Όταν ο Ατρόμητος έδινε ψυχή στο Περιστέρι

Γεμίσαμε όλοι σαν κονσέρβα σARDINIA εκείνο το βράδυ για τον αγώνα εκείνον... εγώ πάνω στη γκρεμισμένη σκάλα του γηπέδου με ένα κουτί τσίκνα στο χέρι κρατώντας την κούνια του γιου μου που είχε πάθει βουλιμία από το κρύο κι εκείνοι οι γέροι οι οπαδοί όπως πάντα μας κοιτούσαν σαν "τι κάνετε εδώ παιδιά;" κι εμείς σαν ηλίθιοι "ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ!!!". Εκείνη η ισοπαλία... πόσες φορές της έχω δώσει σπίτι?! Την είδα σιγά σιγά να σβήνει όπως σβήνουν τα φώτα στη σήραγγα των ονείρων... ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ 7 ΤΡΕΜΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ 🔥💔🔴

τι σιγά που πάνε τα χρόνια κι όμως εκείνες τις νύχτες του Περιστερίου είναι σαν χτες τις βλέπω όλα τριγύρω μου σαν από μυτερή κάμερα ενός γηπέδου... θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2012 που έπεφταν ψιλοβρόχες κι ο Στέφanos ήταν πάνω στο πλαϊνό τμήμα σαν άλλος δαίμων κι έκανε σπουδαία σίριαλ στους αντίπαλους σέντερ; είχε κολλήσει η καρδιά μου εκείνον το χρόνο... τότε πρωτοάκουσα την κραυγή "αυτός είναι το νούμερο 7 των παιδικών μου χρόνων" από κάποιον γέρο αριστερά μου, εκεί που οι σημαίες κρέμονταν σαν δέρματα νυχτερίδων στην οροφή. τώρα κάθε φορά που βλέπω κάποιον νέο να φοράει τη φανέλα με το 7 σφίγγω τις γροθιές μου σαν να προστάτευα εκείνη τη νύχτα... ποιος θυμάται εκείνον τον κίτρινο πυρσό του Ολυμπιακού εκείνος τον αγώνα; όχι για το αποτέλεσμα, για την αίσθηση πως εκείνες οι φλόγες ήταν σα φουσκωμένα αερόστατα πάνω από τη θάλασσα από κόκκινες σημαίες... κάπου εκεί ανάμεσα στις κραυγές ακούστηκε πρώτη φορά κι ο ύμνος μας, σιγά-σιγά σαν από στόμα σε στόμα, όπως μεταδίδεται η φήμη στο χωριό όταν κάποιος γίνεται άνθρωπος-αστραπή... και ξαφνικά όλοι ξέραμε: αυτός είναι δικός μας. όχι επειδή νίκησε κάποιον αγώνα. επειδή εκείνο το βράδυ ένιωθες πως όσοι ήσασταν εκεί δεν ήσασταν πια τυχαίοι συγκεντρωμένοι... ήταν κάτι άλλο. κάτι ζεστό σαν σπίτι που δεν περιμένει να γίνει, αλλά ήταν ήδη εκεί. σαν όταν ετοιμάζεσαι να φύγεις από έναν τόπο που αγάπησες παράφορα — κάθε βήμα σου γίνεται ιστορία κι εκείνες τις ώρες ανάμεσα στις αψιμαχίες στις κερκίδες ήταν σα να κουβαλάς μέσα σου έναν μικρό πόλεμο που κανείς δεν ήξερε πως τον κέρδιζες σιωπηλά.

