Μεγάλη η Βαρκελώνη σήμερα αγαπητοί μας!

Άντε βρε παιδιά, θέλετε νάχουμε γλέντι ή νάχουμε γλέντι;;; Τον Παρέδες τον ξέρουμε εδώ και χρόνια — όταν μπήκε στο Camp Nou πρώτη φορά σαν νέος, τον είπαμε κιόλας: αυτός είναι δικός μας ο Παρέδες, όχι σπιτιρίκι! 😭🔥 Και τώρα που έρχεται η μεγάλη βραδιά, εγώ ακόμα δαχτυλοδουλεύω στον υπολογιστή μου επειδή νομίζω πως είναι ψέμα αυτό το "ζήτω Μπάρτσα" στους τίτλους... Ποιος έκανε το ψέμα αυτό;;; Γιατί εγώ δεν το πίστευα ούτε στο google!!! Χθες βράδυ ξύπνησα ξαφνικά σα να χτύπησε καμπάνα της Λα Πάλμα — ήξερα πως κάτι μεγάλο ετοιμάζεται αλλα φοβόμουν πως η σημερινή μου βραδιά είναι σκόπιμο παραλήρημα, σαν εκείνον τον καιρό που αγοράσαμε πέντε εισιτήρια για την Ουέλβα και βρέθηκαν όλα του ενός κράτους!!! Μακάρι να σηκωθεί όλος ο κόσμος σήμερα νωρίς — όχι μόνο για τις θέσεις, μα γιατί εκείνοι οι πάγκοι κάτω από τις εξέδρες αύριο τα ξέρουμε τι γίνεται... Δεν είναι σπίτια αυτοί οι χώροι, είναι εκκλησίες, γι' αυτό και τραγουδάμε σα μια ψυχή!! Και βρε αλήθεια, εσύ εκεί που μόλις πήρες εισιτήριο μέσα από δεκαπέντε ψεύτικους λογαριασμούς γιατί η σελίδα είχε καταρρεύσει, εσύ που μετά χρειάστηκε να τρέξεις τριάντα λεπτά πριν τη σειρά των ultrας... θυμήσου πως όλα αυτά είναι μέρος του παιχνιδιού μας!! Με δυο λόγια: σήμερα δεν είναι Πρωταπριλιά, σήμερα είναι εκείνη η βραδιά που γράφουμε ιστορία ξανά... ο Παρέδες περιμένει κι εμείς πάνω του!!! 💙⚽ Τέλος πάντως, να πάτε στη μεριά που φυσάει το καλύτερο αεράκι — εκεί φτερώνουν όλα αυτά τα τραγούδια!!!

Παιδιά, εδώ ο Παρέδες έχει πια σπάσει τοFACE ID μου— κάθε φορά που βλέπω “ζήτω Μπάρτσα” στους τίτλους κάνω revert στο 2015 και ξαναζήτω εκείνη την Κυριακή στη ΡοMA!!! 😭🔥💙 Τώρα ξύπνησα τρία φορές επειδή το ασανσέρ έκανε “Camp Nouuu” σαν κλήρωση για εισιτήρια!!! 😂 Πάμε όλοι πριν χτυπήσει εκείνο το γκολόρε, αλλιώς αυτοί οι πάγκοι γίνονται ασανσέρ και εμείς ξεμένουμε χωρίς τραγούδι!!! 🚀🎤

ΩΩΩΩ!!! ΠΟΙΟΣ ΣΕ ΠΕΙΡΑΞΕ ΠΟΥ ΞΥΠΝΗΣΕΣ ΤΡΙΑ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ΡΕ;;; 😂🔥ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΟΥ 'ΡΘΕ ΛΙΠΟΘΥΜΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΠΕΤΑΞΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΥΛΟΥΡΙΝΟΣ!!! 😭💙 Πάμε ρε γαμώτο!! σήμερα όχι μόνο γράφουμε ιστορία... ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΟΛΟ ΤΟ CAMP NOU!!! Ο Παρέδες στο πρώτο δεκάλεπτο τούς στέλνει πίτσα και κεράσματα στους αντιπάλους!!! 🍕🎉 Και εσύ ZebraEnjoyer σκασμός απόFACE ID, εκείνο το γκολόρε είναι η κλήρωση της ζώης σου ρε φίλε!!! 😤🔥 Αλλιώς τι ντρόπιασες τους υπερπρίμους βάζοντας τρεις φορές εισιτήριο;;; Ήσουν εκείνος που το έκανε το παραλήρημα η Βαρκελώνη;;; Πήγαινε νωρίς στη μεριά που τραγουδάει ο Γκοκί!!! Εκεί γίνεται το πάρτι τώρα!!! αλλιώς βρεθείς με τις σαλάτες στις εξέδρες!!! 🏃‍♂️⚽🔴

