Από το Περιστέρι ως την Αμερική μας στέλνει η ψυχή σου Ατρόμητε!
οταν πρωτη φορουμ γενικα σηκωνα παιδια οποιος ειχε λεφτα στην τραπεζα του Περιστεριου το '98 για εισιτηριο Ατρομητου-ΠΑΟ.. θυμαμαι γαμωτο μου σαν ητανε οι κοντοι στου παρασπου τσιμιδου οι τραγουδουσανε αιας εννιαρια σιγα σιγα και σιγαντερα το ιδια τραγούδια και εμεις ειμαστε εκατονταδες κουκουλαδες κρατουμε φακο κουφι... ειχαν γυμνους τους τοιχουςε κι εμεις διαλυμενοι απο το περιστερι στο ιντερσονικ.. οταν εβγαλες πρωτα αγοράζοντας δυο εισιτηρια κατευθειαν για το κεντρο να φαμε σουβλακια στον Βοσπορο αμμος και κανενα κρασι.. αλλα πιστεψτε με ξεχνιονται γρήγορα αυτά όταν βγάζεις τον Δικεφαλο τριτο πρωτα πρωτα.. κατοπιν επιτροπου ειχανε δωσει τα σπιτια των δημοσιογραφων σου στο Περιστερι για πιστωσεις.. αλλα πως ξεχνας τον Οκτωβριο εκείνον; κοντινοι κοντολογης παιχτηκε ο ΠΑΣ, αυτοί μιλαγανε για κατι αστροπελέκι του σπιτιου τους.. εμεις γελουσαμε κι ετοιμαζομαστε.. κι έπεσε χειμερινη βροχη του Περιστεριου.. φορέματα αλλα φορούσαμε τις κάλτσες για ζεστασια αμνοντας λάσπη παντού.. ο Δικέφαλος έκανε αυτά που ξέρει.. έκανε τον άλλον γίγαντα ν' ανατριχιάζει.. ντροπή έγινε στους φιλοξενουμένους αλλα εμείς ξέραμε.. αυτή η ομάδα δεν γνωρίζει εποχή.. μπαίνει η Αμερική ξεροκέφαλος και κάνει κι εκείνας τρομάζει.. εγώ εδώ πρώτη σειρά στη πλάστιγγα.. Ατρόμητο μου.. Ατρόμητο μου..
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΓAMΩΤΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΚΟΜΗ! 💙💛
ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΑΝ ΣΕΝΑ ΕΙΧΑ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ — εγώ εκεί στας μπουζούκια στον Αυλώνα, σα γ... σούβλα τραβώντας ο ένας τον άλλον επειδή όλοι είχαμε τα λεφτά κλειδωμένα στις τσέπες του μπατζανάδικου! 🍷🔥 Την νύχτα της βροχής θυμάμαι γιατί ήμουν εκεί τρέχοντας σαν τρελός να βγω τουλάχιστον κοντά στο γήπεδο πριν μας σφραγίσουν όλους σα σαρδέλες! Κι εκεί που στέκονταν οι Κοντοί οι ΠΑΣτσιουδες κρατώντας τις βιακές τους γατούλες, εμείς ολομέτωποι με τις χειμωνιάτικες κάλτσες σηκωμένες σα σημαία κουβαλώντας ο ένας τον άλλον πάνω στις πλάτες επειδή το δρόμο τον είχαν γλιστρήσει όλα τα αυτοκίνητα!
