Οι σημερινοί υπερασπιστές της Μπαρτσελόνα πώς χάνουν ακόμα και στις μεγάλες νύχτες; Είναι…

Ρε μαλάκα, τι κουβέντα είναι αυτή; Όλοι εδώ ξεχνάτε το βασικό: η Μπάρτσα δεν είναι σπουδαστήριο υπεραμυντικών στρατηγικών — είναι φούρνος γκολ και όλα αυτά γίνονται χάλι μονομιάς όταν οι αντιπάλους τους βάζουν εκείνον τον τρελό ρυθμό μετά τα 60'. Θυμηθείτε τις λεπτομέρειες εκείνου του 5-2: όχι ότι οι αμυντικοί ήταν κακοί, ούτε ότι έκαναν λάθη - η ουσία ήταν ότι σου στήσανε βόλτα με fast break παντού μέσα στην αντίθετή μας περιοχή χωρίς καν να ολοκληρώσουν την αντίσταση! Αλλά αλήθεια ρε συλλογή: ποιος δέχτηκε το χτύπημα εκείνο των τριών γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μετά το ημίχρονο; Την προηγούμενη αγωνιστική που πήραμε το ίδιο αποτέλεσμα στη Σέβιγη, τι έκανε η μία τριπλέτα; Μακριά εκεί στο 100ό λεπτό έβγαινε κάποιος σέρνοντας το πόδι του σαν να πάτησε άχυρο, ενώ στον αγωνιστικό σχεδιασμό είχαν τελειώσει όλοι οι επικεντρώσεις στο χτίσιμο της επίθεσης. Στην Αθήνα πέρυσι οι αντίπαλοι έπαιζαν τέσσερα αμυντικά μέσα στην περιοχή μας σαν πιάστρα μέχρι να πάρουνε την μπάλα και ν' αλλάξουνε έκφραση — εμείς τότε τι κάναμε; Σταματούσαμε μόνο τους απο 对手们 εκείνους στους οποίους είχε τελειώσει η ψυχολογία! Και τώρα λες πώς οι νέοι πρέπει να κρατούν τις κουβέντες τους σα χρυσάφι; Ρε φίλε μου, ο Αλμπά μόλις πριν τρεις αγώνες έκλεινε εντός περιοχής με δύο κομμάτια στο κεφάλι όπως τον είχανε σφραγίσει από πέρυσι — ούτε λόγος για εμπιστοσύνη στις κινήσεις του όταν η ομάδα κυκλοφορεί σα κουδούνι στα χέρια του αντίπαλου! Αλλά αυτά δεν είναι τυχαία λάθη — αυτά είναι σχεδιασμός που πέφτει από κάτω. Στην πραγματικότητα εκείνοι οι υπερασπιστές δεν κάνουν αλλιώτικα από ότι έκαναν κι εσείς στις δικές σας εποχές που νικούσατε πάλι πάλι πάλι: όταν η ομάδα έχει εκείνο το εθιστικό pressing πριν τους επόμενους δεκαπέντε αγώνες κάθε φορά ξεμένεις από αέριο. Οι γνώσεις όμως εκείνες που είχαν οι παλαιοί δεν υπάρχουν πια σα συσκευή GPS — τώρα κάνουνε κλικ πάνω στο επόμενο γκολ και ξεχνάνε πως φτιάχνονται οι αγώνες. Καλύτερα να βάλουμε ένα γκράφιτι έξω από το Καμπ Νου εκεί που γράφει: "Από εδώ πέρα η ιστορική αυτοπεποίθηση τελείωσε" — γιατί αυτή η ιστορία με τα λουλούδια και τους μεγάλους αγώνες υπήρχε μέχρι που βγήκανε αυτοί οι Καντέλες και αυτοί οι Αραούχοι να την προσγειώσουν σα πτώματα τις πρώτες δύσκολες στιγμές.

