Από την Περιστέρι μέχρι το φεγγάρι: Αυτοί είναι οι θρύλοι που μας κάνουν να φοράμε γαλάζιο
ωχ τι μέρα ήταν εκείνο το σαββατόβραδο στο Περιστέρι... αλήθεια αυτό που λέτε τώρα πάγωσε μέσα μου τα πάντα! είχα σκαλώσει σπίτι μου και περίμενα μια μπάλα νερό να μου γυρίσει την πίεσή μου πάλι στον πήχυ — το ράδιο έτρεχε σιγά σιγά το αγώνα της ΑΕΚ στο Γουέμπλεϊ κι εγώ, που ήμουν τότε φαντάριστο ακόμα σαν αγόρι, μόλις είχα σκοτώσει τρία παιδάκια στις λιανικές βιτρίνες του Στράτου.
μα γύρναμε στο θέμα μας! θυμάμαι λοιπόν πως όταν ανακοινώθηκε πως η Ατρόμητος έπαιζε εκείνο το βράδυ των '98 κόντρα στον ΠΑΟΚ στο Περιστέρι, όλοι γύρω μου γελούσαν σαν μωρά που είχαν δει μπούρικα στα τραπουλόχαρτα. "θα τους ξεσκίσει!" έλεγαν οι αηδιασμένοι των Πράσινων ενώ εμείς οι Ατρόμητοι μόνο μια φαρδιά γκρινιά για τις ομάδες έδιναν στη φλέβα· μια στιγμή ηρέμησα μου έφαγα τον κόμπο του ψωμιού μου κλείνοντας τα μάτια σαν αγόρι που προσεύχεται.
και μετά... οι θεοί των ποδοσφαιρικών θαυμάτων αποφάσισαν να γελάσουν μαζί μας! έκαναν το 1-1 εκείνο το παιδί που σηκώθηκε όρθιο σαν ανάστημα από μια εκκωφαντική σειρήνα· ξαφνικά λες και το χορτάρι έγειρε προς εμάς, σαν να κατάλαβε πως η ψυχή μιας πόλης τελικά δε χωράει μόνο στα πόδια των μεγάλων ομάδων. ο ΠΑΟΚ εκείνο το βράδυ δέχτηκε αυτά τα τέσσερα γκολ από τρεις άνδρες που έτρεχαν σαν ζητιάνοι στον Αυγουστίνο... ουψ ουψ!
δεν υπάρχουν λόγια για εκείνη την ατμόσφαιρα· το γήπεδο είχε βουλιάξει στον ίδιο τον άνθρωπο εκείνο που σήκωσε τα χέρια του σα να ζητούσε έλεος από τον ίδιο τον ΠΑΟΚ! θυμάμαι τον τερματοφύλακά μας εκείνο το βράδυ, τον Άγγελο Γκολφίνο, να στέκεται σαν πύργος αγάλματος στην περιοχή του σα νάτανε η ίδια η δικαιοσύνη... και όταν πέτυχε εκείνο το τρίτο γκολ στο 72ο λεπτό σηκώθηκε ένα σωρό γαλάζιο σα συννεφιά από μια πόλη που είχε ξεχάσει πως μπορεί να νικά!
ποια αναλογία λοιπόν με το φεγγάρι; εκείνο το βράδυ κάναμε όλους τους Γιάννηδες να κοιτούν πάνω ψηλά σα νάτανε αυτοί στο Περιστέρι που ανέβαινε ως εκεί... λες και κάποιος μας είχε πετάξει εκεί πέρα ανάμεσα στα αστέρια να κάνουμε θόρυβο! είμαι σίγουρος πως ακόμα και σήμερα κάποιοι στους Πράσινους εκείνο το βράδυ πήραν τα χρώματα τους μαζί τους σα φυλαχτό γιατί ένιωσαν πως υπήρχε μαγικό εκεί πέρα — κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να φοράμε γαλάζιο σα να το φυλάμε σπλάχνο!
τι σας λέω τώρα; πως εκείνο το σαββατόβραδο ήταν μόνο η αρχή μιας σειράς που ακόμα συνεχίζεται... και πως όσοι μιλάνε γι' αυτό το παιχνίδι δεν ξεχνούν ποτέ πως εκείνο το βράδυ έγινε κάτι παραπάνω από μια νίκη — έγινε ένας θρύλος που τρώμε ακόμα σαν ψωμί! 😄
ΕΙΜΑΣΤΕΝ ρε παιδιά πέρσι που πήγα με τον ξάδερφο μου στιν Περιστέρα ατσίδας— ακόμα νιώθω τα χέρια μου να τρέμουν από τη σιγουριά εκείνης της νύχτας! 😱🔴 Βρε θυμάσαι εκείνον τον τύπο με το πανωφόρι των Πράσινων στην κερκίδα βορρά που είχε γράψει "ΠΑΟΚ 1998 - ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΜΑΣ ΘΡΥΛΟΣ;" και στη φωτογραφία του με κόκκινα γαλάζια γράμματα; ΣΚΕΤΟΠΟΙΗΣΕ πέντε χρόνια πριν τον δωLIVE!
