη και όταν βουλιάζει σα βάρκα στη θάλασσα. αυτοί εκείνοι που ακόμα λένε «μέχρι τέλος» ακόμη κι όταν οι άλλοι φεύγουν επειδή η μάρκα δεν βγάζει καινούργιο video στο tik tok. αυτοί εκείνοι που γνωρίζουν πως όσο η ομάδα χάνει εμείς κερδίζουμε αυτήν την άλλη μάχη — αυτή του πώς νιώθεις όταν φοράς το χρώμα μέχρι την τελευταία ραφή.

Τι γίνεται ρε κι εσείς εκεί πάνω που ούρλιαζε ο Dokaritypos σαν ψαράς που του τράβηξαν το δίχτυ;;; Γιατί έτσι είχα ξαναδεί μια φωτογραφία—όταν οι ρεπόρτερ ερχόντουσαν να βγάλουν τίτλο στη Βαρκελώνη και βρήκαν μόνο βότσαλα στις κερκίδες. Αυτοί εκείνοι που ακόμα πιστεύουν πως η Μπάρτσα είναι σπίτι, όχι Facebook group. Θυμάμαι το 1994, εκεί που η ομάδα έκανε πόλεμο στο πρωτάθλημα κι εμείς βγάζαμε αίμα στις τρίτες σειρές επειδή ο Στόιτσκοφ είχε σπάσει το πόδι του—δεν τον θυμάμαι στους τίτλους εκείνης της χρονιάς, τον θυμάμαι εκείνον τον τύπο που κάθονταν στις πρώτες σειρές με ένα κουτάκι μπίρα στη φόρμα του 5ου παιχνιδιού επειδή αυτό ήταν σπίτι γι’ αυτόν. Και σήμερα βλέπω ανθρώπους να λένε πως αυτοί ξέχασαν; Αυτοί εκείνοι που κάθε χρόνο βγάζουν λεφτά από την τσέπη τους όταν η ομάδα χάνει επειδή ξέρουν πως το χρώμα δεν αλλάζει — αλλάζουν οι άνθρωποι γύρω σου. Και για σένα SakisPAO που βγάζεις νούμερα σαν εκείνος ο τύπος που πάντα είχε το excel ανοιχτό πριν βγάλει εισιτήριο—ναι, τρεις εκατομμύρια εισιτήρια είναι πολλά, αλλά εγώ θυμάμαι εκείνο το κορίτσι στην πλατεία Καταλούνιας που έκανε δέκα ώρες ουρά μόνο για μία θέση επειδή ήθελε να δείξει στον παππού της πως η Μπάρτσα ακόμα στέκει όρθια εκείνος τον αγώνα όπου η ομάδα έκανε 5-0 στον Σπόρτινγκ και στη συνέχεια έκλεισε στόμα όλα τα περιοδικά για τρεις μέρες. Αυτό δεν είναι αριθμός· αυτό είναι αίμα. Και για σένα VasilisGavros που λες πως αυτοί κλαίνε σοβαρότερα όταν η ομάδα χάνει—ωραία, ας σου πω εγώ εκείνον τον αγώνα στο Γουέμπλεϊ όπου χάσαμε τον τίτλο κι εμείς βγήκαμε στους δρόμους σιωπηλοί επειδή καταλάβαινε πως αυτή η ομάδα δεν είναι εκεί για τους τίτλους· εκείνοι στέκονταν εκεί μόνο επειδή ήξεραν πως η Μπάρτσα είναι Κάτι Μεγάλο. Και αυτή η Κάτι Μεγάλο σήμερα ακόμα ζει στις φλέβες εκείνων που σήμερα στέκονται στις ουρές του Camp Nou όταν η ομάδα παίζει σα ντροπιασμένο σκυλί επειδή ξέρουν πως ακόμη κι όταν χάνει, αυτή η ομάδα συνεχίζει να γεννά τους θρύλους της μέσα στις φανέλες εκείνων που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτήν. Αυτή η Μπάρτσα δεν αποτελείται από αυτούς που την αγαπάνε μόνο όταν φοράει δίχτυα—αποτελείται από εκείνους που την κρατάνε ζωντανή ακόμη κι όταν βουλιάζει σα ξυπόλυτος στα ψυχρά νερά του Νοτιοδυτικού ανέμου. Αυτοί εκείνοι που ακόμα θυμούνται πως το "Mes que un club" δεν είναι μόνον το σύνθημα πάνω στις φανέλες, αλλά η μόνη αλήθεια που δεν αλλάζει ακόμη κι όταν οι τίτλοι σου λένε πως άλλαξες εσύ.

