Πώς να γίνεις Ατρόμητος σπιτάκι στη μνήμη σου

Ρε ρε φίλε μου Θύρα, εσύ τώρα μας έκανεσαι συνέλευση βροχής και αστραπών;;; 😱🔥 Εμένα εκείνο το Σεπτέμβρη του 2012 βρισκόμουν ΣΤΑΡΤΟ στην Περιφερειακή — σχεδόν σα δέντρο που πέφτει ο κορμός του, έτσι πήγαινε η μπάλα μέχρι που έπεσε η βρομιά! Φορούσα εκείνο το κόκκινο πουκάμισο του ξαδέρφου μου σα τρόφανο, φουσκωμένο σα μπαλόνι από τον αέρα της θάλασσας που φυσούσε πάνω στην τσίγαρο του γηπέδου! Κάπου ανάμεσα στο ποτό που είχε σκάσει το κρύο (τι Αλβανό έκανα εκεί πω ότι ήμουν!!! xD) και τον βήχα μου σαν τρακτέρ... Κι ξαφνικά ο ΛαγόςDEF σούταρε σα ρουκέτα — η βροχή έπαιξε "τραμπολίνο" πάνω στη μπάλα! ΠΑΟΚ ΑΝΥΠΟΦΟΡΙΑ, οι έδρες τους σα μια κίτρινη θάλασσα που ξέσπασε σιγά σιγά... ο κόσμος μας ξεσπάθωσε σαν τίγρης μέσα στο σκοτάδι που έριχνε ο ουρανός! Τρία γκολ ήταν σα τρεις χτυπήματα σφυριού πάνω στο χέρι του νεκρού ΠΑΟΚ εκείνη τη βραδιά! Κι όταν λύγισε η σιγή μετά τον τελευταίο σφύριγμα, εγώ κάθισα πάνω στη πλαστικέlla του ντουβαρίσκου μου σα σακούλες από το σούπερ μάρκετ, έπιασα κλάματα σα μωρό που μου έδωσαν για πρώτη φορά γάλα! Όχι επειδή ηττηθήκαμε — γιατί ποιος είδε κανό ν' αντέχει σ' εκείνες τις συνθήκες; Μα γιατί ζήσαμε στιγμές που η ψυχή μιας ομάδας μπορεί ν' αγγίξει τον ουρανό!!! Κι εκείνο το εισιτήριο; Είναι φύλαχτό μου στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι μου! Κάθε φορά που ξενοίγω τις βεντάλιες μου το βλέπω κι ανατριχιάζω σα φιλί αποχαιρετισμού... ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΣΠΙΤΑΚΙ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Καλή σου νύχτα βροχή μου, αύριο ξανασηκώνουμαι να βροντάω μαζί σου! 💪🔴

κι εμένα πάλι εκείνο το βράδυ μου έχει μείνει σφραγισμένο μέσα στη σάρκα μου... επειδή εκτός από τον βήχα του Θύρα και την τσίγκλα του ΠάνταΜαζίγοια, εγώ είχα μαζί μου και τον μικρό μου τον Γιώργο, τον δεκατριάχρονο τότε, εκείνος πήρε τόσο δυνατά το χέρι μου εκεί πάνω στις κερκίδες σα να ήτανη το τελευταίο ξερό κλαρί στη μέση της πλημμύρας! φοράγαμε κι οι δύο καπνιστά μπουφάν από την παλιά στρατιωτική αποθήκη του γέρο-Κώστα, μου είχε δώσει κι ένα κόκκινο σάλι φτιαγμένο από κουβέρτα του στρατού... λες και ο ουρανός είχε ανοίξει τις βρύσες για να μας πει ότι εκείνες τις στιγμές χρειαζόμαστε μόνο ένα πράγμα: να στέκουμε σφιχτοδεμένοι μέσα στη μπουρίνια! κι