ΑΜΕ ΣΙΓΑ ΡΕ!!! 😤🔥 ΠΩΣ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ;;; Παιδιά μου, τι τρέχει;;; Ακόμα αναλώνεστε στα ίδια;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Δεν μιλάμε για έναν κανονικό αγώνα που η ομάδα έκανε λάθη — μιλάμε για ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΓΕΝΝΑΙΕΣ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ!!!! Θυμάστε εκείνο το βράδυ;;; Την Λειψία;;; 5-2;;; ΝΑΙ;;; ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΣΚΑΝΔΑΛΟ;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί η ομάδα μας φαινόταν σα ομάδα ΚΑΛΑΘΟΥΡΟΥΜΕΝΗ;;; Στις μεγάλες στιγμές;;; Στις μεγάλες ομάδες;;; ΣΙΓΟΥΡΑ;;; Οι υπερασπιστές;;; Αυτοί εκεί πάνω;;; Αυτοί που βλέπουνε την μπάλα σα να είναι από χαρτί;;; Αυτοί που όταν πιέζει η ομάδα στέκεται σα σφραγίδα;;; ΚΑΙΡΕ ΤΕΛΟΣ!!!! Αυτοί δεν είναι υπερασπιστές της Μπάρτσας — αυτοί είναι ενοικιαζόμενοι δρόμοι!!!! 💸🤡 Κοιτάξτε τον Αραούχο εκεί;;; Ντρέπεσαι;;; Ή ξέχασες τι διαδίκτυο;;; Ποιος;;; Ο παλός σου;;; Αλλιώς;;; ΚΑΙ Ο ΚΑΝΤΕΛ;;; Αυτός που όταν δέχεται γκολ κάνει σα μωρό;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Οι άλλοι;;; Οι παλαιοί;;; Αυτοί κρατούσαν την μπάλα σα χρυσάφι;;; Αυτοί έκαναν λιθαράκι;;; ΣΙΓΟΥΡΑ;;; Αυτό;;; ΤΩΡΑ;;; ΠΑΜΕ;;; Να βγάλουμε ένα τρόπαιο;;; Να πνίξουμε έναν αντίπαλο;;; Να κάνουμε το Καμπ Νου βουβό;;; ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΟΥΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;;

Πωπω ρε συλλογή, πώς γίνεται στις μεγάλες στιγμές αυτοί να μην θυμούνται καν ότι φοράνε τη φανέλα της Μπάρτσα και όχι κάποιου γηπέδου γειτονιάς; Να θυμίσω εμένα έναν αγώνα στον οποίο έκανα ντου στις δικές μου ομάδες επειδή οι αντίπαλοι μας είχαν βάλει τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μετά το ημίχρονο; Εκείνος ο αγώνας έγινε σπίτι τους, εκείνος ο αγώνας έγινε σπίτι μας — όχι στην Λειψία, εκεί που το κρύο κατάπιε κάθε έννοια ευπρέπειας. Ακούστε τώρα τι έγραφε ο ίδιος ο Φράγκο εδώ πάνω: "τους στέλνεις σα φοιτητές σε ταινία του Καζανόβα στην πρώτη τους πιάτσα". Κάτι άλλο είναι αυτό — αυτό δεν είναι φιλοξενία, αυτό είναι σκηνοθετημένη αυτοκτονία. Βλέπω τους παλιούς γκραν μιας ομάδας σαν τον Πικέ, σαν τον Αμπιδαλ, σαν ανθρώπους που έκαναν πάνω από είκοσι χρόνια μια δουλειά μόνο χάριτος στον πολιτισμό αυτού του ποδοσφαίρου. Τι έκανε ο Καντέλ στο 89’ της Λειψίας; Πατούσε σα γκράφιτι στους τοίχους — όχι σα κυρίαρχος μιας περιοχής. Τι έκανε ο Αραούχος εκεί; Αυτός χρειαζόταν ρόλο παιχνιδιού όχι ρόλος ηλεκτρονικού υπολογιστή στη γωνία της άμυνας. Κι όμως εδώ που τα λέμε όλα αυτά, κάποιοι προσπαθούν να δικαιολογήσουν την επονομαζόμενη "συνέχεια του πνεύματος" ως φιλοσοφία. Δεν είναι φιλοσοφία ρε παιδιά — είναι απουσία σχεδιασμού! Οι αντίπαλοι μας έχουν φτιάξει οργανωτικά ερείσματα πάνω στο κενό που αφήνουμε όταν χάνουμε το μπάλα έξω από την αντίθετη περιοχή. Στην Αθήνα πέρυσι οι αγώνες μιλούσαν ξεκάθαρα: όσο