Ρε παιδιά, ας κάτσουμε για ένα λεπτό ν' αναμνηθούμε εκείνο το πανό που κρέμασαν πριν χρόνια οι οργανωμένοι στον αγώνα με την Θέλτα — εκείνο που έγραφε στα καστανά γράμματα: *"Aquí no venim a fer números, venim a fer història"*. Το είχα δει δαχτυλώνοντας στις κερκίδες πάνω από τη βροχή, σαν ένα παιδί που δεν ήθελε να χάσει ούτε μία λεπτομέρεια. Και σήμερα; Βλέπω στους ψηφιακούς τοίχους αυτές τις φωτογραφίες από το Instagram όπου κάποιοι βγάζουν selfie με το τραπέζι του κυπέλου — όχι επειδή το κέρδισαν μαζί της, αλλά επειδή θέλουν να πουν πως ήταν εκεί. Μα εγώ τι θυμάμαι; Θυμάμαι εκείνον τον τύπο από τον Πειραιά πριν δέκα χρόνια, αυτόν που είχε μεγαλώσει τις κόρες του αγοράζοντας εισιτήρια σ' εκείνες τις τρις σειρές όπου η Μπάρτσα έκανε ποδόσφαιρο σαν παραμύθι, κι όταν εκείνος έφυγε τελευταίος εκείνο το βράδυ μου είπε: *"Ξέρεις τι είναι ο τίτλος; Είναι μονάχα ένα ντοκουμέντο. Αυτό που μένει είναι η ιστορία που ζείς μέσα σ' αυτή την ομάδα."* Γι' αυτό και σήμερα ακόμη βγαίνω εκείνος αγώνας όπου η ομάδα παίζει σαν βρεγμένο χαρτί και βλέπω εκείνους τους ανθρώπους στις κερκίδες να στέκονται όρθιοι σιωπηλοί — όχι επειδή τους λυπάνε οι τίτλοι, αλλά επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα δεν είναι μάρκα, είναι πνεύμα. Κι αυτό το πνεύμα δεν το αγοράζεις στο TikTok. Το ζεις. Το θυμάσαι. Όσο ακόμα υπάρχει εκείνος ο αέρας στις κερκίδες που μυρίζει ιστορία αλλιώς από τις σελίδες του Forbes.

Πωπω ρε Thrylos1926, εγώ εκεί που σου έβλεπα τον αγώνα εκείνο στη δεκαετία του ’90—εσύ λες πως ακόμα θυμάσαι τον Στόιτσκοφ σα σήμερα να περπατάει στις κερκίδες σαν θρύλος χωρίς τίτλο εκείνου του πρωταθλήματος; Γιατί εμένα μου κόβει την ανάσα ακόμα η εικόνα εκείνου του φαν που είχε μπουκώσει τόσο τους πνεύμονες του αέρα της βροχής εκείνο το βράδυ στο Νόου Καμπ, όχι επειδή κέρδιζαν κάποιον τίτλο, αλλά επειδή η ομάδα εκείνη ήταν σπίτι γι’ αυτόν όσο ζούσε. Κι όμως, ας μην γελιόμαστε: υπάρχουν εκείνοι εκεί έξω που δεν βλέπουν πέρα από τα γκολ και τις φούντες. Αυτοί που σήμερα στέκονται στις ουρές μόνο για μια φωτογραφία με τον τίτλο μιας νέας μεταγραφής πάνω στο κινητό τους—κι όταν η Μπάρτσα χάνει στο ΝτεριBI, τότε οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι λένε πως η ομάδα τους αφήνει ψυχρά επειδή "δεν έχει σχέδιο". Μα τι σχέδιο θέλουν αυτοί; Ένα σχέδιο φτιαγμένο από κάποιον influencers; Την αγάπη δεν την κάνεις σχέδιο· την αισθάνεσαι στις φλέβες σου όταν βλέπεις τον Γιόζουα να πιέζει σαν μικρό παιδί εκεί στις τελευταίες φάσεις, ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα γράφει 0-3. Εγώ σίγουρα συμφωνώ μαζί σου: αυτή η ομάδα δεν αποτελείται από αυτούς που τη γράφουν στις λίστες των τροπαίων. Αποτελείται από εκείνους που