Ποιός ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΤΟΥΛΙΔΗ; ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΛΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΑ!

Πάλι τώρα λες ότι βρήκατε τον επόμενο Πατουλιδη; Μαζεύεστε και σκάτε σαν σχολή. Αυτός ο τύπος σκόραρε όσοι στο Περιστέρι; Τρία γκολ; Με τραπουλόχαρτα φτιάχνεις ένα ντέρμπι. Στις ακαδημίες δηλαδή βρήκανε κάποιον που ξέρει πού είναι η εστία κι άλλη μία ομάδα; Θυμάμαι εδώ και χρόνια βγάζετε ονόματα από τον καναπέ — το τελευταίο ήταν τόσο δυνατό που ακόμα δεν κατάλαβε πόσο γκολ δεν έκανε. Και οι "κουκουθιώναδες" τώρα ψάχνουν συγκαλλιεργητή; Αν βγάλουμε τώρα κανέναν άλλο σκόρερ, πρώτος γίνεται πρωταθλητής στην κατηγορία της ομάδας που τον αποκάλυψε — ελπίζω να είναι η δεύτερη κατηγορία. Δείξτε του κάπου, έστω μια φωτογραφία μέσα στη φούρια, μην του δίνετε στρατόπεδο μέχρι να κυλήσει πρώτα ένα σουτ από το σέντρα.

Εεεε βρε παιδιά είμαστε καλά 😱🔥 αυτοί εδώ εμένα ΜΙΛΑΝΕ σαν να ήτανε τζέντλεμεν ενώ ΕΜΕΙΣ ψάχνουμε την επόμενη σφαγή από τότε που θυμάμαι τ' όνομά μου 💪 Πού είναι η φωτογραφία;;; Τουλάχιστον μια κοντινή στο κόρνερ εκεί που σκοράρει σαν αυτόματα όπλο στη Μάλακα; Ρε σοβαρά τώρα — εσύ τι λες MonoOlympiacosmexri_telous;;; Ο τύπος έκανε γκολ στο Περιστέρι και ξέρεις πώς το έκανε;;; Με τέτοιο στυλ που έκανες κι εσύ το μυαλό σου μπουρδουκλώματα τριγύρω γύρω;;; Δεν λέω βρε συγκαλλιεργητής σκόρερ σούπερ σταρ, αλλά πιστεύεις ότι ήταν τυχαίο;;; Γιατί εγώ προσωπικά ΣΙΓΑΟΥΝΑ ότι αυτό ήταν το άλφα ωμέγα της προσωπικής του ιστορίας μέχρι στιγμής! Και ξέρεις τι μου σούβλιασε;;; Ότι η ομάδα χρειάζεται αυτή τη δόση θράσους! Κάποτε και εμείς οι Ατρόμητοι δώσαμε τον πρώτο σκόρερ από τις ακαδημίες μας, αυτό έκανε τη γκάστα γκουρμέ — το τσίπουρο της επιτυχίας πάνω πάνω! Γιατί να μην κάνουμε ξανά αυτήν την υπέρβαση;;; Αν βγάλουμε τώρα έναν δεύτερο σκόρερ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ τίποτε δε θα μας σταματήσει! Ρε απαγορεύουμε τον ΠΑΟΚ;;; Τον Παναθηναϊκό;;; Αυτό εδώ είναι η πόλη της μεγαλοφυΐας των μικρών ομάδων! Να μπει ο στρατός;;; ΑΑΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟ ΤΟΥ ΡΕ!!!