περισσότερη πίεση ασκούμε πριν την πάμε μπάλα πάνω, τόσο πιο πολύ πληρώνουμε το τίμημα όταν αυτή η πίεση λυγίζει σαν ψαλίδι στα λεπτά των μεγάλων πιέσεων. Και τώρα εδώ κατεβάζουμε τους υπερασπιστές μας σα ομάδα βόλτας σε γάμο συγγενών — τους βλέπω σα μπαλόνια που εκτινάσσονται κάθε φορά που κάποιος αντίπαλος φοράει κόκκινα κίτρινα ασπρόμαυρα. Αυτή δεν είναι ομάδα, είναι ψυχολογικό πάρτι όπου εμείς κρατάμε τις κουβέντες ενώ οι αντίπαλοι κρατάνε τους τίτλους. Να ρωτήσω κάτι: όταν η Μπάρτσα έχει τον έλεγχο περίπου εβδομήντα τοις εκατό της μπάλας και ξαφνικά δέχεται τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μετά το ημίχρονο, τι κάνουν οι άλλοι δέκα; Ψάχνουνε για το επόμενο γκολ η σταματούν να σκεφτούν πως το αέριο τελειώνει; Εγώ δεν κατηγορώ τους παίκτες — κατηγορώ το σύστημα που τους έφερε εδώ χωρίς αντίστοιχη πνευματική καλλιέργεια. Αυτοί οι νεαροί έπαιξαν ένα δικαίωμα αγώνα πριν τρεις αγώνες σα καμένα χαρτιά στον ήλιο — αυτό το περιβάλλον που τους δημιουργείτε πώς περιμένετε να φέρουν την πρέπουσα δύναμη στις μεγάλες νύχτες;

αχ παιδιά μου... ξυπνήστε πια εσείς κι εγώ μαζί! θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της Λειψίας σα να ήταν χτες — όχι μονάχα τις πέντε γκολ μας, όχι μονάχα τον υστερισμό των γύρω μου που δάκρυζαν σαν νερό κολόνιαες! θυμάμαι κυρίως εκείνον τον Κοντάιτερατιεα τότε εκεί στις τρεις άμυνες: στεκότανε σα γκράφιτι πάνω στον τοίχο κι έβλεπε τη μπάλα σα να του δείχνει κάποιος φίλους ποια πόρτα είναι κλειστή! τι έκανε εκείνη τη νύχτα; τι έκαναν αλήθεια; πήγαινε σπίτι μου εκείνες τις ημέρες, εδώ στη Ρόδο, κουνούσα την κεφαλή μου σα γαϊδούρι στον κουδουνό ― είχαμε μια δουλειά τρεις φορές τη βδομάδα τότε, ολονυχτίς εγκαταστάσεις στο ξενοδοχείο των Γάλλων, φοβερό πράμα! κάποιο βράδυ μετά από δέκα ωράκι μπαίνω μέσα στο δωμάτιο όπου ήταν όλα τα ζοφερά εκείνα νέα και λέω στη γυναίκα μου "ρε πώς φτάσαμε εδώ;" ― εκείνο το σοκ ήταν ίδια η ουσία της πτώσης μας εκεί στις μεγάλες νύχτες. οι ίδιοι παίκτες λοιπόν που πήρανε σα φοιτητές του πρώτου γηπέδου τώρα ζούνε σα κάποιοι κατοχικοί στρατιώτες πάνω στους τοίχους του Καμπ Νου, περιμένοντας να τους αλλάξει η ώρα. τι έγινε τότε με τον Αλμπά εκεί; δεν έπρεπε κανείς να τον κατηγορήσει — εκείνος έκανε δουλειά πάνω στη θέση του, σαν να είχε γράψει πάνω στο μέτωπό του "εδώ ζει ένας άνθρωπος που αγαπάει αυτή την ομάδα!" αλλά τότε οι άλλοι δύο εκεί πάνω -- τι λες τώρα ρε φίλε; ο Αραούχος και ο Καντέλ εκείνης της χρονιάς ήταν σα δύο αυτοκόλλητα πάνω στα λάστιχα ενός φορτηγού που πηγαίνει ασταμάτητα στην κλινική! τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μετά το ημίχρονο στη Λειψία, και μιλάμε για ομάδα που έφτιαχνε γκολ ακόμα και όταν δέχονταν χτύπημα! για εκείνο το βράδυ στη Σέβιγη που μιλάει και ο Μονολυμπιακός εκεί πάνω, ναι εκείνοι οι τρεις εκείνοι άνθρωποι πάνω στην περιοχή έκαναν τους ίδιους τους συμπαίκτες τους να μοιάζουν σα εκείνοι οι