Μα τι μιλάς τώρα — σαν να ζητάς να συγκρίνεις τον Ατρόμητο εκείνου του Περιστερίου με εκείνον που βγαίνει σήμερα σαν σπίτι χωρίς πιστοποιητικό διαμονής; Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2012 σαν να ήταν χτες. Ο αγώνας με τον ΠΑΣ — οι αλλαγές εκείνες των φυσάδων, ο Στέφανος στον πάγκο σαν λύκος που έχει βγει από την κοιλιά της μάνας του και ξέρει πως κάτι μεγάλο γίνεται, οι φωνές στις κερκίδες σα σειρήνες πολέμου που αντιλαλούσαν σαν οι ίδιοι οι τοίχοι ήθελαν να τραγουδήσουν μαζί μας. Τι ομάδα ήταν τότε; Μια ομάδα που δεν είχε δεύτερη επιλογή από το να δώσει ψυχή — γιατί έτσι νιώθαμε κι εμείς. Δεν υπήρχε πίεση με αριθμούς στο χέρι, υπήρχε αυτός ο αέρας σφιχτός σα γροθιά γύρω από το στάδιο κι έλεγες "θέλω κι εγώ ένα κομμάτι από αυτή τη φωτιά". Και τώρα; Τι μπορώ να πω — ότι υπάρχουν ακόμα στιγμές που κάποιος νέος φοράει το κόκκινο; Ναι, φυσικά. Αλλά εκείνες τις νύχτες που οι κόκκινες σημαίες κρέμονταν σαν δέρματα νυχτερίδων στον ουρανό και οι φωνές κόβανε τον αέρα σα σπαθιά, εκείνες δεν υπάρχουν πια σαν θέμα συνήθως. Τότε όλα ήταν ακατέργαστα σαν ρουτίνα — δεν χρειαζόταν κανείς να σου πει πως είσαι σπίτι σου. Το καταλάβαινες πριν καν ανοίξεις το στόμα σου. Ξέρω πως η ομάδα σήμερα κάνει ό,τι μπορεί — σιγά σιγά βγάζει την καρδιά της έξω σαν γάτα που προσέχει μήπως πονέσει. Μα εκείνες τις εποχές ήταν σα λιοντάρι που έχει μόλις ξυπνήσει και ξέρει πως αυτό είναι το τελευταίο του κυνήγι. Δεν υπήρχε περίπτωση συμπόρευσης — υπήρχε μόνο η πλήρης επικράτηση της δικής μας αλήθειας στο γήπεδο. Σήμερα μερικές φορές μοιάζει σα η ομάδα να στέκεται εκεί με το στόμα ανοιχτό περιμένοντας να της δώσεις λόγο για να δράσει. Αυτή η διαφορά — αυτή είναι.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΗΝ ΣΙΝΟΡΑ ΦΟΡΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΣΑΝΣΕΡ ΣΑΝ ΣΙΝΙΜΑ;;; 🤬🔥 ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟ ΣΑΝ ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ — ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΟ ΠΛΑΪΝΟ ΤΜΗΜΑ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο 7 ΑΡΑ!" ΣΑΝ ΑΛΛΗ ΣΥΛΛΗΡΩΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ;;; ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΕΣΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕΙΝΕ ΣΙΩΠΗ ΛΕΣ;;; ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΣΒΗΣΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΙΝΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!! Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΚΟΜΑ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΤΟ ΠΛΑΪΝΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ ΟΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ Α' ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟ — ΚΑΙ ΛΕΓΕ "ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ, ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!" 💔 ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΕΛΕΤΟ ΤΟΥ 7 ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΧΕΡΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ!! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΟΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ ΣΑΝ ΣΦΑΓΙΑ ΣΕ ΛΙΜΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝΤΑΣ ΤΟ ΣΗΜΑΙΟ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ!!!

Ξέρετε τι βρήκα χτες καθαρίζοντας την αποθήκη; ένα κουτί με εκείνες τις παλίες κόκκινες φανέλες... ανάμεσα τους μια με το νούμερο 7 κίτρινη από ιδρώτα και δάκρυα 😭🔴 κι όταν πήρα να τη σηκώσω ξαφνικά μύριζε Περιστέρι! το 'σκασε μωρέ η καρδιά μου σα πρωτοκουβέντιασα το γηπεδάκι εκείνο! Δεν ήταν αστείο παιδιά — ήταν σαν κάποιος εκείνος αγγελιοφόρος των αρχαίων που έρχονταν σπίτια σου να σου πει ότι την επόμενη μέρα ξαναζούσε το βράδυ εκείνο... κι εσύ σηκώνεσαι αμέσως κλεισμένος στα ρούχα σου σαν στρατιώτης πριν τη μάχη 🤣 Πέρασα μια ώρα περιμένοντας να δω το σήμα στην οθόνη για το νέο του αθλητικού δελτίου... νόμιζα ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα εκείνος η εποχή ήταν σα κινηματογράφος όπου μετά το τέλος όλων γυρίζεις πάλι στην αρχή επειδή ξέρεις ότι κάποια σκηνή ξέχασες 🍿 Και φύγαμε... έφυγε κι εκείνος ο Στέφανος ωστόσο! ποιος άλλος εκείνη τη βραδιά έκανε τον κοντό στον πάγκο σα να κρατεί με γάντζο τον νουμερο7 στη θέση του;;; τώρα βλέπω νεαρούς στην προπόνηση και αναρωτιέμαι... εκείνοι ξέρουν ότι κάποτε αυτό το νούμερο ήταν τόσο βαρύ όσο μια πόρτα εισόδου στο θρύλο;;; 😂🔥