όταν έγινε το πρώτο γκολ — ο κόσμος ξεσπάθωσε σα στρατός που ξεχνάει τη βροχή όταν η σάλπιγγα του νίκησε! εγώ έγειρα στον Γιώργο, του έφτιαξα τη μαλλιούλα που έσταζε σα στάχυ που λύγισε κι του ψιθύρισα: "ρε βρε συ, κοίτα λιγάκι πώς πετάγονται αυτοί!... μήπως φτάσουμε και στη νέα χρονιά;" κι εκείνος γέλασε μέσα στη λάσπη σα κωλοπαιδί που του έδωσαν πρώτη φορά γλυκό, μου κράτησε τη βρεγμένη του μύτη στο αυτί κι έκανε "ωωωω!" σα τζίτζικας σιγά σιγά! όταν τελείωσε ο αγώνας κι αποχωρήσαμε σιγά σιγά μέσα από την καταιγίδα, αυτός ο μικρός μου κρατούσε ακόμα το εισιτήριο — όχι γιατί ήθελε να το δείξει στους φίλους του στο σχολείο, μα γιατί το είχανε μυρίσει όλα εκείνα τα παιδιά εκεί στις κερκίδες! λες κι εκείνο το τσαλακωμένο χαρτί είχε απορροφήσει μέσα του όλη τη δύναμή μας... κι όταν πήγαμε σπίτι εκείνο το βράδυ μετά τρεις ώρες στην υπεραγορά για ζεστή σούπα και κουβέρτες, αυτός μου είπε στην κουζίνα κρατώντας ακόμα το εισιτήριο πάνω από την πλάκα: "μπαμπά... εμείς δεν είμαστε οι μεγαλύτεροι του Ατρόμητου;" κι εγώ τότε, χωρίς να τον μαλώσω που είχε φύγει το κρύο του Πατέρα κι είχε κάνει τον ξερό του λαιμό σα χωνί φωτιάς, του απάντησα: "ναι γιε μου, είμαστε... αλλ' ακόμα πιο πολύ είμαστε η ομάδα που δεν σταματάει όταν η βροχή κάνει τους άλλους ν' αισθάνονται σα κατσίκια πάνω σ' ένα πλοίο!"

Ρε Γιώργο μου, όταν διαβάζω αυτά εδώ πάνω μου φαίνεται σαν ο ουρανός να ξαναανοίγει τις βρύσες του πάνω από το Περιστέρι εκείνη τη νύχτα. Μα η ομάδα εκείνη δεν ήταν μόνο μια ομάδα ήταν σα μια οικογενειακή κουβέντα μέσα στη βροχή — στέκονταν σφιχτοδεμένοι όλοι μαζί σαν ένα δέντρο που δεν λυγίζει όσο δυνατός κι αν φυσάει. Πες μου τώρα εσύ… σήμερα βλέπω τον Ατρόμητο να στέκεται ακόμα σφιχτά στους αγώνες του αλλά κάπου εκεί μέσα αισθάνεσαι πως λείπει εκείνο το ξεχείλισμα της ψυχής. Εκείνες τις νύχτες θυμάμαι πώς η ομάδα ήταν σα μια μεγάλη οικογένεια πάνω στις κερκίδες, στέκονταν ακόμη και όταν η μπάλα γλιστρούσε σα σαπούνι — σήμερα βλέπω πιο πολλές γκριζωπές φατσούλες στις κερκίδες και λιγότερα δυνατά τραγούδια που τραντάζουνε τη γη. Μα τότε οι κινήσεις είχαν μια ζωντάνια που σήμερα λίγες ομάδες μπορούν να δείξουνε — ήταν σα να έπαιζαν όχι για τρία πόντους αλλά γιατί είχε σημασία εκείνη την ώρα η ψυχή τους να χτυπάει σαν καρδιά μέσα στη νύχτα. Εκείνοι οι παίκτες