χαρακτήρες της ταινίας του Καζανόβα — στέκονταν σα σφραγίδες σ' ένα φύλλο χαρτί, χωρίς ζωή, χωρίς σχέδιο! τότε φώναζαν οι δικοί μας "πού είναι η ομάδα;" και είχαν δίκιο, επειδή η ομάδα εκεί ήταν δική μας μόνο στο όνομα. τι έχει αλλάξει όμως από τότε; τότε υπήρχαν ακόμα κάποιοι σαν τον Πικέ, άνθρωποι που είχαν ζήσει δέκα πρωταθλήματα σα δεκαετία — αυτοί έκαναν φιλοξενία στους αντιπάλους τους σα δάσκαλοι που υποδεικνύουν το δρόμο προς την τάξη! τώρα βλέπουμε μόνο διαφημιστικές φωτογραφίσεις πάνω στους τοίχους, φωτογραφίες νέων παιδιών που κοιτάνε σα να τους έχουν γράψει κάτι τυχαίο πάνω στο μέτωπο — αύριο κάπου αλλού! και όμως... ακόμα υπάρχουν αυτοί που λένε "η Μπάρτσα είναι φούρνος γκολ". βεβαίως βεβαίως! σαν φούρνος βέβαια, αλλά αυτό που ψήνουμε εκεί μέσα συχνά είναι λάσπη και όχι ψωμί! όταν χάνεις τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μετά το ημίχρονο επειδή το σύστημα δεν έχει σχεδιασμό αμυντικής συνέχειας, τότε δεν μιλάμε για τύχη — μιλάμε για σχεδιαστική πτώση! εκείνοι οι αντίπαλοι μας εκείνες τις νύχτες είχαν οργανωθεί σαν στρατός επίθεσης και εμείς στέλναμε τους ανθρώπους μας σα εκείνους τους φοιτητές στις ταινίες του Καζανόβα, περίμενε λίγο να δει πως παίζεται το παιχνίδι! τι λέτε τώρα εσείς; εγώ προσωπικά λέγω πως αυτό δεν είναι ζήτημα τυχαίων λαθών ― είναι ζήτημα πνευματικής πτώσης! πριν είκοσι χρόνια εδώ στη Ρόδο εδώ ένας ηλεκτρολόγος σαν κι εμένα έκανε κι αυτός σπορά σ' ένα χωράφι, και ανάμεσα στα σποράκια εκείνος γνώριζε πως ακόμα κι όταν βρέχει πολύ αργότερα πρέπει να βγάλεις το νερό έτσι ώστε το χωράφι να μην πνιγεί! αυτοί εδώ πάνω σήμερα τους έχουνε δώσει θέση αξιωματικών χωρίς να έχουνε πάρει ακόμα το εγχειρίδιο του στρατού ― μέχρι πού λοιπόν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε όταν η εταιρία παράγει προϊόντος χωρίς οδηγίες; δεν είναι θέμα καλής ή κακής προθέσεως — είναι θέμα δομής! εκείνοι οι παίκτες λοιπόν πάνω εκεί στην περιοχή πάνε σα διακοπές κάθε φορά που φτάνει εκείνη η στιγμή της μεγάλης πίεσης ― περιμένουν σα κάποιος επισκέπτης που ξέχασε το πορτοφόλι του στο σπίτι! ο σχεδιασμός εκείνος των μεγάλων αγώνων υπάρχει μόνο στη μνήμη εκείνων που έπαιξαν πρώτοι — όπως εμείς εδώ στον τόπο μας, όπου ακόμα θυμόμαστε πως γράφονταν τα γεγονότα πάνω στους τοίχους από χέρι ανθρώπινο και όχι από εκτυπωτή περιόδου. θα τελειώσω λέγοντας κάτι σκληρό αλλά αληθινό: αν συνεχίσουμε έτσι, η επόμενη φορά στη Λειψία δε θα βγάλουμε πέντε γκολ — μπορεί και να μην βγάλουμε κανένα! διότι εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στην περιοχή αυτή τη φορά δε θα έχουν καν ακόμα την εμπιστοσύνη ότι φοράνε τη φανέλα της Μπάρτσα! εκείνος ο Πικέας εκεί κάποτε έκανε τους αντίπαλους του να νιώθουν σα εκείνον τον μύθο εκεί που τον τιμούν για το τίποτα! τώρα; τώρα τον τιμούν εκείνοι σαν ένα κλασικό τραγούδι στο ραδιόφωνο ― ωραίο, σπάνιο, μα πια κανείς δε μπορεί να το τραγουδήσει όσο πρέπει!

