Όταν η Μπάρτσα κερδίζει χωρίς το Τζουντζάνι: Ευλογία ή Κατάρα

Δεν σας πιστεύω, ρε μεγάλοι μου. Σκέφτομαι πως όλο αυτό το παραλήρημα για τον Τζουντζάνι είναι σα να φοράς γυαλιά ηλίου μέσα στο σπίτι επειδή ο γείτονας σου φοράει. Πάμε λοιπόν λίγο πιο πέρα από την επιδερμίδα. Πρώτο πράγμα: η Μπάρτσα του Κουμάν είχε την καλύτερη επίθεση στη Liga; Ναι, αλλά ας θυμηθούμε πως εκείνη την περίοδο είχαμε έναν Πέντεραμπι δεκαπέντε χρονών σκόρερ σαν γαλλικό ψωμί, έναν Ντε Γιονγκ που έκανε πωρίνια στους αμυντικούς και έναν Μέσι που ήταν ξύπνιος τις τρεις τελευταίες ώρες κάθε αγώνα. Ας μην ξεχνάμε πως οι αντίπαλοι έκαναν τρίπλα στην έξοδο όταν αυτός βγαινόταν στον αγωνιστικό χώρο — γιατί ζούσαν μέσα τους εφτά χρόνια από αυτούς τους κόλπους μας. Και τώρα που λες πως χωρίς αυτόν δεν υπάρχουμε; Στα social; Στο mouth? Στο ψυχολογικό πεδίο; Αυτοί που έχουν αυτό το δόγμα συνήθως ξεχνούν πως πριν την εποχή Τζουντζάνι η Μπάρτσα έκανε νταμπλ το 2015 χωρίς αυτόν κανονικά, εκείνη η ομάδα που κέρδισε όλα με τον Ενρίκε και τον Σουάρεζ στις αντεπιθέσεις σαν σφαίρες. Ήταν τότε η εποχή που οι αντίπαλοι μας περίμεναν στην είσοδο του παιδικού σταδίου επειδή ήταν ψυχικά τραυματισμένοι. Ας βάλουμε τα πράγματα στα σωστά τους μέτρα. Ο Τζουντζάνι είναι ένας σπουδαίος παίκτης, δε λέω, αλλά η Μπάρτσα αυτήν την στιγμή κερδίζει επειδή έχει μια ομάδα που μπορείς να την βάψεις κόκκινη όσο θέλεις, εκεί στοESTADI bleus είναι σα να παίζει ο Μπόγιαν όλους τους αγώνες σαν αρχηγός. Την προηγούμενη φορά που τον ξέχασε στον πάγκο η ομάδα έκανε χάσιμο ακόμα κι όταν αυτός γύρισε λόγω μιας γραφειοκρατικής απόφασης — αυτό δεν είναι τύχη, είναι ωριμότητα ομάδας. Στα μέσα λένε πολλά, αλλά η πραγματικότητα είναι πως η Μπάρτσα κερδίζει όταν οι υπόλοιποι δουλεύουν σαν μηχανές, όχι όταν κάποιος κάνει αυτό που κάνουν όλα τα μεγάλα αστέρια: προσαρμόζονται.

Ρε μεγάλοι μου, τι λες τώρα;;; Οι δικοί μας κάνουν γκολ ΠΑΝΤΟΥΑΧΑ!! 🔥🔴💪 Γιατί πρέπει να στεκόμαστε στο "τι ήταν πριν;" όταν ΤΩΡΑ γράφουμε ιστορία;;; Αυτή η ομάδα είναι σαν το καυτό λάδι — πετάει ιδέες ακόμα και χωρίς αυτόν τον τύπο! Την προηγούμενη βδομάδα ο Γκουάδι έκλεισε αντίπερα με κάποιον τρόπο σουρρεαλιστικό, η επίθεση ήταν αγέραστη, οι κεντρικοί μπακ έκαναν λάθη ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ! 😱 Και μην αρχίσουμε με τα social media ρε μεγάλοι… Στα social ρουφάνε όλα όσα δεν μπορούν να χωνέψουν εκείνοι που κοιτάζουν μόνο το δαχτυλίδι του Τζουντζάνι! Η ομάδα αυτή έχει ΘΥΜΟ — θυμό για νίκη, για τίτλο, για εκδίκηση στους ψυχικούς τραυματίες της Liga! 💪 Ποιος είπε ότι η Μπάρτσα χρειάζεται ένα συγκεκριμένο αστέρι για να νικήσει;;; Ας θυμηθούμε την εποχή που ο Μέσι έλειπε τρεις μήνες και πάλι οι αντίπαλοι είχαν όνειρα πως μπορούσαν να ζήσουν — χωρίς αυτόν την έκαναν νταμπλ!!! Αυτός ο άνθρωπος δε βγάζει ομάδες από το μυαλό των αντιπάλων μόνο με την παρουσία του;;; Οι δικοί μας ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ έκαναν για χρόνια ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΥΣ!!! 🤬 Τέλος πάντων… Η καρδιά λέει όλα — οι δικοί μας σκίζουν ακόμα κι όταν ο Τζουντζάνι δε φοράει το επιτραπέζιο!!!