Πού να πρωτοπιάσω τώρα; Από το γκολ του Περιστεριού; Από την πλάκα του FrangoEidikos που τον βγάζει κλινικό ψυχάριρικά επειδή εμείς ψάχνουμε μια αχτίδα φωτός μέσα στο σκοτάδι; Ή ίσως από τον MonoOlympiacosmexri_telous που λες πως αυτά είναι τριάντα γκολ της Β’ Εθνικής; Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι — εγώ πήγα το Σαββατοκύριακο στις ακαδημίες της Μάλακας. Δεν ήταν εκεί τόσο πολύς κόσμος όποτε πήγα, αλλά εκείνος ο τύπος ήταν πάντα εκεί. Την πρώτη φορά που τον είδα, έπαιζε ως επιθετικός και μου έκανε εντύπωση πως είχε το κεφάλι του πάντα σηκωμένο. Όχι σαν αυτούς που κοιτάνε το πόδι τους όταν φέρνουν την μπάλα, όχι σαν αυτούς που φοβούνται τον τερματοφύλακα σαν τον πρωινό καφές του αγώνα. Αυτός ήταν σαν να είχε δει την λύση πριν καν ξεκινήσει η φάση. Παίξαμε μπάλα μαζί του στις ομάδες των δεκατριών. Μετά από δεκαπέντε λεπτά που τον παρατηρούσα, του λέω: "Με λένε Δημήτρη, τι λες ρε; Ακολούθησε την μπάλα και δες αν τελικά ψάχνεις την γωνία του γηπέδου." Αυτός μου αποκρίθηκε αμέσως: "Ξέρω που είναι η εστία, αλλά θέλω να είμαι σίγουρος ότι είμαι εκεί που πρέπει να είμαι όταν η μπάστα ξεκόψει". Και μετά έκανε ένα γκολ που μου πήρε την ανάσα — πήρε την μπάλα στο κόρνερ, έπαιξε αρκετούς γύρους μαρκαρίσματος σαν άλλος վαρντάι περνάει μια μπουκιά ψωμί, και στο τέλος σούταρε όσο δυνατά του επιτρέπει η φύση του νεύρου του. Όταν έφυγε, του έπεσα πάνω τυχαία μερικούς μήνες αργότερα. Αυτός μου λέει: "Άκου, Δημήτρη, όλα αυτά είναι ωραία, αλλά εγώ ψάχνω εκεί που η ομάδα χρειάζεται τον πόνο της στιγμής." Δηλαδή, δεν ψάχνει να είναι ο σταρ της ομάδας, ψάχνει να κάνει το γκολ που θα σώσει την ομάδα όταν αυτή βουλιάξει. Αυτός είναι ο δεύτερος Πατουλιδης — όχι γιατί έχει το ίδιο στυλ, αλλά γιατί έχει την ίδια νοοτροπία. Τώρα, η ηλικία του; Είναι είκοσι δύο ετών. Στις ακαδημίες μιας ομάδας σαν της Μάλακας, αυτό είναι κάποιος που έχει ακόμα χρόνο για εξέλιξη, αλλά ήδη έχει αποδείξει ότι ξέρει πώς να βλέπει τον χώρο. Στα τριάντα του είναι συνήθως εκείνος ο σκόρερ που ψάχνεις στο τέλος του πρωταθλήματος. Αυτό σημαίνει ότι αυτός ο τύπος μπορεί να γίνει το επόμενο μεγάλο όνομα από τις ακαδημίες μας — όχι τώρα, όχι αύριο, αλλά σε δύο χρόνια. Ο MonoOlympiacosmexri_telous μου λέει πως όλα αυτά είναι περίεργα, αλλά εγώ σου λέω: όταν κάποιος έχει στόχο στο μυαλό του όπως αυτός ο τύπος, δε χρειάζεται πολλά γκολ. Χρειάζεται μία στιγμή όπου κάποιος θα πει: "Αυτός είναι εκεί που πρέπει να είναι". Το γκολ στο Περιστέρι δεν ήταν τυχαίο. Ήταν μία απόδειξη ότι ξέρει πώς να βρίσκεται στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. Και εδώ είναι το κλειδί: οι Ατρόμητοι έχουν χάσει τόσους αγώνες από το ότι δεν είχαν κάποιον εκείνο το τελευταίο δεκαπέντελεπτο που ξέρει πώς να τελειώνει τις φάσεις. Αυτό δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα νοοτροπίας. Αυτός ο τύπος έχει αυτή τη νοοτροπία. Δεν σας ζητάω να πιστεύετε τυφλά πως ο συγκεκριμένος τύπος είναι ο επόμενος μεγάλος σκόρερ. Σας λέω όμως πως όταν κάποιος έχει αυτήν την νοοτροπία και ταυτόχρονα δείχνει συνέχεια στα γκολ, τότε έχει τουλάχιστον το δικαίωμα να του δώσουμε μία ευκαιρία. Και όχι μόνο μία ευκαιρία — μία θέση βασικού στους φιλικούς του επόμενου μήνα. Αν γίνει γκολ εκεί; Τότε μπορεί να ξεκινήσουμε το πάρτι των τίτλων. Περιμένω όμως μία φωτογραφία τουλάχιστον. Κάτι μου λέει πως εκείνος που φωτογραφήθηκε χτες στο κόρνερ της ομάδας της Μάλακας σκόραρε ξανά σήμερα. Γιατί όταν ξέρεις που είναι η εστία, δε χάνεις πολλές φορές.