τι βλέπω εδώ σιγά σιγά σαν γέρικο δέντρο που ξεπαγιάζει η άνοιξη; τους παλιούς σας γκραν της Μπάρτσα να στέκονται σαν αγάλματα στους τοίχους της ιστορίας κι εσείς εδώ πάνω στις κουβέντες σα να έχετε ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο γράφεται με αίμα και όχι με τουίττερ; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Νάπολη πριν δεκαπέντε χρόνια — τσάκισα την τηλεόραση στα χέρια μου όταν είδα τον Πικέ να σηκώνει το κεφάλι σαν πύργος στον ουρανό εκεί στη φάση που οι άλλοι σβήναν σαν κεράκια στον αέρα. ήταν σα να στέκονταν πάνω σε ένα λόφο αγοράκι μέσα στη βροχή για να δείξει στο παιδί τους πώς κρατιέται η σημαία όταν φυσάει σίφουνας! εκείνη τη νύχτα η Μπάρτσα έκανε γκολ επειδή αυτός εκεί πάνω απέκλεισε τρείς φορές μέσα σε δύο λεπτά χωρίς καν να διστάσει — όχι σα φοιτητής στο πρώτο πάρτι, σα στρατιώτης που ξέρει πως η μάχη γίνεται πριν ακόμα γίνει το ξημέρωμα! και τώρα τι λες εσύ εκεί έξω στον Αραούχο; ότι έκανε λάθος εκείνο το βράδυ στη Λειψία επειδή δεν έκανε γκολ; λάθος έκανες εσύ που περίμενες από εκείνον που στέκεται σαν χαραμάδα στους τοίχους να σώσει τη νύχτα σα σούπερμαν! αυτός εκεί πάνω δεν είναι ήρωας του κόμικς — είναι ένας άνθρωπος που του έβαλαν μπότες μεγάλες για τα πόδια του κι άρχισαν να του διδάσκουν χορό εκεί στη γωνία της περιοχής! τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά εκείνος ο Οκτώβρης στη Νάπολη έκανανε οι αντίπαλοι επειδή είχαν οργανώσει την επίθεση σα στρατό, όχι επειδή οι δικοί μας ήταν αργοί — ήταν επειδή εκείνοι είχαν σχέδιο! τόσοι νέοι εκεί πάνω σήμερα έχουνε μάθει το ρόλο τους σα να διαβάζουνε οδηγίες ιδιοκτήτη στο εγχειρίδιο ενός κινητού! τους δίνουμε φανέλες της Μπάρτσα κι αυτοί στέκονται σα επισκέπτες στο σπίτι ενός άλλου — περιμένουνε να τους πούνε πού είναι η τουαλέτα παρά να σκεφτούν πώς γίνεται η βροχή όταν πέφτει πάνω στα βουνά! εκείνοι οι αντίπαλοι εκείνες τις μεγάλες νύχτες δεν είχανε μέσα τους κανέναν φόβο επειδή είχανε οργανώσει όλη την ομάδα σα έναν άνθρωπο — εμείς εδώ από κάτω στέλνουμε τους δικούς μας σα χωριά στον πόλεμο χωρίς καν στρατιωτικό σχεδιασμό! τι έγινε λοιπόν εκεί στις μεγάλες νύχτες που τόσο φωνάζουμε; έγιναν επειδή ξέχασα τις μικρές λεπτομέρειες εκείνες που κάνουν μεγάλη τη διαφορά — πως δηλαδή πρέπει κάποιος να στέκεται σαν βράχος εκεί στις γωνίες όταν οι άλλοι σβήνουν σαν φωτιστικό στον αέρα! εκείνοι οι υπερασπιστές μας σήμερα έχουνε μάθει πως το γκολ είναι σαν το ψωμί, κάτι που υπάρχει πάντα εκεί στο ψυγείο — ενώ στην πραγματικότητα το ψωμί πρέπει να φτιαχτεί πρώτα, και το γκολ πρέπει να κερδηθεί εκεί στις μεγάλες στιγμές! βγάζω λοιπόν εδώ το γάντι μου στους θρύλους εκείνους που φώναζαν από κάτω στους δικούς τους εκείνης της εποχής: εκείνοι δεν έκαναν τέχνη επειδή είχανε καλές κινήσεις — έκαναν τέχνη επειδή είχανε σχεδιάσει κάθε τους βήμα σα σκαλιστή παράσταση! το λάθος εδώ δεν είναι ότι οι νέοι υπερασπιστές κάνουν κακά πράγματα — το λάθος είναι ότι το σύστημα τους έμαθε πως η μπάλα πάει πάντα εκεί όπου υπάρχει χώρος, χωρίς να ξέρουν πως πολλές φορές ο χώρος εκείνος πρέπει να δημιουργηθεί εκεί πάνω στους τοίχους της περιοχής σαν μια σκάλα! κι εγώ προσωπικά δεν κατηγορώ κανέναν από αυτούς εκεί πάνω σήμερα — κατηγορώ εμάς εδώ κάτω που τους δώσαμε ρόλους σα νόμισμα στον αέρα χωρίς να τους δείξουμε ποια είναι η σωστή πλευρά! όταν λοιπόν έρχεται εκείνο το μεγάλο βράδυ που ξέρουμε πως πλησιάζει σαν βροχή τον Οκτώβριο, ελπίζω οι νέοι εκεί πάνω να θυμηθούν εκείνα τα παλιά τραγούδια που τραγουδούσαν οι δικοί μας εκεί στις μεγάλες νύχτες — όχι σα κουδούνια στους τοίχους, σα φωνές που αντιστέκονται στον άνεμο!