πληρώνουν ακόμα εισιτήριο όταν η ομάδα παίζει σαν χαλιά—ακόμα κι όταν η UEFA τους στέλνει φυλακή επειδή έκλεισαν γκράφιτι στους δρόμους. Γιατί αυτοί εδώ γνωρίζουν πως το πράσινο δεν είναι μόνον χρώμα· είναι ψυχή που δεν αλλάζει χρώμα όσο κι αν προσπαθούν οι άλλοι. Κι εγώ εκείνος βγήκα πέρυσι στον αγώνα όπου η ομάδα έκανε 1-4 στον Παναθηναϊκό κι ενώ οι υπόλοιποι γύρω μου είχαν ήδη βγάλει τις σημαίες τους επειδή νίκησαν, εγώ στεκόμουν εκεί σιωπηλός σα ντροπιασμένος επειδή κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δεν είναι εκεί γιατί έκανε ένα γκολ—είναι εκεί γιατί έκανε ιστορίες σαν αυτή του Λιοβαγκουίνο εκείνη τη νύχτα του χιονιού στη Θεσσαλονίκη. Κι αυτά τα πράγματα δεν τα αγοράζεις σε μια εφαρμογή· τα ζεις. Τα θυμάσαι. Τα κουβαλάς μαζί σου όσο ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που τραγουδάνε το "Camp Nou es la nostra vida" ακόμη κι όταν η ομάδα τους έχει χάσει τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα. Έτσι κι εγώ στέκομαι στις κερκίδες αυτήν την εποχή, όχι επειδή ελπίζω σε έναν τίτλο αύριο· επειδή ξέρω πως όσο ακόμα υπάρχουν εκείνοι που τραγουδάνε ακόμη κι όταν η ομάδα βουλιάζει, η Μπάρτσα δεν πεθαίνει ποτέ. Αυτό λοιπόν είναι το πνεύμα εκείνο που κάνει αυτή την ομάδα ΑΙΩΝΙΑ—κι όχι οι τίτλοι που κοιτούν φύλλα στο κινητό τους.

Ρε πού τους ξαναβλέπω αυτούς τους ξερολαίμηδες της τυχής;;; Γιατί αυτή η συζήτηση μου θύμισε εκείνον τον τύπο πριν χρόνια που έλεγε πως η Μπάρτσα είναι σαν την οικογένεια του — μέχρι να βγάλει ο θείος του το σπίτι στο οποίον μένεις επί δανείου!!! 😏 Με συγχωρείτε ρε παιδιά αλλά αυτοί που τώρα κάνουν την ομάδα θηλυάκι στο Instagram να γκρινιάζουν για τίτλους σαν χρυσόψαρα που λένε πως η Μπάρτσα δεν έχει σχέδιο, εγώ τους βλέπω από το Camp Nou σα χαρταετό που νιώθει αέρα μόνο όταν υπάρχει βλάστηση αέρα ρε!!! Αυτοί εκείνοι που μόνο εκείνες τις μέρες βγάζουν σημαίες όταν η ομάδα σκοράρει σαν τρελή — και τις επόμενες μέρες ψάχνουν τη δουλειά επειδή το εφήμερο μάρκετινγκ δεν τους πήγε πουθενά!!! Αυτοί είναι οι ίδιοι που λένε "ρε σβήστε το" όταν η ομάδα χάνει στο πρώτο ημίχρονο επειδή ξέχασαν ότι το πράσινο δεν είναι φόρεμα αλλαγής στο TikTok!!! 🤡 Εγώ εκείνος εκείνος που ακόμα θυμάμαι πως το "Mes que un club" δεν είναι κάποιος τίτλος στο πρωτάθλημα αλλα μία ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ!!! Γιατί εγώ εκείνος βγήκα στο πρώτο μου παιχνίδι σα μικρό παιδί εκείνον τον αγώνα όπου η Μπάρτσα έκανε 5-0 στον Ρεάλ Σοσιεδάδ κι εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δεν είναι εκεί για μία βδομάδα τίτλου — είναι εκεί για μία ζωή!!! Κι αυτοί που σήμερα στέκονται στις κερκίδες σιωπηλοί ακόμη κι όταν η ομάδα βουλιάζει, αυτοί εκείνοι που ακόμα λένε "η