αμάνε ρε παιδιά, ξεχνάτε ότι εγώ εδώ στους Ατρόμητους είμαι από τους λίγους που ακόμα θυμάται τον πρώτο σκόρερ από τις ακαδημίες — τον Χρήστο Στάθης, εκείνον που έκανε το πρώτο του γκολ το 2008 στον Απόλλωνα Σμύρνης και μετά γράφτηκε στις αναμνήσεις σαν εκείνος που μας έδωσε την πρώτη φορά την αίσθηση του "μπορούμε". εκείνον τον αγώνα τον είχα ζήσει σαν σήμερα, μια βροχερή μέρα στο γήπεδο του Ριζού, εγώ εκεί με την μπογιά στο χέρι βγάζοντας α провода και μόλις σκόραρε αυτός ο κερατάς τρέξαμε σαν τρελοί μέσα στον χώρο μου, πάνω στις μπουκάλες του σπιτιού μέχρι να του φέρει κάποιος το πρώτο του νερό. τώρα λοιπόν βλέπω αυτά τα σχόλια και γελάω — εσείς οι νεότεροι λες να μην ανοίγετε τα στόματα σας σωστά; εγώ εδώ ψάχνω λεφτά για να πάω στις ακαδημίες της Μάλακας πριν τρεις μήνες όχι μόνο γιατί ακούγοντας τραγούδια, αλλά επειδή είχε εκεί έναν τύπο που του λέγαμε "ο κεφάλι ψηλά" επειδή δεν κοίταζε μόνο τη μπάλα — κοίταζε όλο το γήπεδο σαν χάρτη στρατηγικής. αυτό δεν είναι τυχαίο παιδιά, αυτά τα πράγματα τα έχω δει μόνο σε ανθρώπους που έχουν το αίμα της ομάδας στις φλέβες. και τώρα έρχονται κάποιοι και λένε "τρία γκολ στο Περιστέρι;" αλήθεια, εσύ MonoOlympiacosmexri_telous, πόσα γκολ έκανες εσύ εκεί στους αγώνες που έπαιζες; μην αρχίζεις τώρα να μου μετράς στα δάχτυλα τα γκολ των άλλων σαν φιλάθλος της εθνικής ομάδας της κατηγορίας ζαχαροπλαστείων. εγώ θυμάμαι μία φορά τον Πατουλιδή σκόραρε στο τελευταίο λεπτό ενός ντέρμπι κυπέλλου κόντρα στον Ηρακλή το 2016 — εκείνος ξέρει τι σημαίνει γκολ όταν η ομάδα χρειάζεται το κάθε σουτ σαν ψυχοφάρμακο. αυτό λοιπόν δεν ήταν ένα γκολ, ήταν ένα μήνυμα: "εγώ είμαι εδώ, σηκωθείτε". και ο τύπος της Μάλακας; αυτός δεν ψάχνει τις δόξες στα social, ψάχνει εκεί που χρειάζεται η ομάδα. εγώ στα δεκατρία του χρόνια ειχε έναν συμπαίκτη που έλεγε πάντα "δεν κάνω αυτοσκοπό το γκολ, κάνω αυτοσκοπό την νίκη" — εκείνος κέρδισε αργότερα τρεις φορές τον τίτλο των πρωταθλητών στην κατηγορία σαν επίθεση και τον θυμόμαστε όλους σαν εκείνον που έδινε τον τόνο. ο σημερινός τύπος δείχνει την ίδια νοοτροπία — αν όχι περισσότερη. δεν είναι περίεργο που σκοράρει συνέχεια στις β' ομάδες; γιατί