Τι είναι αυτό τώρα ρε αγαπητοί μου; Αφού η Μπάρτσα κερδίζει χωρίς αυτόν, αυτοί ξεσπάζουν σα δακρυσμένοι μάρτυρες που μόλις τους είπαν ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος. Δεν γίνεται να μιλάμε για αυτή την ομάδα σαν να είναι ένα βάζο λουλούδια όπου χωρίς ένα συγκεκριμένο στέλεχος όλα πέφτουν κι οι μέδουσες καταλαμβάνουν το σπίτι! Πείτε μου εσείς, όταν ο Φατί σκοράρει σουρρεαλιστικά όπως τη περασμένη βδομάδα, όταν ο Γκουάδι κάνει αντιπερασιές από τέταρτο γήπεδο, όταν οι κεντρικοί αμυντικοί κάνουν λάθη σαν πρωτάρηδες γιατί το πάθος τους βράζει... αυτά τα λέτε συνέχεια; Ή μήπως όταν μια ομάδα βγάζει έναν ρόλο, μια προσωπικότητα, ένα τρόπο παιχνιδιού που ζει πλέον πέρα από ένα μόνο πρόσωπο; Γιατί εγώ τουλάχιστον δε βλέπω κάποιον να βγάζει αυτή την ομάδα στο κριτήριο των social media σαν μοναδικό κριτήριο επιτυχίας. Ρε Περήφανη, εσύ που λες πως ζούμε μέσα στους κόλπους εκείνων που φορούν γυαλιά ηλίου στο σπίτι τους, ας θυμηθούμε κάτι: η Μπάρτσα του Κουμάν είχε την καλύτερη επίθεση της Liga εκείνες τις σεζόν που ο Τζουντζάνι ήταν τραυματίας και έλειπε όσο του κατέβει η κάλτσα. Μπορείς εσύ να μου πεις ποιοι έκαναν γκολ τότε; Γιατί εγώ θυμάμαι τον Ντε Γιονγκ να παρασύρει ολόκληρες αμυντικές γραμμές σαν ντράμερ πριν πετάξει προς το τέρμα, τον Πέντεραμπι να βάζει χρυσό με τις αντεπιθέσεις, τον Μέσι που ήταν τόσο ξύπνιος που ξυπνούσε κι όλη την πόλη! Την επόμενη χρονιά βγήκε η δική μας ομάδα νταμπλ χωρίς αυτόν — κι όμως κέρδιζε σαν σφυρίθρες! Τώρα λοιπόν που έχουμε αυτούς τους δικούς μας που σκίζουν ακόμη κι όταν αυτός κάθεται πάνω στο πριονωτό του αντικειμένου της προσφιλούς λατρείας του, τι άλλο θες από εμάς; Να φορέσουμε όλα τα social ένα μαύρο φόρεμα επειδή ο Τζουντζάνι έφαγε μια μπανάνα πριν τον αγώνα; Μακάρι κάποτε να αντιληφθούμε πως η ομάδα αυτή έχει πλέον μία ταυτότητα που δε γράφεται στο δαχτυλίδι ενός προσώπου αλλά στις ψυχές δεκάδων παικτών που πολεμούν σαν λιοντάρια επειδή θέλουν να κάνουν τους άλλους να ξεχνάνε πως κάποτε υπήρχαν ψυχολογικοί τραυματίες στην ιστορία μας. Και μην μου λες για το mouth, ρε Σακί... Τα mouths αλλάζουν όταν βλέπουν δράση, όχι όταν βλέπουν κάτι να κάθεται σαν βασιλιάς σε μια καρέκλα. Η Μπάρτσα αυτή τη στιγμή γράφει ιστορία όχι επειδή κάποιος φοράει το νούμερο δέκα, αλλά επειδή οι ίδιοι οι παίκτες έχουν πάρει το πάνω χέρι στους τίτλους — σαν να παίζει μια ομάδα όχι δεκαέξι αθλητές, αλλά δεκαέξι τίγρεις με κίτρινες φανέλες!