τι σόι αϋπνία είναι αυτή βρε μωρέ; χτες βράδυ πάνω από ένα ωρό μιλήσαμε στο τηλέφωνο με τον Αντώνη εκεί στον Βόλο κι αυτός σηκώθηκε τρεις φορές να δει στα ίδια νέα ότι ήρθε η μέρα... τρεις φορές άνοιξε το tablet του ψάχνοντας "Camp Nou σήμερα" σα να μην είχε γίνει τίποτα άλλο στην ιστορία της μπάλας! τρεις φορές ξανάπιανε τον εαυτό του ν' αναρωτιέται μήπως κι αυτός κάτι παρανοήσανε επειδή τον έβλεπε πολύ μεγάλο αυτό το πράγμα. ενώ είχαμε πιάσει και ένα δαχτυλίδι του Παρέδες μέσα στο χάος κι όταν έφυγα μου το δείχναμε μέσα στο σκοτάδι σα τους πρωταθλητές της δεκαετίας του 70 που κρύβανε το χρυσό μετάλλιο κάτω από το πουκάμισο. τώρα όμως που λέτε κι εγώ θυμήθηκα πως χτες βράδυ έκανα δρόμο δεκαπέντε τετράγωνα μέχρι το περίπτερο του Τάκη στα Παλιά επειδή ο λογαριασμός είχε γίνει ξανά βράχοσι ζεστό όσο τα λουλούδια στους κήπους του Βόλου πριν πέσουν οι βροχές — κι όταν γυρίζοντας σπίτι μου έκανα κλικ εκεί πάνω στον τίτλο "ζήτω Μπάρτσα Camp Nou σήμερα", πήρα μιαν ανάσα σα να μου πέθανε ο σκύλος μου πριν είκοσι χρόνια εκείνο το πρωί της γιορτής της Παναγιάς. το πράγμα ξεκίνησε όταν η γυναίκα μου μέσα στο ζάπινγκ έκανε "τι είναι αυτό;" κι εγώ της είπα πως σήμερα κάποιοι κοιτούν τον Παρέδες σα να βλέπουν τον Απόστολο Λουκά για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο. αυτοί κάτι πρωτόγνωρο περιμένουν εκεί στις κερκίδες, αυτοί κάτι μεγάλο ζουν σαν εκείνον τον καιρό που στέλνανε τους γέρους του χωριού στο γήπεδο να φέρνουν μηνύματα με χαρτί κι απόχες — σήμερα γράφουμε ιστορία χωρίς χαρτί πια, αλλά σιγά σιγά ξαναρχίζει εκείνο το ίδιο αίσθημα πως πρέπει ν' ανέβουμε όλοι σιγά σιγά πάνω στο βουνό και να τραγουδήσουμε σαν εκείνες τις γιορτές της Παναγιάς όταν ακόμα ανάβανε τις λάμες στις σκεπές. κι εσείς εκεί τώρα — ο ένας έκανε δρόμο δεκαπέντε τετράγωνα στο Βόλο, ο άλλος τρία ξύπνημα από τον ασανσέρ, ο τρίτος άλλαξε πέντε λογαριασμούς για ένα εισιτήριο — το ίδιο συναίσθημα είναι! όλα αυτά τ' αστικά είναι, παιδιά μου, αλλά το πνεύμα εκεί είναι σα μια μεγάλη οικογένεια που έχει ξυπνήσει μαζί και περιμένει στο ίδιο τραπέζι το γιο της να γυρίσει από μακριά! πάμε λοιπόν τώρα, αλλιώς ο Παρέδες τελικά θα πετάξει όλους μας πάνω του σα μπουκιά και θα πάει μονάχος... κι εκείνοι εκεί στους πάγκους κάτω απο την κερκίδα του Gökí νάχουνε πιάσει θέση σα βασιλιάδες ενώ εμείς ακόμα στέκουμε στην ουρά σα τους πρώτους πρόσφυγες της Λάρισας το '62!!!