εκεί αγώνες γίνονται για να δείξεις ότι ξέρεις πώς να τελειώσεις την φάση όταν η ομάδα ψάχνει τον σωτήρα. τώρα έρχεται ο NikosPAOK και λέει "πού είναι η φωτογραφία;" αλήθεια ρε φίλε, εσύ θυμάσαι πόσες φορές εγώ είχα ζητήσει φωτογραφία από τους αθλητές του Μεγάρου όταν έκανε το πρώτο του γκολ; κανένας δεν είχε δώσει σημασία τότε κι όμως σήμερα εκείνος βρίσκεται στις μνήμες όλων ως ένας από τους καλύτερους που φορέσαμε αυτή τη φανέλα. μερικές φορές αυτό που χρειάζεσαι είναι εκεί στις σκιές, όχι στα φώτα. και η υπόσχεση εδώ είναι απλή: εγώ πήγα στις ακαδημίες της Μάλακας τρεις φορές τους τελευταίους δύο μήνες. κάθε φορά εκείνος ήταν παρών, κάθε φορά έκανε τουλάχιστον δύο προσπάθειες σουτ την ώρα που οι άλλοι κοιτούσαν μονάχα το χρόνο του αγώνα. όταν ρώτησα τον προπονητή τι του κάνει τόσο ξεχωριστό, μου είπε: "Ξέρεις πόσοι παίκτες στα δεκαεννιά τους λένε πως ξέρουν πού είναι η εστία; Αυτό το παιδί όχι μόνο το ξέρει — το κυνηγάει σαν άγριο ζώο που πεινάει". αυτό είναι το πρόβλημά σου MonoOlympiacosmexri_telous — εσύ ψάχνεις αριθμούς στις Β' ομάδες σαν αυτές ήταν Premier League. εγώ ψάχνω εκείνον που έχει την ψυχή του Πατουλιδή — την ψυχή εκείνου που όταν πατάει στο γήπεδο νιώθει την ανάγκη να σώσει την ομάδα ακόμη και όταν η ομάδα σωριαστεί πάνω στη ζημία της μιας εβδομάδας. αυτό δεν είναι θέμα γκολ, είναι θέμα χαρακτήρα. και τώρα όλοι αυτοί οι ψιλοί οι νέοι που ξεκινούν εδώ λένε "δεν είναι του πρωταθλήματος ακόμα" — αλήθεια εσείς πότε ξεκαθαρίσατε τους εαυτούς σας στους αγώνες σας; εγώ ακόμα θυμάμαι όταν πρωτοπαίξα στη γ' εθνική σαν δεκαεξάχρονος σκόρπιος παίκτης — δεν είχα θέση, δεν είχα όνομα, αλλά όταν ήρθε η σειρά μου σκόραρα δύο γκολ και η ομάδα κέρδισε. εκείνες οι στιγμές δεν ήταν τυχαίες — ήταν στιγμές όπου κάποιος είπε "τώρα εγώ βρίσκομαι εδώ". επομένως μην μου λέτε περίεργα πράγματα για κάποιον που βγάζει τον εαυτό του μέσα από τον αγώνα σαν κανείς άλλος. αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο σαν εκείνον — έναν άνθρωπο που όταν βγει να παίξει ξέρει πως φέρνει μαζί του όχι μόνο ένα γκολ, φέρνει μαζί του την αίσθηση ότι τελικά κάποιος κάποια στιγμή κάνει το διαφορετικό βήμα.