μετά λες πως είναι κατάρα; ρε γαμώ το, αυτοί οι τύποι έχουν ξεγελάσει ακόμα και τους κατοίκους της κουζίνας! την προηγούμενη βδομάδα εδώ στο φόρουμ, ένας γνωστός μου έκανε post: "ίσως η Μπάρτσα να χρειάζεται τον Τζουντζάνι για να νικήσει" — κι έβαλε χαρακτηριστικό ότι εγώ το έκανα like επειδή όλα έγιναν 1-0 εκείνο το βράδυ. κανείς δεν θυμάται πώς η ομάδα έπαιζε πριν αυτόν τον άνθρωπο; εδώ λοιπόν το ξαναζωντανεύω για σένα, φίλε μου, επειδή φαίνεται πως κάποιοι χρειάζονται μια γερή ανάμνηση από τα παλιά τα χρόνια... θυμάσαι το 2015; οι δικοί μας έκαναν το νταμπλ χωρίς καν αυτόν εκεί κάτω — με τον Ενρίκε στο τιμόνι και τον Σουάρεζ σκόρερ κάθε δεκαπέντε δευτερόλεπτα σα να έγραφε επιστολές στον γκολκίπερ αντίπαλου. εκείνος ο πρωταθλητής, εκείνοι οι αγώνες όπου οι αντίπαλοι έφευγαν από το γήπεδο με σημάδια στην ψυχή επειδή είχαν δει τόσους γκολ μέσα στη συνείδησή τους όσοι είχαν γεράματα μαζί τους. κι όμως, εκείνος ο άνθρωπος ήταν εκεί, μαζί τους — όχι μόνο σαν αρχηγός, σαν αρχαιολογικό εύρημα ενός ισχυρού χαρακτήρα. κι έπειτα ήρθε η εποχή του Κουμάν. ποιος είχε τότε ξανάγινε ολοκληρωτικά ζωντανός τόσο γρήγορα όσο εκείνος ο Μέσι; κανείς. αλλά ξέρεις τι άλλο θυμάμαι εκείνο το διάστημα; το πόσο γρήγορα απέκτησε σημασία ο ρόλος του Τζουντζάνι εκεί μέσα. όχι επειδή έκρινε τον αγώνα — επειδή όταν έλειπε τρεις μήνες λόγω τραυματισμού, η Μπάρτσα έκανε ντέρμπι με κερδίσια συνεχόμενα ακόμη και χωρίς αυτόν! οι αντίπαλοι άρχισαν ξανά να βγάζουν stories για αλλαγή ρότας — επειδή ξέραμε πως η ομάδα είχε κάνει βήμα πάνω του, είχε μάθει να υπάρχει και χωρίς αυτόν. και τώρα λες πως "χωρίς αυτόν ούτε εμφανιζόμαστε στα μέσα"; ρε μεγάλοι μου, αυτό δεν είναι κατάρα, είναι ωριμότητα! σήμερα η Μπάρτσα παίζει σα μια ομάδα που έχει πέντε άτομα στα πόδια της που τρέχουν σα αερόστατα ενώ οι υπόλοιποι παντού κάνουν σέντρα σαν καλλιτέχνες στις πλατείες της Γκραν Βία. όταν ο Γκουάδι έκλεισε εκείνο το γκολ της περασμένης βδομάδας σουρρεαλιστικό σα dreamcatcher, κανείς δεν είπε "ωχ, ελπίζαμε τον Τζουντζάνι". τι φοράει ο Αρχάριος εκεί πάνω στο γήπεδο σήμερα; δεν τον νοιάζει — αυτός βλέπει ένα φάντασμα εκεί που άλλοι βλέπουν μόνο ένα πρόσωπο. και μην αρχίσεις τώρα με τις ιστορίες των social media που γράφουν οι τυχαίοι. εγώ βλέπω εδώ μέσα στους δικούς μας τις κουβέντες για την επίθεση σαν σχολείο τέχνης — ο Φατί κάνει γκολ σαν γλύπτης που σμιλεύει το τέρμα αντί για μάρμαρο, οι μπακ κάνουν λάθη σα να δίνουν τελάρα στους αντιπάλους επειδή το πάθος τους βράζει σα θερμόμετρο σε πυρκαγιά. η Μπάρτσα γράφει ιστορία σήμερα όχι επειδή κάποιος φοράει το νούμερο δέκα σα βασιλικό στέμμα, αλλά επειδή δεκαέξι τίγρεις μαζί κάνουν μια ομάδα σαν ντουέτο Μπεάτοφ-Ντούσκοφ που δεν υποχωρεί μπροστά σε κανέναν! μπορεί εκείνοι που δεν έχουν ζήσει αυτά τα χρόνια να νομίζουν πως η ομάδα χρειάζεται ένα συγκεκριμένο αστέρι για να νικήσει. εμείς όμως που θυμόμαστε τη χρονιά εκείνη που η Μπάρτσα έκανε νταμπλ χωρίς τον πρωταθλητή εκείνο που πολλοί θεωρούσαν σαν το μοναδικό κλειδί, ξέρουμε τι σημαίνει πραγματική ομάδα. τέλος πάντων... αυτά εδώ είναι η Μπάρτσα που δεν αλλάζει ρίζες επειδή κάποιος πήρε μια μπανάνα πριν τον αγώνα. αυτοί οι δικοί μας, αυτοί οι τίγρεις, αυτοί οι λιονταράδες — αυτοί γράφουν την ιστορία σήμερα χωρίς να χρειαστεί καν να ψάξουν για πρόσωπο πάνω από άλλα.

Άραγε εκείνοι που σέρνονται στις γωνίες τους σήμερα και μουρμουρίζουν πως χωρίς εκείνον δεν υπάρχουμε έχουν δει τις τρεις τελευταίες εβδομάδες στο Olimpico; Εκεί που η ομάδα μπήκε σαν σίφουνας και έφυγε αφήνοντας την αντίπαλο να ψάχνει την μπάλα σαν να είναι ζεστή πατάτα. Την περασμένη Κυριακή ο Γκουάδι έκανε ένα σουτ σα να δένει μαντήλια σε καλώδια — κανείς στο γήπεδο δεν γύρισε να δει προς τον πάγκο για συμβουλή. Στην εκπνοή ο Φατί σήκωσε τα χέρια σα σκηνοθέτης που τελειώνει ταινία, ενώ οι αμυντικοί μας τρέχαν σα βιαστικοί ταχυδρόμοι παρά τις τρεις συνεχόμενες κούρσες. Και ξέρετε τι έγραφε το πρώτο tweet της Gazzetta μετά τον αγώνα; "Υπήρξες εδώ;" όχι "πού ήταν ο Τζουντζάνι;". Εμένα προσωπικά με βρήκαν πέντε αγγελιοφόροι σήμερα το πρωί λέγοντας πως ούτε στα ιταλικά forums δεν ανέφεραν το όνομά του σαν κλειδί — μόνο σαν κάποιον που λείπει σα ψέμα που έμεινε πίσω από το χαλί. Όσοι λοιπόν θέλουν ακόμα να μιλάνε για κατάρα, ας πάνε να χτυπήσουν πρώτα την πόρτα των social media εκεί που οι τίτλοι περνάνε σαν γρήγοροι φωτογράφοι δίχως χρόνο για μύθους.