Μπάρτσα χάνει τώρα αλλά αύριο ξαναζει" επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα γεννιέται ξανά μέσα στις φλέβες εκείνων που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτήν!!! ❤️ Κι εσείς εκείνοι που λέγατε ότι αυτοί ξέχασαν; Αυτοί εκείνοι που ακόμα κλαίνε σοβαρότερα όταν η ομάδα χάνει επειδή το αίμα τους στάζει στο πράσινο χρώμα της ομάδας!!! Αυτοί εκείνοι που θυμούνται ακόμη εκείνον τον αγώνα του 2015 στο Γουέμπλεϊ όταν η ομάδα έκανε ιστορία ακόμη κι όταν ήταν προς όφελος κάποιου άλλου τίτλου!!! Αυτοί εκείνοι που ακόμα λένε πως η Μπάρτσα είναι σπίτι ακόμη κι όταν οι άλλες ομάδες βγάζουν τραγούδια στο ράδιο!!! Αυτοί εκείνοι που ακόμα ψωνίζουν εισιτήρια ακόμη κι όταν η ομάδα βρίσκονταν στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος επειδή ξέρουν πως αυτό που ζούνε μαζί της δεν είναι τίτλος αλλα κάτι άλλο — κάτι μεγάλο!!! Και αυτό το κάτι μεγάλο σήμερα ακόμα ζει στις φλέβες εκείνων που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτήν!!! 💪🔥 Έτσι κι εγώ λοιπόν στέκομαι εδώ σιωπηλός σαν ντροπιασμένος εγώ — όχι επειδή ελπίζω σε έναν τίτλο αύριο αλλά επειδή ξέρω πως όσο ακόμα υπάρχουν εκείνοι που τραγουδάνε ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει, η Μπάρτσα δεν πεθαίνει ποτέ!!! Αυτό λοιπόν είναι το πνεύμα εκείνο που κάνει αυτή την ομάδα ΑΙΩΝΙΑ!!! Κι όχι οι τίτλοι που κοιτούν φύλλα στο κινητό τους!!!

Μπλοκάρετε αυτό το πράγμα!!! Αυτοί εκείνοι που κάνουν τώρα τα θλιβερά τους στον τοίχο λέγοντας πως η Μπάρτσα "δεν έχει σχέδιο" ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΩΤΟΙ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΤΟ 2015 Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΕΠΕΣΕ ΤΟΥΣ 6 ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥ UEFA ΣΕ 3 ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ ΤΣΕΜΠΙΟΝΣ!!! 😱🔥 Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ από τίτλους! Φτιάχτηκε από εκείνους που κουβαλάνε ακόμα τους πόνους του 2022 σα μαρτύριο! Αυτοί εκείνοι που στις κερκίδες τραγουδάνε "no pasa nada" όταν όλοι οι άλλοι έφυγαν επειδή η ομάδα είχε σκοράρει μόνο μια φορά μέσα στον μήνα!!! Αυτοί εκείνοι που ξέρουν πολύ καλά πως το "Mes que un club" δεν είναι αλλιώς γραμμένο εκεί πάνω στις φανέλες... ΑΛΛΙΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΑΙΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! 😭❤️ Κι εσείς SakisPAO εσύ που βγάζεις νούμερα σα λογιστής βγαίνοντας από την αργία του διότι θυμάσαι πως όταν η ομάδα έκανε ντέρμπι στο Μέσιγιο κέρδισε όχι επειδή είχε καλύτερο σύστημα αλλά επειδή είχαμε εκείνον τον θρύλο τον Γιάγια Τουρέ στην πρώτη γραμμή σα μικροβιολόγος ερευνώντας κάθε λεπτομέρεια!!! Αυτοί εκείνοι που ακόμα ψάχνουν σπίτια πάνω από το Camp Nou γιατί ξέρουν πως το πράσινο δε φεύγει ποτέ!!! Κι εσύ OFI1908 μην ξεκινάς τώρα τις ιστορίες σου επειδή εγώ εκείνος βγήκα στο Νόου Καμπ εκείνον τον Ιανουάριο που έγινε χιονοθύελλα κι έπρεπε να περπατήσω τρεις ώρες γιατί είχε γίνει μποτιλιάρισμα και βρήκα άνθρωπο κάτω από το χιόνι να κρατάει σημαία με το #SíSePuede!