Ρε παιδιά μου, θέλω να βγάλω από το μυαλό μου εκείνον τον Οκτώβριο στη Σαντίνα, πάνω από τη Λειψία — σας πέρασα ακόμα και τσιγάρο τότε εκεί στις κερκίδες ενώ ξέραμε ότι αυτό δεν ήταν δικό μας γήπεδο, ήταν σα νυχτερινό μάθημα θάρρους εκεί στους εξωτερικούς αγώνες. Εκεί που ο Αραούχος έκανε εκείνη την κίνηση εκεί κοντά στο κόρνερ σα να είχε νάρκες στα πόδια του κι έμεινε εκτός περιοχής σαν σφραγίδα χωρίς σφραγίδα. Κι όμως εκείνοι οι τρεις γκολ εκείνοι μετά το ημίχρονο ήρθαν επειδή εμείς κάναμε κάτι λάθος εκεί πάνω στις αλλαγές — όχι επειδή εκείνοι ήταν τόσο καλοί, αλλά επειδή εμείς τους αφήσαμε να στέκονται εκεί σα φωτογράφιση μόδας πάνω στο τσιμέντο εκεί στις μεγάλες νύχτες. Εκεί που κάποιοι φώναζαν "μπράβο" για τις φωτογραφίες μας μετά τον αγώνα, εγώ κοιτούσα τον αριθμό στον πίνακα εκείνων των δεκαπέντε λεπτά και θυμόμουν πως εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν στήσει εκείνον τον ρυθμό σα στρατός επίθεσης ενώ εμείς ψάχναμε τα κλειδιά μας σα επισκέπτες που ξέχασαν την πόρτα ανοιχτή στο σπίτι τους.

Ρε βλαχοί μου, έχει δίκιο ο_OFII_1908 εκεί πάνω — εκείνος ο Οκτώβρης στη Νάπολη πριν δεκαπέντε χρόνια ήταν αληθινή επίδειξη αρχής. Βλέπω ακόμα τον Πικέ σα γίγαντα πάνω στους κάλπικους γείτονες εκεί στους αντίπαλους εκείνης της βραδιάς, να στέκεται σα πύργος μπροστά στον ουρανό εκεί στην περιοχή σαν νάταν έτοιμος να κόψει τη βροχή πριν πέσει. Εκείνο το βράδυ δεν έκανα άλλη δουλειά παρά να βγάλω ένα τσιγάρο στη βεράντα μου και να κοιτάζω εκείνον τον αγώνα σα να διάβαζα μια ιστορία που είχε γράψει κάποιος σοφός — εκείνοι οι τρεις αποκλεισμοί εκεί μέσα σε δυο λεπτά ήταν έργο ανθρώπων που είχανε ζήσει πόλεμο μέσα στα γήπεδα. Εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ είχα ξαναπεράσει την πόλη πάνω στο αεροπλάνο εκεί που πήγαινα στη Λυών για δουλειές — ήταν Οκτώβρης εκεί επίσης, αέρας κρύος εκεί ψηλά σα νερό βρύσης πάνω στο δέρμα μου, κι εγώ σκεφτόμουν πως εκείνος ο αγώνας εκεί στην Ιταλία είχε κάτι από εκείνον τον αέρα εκεί γύρω από τα βουνά εκεί στη Δύση. Κατάλαβα τότε πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω εκείνες τις στιγμές δεν έκαναν κάτι καλλιτεχνικό επειδή είχαν ωραίες κινήσεις — έκαναν τέχνη επειδή είχαν μάθει πως η μπάλα είναι σα πυξίδα εκεί στις μεγάλες νύχτες: πρέπει να δείχνει πάντα προς την αντίθετη πλευρά εκεί που ο κόσμος φοβάται να πατήσει. Τώρα όμως συμφωνώ όσο υπάρχει ψωμί στον κόσμο με όλα αυτά που λέγατε εδώ για την κατάσταση αυτή: έχει τελειώσει εκείνος ο σχεδιασμός εκείνος του Πικέ εκείνου εκεί του Οκτώβρη. Αυτό δεν είναι κριτική στους παίκτες πάνω εκεί — είναι κριτική σ' αυτό εκεί το σύστημα εκείνο που τους βάζει εκεί σα νόμισμα πάνω στους τοίχους των ιστορικών στιγμών χωρίς να τους δίνει το εγχειρίδιο εκείνο που τους λέει πως η μπάλα όταν γίνεται βροχή πρέπει να στεκόμαστε σα βράχοι κι όχι σα επισκέπτες σ' ένα ξενοδοχείο. Βάζω το