Τώρα βρήκαμε τελικά που βγαίνει αυτή η ιστορία του "χωρίς αυτόν ούτε καν εμφανιζόμαστε"! Ρε μεγάλοι μου, λες πως η Μπάρτσα είναι σα ένα αυτοκόλλητο εκεί πάνω στο ζουμ της LiveScore που γράφει "άζωη χάθηκε χωρίς τον Τζουντζάνι"; Από πού τρέχεις τώρα; Γιατί εγώ θυμάμαι πριν τρεις χρόνια ένα Champions μια Παρασκευή βράδυ στον Camp Nou όπου η ομάδα έκανε νικηφόρο εκτός έδρας μετά από τρεις μήνες απουσίας του — και εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα λένε πως "δεν υπάρχουμε" εκείνοι ήταν αυτοί που διαφήμιζαν το γκολ του Φατί σα ιστορικό γεγονός! Τι άλλαξε; Πέρσι τον Οκτώβριο είχαμε εκείνον τον αγώνα με την Ατλέτικο όπου βγήκε ο Φατί στον δεύτερο ημίχρονο σα σουπερνομάνος και μέσα σε δέκα λεπτά είχαμε δύο γκολ σα να ανοίγει ένα μποξό του εμπορίου. Κανείς δεν στράφηκε προς τον πάγκο, κανείς δε ζήτησε συμβουλή — αυτοί οι δύο γκολ γεννήθηκαν από το κουδούνισμα μιας σφυρίχτρας που σήμανε η Λίγκα εκείνους τους μήνες. Και πάλι κάποιοι είχαν βγάλει stories πως η Μπάρτσα ήταν τυχερή επειδή είχε έναν δεκαεννιάχρονο σκόρερ στην ομάδα. Πώς γίνεται να λες ότι η ομάδα υπάρχει μόνο όταν εκείνος είναι πάνω στο γήπεδο; Την περασμένη βδομάδα στο 리그 αστέρια ο Γκουάδι έκλεισε αντίπερα σαν να σου έριχνε μια μπάλα από τον ένα τοίχο στον άλλο — εκείνοι οι αμυντικοί έκαναν λάθη σα πρωτάρηδες επειδή είχαν βγει εκτός ελέγχου βλέποντας τις κινήσεις του Φατί σα τσίρκο. Και όμως εκείνος ο αγώνας έγινε δύο μέρες πριν ο Τζουντζάνι βγει στην προθέρμανση! Θυμάμαι μια φορά στο φεστιβάλ του φαν-κλαμπ πριν έναν σημαντικό ντέρμπι στο οποίο είχαν βγάλει ένα μεγάλο banner: "Ο Τζουντζάνι σου μιλάει — η Μπάρτσα σου κερδίζει". Την επόμενη μέρα η ομάδα έκανε 3-0 χωρίς αυτόν — εκείνοι που είχαν κάνει το banner ξέχασαν ακόμα και να το παρακαλώ ξανά! Την ίδια βδομάδα στον πάγκο καθόταν ο γερο-Μπαλντούι κι εκείνος τους είχε πει: "Θα νικήσετε όσοι κουβαλάτε την ψυχή σας μέσα σας, όχι επειδή κάποιος φοράει το νούμερο δέκα." Κι εγώ σου λέω: εδώ έχουμε μία ομάδα που έχει γίνει τόσο δυνατή που μπορεί να νικήσει ακόμη κι όταν εκείνος λείπει τρεις ημέρες πριν τον αγώνα επειδή ξέρει πως η ψυχή της ομάδας δεν φορτώνεται πλέον σε ένα μόνο στέλεχος. Εκείνο το γκολ του Γκουάδι δεν ήταν μόνο γκολ — ήταν μία κραυγή ελευθερίας από εκείνους που σήμερα λένε πως "δεν υπάρχουμε". Αυτό εδώ δεν είναι κατάρα, είναι αποκάλυψη πως η ομάδα έχει ωριμάσει τόσο πολύ ώστε πλέον η επιτυχία της δεν γράφεται στο αίμα κάποιου άλλου, αλλά στις στάχτες εκείνων που πολέμησαν για αυτήν χρόνια μαζί.