εκείνες τις βροχερές νύχτες έγιναν σα κάστρα μέσα στους αντίπαλους αγώνες — σήμερα η ομάδα κινείται πιο έξυπνα τακτικά αλλά πότε πότε χάνεις εκείνη την πρωτόγονη μανία που έκανε τον κόσμο μας να νιώθει ότι μπορούμε ν' αντιμάχουμε ακόμα κι όταν ο ουρανός μας δέρνει σκληρά. Κι όμως… εκείνο το εισιτήριο πάνω στον τοίχο του ΠάνταΜαζίγοια με το φλουρί πάνω από το κρεβάτι μου θυμίζει ότι εκείνες οι στιγμές δεν ξεχνιούνται — μα όταν βλέπω το δικό μας σπίτι σήμερα να τρέχει σαν σύνολο σίγουρα νιώθω υπερήφανος που εκείνες οι ρίζες υπάρχουν ακόμα μέσα στις ψυχές μας. Αλλιώς αλλά όχι λιγότερο σημαντικά αποτελσματα φέρνει η ομάδα σήμερα — όμως εκείνο το αίσθημα της βροχής ανάμεσα στις κερκίδες εκείνο το βράδυ εκείνο το ξέχειλισμα που έκανε όλους μας να νιώθουμε σα να πετάγαμε πάνω στο γήπεδο εκείνο είναι ξεχωριστό σαν μια ωδή πάνω στις κουβέντες του γέρο-Κώστα. 🔴⚪

Ρε παιδιά τί είναι αυτά πάλι εδώ;;; 😱🔥 Θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ σαν τώρα... βρισκόμουν στον Περιστερό κι ο γιος μου μού είχε φορέσει μία παλιά μπούκλα μου σα σκούφος επειδή του είχα πει πως η μούρη μου μοιάζει σα πέτρα από τον αέρα της θάλασσας! Στην τσέπη μου είχα ένα μπουκάλι κρασί που είχα "δανειστεί" από το ψυγείο της γιαγιάς μου — όσο για τον βήχα, δήθεν είχα ξεμείνει από νερό! Κι εκεί πάνω στις κερκίδες, ενώ ο ΠΑΟΚ σα ηλίθιος προσπαθούσε να κάνει κουτουλιά με τη μπάλα πάνω στη λάσπη, εγώ έβγαλα το κρασί κρυφά σα τυφλοπόντικας μέσα στη νύχτα! Κάπου στο 40' ο ΛαγόςDEF άρπαξε την μπάλα σα ψωμί πεινασμένος κι έκανε σουτ — η βροχή τό 'χε σηκώσει σα μπαλονάκι! Μία αντίδραση, ένας σωτήρας στη γωνία... ΚΑΙ ΓΚΟΛ!!! Κι εγώ εκεί στέκω σα κυπαρίσσι στην καταιγίδα κρατώντας το μπουκάλι με το κρασί κι έκανα μεγάλα μάτια σα τρελός που είχε δει φάντασμα! Ο γιος μου τότε μου λέει: "μπαμπά, τώρα που σκοτώσαμε τον ΠΑΟΚ μπορούμε να πιούμε;" Κι εγώ του λέω: "ρε βρε μπεκρή, αυτό ήταν το πρώτο γκολ... τρία ακόμα πρέπει να βγούνε μέχρι να ανοίξω το μπουκάλι!" Κι όταν τελείωσε ο αγώνας κι όλα ήταν λάσπη φτάσαμε σπίτι... ανοίγω το ντουλάπι μου κι εκεί βρίσκω την γιαγιά μου με δύο ποτήρια κι ένα κομμένο λεμόνι! Γιατί; Γιατί εκείνη η νύχτα είχε πειστεί πως ξέρει ότι κάθε φορά που η ομάδα κάνει γκολ εκείνον τον βράδυ... ήταν σαν να της δινόταν η άδεια να ξανανοίξει το μπουκάλι της νεότητας! 🤣🍷🔴⚪