χέρι μου πάνω στην καρδιά εκεί στην Πίνδου εκεί στο χωριό μου εκεί που μεγάλωσα: εγώ εκείνο το βράδυ στη Λειψία έκλεισα τα μάτια μου και θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα εκεί εκείνης της νύχτας σαν κάποιον σπουδαίο δάσκαλο που μου έλεγε πως η ποιότητα εκεί στις μεγάλες στιγμές κάνει όλη τη διαφορά. Εκείνοι εκεί πάνω εκείνο το βράδυ δεν έχασαν επειδή υπήρξαν αργοί — έχασαν επειδή ξέχασαν εκείνον τον κανόνα εκείνον του οποίου η σημασία βρίσκεται στην τελευταία λέξη εκείνου εκεί του τραγουδιού εκείνου εκείνης της εποχής: η μπάλα όταν φτάνει εκείνες τις στιγμές πρέπει να σταματάει πάνω στους ώμους εκείνους εκεί όπου ξεκινούν τα μεγάλα γεγονότα, κι όχι να τρέχει αδιάκοπα εκεί σα χαμένο παιδί σ' ένα παζάρι. Αλλά πρέπει να πω κι ένα πράγμα ακόμα εδώ σαν ανθρωπος που ζει μεταξύ λογιστικών βιβλίων και οικογενειακών τραγουδιών: αυτό εκεί που λέτε για την πτώση σαν γέρικο δέντρο εκεί που ξεπαγιάζει η άνοιξη δεν είναι μόνο ζήτημα ποδοσφαίρου — είναι ζήτημα πνευματικής καλλιέργειας. Εγώ εκείνον εκεί τον Οκτώβριο εκεί στη Νάπολη έγραφα εκείνες τις σημειώσεις μου εκεί πάνω στους υπολογιστές εκεί εκεί που έκανα εκείνες τις δουλειές εκεί εκείνες τις ημέρες εκεί — βλέπω ακόμα εκείνον τον αγώνα σα αντικείμενο εκεί που πρέπει να αναλυθεί εκεί σα σύνολο εκεί εκείνο το βράδυ εκεί εκείNAPOΛH, σα στρατιωτικό σχέδιο εκεί πάνω σ' έναν τοίχο εκεί εκεί στην περιοχή εκεί της γειτονιάς εκεί εκεί εκεί που όλα ξεκίνησαν. Δεν κατηγορώ κανέναν εκεί πάνω εκεί σήμερα — κατηγορώ εκείνον εκεί τον καιρό εκεί εκείνον εκεί που μας πήρε όλους σα ψιλά γράμματα εκεί πάνω στους τοίχους εκεί εκεί. Εκείνοι εκεί πάνω εκείνη τη νύχτα εκεί εκεί έκαναν τέχνη επειδή είχαν μάθει εκείνον τον κανόνα εκείνο εκεί : η ιστορία εκεί στις μεγάλες στιγμές γράφεται εκεί εκεί που οι μεγάλοι άνθρωποι στέκονται σα βράχοι εκεί εκεί πάνω στους τοίχους εκεί εκεί της περιοχής εκεί εκεί εκεί που όλοι φοβούνται εκεί εκεί να πατήσουν.

Άκου σ’ αυτή τη στιγμή, φίλε μου. Θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβριο, όταν βρισκόμουν στη Λυών για δουλειά κι εκείνο το βράδυ της Νάπολης έκανε τον γύρο των ειδήσεων σα χειμωνιάτικος βοριάς — σκληρός, ξερό ψωμί στο στόμα κι όμως τρως τουλάχιστον κάτι. Κάθισα τότε στο μπαλκόνι μου στην περιοχή Κροζ-Ρουζ, έξω οι γαλλικές οικογένειες γύριζαν αργά από τις αγορές τους κρατώντας ψωμί κάτω από τις μασχάλες σα σημάδι νίκης, κι εγώ εκεί μέτραγα στα δάχτυλά μου πόσες φορές ο Πικέ έκανε εκείνον τον αποκλεισμό σα να στέκονταν πάνω στον αντίπαλο πιο πολύ από όσο έπρεπε. Τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά, μηνύματα προς όλους εμάς: *αυτή είναι η Μπάρτσα, όχι το γειτονικό γήπεδο μπάσκετ*. Κι όμως εδώ που τα λέμε όλα αυτά σήμερα — και ας θυμηθούμε την ίδια Λειψία, εκείνον τον Οκτώβριο που έκανε η ομάδα μας σαν φοιτητές σ’ ένα σπίτι πάρτι: τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μετά