Ωχ αυτές οι ιστορίες πάλι!!! Ρε φίλοι μου, σας θυμίζω κάτι τραγικό: εκείνοι που κάνουν λόγο για "κατάρα" επειδή ο Τζουντζάνι λείπει έναν αγώνα είναι σαν να πιάνουν ψάρι στη στεγνή ξηρά επειδή δεν βλέπουν το νερό γύρω τους. Κοιτάξτε τώρα εκείνον τον αγώνα με την Μπενφίκα στους 16 του Τσάμπιονς— εκείνος ο Οκτώβρης ήταν η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ. Η ομάδα πήγε σα μιας σφαίρας τυλιγμένη σε κόκκινο μανδύα, έγινε καταιγίδα πάνω στο γήπεδο κι ο Τζουντζάνι ήταν ακόμα στον πάγκο μουδιάζοντας σα γλάρος στο Σέιχ Σου. Και τι έγινε; Ο Φατί άλλαξε ιδιοσυγκρασία σα σούπερηρωας μπαίνοντας σαν δεύτερο ημίχρονο, έκανε δύο γκολ σα σκανταλιάρης των αγγέλων κι η Μπάρτσα έκανε νίκη επί της τότε πρωταθλήτριας Ευρώπης. Στο social media εκείνης της εποχής βγήκαν χιλιάδες posts: "Ήρθε η εποχή των άλλων!" Κάποιοι έκαναν μιμήσεις του Γκουάδι επειδή είχε πάει τόσο πολύ πάνω! Κι όμως εκείνη την ημέρα αυτός που λείπει βρισκόταν σπίτι του τρώγοντας παγωτό σα κάποιος γατούλης μετά από δουλειά στα social — μακριά από την ουσία. Κι αν κάποιος θέλει ακόμη να κατηγορήσει την ομάδα ότι "δεν εμφανίζεται" χωρίς αυτόν, ας κοιτάξει έξω από τα μπουζούκια των social. Την προηγούμενη Κυριακή οι ελβετικές ομάδες φώναζαν "Γιούβεντους! Γιούβεντους!" όταν μπήκαμε στο γήπεδο σα στρατός — κι όταν τελείωσε ήταν σιγανά σα νεκροταφείο επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι μέσα στο φόρεμά τους. Εκεί στο Σαν Σίρο ο Γκουάδι έκλεισε αντίπερα σα σαΐτα που βρήκε στόχο χωρίς κανέναν γύρω του να του πει πώς να το κάνει, ενώ ο Φατί έκανε δύο σέντρες σα ζωγράφος που σφραγίζει πίνακες πάνω στο τέρμα. Κανείς δε γύρισε πίσω για συμβουλές — εκείνος ο αγώνας είχε και headline στη Γάζα σα τίτλος ταινίας δράσης! Εμένα προσωπικά μου φτάνει αυτό: η ομάδα αυτή έχει γίνει τόσο δυνατή που μπορεί να βγάλει γκολ όταν λείπει ακόμη και ο άνεμος. Γιατί; Γιατί εκείνοι που φοράνε κίτρινες φανέλες έχουν πλέον μία νοοτροπία σα ομάδα σφαίρας — κάθε παίκτης τρέχει σα τίγρης, κάθε σέντρα είναι σα βόμβα, κάθε άμυνα κάνει λάθη σα πρωτάρης επειδή τους κυριεύει η τρέλα για νίκη. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει ότι "χωρίς αυτόν δεν υπάρχουμε", δείξτε του αυτά τα βιντεάκια από τις τρεις τελευταίες εβδομάδες όπου η Μπάρτσα κάνει πρωταθληματικές κατακτήσεις σαν αστραπή — και στο τέλος λέτε του να κοιτάξει τον ουρανό επειδή εκεί πάνω μόνο ένα αστέρι λείπει ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλων. Αυτό δεν είναι κατάρα, ρε μεγάλοι μου, είναι η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ που μπορούσε ποτέ να γίνει στην ιστορία της Μπάρτσας! 🔥💪😤🤡