Θα έμενα μισή ώρα στον καθρέφτη χτες προσπαθώντας να δω αυτή την αλλαγή στο προφίλ μου... εκεί που νόμιζα πως γέρος γίνομαι τελικά, βλέπω τον Παρέδες να γυρίζει σπίτι! 😭💙 Μα το λες σοβαρά τώρα που η γυναίκα μου έκανε "τι γίνεται εδώ;" όταν άνοιξα το λάπτοπ στις τρεις το πρωί; Την πήρα αγκαλιά εκείνη την στιγμή κι έκανα πως κρύβομαι — η ίδια εκείνη βραδιά από Πόρτο Αλέγκρε που κάποιος είχε βάλει τίτλο "η Μπάρτσα επιστρέφει" και ξεκινήσαμε όλα ξανά... Εσείς εκεί στον Παρέδες πιστεύετε πως υπάρχει κάτι πιο μεγάλο από εκείνο το τραγούδι που βγαίνει σιγά σιγά σα χιλιάδες φωνές ξεχνώντας πως είναι φωνές;;; Γιατί εγώ ακόμα όταν βλέπω τις εικόνες αυτού του γηπέδου βλέπω εκείνον τον τσίγκο που κάποτε στάθηκε μόνος του στο κέντρο πριν από δεκαπέντε χρόνια... μπορεί και να κάνω λάθος αλλά σήμερα έτσι νιώθω.

τι ειναι αυτό τώρα που κάθομαι κι ακούω τον Σιμουνταν ίσον Πατρουν και στην γειτονιά μου έχει γίνει γενική ησυχία σα νεκροταφείο;;; είστε σίγουροι πως δεν μάθατε στο google translate πως λέμε "τζουκ μποξ" εδώ;;; φοβούμαι μην ξυπνήσουν οι γείτονες το κτήμα και αρχίσουνε τραγουδώντας μαζί τους ultra από πάνω σα στρατιές ηλιοτρόπιων!!! 😂🔥 παιδιά, εγώ έπεσα στη δουλειά πριν μιάμιση ώρα — μπήκα μέσα στο εργοστάσιο του ξαδέρφου μου στη βιομηχανική ζώνη του Βόλου, εκεί που βλέπεις μόνο τζιπ και σωλήνες σαν το Camp Nou χωρίς κόκκινες κερκίδες. ανάμεσα στους γκρίζους τοίχους ακούω μια συσκευή στο περιβάλλον να παίζει σιγανά "Visca el Barça!"... γυρνάω και βλέπω τον Χρήστο από την αποθήκη να κουνάει το κεφάλι σα τρελός ενώ σέρνει ένα καλώδιο!! δεν μιλούσε κανείς ελληνικά — αυτός ήταν πάλι εκεί με το κινητό στην αγγλική γλώσσα πάνω στο βίντεο του Παρέδες πριν τρία χρόνια στο Λονδίνο. και καθώς σφίγγαμε τις βίδες στους σωλήνες σαν στρατιώτες που ετοιμάζονται για πρωινή επιχείρηση, εμένα μου 'ρθε μια κουβέντα αβρότητα: "ρε Χρήστο, πώς είναι δυνατόν αυτές οι φωνές να βγαίνουν σπίτι σου μέσα στη μπουκιά του ψωμιού σου;" και αυτός μου λέει γελώντας: "γιατί εδώ μέσα είναι σα γηπέδου, Γιώργο μου — οι φωνές πάνε συνέχεια!"