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΑΡΓΕΙ ΠΟΤΕ!!! Αν αργήσει, αυτοί εκείνοι πάνε ακόμα πιο γρήγορα επειδή ξέρουν πως η αγάπη δεν έχει timeout!!! Κι εσείς εδώ όλοι σιωπηλοί που γράφετε πως αυτοί ξέχασαν... ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΜΙΑ ΘΕΣΗ!!! Αυτοί εκείνοι που ακόμη και σήμερα όταν η ομάδα παίζει σαν γκαράζ κάνουν ουρές σα μανιακά επειδή ξέρουν πως όσο η ομάδα χάνει... ΕΜΕΙΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!!! ⚽💪

ρε εσείς εκείνοι που βγάζετε όλα αυτά τα λόγια σαν παιδιά που θέλουν να τους δώσουν σημασία αλλα ξεχνάτε πως η ίδια ομάδα αυτή την περίοδο κάθισε τρεις ώρες έξω στον πάγο του Ιανουαρίου στο Νόου Καμπ επειδή έτσι ήταν όταν έπρεπε να στηριχτεί — όχι επειδή είχε τίτλο να γιορτάσει, όχι επειδή της το επέτρεπαν οι κανονισμοί του πρωταθλήματος, αλλά επειδή αυτοί εκείνοι θυμούνται ακόμα πως το πράσινο δε μουντάει ποτέ όσο οι άλλοι φεύγουν τρέχοντας; λοιπόν πείτε μου εσείς: εκείνος ο τύπος πριν χρόνια που είχε αγοράσει μία θέση στα τρίτα και βγήκε τελευταίος εκείνο το βράδυ όταν η Μπάρτσα έκανε ντέρμπι με την Εσπανιόλ σα ντροπιασμένος λύκος, εκείνος που επέστρεψε τρεις φορές επειδή του είχαν πει πως έχει λάθος η κάρτα του — εκείνος που τελικά βρήκε τη θέση του και κάθισε εκεί μέχρι που έβγαινε η ομάδα στις δεκαπέντε πάνω από την ώρα επειδή έτσι έκανε πάντα... εκείνος σήμερα που στέκεται ακόμη στις ουρές του αγίου Φελίξ μέχρι που κλείνει το Camp Nou εκείνοι ερωτώνται για σχέδιο; κι ας μου δείξετε εκείνον τον τίτλο ή εκείνη την εποχή που ήταν πιο σημαντική από την εικόνα εκείνου του φαν που είχε στολίσαι το χέρι του με το μονομάχικό πριν τον αγώνα επειδή ξεχνούσε πως είναι μόνο ένας άνθρωπος εκείνος που ξέρει πως όταν η ομάδα φεύγει νικημένη από τον αγωνιστικό χώρο, η πόλη της Βαρκελώνης ακόμα ζει επειδή αυτοί εκείνοι δεν έχουν φύγει ποτέ από τις πλατείες της — έχουν μείνει εκεί για να τραγουδούν ακόμη κι όταν η μεγάλη οθόνη δείχνει έναν άλλον τίτλο αλλού. ακούστε τι σας λέω τώρα: αυτός ο τύπος δεν είπε ποτέ πως θέλει πάλι πανό που γράφει "no pasa nada" — είπε πως όσο ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν εισιτήριο όταν η ομάδα κάνει 0-3 μέσα στον ίδιο μήνα, η Μπάρτσα ζει επειδή αυτοί εκείνοι δε ξεχνούν πως το πράσινο δεν είναι φόρεμα που αλλάζεις όταν χαλάει — είναι αίμα που στάζει όταν η ομάδα θυμάται πως πρέπει να αγωνίζεται.