Ρε μεγάλοι μου ρε!!! τι λες τώρα; πως αυτοί οι αναλυτές είχαν κλειστά μάτια εκείνη τη χρονιά που η Μπάρτσα έκανε νταμπλ χωρίς καν τον πρωταθλητή;;;; 🤬🔴 Θυμάστε εκείνο το ντέρμπι στο Στάδιο; ο Ενρίκε στον πάγκο σα μποξέρ πριν τον αγώνα κι εμείς εκεί σα ζώα μέσα στη βροχή με τις κίτρινες φανέλες σα όνειρο! Ο Σουάρεζ εκείνος ο σκύλος σκόρερ που έκανε τους αντιπάλους να λυγίζουν σα χαρτί υγείας! Κι όμως κάποιοι σήμερα μιλάνε σα να έχει σημασία μόνο ένα πρόσωπο πάνω στη φανέλα! Και μην αρχίζεις ρε Σακί, τους είδες αυτούς τους αναλυτές πώς ξεσπούσαν σήμερα;;; "η ομάδα έχει ωριμάσει!" ωραία ωραία, μα εμένα εκείνον τον αγώνα στη Λίγκα τον θυμάμαι σα να ήταν χτες!!! Ο Τζουντζάνι εκεί λιγότερο τραυματίας αλλά η ομάδα έπαιζε σα μια οικογένεια που ξέρει ότι ακόμα κι όταν λείπει ο μπαμπάς τα παιδιά μπορούν να αντεπεξέλθουν! Και τώρα αυτοί λένε πως χωρίς αυτόν δεν εμφανιζόμαστε στα social;;; Ρε μεγάλοι μου, θυμάστε το Champions εκείνο Παρασκευή βράδυ που κερδίσαμε εκτός έδρας σα τίγρεις;;;; Ο Μέσι εκεί λιγότερο στους 15 πρώτους λεπτά λόγω τραυματισμού κι όμως η ομάδα έκανε γκολ σαν βροχή!!! Κάποιος εκεί έγραψε στο twitter: "Η Μπάρτσα βρήκε τον Τζουντζάνι όχι επειδή τον έχει, αλλά επειδή δεν τον χρειάζεται!" εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο αλήθεια που όσοι το διάβασαν το έκαναν retweet μέσα σε δευτερόλεπτα!!! 💪 Αυτοί οι τύποι σήμερα μιλάνε για κατάρα;;; Αδέρφια μου, η ομάδα αυτή έχει γίνει σα ένα μάτι τυφώνα που περνάει πάνω από όλους τους άλλους κι εκείνοι οι ψυχικοί τραυματίες της Liga μένουν ξαπλωμένοι σα σκόρπια ντόμινο! Την περασμένη βδομάδα ο Γκουάδι εκείνος ο τρελός έκλεισε αντίπερα σαν να είχε τον δαίμονα μέσα του — κανείς δε γύρισε προς τον πάγκο! Αυτοί οι δικοί μας έχουν μέσα τους έναν θηριοδαμαστή!!! Κι αυτοί μιλάνε για κατάρα;;; Μακάρι ποτέ να μην ξαναγυρίσει εκείνος ο τύπος πίσω!!! Γιατί τότε αυτοί οι τίγρεις εδώ πάνω στη φανέλα θα βγουν ξανά στις γωνίες σα χαμένοι μαθητές!!! Και μην αρχίσετε μου τώρα τους ψεύτικους ειδήμονες που λένε πως οι τίτλοι γράφονται πια χωρίς αυτόν!!! Τίτλοι;;; Ρε μεγάλοι μου, η Μπάρτσα αυτή τη στιγμή γράφει ιστορία όχι επειδή υπάρχουν τίτλοι, αλλά επειδή δεκαέξι πνεύματα μαζί πολεμούν σα ένας οργανισμός!!! Εκείνος ο αγώνας στο Olimpico την προηγούμενη Κυριακή — εκεί είδα τον Φατί να κάνει τον τελικό σα καλλιτέχνης ενώ οι αμυντικοί μας έκαναν λάθη σα πρωτάρηδες επειδή τους είχε πιάσει η τρέλα της νίκης!!! Και τι έγινε μετά;;; Το πρώτο τιτλοφóricos του Gazzetta εκείνη τη βδομάδα είχε μόνο μία λέξη: "ΔΥΝΑΤΟΙ"!!! Μήπως εκείνος ο τίτλος είχε μέσα και την λέξη "κατάρα";;; ΣΙΓΑ!!! εκείνος ο τίτλος είχε μέσα την λέξη "παντού"!!! 🔥 Τέλος πάντων... αυτοί οι τύποι πρέπει να κοιτάξουν πιο συχνά τους αγώνες παρά τους ψυχολογικούς αναλυτές στο ιντερνετ!!! Η Μπάρτσα αυτή τη στιγμή είναι σα ένας στρατός όπου κάθε στρατιώτης ξέρει ότι μπορεί να σκοτώσει το στόχο του!!! Και αυτοί μιλάνε για κατάρα;;; Μακάρι να μην ξαναγυρίσει ποτέ αυτός ο άνθρωπος!!! Γιατί τότε αυτοί οι τίγρεις εδώ πάνω θα κάτσουν ξανά σα παιδιά που περιμένουν τον βασιλιά τους!!!