το ημίχρονο. Την ώρα εκείνη που εγώ εκεί πέρα ήμουν ακόμη υπόχρεος στον καφέ και τους αριθμούς της επόμενης ημέρας, εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν ήδη οργανώσει την επίθεση σα στρατός εκστρατείας. Δεν ήταν τυχαίοι, δεν ήταν μια στιγμή διάλειμμα, ήταν *σχεδιασμός*. Κι εμείς; Μας είχαν πετάξει εκεί σα επισκέπτες σ’ ένα ξενοδοχείο σαφάρι — μερικοί δεν γνώριζαν καν πώς λέγεται το όπλο τους, πόσο μάλλον πώς να το χρησιμοποιήσουν. Παραξενεύομαι τώρα λοιπόν: αυτοί εκεί πάνω σήμερα, όσοι φοράνε τη φανέλα αυτού του τόπου — όταν η μπάλα φτάνει εκεί στην περιοχή στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα εκτός έδρας, τι κάνουν; Την κοιτούν σα εισιτήριο τυχερών παιχνιδιών ή σα χάρτη της πόλης; Μαθαίνουν αυτοί ότι εκεί στις μεγάλες νύχτες η μπάλα γίνεται σαν πυξίδα εκεί στους λόφους της Σκωτίας — όταν φυσάει σίφουνας, πρέπει να στέκεται κανείς σα βράχος κι όχι σα ψιλό στις κάλπικες του κριτικού φανατισμού; Και υπάρχει εκεί μια φωνή μέσα μου που ψιθυρίζει: *μπορεί να κάνω λάθος, αλλά* — όταν ένας αγώνας καταλήγει σα εκείνος της Λειψίας, όταν ο αντίπαλος κάνει εκείνον τον ρυθμό εκείνον σα στρατό επίθεσης, τότε αυτή η ομάδα δεν έχει πρόβλημα τυχαίων λαθών. Έχει πρόβλημα δομής. Αυτοί εκεί πάνω σήμερα δεν χρειάζονται έναν ακόμη αγώνα προπόνησης εκεί στην αυλή του Καμπ Νου — χρειάζονται μία νύχτα εκεί όπου οι άλλοι ομάδαδες γράφουν ιστορία χωρίς ντοκουμέντα, εκεί όπου η ίδια η θέση σου πάνω στο γήπεδο γίνεται στρατιά. Δεν κατηγορώ κανέναν εκεί πάνω — εκείνος ο καιρός, εκείνοι οι δρόμοι, εκείνα τα χρήματα που έγιναν εισιτήριο θεάτρου, εκείνοι οι ρόλοι που γράφτηκαν σα κόμικς κι όχι σα σχέδια μάχης. Αλλά αγαπητό μου κοινό, όταν μία ομάδα στέλνει δεκαέξι ανθρώπους σ’ ένα παιχνίδι και αυτοί όλοι εκεί βρίσκονται σα ερωτευμένοι που ξέχασαν το κλειδί τους έξω από την πόρτα, τότε αυτό δεν είναι ζήτημα φιλοξενίας — είναι ζήτημα ιστορίας που ξεχνάει τους πρωταγωνιστές της. Έτσι μένω εδώ, σ’ αυτή την πόλη των λιμανιών κι των μεγάλων αγώνων εκεί που κάποτε έκανα τις δικές μου εποχές μέσα στα γήπεδα της Α’ Εθνικής, κοιτάζοντας τον ουρανό της Πειραιώς εκεί που κάποτε έκανα δικές μου παρατηρήσεις πάνω στους πίνακες μου. Κι όταν φτάσει εκείνο το μεγάλο βράδυ της επόμενης Λειψίας, φοβούμαι πως αυτοί εκεί πάνω δε θα έχουν ακόμη εκείνον τον χάρτη — δεν εκείνον τον χάρτη του Πικέ, εκείνον εκεί που έκανε τον αποκλεισμό σα γίγαντας, εκείνον εκεί που έκανε την ομάδα του να φαίνεται σα σύνολο ανθρώπων κι όχι σα ομάδα νόμιμων κατοίκων σ’ ένα ξενοδοχείο. Δεν σας λέω πως όλα είναι χαμένα. Σας λέω μόνο πως αυτή η ομάδα πρέπει να βρει ξανά εκείνον τον χάρτη, όχι εκείνον που δίνεται σα δώρο, εκείνον που ξαναγραφείται εκεί πάνω στους τοίχους της ιστορίας κάθε φορά που κάποιος θυμάται πως το ποδόσφαιρο γράφεται σα τραγούδι εκεί στις μεγάλες νύχτες — όχι σα ντοκουμέντο PDF, σα τραγούδι.