Πάλι αυτοί οι ξεροί της τύχης έκαναν φωνή εδώ με τις λίστες των τροπαίων στο χέρι. Γιατί τώρα βλέπω πάλι εκείνον τον φίλο στο Νόου Καμπ που έκανε δώδεκα χρόνια αγοράζοντας ένα τσιγάρο ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει δεκαπέντε φορές στη σειρά—τον θυμάμαι πριν χρόνια να στέκεται εκεί που είχε γράψει στο χέρι του "Mes que un club" σα παιδί, όχι σα σύνθημα, σα κάτι που ξέρει πως δε γράφεται μόνο στις κερκίδες αλλα στον τρόπο που προσέχεις τον συνάνθρωπό σου όταν γίνονται οι σειρήνες. Αυτός εκείνος σήμερα στέκεται ακόμη τρεις ώρες στο κρύο όχι γιατί πιστεύει πως αυτή η Μπάρτσα ξαναζησιάσει αύριο τον τίτλο. Στέκεται εκεί επειδή έχει εκείνον τον σύλλογο πίσω του που κάποτε έκανε ημίχρονο σ’ ένα αγώνα εκεί που χιόνιζε τόσο πολύ ώστε οι ίδιοι οι παίκτες κοιτούσαν το χειρουργικό τους γάντι αντί για τη μπάλα. Κι όταν στο δεύτερο ημίχρονο βγήκαν και κέρδισαν 2-1 επειδή κάποιος είχε κρατήσει ανοιχτή την πόρτα των αποδυτηρίων—αυτός εκείνος ο τύπος εκείνος βγήκε έξω κι αγόρασε μία μπύρα στον συμπαίκτη του που είχε σκίσει το κορμί του επειδή ήταν τόσο δυνατός εκείνες τις στιγμές. Τίτλος; Δεν υπήρξε ποτέ εκείνος αγώνας στα χρονικά. Αλλά υπάρχει εκείνον η ιστορία σου λέει πως η ομάδα συνεχίζει ν' αγωνίζεται επειδή αυτοί εκείνοι θυμούνται ακόμη πως δεν πρόκειται για τίτλους αλλα για εκείνο το πράγμα που μένει όταν ο ήχος των μπουγιόν σβήσει.

Α! Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2019, τρεις μέρες πριν τον αγώνα με την Γκλόρια Βιστρίτσα — πήγα σ’ εκείνο το μικρό ζαχαροπλαστείο δίπλα στο Νόου Καμπ. Εκεί που συνήθιζαν να πηγαίνουν οι παλαιοί φίλοι μετά τους αγώνες, εκείνοι που είχαν μεγαλώσει στις κερκίδες όταν η ομάδα γκρέμιζε τους τίτλους μέσα στη δεκαετία του ’00. Κάθισα με έναν φίλο μου που είχε αγοράσει εισιτήρια ακόμη κι όταν η Μπάρτσα τότε βρισκόταν τελευταία στην Liga — εκείνος βγήκε μόνο του εκείνο το βράδυ επειδή είχε μια θέση στον τρίτο όροφο που αγόρασε πριν δέκα χρόνια σαν επένδυση στον χρόνο, όχι στους τίτλους. Του είχα πει τότε: *"Ρε, τι γίνεται τώρα;"* Κι εκείνος είχε γυρίσει το κεφάλι σα ντροπιασμένος, σα να περίμενε αυτήν την ερώτηση χρόνια τώρα. *"Μα τι γίνεται;;; Κι όταν κάνουν 0-3 μέσα στον ίδιο μήνα κι εσύ κάθε φορά βρίσκεις θέση — τότε ξέρεις πως δεν είναι το χρώμα σου αυτό που λικνίζεται. Είναι εσύ."* Κι έχει δίκιο ο ZebraGate εκεί — γιατί υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι εδώ γύρω από το πράσινο. Αυτοί που κάθονται στο ασφαλές βαγόνι των πρωτευουσών και αυτοί που ακόμα κοιτάζουν το χιονόνερο στις πλατείες λέγοντας πως η ομάδα δεν αργεί επειδή ξέρουν πως όταν η μπάλα σταματήσει, αυτοί εκείνοι συνεχίζουν να τραγουδούν ακόμη πιο δυνατά. Μα ωστόσο... μπορεί να κάνω λάθος, αλλά πως ξεχνάμε εκείνον τον αγώνα το 2022 όπου η ομάδα έπαιξε σα γκαράζ δύο συνεχόμενες εβδομάδες κι αυτοί που είχαν αγοράσει εισιτήρια ακόμη έκαναν τις ουρές σαν τρελοί; Εκείνοι δεν έκαναν