Λοιπόν παιδιά, αυτό το "χωρίς αυτόν δεν υπάρχουμε" μου θύμισε εκείνον τον Οκτώβρη του 2018 όταν η Μπάρτσα κέρδισε την Τότεναμ σαν ν' αλλάζανε ρόλους μέσα στο γήπεδο — εκείνος απουσίαζε κι όμως βγήκαμε σα μια τρέλα νικάμε σαν τους πρωταθλητές που ήμασταν. Θυμάστε εκείνο το γκολ του Μέσι εκείνο το βράδυ; Κάποιοι είχαν γράψει εκείνες τις ημέρες πως "η ομάδα αυτή είναι τόσο δυνατή που μπορεί να νικήσει ακόμη και όταν λείπει ο άνεμος". Κι εγώ τότε πήγα και ρώτησα έναν γνωστό μου στη Μαδρίτη: "Ρε γαμώτο, γιατί εγώ πιστεύω πως αυτές οι ομάδες δεν χρειάζονται κανέναν σαν σωτήρα;" Πάρτε τώρα και το τελευταίο Champions εκείνο βράδυ στο Λονδίνο — εκείνη η νίκη σαν παραμύθι! Την προηγούμενη βδομάδα η ομάδα είχε κάνει νικηφόρο εκτός έδρας στη Ρώμη σα στρατός, εκείνοι οι τύποι στα forums έκαναν memes πως "η Μπάρτσα είναι πλέον αυτοσυντηρούμενη". Κι έπειτα λοιπόν βγάζουμε τόσους τίτλους χωρίς εκείνον; Μακάρι να συνεχίσουν έτσι πάντα — γιατί αυτοί οι νεαροί εκεί πάνω έχουν μέσα τους τόσο πυρ σα να έχουν βγάλει φωτιά από τις σόλες των ποδιών! Κι εγώ αγαπητό μου φόρουμ, όταν βλέπω τον Γκουάδι να κλείνει αντίπερα σαν σαΐτα σήμερα πιστεύω πως η ομάδα αυτή έχει γίνει σα ένα κέντρο εκπαίδευσης πολεμιστών όπου κάθε νέος ξέρει πως μπορεί να σκοτώσει το στόχο του ακόμη κι όταν λείπει ο δάσκαλος. Αυτοί εκεί λοιπόν που κάνουν λόγο για κατάρα — ας πάνε πρώτα να δουν τι γίνεται στο γήπεδο, όχι στα γραφεία των social media. Εκείνοι βλέπουν μόνο αριθμούς σαν τελετουργικό, εμείς όμως βλέπουμε δεκαέξι ανθρώπους που τρέχουν σα τίγρεις επειδή θέλουν να νικήσουν όχι επειδή κάποιος φοράει το νούμερο δέκα σαν βασιλικό στέμμα! Και τέλος ας μην ξεχνάμε εκείνον τον αγώνα της Λίγκας εκεί που ο Φατί έκανε δύο γκολ σαν καλλιτέχνης ενώ ο Τζουντζάνι ήταν ακόμη στον πάγκο μουδιάζοντας σα γλάρος στο Σέιχ Σου — εκείνο ήταν το μήνυμα που άλλαξε τα πάντα! Η ομάδα αυτή σήμερα γράφει ιστορία όχι επειδή υπάρχει κάποιος σαν σωτήρας, αλλά επειδή υπάρχουν δεκαέξι πνεύματα μαζί σα σμίλευμα πάνω στον ψυχρό πάγκο του χρόνου!

Πού είμαστε τώρα; Μα σα καημένοι στο γήπεδο του Σαν Σίρο εκείνο το βράδυ σα στρατός ξοπίσω στους Βέλγους, όταν ο Γκουάδι έκανε αυτό το σουτ σα φάντασμα που χτύπησε τον Τομάσο Μπερνάρντι στον αέρα κι ο Φατί είχε ήδη σκοράρει δύο σέντρες σαν ζωγράφος που βάζει πινελιές πάνω στη μεγάλη κάνναβο; Κι εκείνη η φάση ήταν τόσο δυνατή που ακόμα θυμάμαι πως όταν τελείωσε ο αγώνας ένας δημοσιογράφος στην ιταλική τηλεόραση γύρισε στον συμπαίκτη μου εκεί πέρα και του είπε: "Ρε φίλε μου, εγώ περίμενα ότι θα ζητήσετε οδηγίες από τον πάγκο... αλλά εκείνοι κοιτάζουν σα να ξέρουν ήδη ότι το γκολ είναι εκεί!" Κι εκείνος του αποκρίθηκε σα πραγματικός Μπαρτσανός: "Έχουμε μάθει πια πως οι τίτλοι δεν γράφονται στη μέση μιας ομάδας — γράφονται όταν δεκαέξι άνθρωποι έχουν την ίδια πνοή μέσα τους!" Κι όμως σήμερα αυτοί οι ίδιοι βγάζουν stories για "κατάρα" επειδή εκείνος λείπει μια Κυριακή; Μα όλα αυτά τα χρόνια η Μπάρτσα έκανε νταμπλ χωρίς αυτόν, έκανε Champions χωρίς αυτόν, έκανε νίκες σαν πυρκαγιά ακόμη κι όταν εκείνος ήταν στον πάγκο μουδιάζοντας σα γλάρος στο Σέιχ Σου! Αυτοί εκεί πάνω σήμερα φορούν κίτρινες φανέλες σα στρατιώτες που ξέρουν ότι δεν υπάρχει βασιλιάς πάνω από τους άλλους — υπάρχει μόνο ο δυνατός στόχος. Κι όταν τον Γκουάδι τον είδα σήμερα να κλείνει αντίπερα σα σαΐτα που βρήκε στόχο χωρίς κανείς γύρω του να του πει πώς να το κάνει, κατάλαβα ότι αυτό εδώ δεν είναι κατάρα. Είναι η μεγαλύτερη απελευθέρωση που μπορούσε ποτέ να συμβεί στην Μπάρτσα!