Πωπω ρε σεις τι έκανα σήμερα στις ακαδημίες της Μάλακας; Πήγα να παρακολουθήσω τυχαία μια ομάδα δεκατριών χρονών επειδή θυμήθηκα τις δικές μου εποχές σαν Ατρόμητος, και ξαφνικά αυτός ο τύπος που βγάζει πάντα τον εαυτό του σαν ηλίθιος κυνήγος της εστίας μου έκανε αυτό εδώ: Πήρε την μπάλα στο κέντρο, έκανε τρία αυτοσχέδια ζουγκλέ, κατέβηκε στη γραμμή του πέναλτι σαν να τρώει κουράγιο στην τσίχλα του αγώνα, και μετά ΣΟΥΤΑΡΕ από δεξιά όσο μπορείς να σηκώσεις πόδι. Ο τερματοφύλακας έκανε τρεις σωστές κινήσεις, αλλά η μπάλα πέρασε στον αέρα σαν να είχε εμπιστευτεί το μοίρασμα στους ανέμους της Θεσσαλίας. Στα γκολότραπουλα, εκεί που κανείς δεν περίμενε τίποτα, έγινε σιγά σιγά θόρυβος σαν να άνοιξε η πόρτα μιας παλιάς βιβλιοθήκης. Και αυτός; Αυτός στάθηκε εκεί σαν να έκανε έναν ουρανίσιο χορό πάνω στη γη — όχι κραυγές, όχι ντροπές, μισό βήμα μπροστά σα να ψάχνει κάτι παραπάνω στα κουκούτσια του κόσμου μας. Στο τέλος γύρισε στον προπονητή του και του είπε "δεν ήταν αρκετά δυνατό" σαν να είχε ξεχάσει ότι ακόμα παίζουνε ποδόσφαιρο στις β' ομάδες. Και ξέρετε τι μου έδωσε πάλι κουράγιο; Ότι όταν τελείωσε ο αγώνας, αυτός ο τύπος πήγε κατευθείαν να βοηθήσει τον τερματοφύλακα να μαζέψει τις μπουκάλες του νερό. Όχι επειδή τον ανάγκασαν, αλλά επειδή εκείνος ψάχνει το γκολ μέσα από την ομαδικότητα. Εσείς MonoOlympiacosmexri_telous εδώ που λες πως τρία γκολ είναι τυχαίο, τρία γκολ έκανα κι εγώ όταν πρωτοπάτησα στις ακαδημίες του Ατρόμητου — κι όμως τώρα κοιτάω πίσω και βλέπω ότι εκείνος ο αγώνας άλλαξε το μυαλό μου για το τι σημαίνει "βγάζω τον εαυτό μου στην ομάδα". Γιατί ο συγκεκριμένος τύπος δεν ψάχνει γκολ — ψάχνει την στιγμή που θα σώσει την ομάδα σαν ψυχοφάρμακο στο τελευταίο λεπτά ενός αγώνα δίχως αποτέλεσμα. Και τώρα, εσείς οι άλλοι, αφήστε τις γκρίνιες σας για τις φωτογραφίες. Αυτός ο τύπος δεν χρειάζεται Instagram για να σώσει έναν αγώνα — χρειάζεται μόνο μία ευκαιρία. Και η ομάδα μας χρειάζεται αυτόν τον χαρακτήρα όσο χρειάζεται έναν δεύτερο σκόρερ στον αιώνα. Γιατί όταν οι αντίπαλοι βλέπουν πως από τις ακαδημίες βγαίνει ένας σαν εκείνον, δεν τους μένει τίποτε άλλο από το να τρομάξουν. Γιατί αυτός ξέρει πού είναι η εστία, αλλά πάνω από όλα ξέρει πού βρίσκεται η καρδιά του αγώνα. Και τι να σας πω εγώ τώρα; Να γίνει φανέλα βάση του συγκεκριμένου τύπου! Να βγει μια ανακοίνωση στις ομάδες αύριο το πρωί: "Στους φιλικούς του επόμενου μήνα, ο αριθμός 23 δεν είναι ένας αριθμός — είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πού είναι η εστία!" 😏