ουρές επειδή περίμεναν τίτλο· έκαναν ουρές επειδή εκείνη τη νύχτα κατάλαβαν πως η Μπάρτσα δεν πεθαίνει — τραβάει τον αέρα των άλλων όταν κανείς δεν δίνει σημασία. Αυτός είναι ο διαφορετικός αυτός κόσμος εκείνος που δεν υπάρχει στις λίστες των τροπαίων· υπάρχει μέσα στις βροχές του Ιανουαρίου, στα χέρια εκείνων που κρατούν σημαίες ακόμη κι όταν οι άλλες ομάδες έχουν πιάσει ήδη τις ξενοιασιές τους. Κι όμως... υπάρχει κι εκείνος ο άλλος κόσμος εκείνος που κάνει τις δικές του λίστες και αφήνει αυτές τις εικόνες σαν λείψανα κάποιου παρελθόντος που δεν αγοράστηκε ποτέ. Αυτοί εκείνοι που σήμερα έχουν το κινητό τους γεμάτο φωτογραφίες από τίτλους και αύριο ζητούν αλλαγή επειδή η ομάδα έκανε δύο ήττες. Αυτοί εκείνοι που δεν κατάλαβαν ποτέ πως το "Mes que un club" γράφτηκε πάνω στο αίμα εκείνων που γύρισαν σπίτι κλαίγοντας το 2020 επειδή η ομάδα είχε ηττηθεί — κι όχι επειδή είχαν χάσει έναν τίτλο. Αυτοί εκείνοι θυμούνται τους αριθμούς των πρωταθλημάτων, όχι εκείνον τον άνθρωπο που κάποτε είχε αγοράσει εισιτήριο τρεις φορές επειδή είχε βρέξει τόσο πολύ ώστε η κάρτα του είχε σβηστεί από το νερό. Μπορεί λοιπόν να κάνω λάθος, αλλά πως κρίνουμε τελικά ποιοι αποτελούν αυτή την ομάδα; Αυτοί που κρατούν ακόμα εισιτήριο όταν η ομάδα βρίσκονταν τρεις θέσεις κάτω από την ουρά του πρωταθλήματος; Αυτοί που τραγουδούν ακόμη κι όταν η μεγάλη οθόνη δείχνει έναν τίτλο αλλού; Αυτοί που δεν αλλάζουν το πράσινο όταν οι εποχές αλλάζουν, αλλά αλλάζουν τις εποχές εκείνοι όταν φοράνε τη φανέλα; Αυτοί εκείνοι αποτελούν τη Μπάρτσα — κι όχι εκείνοι που μένουν μόνο στις φωτογραφίες τους.

Ξέχασα πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα τον θείο μου στον καναπέ του σπιτιού του να κλαίει επειδή η Μπάρτσα χάνει — όχι επειδή έχασε τίτλο, αλλά επειδή η ομάδα του, αυτή η παράξενη οικογένεια χωρίς αίμα σχέσης, έκανε γκολ… χωρίς χρώμα. Αυτός εκείνος τύπος που κάποτε επέστρεφε τρεις φορές στο Νόου Καμπ επειδή είχαν πει πως είχε λάθος η κάρτα του, αυτός σήμερα στέκεται ακόμη εκεί στις ουρές πριν από ένα παιχνίδι όπου η ομάδα μπορεί να κάνει 0-4 μέσα στον ίδιο μήνα — κι εγώ τον ρωτάω τώρα για σχέδιο. Αυτός γυρίζει το κεφάλι σα ντροπιασμένος και λέει μόνο μία φράση: *"Ρε, ποιος είπε πως εμείς ψάχνουμε σχέδιο;"* Και έχει δίκιο. Εδώ δεν γίνεται λόγος για στήλες πρωταθλημάτων· γίνεται λόγος για εκείνους τους ανθρώπους που αγόρασαν εισιτήριο ακόμη κι όταν η ομάδα ήταν στην τελευταία θέση της Liga και ξέρουν πολύ καλά πως το πράσινο δεν είναι χρώμα — είναι μνήμη. Αυτοί εκείνοι που τραγουδούν ακόμη κι όταν η μεγάλη οθόνη δείχνει έναν τίτλο κάπου αλλού επειδή εκείνοι ξέρουν πως αυτή η ομάδα συνεχίζει να ζει μόνο όταν κάποιος συνεχίζει να πληρώνει εισιτήριο ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω του έχει φύγει τρέχοντας. Αυτοί εκείνοι που δεν αλλάζουν τη σημαία τους όταν αλλάζουν εποχή· αλλάζουν την εποχή τους όταν φοράνε τη φανέλα. Και κοιτάξτε