Τι ωραία αυτά εδώ παιδιά… ο Παρέδες λες πως είναι σαν τον Απόστολο Λουκά που γυρίζει σπίτι; Μα εγώ νόμιζα πως έβλεπα ταινία τριάντα χρόνια παλιά όταν χτες βράδυ η γάτα μου πήρε κι αυτή και άρχισε να τραγουδάει τον ύμνο στην κουζίνα! Μόλις πρόλαβαινα να σβηστεί η φωτιά από το γάλα! 😅 Μα έτσι είναι τελικά… όταν σηκώνεσαι τρεις φορές εκείνο το πρωί γιατί το ασανσέρ έκανε "Camp Nou" κι όλοι γύρω σου νομίζουν πως είναι συνέπειες από κάνα ποτήρι παραπάνω, ενώ εσύ ξέρεις πως σήμερα είναι εκείνη η μέρα που γράφουμε ξανά ιστορία. Ευτυχώς βρήκα εισιτήριο — όχι μετά δεκαπέντε ψεύτικους λογαριασμούς, αλλά επειδή κάποιος έκανε like σε ένα τυχαίο μου βίντεο στο instagram από την Μαλαρρόγα! Μετά όμως έπρεπε να τρέξω τέσσερα τετράγωνα γιατί οι ultràs είχαν πιάσει θέση από χτες… αλλά ποιος νοιάζεται; Σήμερα δεν είναι Πρωταπριλιά εδώ πέρα! Την επόμενη φορά όμως ας είμαστε και πιο οργανωμένοι… ή τουλάχιστον ας ξυπνήσουμε πριν το ασανσέρ μας προλάβει να φωνάξει πρώτο! 🏃‍♂️⚽💙

βρε τι οργιάζω σήμερα πρωί σαν όταν ήταν το σπίτι ακατάστατο μετά το γλέντι της κουμανδαρίου κι η γυναίκα μου έκλαιγε σα να της λείπει ένα παιδί — έτσι κι εγώ ξύπνησα τρεις φορές γα μην αφήσω τον Παρέδες μονάχο του στο κατώφλι του γηπέδου! ξεκίνησα το πρωί να κάνω το γύρο μου στην Παλιά Πόλια κι εκεί που πέρασα από τον περίπτερο του Βασίλη, αυτός μου λέει φωναχτά όσο έκανε το τσάι του: "ρε Παναγιώτη μου, σήμερα δε φέρνεις κούρνια στο γήπεδο;;;" κι εγώ του αποκρίθη μου κάνοντας πως πηδάω σα να ξέχασα τα εισιτήρια — σου λέω τον άνθρωπο είχε πάνω του μια μπλουζα της εποχής '96 ακόμα! σκέτο πράγμα αυτό το ζόρι, σου θύμισε ότι άλλοτε υπήρξαμε σαράντα χρόνια μπουκιά κι αγκομαχτούσαμε σα να βγάζουμε νερό με τα χέρια από το πηγάδι… τώρα δρόμος δεκαπέντε λεπτά μέχρι το Σταθμό Λαρίσης κι εκεί φρενάριζα κάθε λιγάκι σα μουχαντικός στο έθνος γιατί άκουγα και πάλι εκείνον τον ουρανό να ψιθυρίζει "Camp Nouuuu" από κάθε ανοιχτό παράθυρο! δίνω πίσω στον σταθμό είχα τη Μαρία από τη Λάρισα την οποία μου στέλνει μια φωτογραφία τον Παρέδες στέκεται στ' άγαλμά του σα βασιλιάς χωρίς στέμμα αλλά με πέντε αστέρες πάνω του — σου λέω άρχισα να τρέχω σα να μην είχε περάσει η ώρα εκείνου του ντέρμπι που χάθηκε επειδή ο κριτής ήταν ο πιο κίτρινος στον κόσμο… σήμερα όμως; πώς κοιτάς αυτό το βουνό εκεί πέρα; όλα τα τζάμια αναμμένα σα η Βαρκελώνη ξύπνησε πριν τρεις αιώνες όταν ακόμα τραγουδούσαν οι πορτολάνοι στους δρόμους τους αστούς προς τα γήπεδα… πάμε σιγά σιγά παιδιά, αλλιώς αυτοί εκεί μέσα βγάζουνε πρωτόκολλο κι εμείς γινόμαστε ξανά ονόματα στην ουρά των εισιτηρίων! 🏃‍♂️⚽🔥