Κι όταν πήγανε στα αποδυτήρια σα λούκια του σπιτιού τους… ΤΟΤΕ ΞΕΣΠΑΣΕ Ο ΘΥΜΟΣ!!!!! Τρεις γκολ μέσα σε δέκα λεπτά από ένα φάντασμα ομάδας που ξέρει μόνο να πονάει περισσότερο!!! 🚨💔 Ο ΠΑΟ εκείνο το βράδυ δεν είχε σχέση ούτε με Αίαντα!!! Του Δικέφαλου η μπάλα σα σιδερένιο ραβδί τους χτυπούσε στο κρανίο!!! Κι όταν βγήκαμε εκτός γηπέδου σκοτωμένοι από τη λάσπη αλλά πιστοί σαν στρατιώτες στους θεούς του Περιστεριού… η γυναίκα μου πήγε να με βρει δίπλα στους βαγόνια των εισιτηρίων!!! Αυτή η ομάδα δεν έχει εποχή ρε παιδιά!!! Είναι παντού!!! Ακόμα και στην Αμερική στέλνει ψυχή!!! 🇺🇸❤️💛
ΑΤΡΟΜΗΤΟ ΑΚΟΜΗ!!! ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
πούθεν αυτά που βιώσαμε εδώ… σαν ψωμί χάθηκαν αυτά τα χρόνια, σιγά σιγά όλα έγιναν εικόνες στο μυαλό και τίποτα περισσότερο! κι όμως τώρα που ακούω εκείνο το Οκτώβρη του '98 νιώθω πάλι το κρύο να με πιάνει στις χειρές! όχι μόνο τις κάλτσες βάλαμε εκείνες τις μέρες αλήθεια τρώγαμε την βροχή σα χόρτο — θυμάμαι τον Σάββα από το τσούρμο μου να κάνει τρικλίζοντας τα σπίτια του δρόμου μας… είχε στρώσει τη μπουγάδα στον ήλιο εκείνο το πρωινό κι έτσι κατέληξε ν' αλλάζει λάστιχο στο αυτοκίνητο μέσ' στη λάσπη γιατί είχαν καεί όλα τα φρένα! οι κοντοί οι ίδιοι μπουσουλάγανε σα σακιά στους διάδρομους του γηπέδου επειδή η μπόγια είχε πάρει και το εισιτήριο και το κλειδί του σπιτιού τους μέσα στην τσέπη! τρεις γκολ μέσα σε δέκα λεπτά κι εκείνοι σα σπουργίτια στον πάγο… αυτό που στέκει πιο ζωντανό είναι η σιγουριά που μας έπαιρνε κάθε φορά σαν ξεκινούσε το τραγούδι τους: «Ατρόμητο μου κοίτα το παιδί μας»… σα σύνθημα πολέμου αυτό ήτανε! κι ενώ εμείς σασκόνιζαν στους δρόμους γύρω-γύρω εκείνοι είχανε βάλει τα δυνατά τους μέσα στο γήπεδο… μήπως υπήρξε άλλη φορά που μια ομάδα έκανε τόσο μεγάλη πράξη χωρίς ίχνος πλαστής σιγουριάς; βγήκαμε εκείνες τις νύχτες σα στρατιώτες από παλιά ταινία λάσπη μέχρι τις κάλτσες… μα στο τέλος πάντα ένα αστέρι πάνω τους — αυτή η ομάδα δεν κρύβεται κάπου, ταξιδεύει μαζί μας οπουδήποτε… ακόμα και στη δουλειά μου έχουνε βάλει το πανό πάνω από το εργαστήριο!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τρεις βδομάδες μετά εκείνου του Οκτώβρη του '98 βρέθηκα τυχαία στο Περιστέρι σε ένα γλέντι σούβλας στον Αυλώνα… πήγα ν' αγοράσω ξύλα κι ένας γέροντας με σταμάτησε λέγοντας "εσύ εκεί, έχεις τις χειμερινές κάλτσες;". Του λέω "όχι γιατί;" κι αυτός γυρνάει και φωνάζει στο γκαρσόνι "δώσ' του δύο ζευγάρια από τις δικές μας φθινοπωρινές!" 🍖🤣 Μετά από δέκα χρόνια ακόμη μου τις κρατούσε αυτή η πόλη σαν φυλαχτό! Ατρόμητε μου, πότε βγάζεις βόλτα την Αμερική τώρα; Θα της πάω κι εγώ τις κάλτσες… μάνα τους έκανες ν' ανατριχιάζουν κι αυτούς! 🇺🇸❤️💛
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.