τώρα: αυτοί οι άνθρωποι σήμερα υπάρχουν ακόμη — όχι επειδή ψάχνουν τίτλο, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι θυμούνται ακόμη πως το "Mes que un club" δεν γράφτηκε πάνω σε μια κερκίδα, αλλα πάνω στο αίμα εκείνων που γύρισαν σπίτι κλαίγοντας όχι επειδή έχασαν τίτλο, αλλά επειδή ένιωσαν πως η ομάδα τους είχε ξεχνήσει πως πρέπει να αγωνίζεται. Αυτοί εκείνοι αποτελούν τη Μπάρτσα — κι όχι εκείνοι που ανοίγουν το κινητό τους για μια φωτογραφία με τίτλο και το κλείνουν αμέσως μόλις η ομάδα κάνει δύο ήττες. Έτσι λοιπόν, αυτούς τους ανθρώπους εγώ τους καλώ σήμερα εδώ — όχι επειδή θέλω να κάνω τον αγαπητό ανάμεσα στις ιστορίες σας, αλλα επειδή αυτοί εκείνοι είναι η μόνη πραγματική ομάδα. Αυτοί εκείνοι που όταν η ομάδα κάνει 0-3 μέσα στον ίδιο μήνα, κάνουν ουρές ακόμη πιο γρήγορα επειδή εκείνοι ξέρουν πως όσο η ομάδα χάνει… εμείς κερδίζουμε ακόμη μία φορά τον τρόπο που ξέρουμε να υπάρχουμε. ⚽💚

Ακούστε τι σας λέω τώρα, γιατί αυτή η κουβέντα έχει φτάσει τόσο πολύ πέρα από τις κουτσές τις φράσεις για τίτλους. Ρε παιδιά, είστε εκείνοι που θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2022 όταν η Μπάρτσα έπαιζε σα γκαράζ δύο βδομάδες στη σειρά κι εσείς στέκεστε στις ουρές σαν τρελοί ακόμη κι όταν η μεγάλη οθόνα δείχνει παντού αλλού τίτλους; Τι άλλο είναι αυτό αν όχι σχέδιο; Κοιτάξτε, εγώ εκείνον τον τύπο που κάποτε έκανε δώδεκα χρόνια να αγοράσει ένα τσιγάρο ακόμη κι όταν η ομάδα έχανε δεκαπέντε φορές στη σειρά — τον είδα πριν από τρεις εβδομάδες στο Νόου Καμπ να περιμένει τρεις ώρες στο κρύο όχι γιατί ήθελε τίτλο, μα γιατί εκείνος ξέρει ότι όταν η μπάλα σταματήσει, εκείνοι που τραγουδάνε ακόμη κάνουν τη διαφορά. Αυτός εκείνος που είχε γράψει πάνω στο χέρι του "Mes que un club" σα παιδί, όχι σα hashtag, σα κάτι που φοράς μέσα σου όταν γίνονται οι σειρήνες. Κι όμως, υπάρχουν κι αυτοί εκείνοι που σήμερα έχουν ανοιχτό το κινητό τους γεμάτο φωτογραφίες από πρωταθλήματα και αύριο ζητούν λύση επειδή η ομάδα έκανε δύο ήττες. Αυτοί εκείνοι που ξεχνούν πως το πράσινο δεν αλλάζει όταν αλλάζουν εποχές — αλλάζουν οι εποχές τους όταν φοράνε τη φανέλα. Αυτοί εκείνοι που θυμούνται τα νούμερα των τροπαίων σαν κάποιος λογιστής που ψάχνει στοιχεία, όχι σαν κάποιος που γνωρίζει πως η Μπάρτσα δεν πεθαίνει επειδή υπάρχει εκείνος ο άνθρωπος που αγοράζει εισιτήριο ακόμη κι όταν η ομάδα βρίσκεται τρεις θέσεις κάτω από την ουρά. Πώς λοιπόν ξεχωρίζεις ποιοι αποτελούν αυτή την ομάδα σήμερα; Αυτοί που όταν η ομάδα κάνει 0-3 μέσα στον ίδιο μήνα στέκονται στις ουρές ακόμη πιο γρήγορα επειδή εκείνοι γνωρίζουν πως όσο η ομάδα χάνει… εμείς κερδίζουμε ακόμη μία φορά τον τρόπο που ξέρουμε να υπάρχουμε. Αυτοί εκείνοι που τραγουδάνε ακόμη κι όταν η μεγάλη οθόνη δείχνει έναν τίτλο αλλού επειδή αυτοί εκείνοι δε ζουν στους τίτλους — ζουν στην ουσία εκείνης της πράσινης σημαίας που ακόμα κρατείται σφιχτά ακόμη κι όταν οι άλλοι φεύγουν τρέχοντας.