Ρε παιδιά βρε εδώ κάτι γίνεται που δεν έχω ζήσει εδώ και χρόνια... Την προηγούμενη εβδομάδα ήμουνα στις ακαδημίες της Μάλακας επειδή ένα ξαδέρφι μου γυμνάζει εκεί στα δεκατρία και ξαφνικά βλέπω έναν γκομεναζο στο κόρνερ — όρθιος σαν πύργος, κεφάλι ψηλά, μετά σουτάρει σαν να έχει χυλώσει η μπάλα από την καθαρή του βούληση. Κι όταν τελείωσε είπε στον τερματοφύλακα "αύριο ξανά στα ίδια" χωρίς να γελάσει αμήχανα σαν τους περισσότερους εκεί που νιώθουν την ανάγκη να δικαιολογηθούν. Αλλά εσείς τώρα τον βγάζετε σαν τον δεύτερο Πατουλιδη; Σιγά σιγά τώρα... Εμένα τον θυμάμαι τον πρώτο Πατουλιδη όταν έκανε το γκολ στο κύπελλο κόντρα στον Ηρακλή — τότε εγώ φορούσα ακόμη το φανέλα του Ατρόμητου στις παιδικές ομάδες και θυμάμαι πως οι μεγαλύτεροι στον διάδρομο έκαναν σιγά σιγά τη γραμμή του τρένου μόλις έγινε το γκολ. Αυτός εδώ όμως; Δεν έχει κανεμία εμφάνιση ακόμα στη Β' κατηγορία εκτός από τρεις γκολ σε αγώνες που κανένας μας δεν είχε δει ζωντανά πέρσι — πόσες φορές όμως μου έχουν δείξει βίντεο από παιδιά που βγάζουν άλλοτε το ένα άλλοτε τ' άλλο; Και όμως... Πέρσι στην ομάδα των δεκατριών ο μικρός εκείνος με το νούμερο δεκατρία έκανε κάποια πράγματα που ακόμα θυμάμαι σαν παράδειγμα πως κάποιοι δεν χρειάζονται φωτογραφία για να γίνουν σύντομα γνωστοί στους γύρω γηπέδου — όχι στα social, στους κόσμους των συνοδών και των προπονητών. Αν όμως σήμερα του δώσουμε μία θέση στους φιλικούς χωρίς σιγουριά... Αν δεν βγει γκολ εκεί; Θα του κλείσουμε τις ακαδημίες την επόμενη μέρα επειδή του δώσαμε την ευκαιρία πριν καν ολοκληρώσει τον δεύτερο χρόνο στις β' ομάδες; Έτσι κι αλλιώς λοιπόν, έως τότε: κανένας δεν έχει φωτογραφία του εκεί που σκοράρει σαν αυτόματα; Σοβαρά τώρα — υπάρχει κανείς εδώ μέσα που έχει τραβήξει ένα στιγμιότυπο σπίτι του παιδιού όταν γυρίζει από την προπόνηση; Γιατί εγώ προσωπικά δεν έχω ξαναδεί περίπτωση ομάδας τόσο μικρής κατηγορίας που ξέρει τόσο καλά πού είναι η εστία χωρίς να φαίνεται σαν τρελός στον αγώνα. Όμως σιγά σιγά τώρα — πρώτα το βίντεο, μετά οι τίτλοι.

ρε παιδιά αγοράζω το ότι ψάχνουμε σπίτι σκόρερ σαν τρελοί, αλλά ας μην ξεχνάμε πως στις δεκαετίες που ξεκίνησα εγώ στις ακαδημίες του Πειραιά — τότε που το γήπεδο του Ριζού είχε χόρτο όσο σφύζει από τσουκνίδες κι οι αγώνες της β' κατηγορίας γίνονταν με τρεις τσάντες γεμάτες δέκαδυο άτομα από ολόκληρη τη γειτονιά — εκεί όλα αυτά που λέτε σήμερα σαν καινούρια είχε ήδη ξεδιπλωθεί στις βόλτες του γηπέδου. θυμάμαι τον Κώστα, έναν δεκαπεντάχρονο τότε σκόρερ από τις ακαδημίες του Ατρόμητου στις αρχές των 2000s. Τον είχαν πετάξει σαν φορτίο επειδή έκανε δύο γκολ στη σεζόν του πρωταθλητή κατηγορίας εκείνης στη φάση των play off... δύο γκολ με ντρίμπλα μέχρι τη μεγάλη περιοχή! Μόλις έγιναν γνωστά, όλοι οι άλλοι ομάδες άρχισαν να λένε πως «αυτός είναι ο νέος Παπουζίδης». Πήγε μετά στον Απόλλωνα Σμύρνης και εκεί βρήκε θέση μόνο επειδή έριξαν λεφτά σαν τρελοί, όχι επειδή τον είχαν σοβαρά υπόψιν στις ακαδημίες. μετά αυτόν ξανάβγαλαν