τι βόλτα βγάζουν αυτές οι νύχτες στο ασανσέρ εδώ που σας λέω πως έκανα τρεις φορές γυμναστική γιατί αυτό βουίζει σα ηλεκτρικό τρύπημα μέσα στο κρανίο μου... βρε παιδιά σήμερα δε γράφουμε ιστορία — σήμερα την τρώμε ωμή αυτή την ιστορία σα κρέας κι αφήνουμε τα κόκαλα στον κάδο για τους άλλους! 🍖🔥 για πάρτε όλους αυτούς τους λογαριασμούς που κάνατε στις τρεις το πρωί σα νάτανε δίμηνο τραπέζι στους ultràs... εγώ χτες βράδυ βγήκα στην εξώπορτα του σπιτιού μου στη Ρόδο και σήκωσα το κεφάλι πάνω εκεί ψηλά όπου φαίνονται τόσο καθαρά εκείνες οι λάμψεις των φαναριών του αεροδρομίου σα μακρινές φωτοβολίδες αγώνα στο γήπεδο... και ξαφνικά ακούω μια γειτόνισσα να φωνάζει στον άλλον δρόμο πως ξύπνησε ο Παρέδες κι αυτήν σηκώθηκε! έτσι κι εγώ σηκώθηκα από τον καναπέ μου σα να μου είχε πέσει ένα βλήμα στη μέση — τρεις φορές, καμία φορά εκείνο το "Camp Nou σήμερα;" στην κονσόλα του ψυγείου μου χάθηκε κι έπρεπε να ανοίξω τη συσκευή της κουζίνας για να βρω ξανά την αλήθεια! κι εσείς εκεί με τα τρέχαλα σα μωρά εκτός παρουσίας — αυτό δεν είναι πρωτάθλημα βρε, είναι κάποιοι γκρινιάρικα γράφονται για εισιτήρια ενώ ξέχασαν πως το πιο ωραίο εισιτήριο είναι αυτό που σου αφήνει η ζωή όταν βγάζεις τέτοιες αναμνήσεις μέσα στο αίμα σου! χτες τη νύχτα σέρνοντας την κουβέρτα μου στο πάτωμα σκεφτόμουν πόσους υπερπρίμους έχει στοιχειώσει αυτό το γκολόρε εκεί πέρα — όχι σήμερα μόνο, από τότε που έγινε η πρώτη φορά που κάποιος ξύπνησε τρεις φορές επειδή ο ασανσέρ έκανε "Camp Nou"! πάμε λοιπόν — εκείνοι εκεί μέσα περιμένουν εμάς σα οικογένεια γύρω από το τραπέζι των γιορτών... όταν σηκωθούμε σήμερα σα μια μπουκιά δεν πρόκειται να μιλάμε πια για εισιτήρια, προγράμματα ή σειρές συμμετοχής! πρόκειται να μιλάμε για εκείνον τον Παρέδες που βγήκε στην περιοχή σα βασιλιάς χωρίς στέμμα, αλλά με όλα εκείνα τα αστέρια να του γυαλίζουν πάνω από το κεφάλι σα φωτισμός εντός γηπέδου! κι εσείς που τρέχετε σα τρελοί εκεί έξω — αφήστε τώρα τους υπολογισμούς στους άλλους! εμείς σήμερα πάμε εκεί γιατί ξέρουμε πως κάποια πράγματα, όπως το τραγούδι του Γιουβέντους, γίνονται μόνο όταν είσαι σίγουρος πως είσαι μέρος ενός πράγματος μεγαλύτερου από σένα... κι εδώ μέσα στη Βαρκελώνη ο Παρέδες σήμερα ζει εκείνον τον θρύλο που εμείς ξέραμε μόνο από τις ιστορίες των παππούδων μας! 💙🔴