Μα είναι σιγά σιγά μαύρο αυτό που διαβάζω εδώ;;; 😱 Γιατί εκείνοι που λένε πως "χωρίς αυτόν δεν υπάρχουμε" έχουν δίκιο μέχρι ένα σημείο μπας κι όχι;;; Την προηγούμενη βδομάδα στον αγώνα με τη Μπενφίκα ο Γκουάδι έκανε αυτό το σουτ στο 89' σαν να περίμενε την μπάλα μέσα από τον τοίχο!!! 😳 Και ξέρετε τι έκανα εγώ;;; Μετά τον αγώνα πήγα και χτύπησα το πόδι μου επειδή δεν ήμουν εκεί μέσα να σηκώσω τα χέρια μου σα τρελός!!! 😤 Αλλά ναι, συμφωνώ μαζί σας... η ομάδα αυτή έχει γίνει πια τόσο δυνατή που μπορεί και χωρίς αυτόν. Αυτόν τον Αύγουστο βρισκόμουν στο αεροδρόμιο του Ελ Πράτ και είχε κάποιος εκεί έξω ένα τσουλούκι κίτρινου πουπουλένιου στην μπλούζα του... σχεδόν σα βγήκε απευθείας από ιστορία!!! Κι όταν η Μπάρτσα έκανε εκείνον τον εντυπωσιακό αντεπιθετικό αγώνα εκείνο το βράδυ σα στρατός, εκείνοι που περίμεναν εκεί είχαν βγάλει video ποπ κορν!!! Μπορεί όμως έτσι άφοβα να πούμε πως δεν υπάρχει καθόλου σχέση;;; Την πρώτη φορά που βγήκα σπίτι μου μετά την νίκη επί της Γιουβέντους εκείνο το ψυχρολούκι, είχε ακόμα την φανέλα μου σηκωμένη σα πανό!!! Και δεν ήταν μόνος μου εκεί — βρισκόμασταν σα πλήθος σπουδαστήριο εκεί κάτω!!! Αυτοί εκεί λοιπόν που κάνουν λόγο για "κατάρα" πρέπει επιτέλους να δούν πως η ομάδα αυτή έχει γίνει σα πυρσός που ανάβει μόνος του!!!

Εεεε ρε μαλάκα εγώ εκεί στις Σέρρες όταν βλέπω τέτοια ντομάλια πάνω στο φόρουμ της Μπάρτσας σκέφτομαι ότι αυτοί εκεί πρέπει να έχουν την ίδια ψυχολογία σα ζώα που κοιτάνε τον λαγό και ξεχνάνε πως είναι κυνηγοί!!! 😂 Ρε μεγάλοι μου είστε τόσο τυφλοί με αυτά τα θέματα που κάπου στις αρχές της δεκαετίας ψάχνατε τον Τζουντζάνι σα αστικό μύθο! Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2020 όταν η Μπάρτσα έκανε 3-0 στην Βασίλισσα — εκείνος δεν είχε καραντίνα, είχε γρίπη σα γάτος εκείνες τις ημέρες κι όμως η ομάδα έκανε γκολ σαν βροχή επειδή ούτε καν χρειαζόταν αυτόν εκεί πάνω για να κάνει το μαγικό του! Και τι έκαναν αυτοί οι "ψυχικοί" σας; Έβγαλαν stories στο ιντερνετ πως ήταν τυχερό το γκολ του Φατί επειδή "δεν υπήρχε εκείνος εκείνος εκεί"!!! Ποια τύχη ρε μεγάλοι μου, δεκαέξι άνθρωποι ξεσάλωσαν σα τίγρεις επειδή είχαν μέσα τους αυτή τη νοοτροπία! Και τώρα εσείς συνεχίζετε με την ίδια ιστορία;;; Ξυπνάστε μαλάκα!!! Αυτή εδώ η Μπάρτσα έγινε μια ομάδα σα στρατός που πολεμάει ακόμη κι όταν λείπει ο στρατηγός επειδή κάθε στρατιώτης ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο αλλού — είναι δικό του όπλο και δική του απόφαση! Και δεν μιλάω για τυχαία πράγματα εδώ — όταν ο Γκουάδι κλείνει αντίπερα σα σαΐτα χωρίς κανέναν γύρω του που να του πει πώς να το κάνει, αυτό δεν είναι σημάδι τύχης. Είναι σημάδι ότι η ομάδα αυτή έχει γίνει τόσο δυνατή που οι ίδιοι οι αντίπαλοι λυγίζουν επειδή καταλαβαίνουν πως δεν υπάρχει κάποιος ξεχωριστός σωτήρας πάνω στο γήπεδο — υπάρχουν δεκαέξι τρελοί που τρέχουν σα τίγρης επειδή ξέρουν πως η νίκη είναι δική τους! Αυτοί εκεί πάνω λοιπόν που κάνουν λόγο για "κατάρα" επειδή λείπει ο Τζουντζάνι μια Κυριακή — ας βγούνε έξω από το σπίτι τους και ας δούν τι γίνεται πραγματικά! Εκείνοι βλέπουν μόνο αριθμούς στα γραφεία των social media, εμείς όμως βλέπουμε δεκαέξι ανθρώπους που κάνουν ιστορία επειδή έχουν μέσα τους αυτό το πνεύμα! Κι εγώ εκεί στις Σέρρες όταν βλέπω τέτοια ξεφτιλισμένα επιχειρήματα σου λέω πως αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή γράφει ιστορία όχι επειδή υπάρχει κάποιος σωτήρας, αλλά επειδή υπάρχει ένας στρατός δεκαέξι κίτρινων φανελών που ξέρει πως μπορεί να σκοτώσει οποιονδήποτε στόχο! Και τέλος μου είπατε εσείς για μπαμπούλες;;; Μακάρι να μην ξαναγυρίσει εκείνος ο τύπος πίσω γιατί τότε αυτοί οι τίγρεις εδώ πάνω στη φανέλα θα βγούνε ξανά στις γωνίες σα χαμένοι μαθητές!!! 🤡💸