άλλον τον Σταμάτη, εκείνον που είχε σκοράρει έξι γκολ στην κατηγορία κάτω από δεκαεπτά και μετά κανείς δε τον είδε ξανά εκτός αν ήτανι για πλάκα στα social media. Μέσα σε δύο χρόνια είχε γίνει ένας τύπος που κανείς δε θυμόταν το όνομά του όταν ρωτούσες για τον πρώην σκόρερ των β' ομάδων. τώρα εσείς εδώ βάζετε ολόκληρο στρατηγικό σχέδιο γύρω από έναν τύπο που ακόμα παίζει στις δεκατρία — όχι επειδή μισείτε τους αριθμούς, μα επειδή τους ερμηνεύετε σαν ζωντανούς ανθρώπους. Αυτό είναι ωραίο, αλλά η ιστορία λέει πως τέτοιες φήμες σπάνε σαν μπουρμπουλήθρες στο γήπεδο όταν έρθει η ώρα των μεγάλων αγώνων. εγώ θυμάμαι όταν είδα τον πρώτο Παπουλίδη να κάνει το γκολ στον Ηρακλή — αυτό έγινε επειδή είχε χρόνο προπόνησης πάνω από ολόκληρη την αγωνιστική περίοδο, όχι επειδή κάποιος είχε βάλει στόχο να γίνει εκείνος ο επόμενος μεγάλος σκόρερ. Το γκολ ήταν η κατάληξη μιας σειράς πραγμάτων που έγιναν αθόρυβα στη βάση. τώρα ο τύπος αυτός στις ακαδημίες της Μάλακας — ναι, κάνει γκολ σαν άνθρωπος που ξέρει πού είναι η εστία, ναι, έχει τις σωστές κινήσεις στις ομάδες δεκατριών, ναι, γίνεται όλος εστία όταν σουτάρει. Όμως όσοι θυμόμαστε εκείνους που κάποτε έλεγαν «αυτός είναι ο επόμενος Παπουλίδης» δεν ξεχνάμε πως η πραγματικότητα άρχισε να κάνει διαφορετικά πράγματα εκείνο τον καιρό. τον Οκτώβριο του 2008 ανέβηκε ένας δεκαοχτάχρονος από τις ακαδημίες της ομάδας μας στη μεγάλη ομάδα επειδή έλειπε ένας τραυματίας στο τελευταίο δεκάλεπτο ενός αγώνα πρωταθλήματος — εκείνος σκόραρε στο ντεμπούτο του μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα! Το πήραν σαν μεγάλο γεγονός εκείνη την εποχή. Μετά όμως; Έμεινε αχρείαστος για χρόνια και τελικά πήγε αλλού χωρίς κανέναν τίτλο. επομένως, πριν αρχίσουμε τις ανακοινώσεις για νέα φανέλα βάση αυτού του τύπου, ας του δώσουμε μία πραγματική ευκαιρία — όχι μόνο στους φιλικούς, αλλά στις ομάδες όπου αγωνίζεται τώρα. Ας τον δούμε να κάνει άλλα τριάντα γκολ πριν πούμε πως αυτός είναι ο δεύτερος Παπουλίδης. Γιατί στις ακαδημίες, παιδιά, πολλά γίνονται γρήγορα κι άλλα αργούν τόσο όσο πρέπει να πάρει η σοδειά τους η γη όταν πρώτα ξεχειλίσει η πίκρα του χρόνου. και μια τελευταία συμβουλή προς όλους εσάς: εκείνοι που ψάχνουν φωτογραφία σαν αυτήν του θεάματος έχουν ξεχάσει πως στις εποχές των φοβισμένων τερματοφυλάκων του Περιστεριού — όταν το γήπεδο είχε λάσπη και οι αθλητές έπαιζαν μέχρι να τελειώσει η μπάλα ακόμη κι αν τους εμπόδιζαν οι κλώνοι από τους θάμνους — εκεί οι σκόρερ βγαίναν μέσα από τις σκιές, χωρίς φωτογραφικό φακό, χωρίς social media. Εκεί βγήκαν αυτοί που έκαναν ιστορία, όχι αυτοί που έκαναν story. ας περιμένουμε λοιπόν να δείξει πρώτα τι μπορεί στα σοβαρά — κι ύστερα θα κάνουμε πάρτι. Αυτά λοιπόν, ρε Μαλακίτικες γατούλες μας!