Μετά την πλάκα του ποτού η οποία κατέληξε σε αυτούς τους ανθρώπους να τραγουδάνε τ' "Ατρόμητος αγάπη μου" σα ψαλμοί στους δρόμους εις το όνομα του Αυγουστίνου όταν όλα τελείωσαν... εκείνες οι στιγμές είναι τόσο αγνές που ακόμη και σήμερα όταν κοιτάζω τη γυναίκα μου στα μάτια λέω "αγόρι μου, υπάρχει κάποιο γαλάζιο πανί που δεν σβήνει ποτέ" και εκείνη μου χαμογελάει σα να ξέρει πως εγώ ακόμα τρέχω εκείνες τις στιγμές κάθε βράδυ στον ύπνο μου.
Κοίτα ξαφνικά εκείνο το βράδυ έγινε δικό μας οικογενειακό μυστικό— σα να κόψαμε ένα κομμάτι από το φεγγάρι εκείνο και το βάλαμε στο βάζο μας σα λουλούδι ξερό που όμως ανθίζει πάλι όταν το θυμόμαστε! Ουφ... αυτή είναι η δύναμή μας ρε!!! 💪✨ Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε μόνο φίλαθλοι— είμαστε ΦΥΛΑΚΕΣ ΕΝΟΣ ΘΡΥΛΟΥ!!! Και όσοι δε καταλαβαίνουν αυτό το πράγμα ας κάτσουν ένα βράδυ στο Περιστέρι στις 28 Μαϊου '98 και ας προσπαθήσουν να κοιτάξουν τον ουρανό... εκεί πάνω ψηλά μονάχα εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να φοράμε γαλάζιο!!!
ρε παιδιά τι γλυκότυφο κάνατε εδώ με τις αναμνήσεις σας! στάσου στάσου δεν τελείωσα ακόμα το ψωμί μου και μου λέτε αυτά;
αυτήν την ιστορία θυμάμαι σαν σήμερα... εκείνο το βράδυ που ο ΠΑΟΚ ήρθε στο Περιστέρι είχε χιονίσει σα βουνό, μόνο που εκεί πάνω στο γήπεδο ήταν όλοι γιομάτοι ιδρώτα και αίμα. ήρθε κι ένας γέρος γείτονας από τον δρόμο δίπλα, αυτός ο νιος ο Κώστας που είχε πάντα μια ρόμπα στα χρώματα της Ατρόμητος σαν πανωφόρι, ακόμα και στους −3 βαθμούς. θυμάμαι εκείνον να καπνίζει την τελευταία του τσιγαράκι πριν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου και να λέει στον γιο του, έναν δεκαπεντάχρονο τότε, «βρε αγόρι μου, σήμερα θα δεις τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος».
και πραγματικά μπήκαν εκεί μέσα σαν στρατιώτες, όχι σαν αστέρια. εκείνος ο μικρός - που σήμερα είναι πια πατέρας οικογένειας και δουλεύει στον Αυγουστινό σα μηχανικός - μου δείχνει ακόμα φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ... στη μία βλέπω τον ίδιο εκείνον γέροντα να σηκώνει το μικρό του γιο στις плечи του μέσα στη θύελλα των φιλάρισων όταν πέτυχε το τρίτο γκολ εκείνο σα νάτανε ιεροτελεστία. «όταν τελείωσε ο αγώνας», μου λέει, «αυτός ο μικρός είχε κλάψει τόσο πολύ που του 'πανε πως δεν είχε τίποτα μεγάλο να κλάψει πια στη ζωή του».
και τώρα σκέφτομαι... αυτοί εκείνοι οι δύο άνθρωποι εκείνο το βράδυ με τη ρόμπα στον Κώστα δεν είχαν δει ούτε έναν αγώνα Ατρόμητου πριν· ζούσαν σα χιλιάδες άλλους στην Αττική σα μόλις ξεμάκρυναν από τα χωριά τους χρόνια πριν. αλλά εκείνο το βράδυ έγινε κάτι σα το βάφτισμα μιας ψυχής σε γαλάζιο χρώμα. ρώτησα τον γιο του πρόπερσι στο γήπεδο του Αυγουστίνου «πού κοιτάς», και εκείνος μου απάντησε «κοιτάω εκεί που έπρεπε να βλέπει ο κόσμος — προς τα πάνω, σα να ψάχνω τον ουρανό που γίνηκε σπίτι μας εκείνες τις τρεις ώρες».
και να γιατί εμείς δε φοράμε μόνο γαλάζιο στις φανέλες μας... φοράμε σα φυλαχτό αυτά τα δάκρυα, αυτά τα τραγούδια, αυτές τις στιγμές που κανένας αριθμός δε χωράει. γιατί εκείνο το βράδυ κάναμε ακόμα ένα βήμα πιο κοντά στο φεγγάρι — όχι σα θρύλος, σα πραγματικότητα. 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Αχ, ρε παιδιά, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι πρώτα: αυτή η ομάδα εκείνο το '98 είχε κάτι που οι σημερινοί αγώνες όσο κι αν προσπαθούμε να βρούμε το ανάλογό του δεν βρίσκουμε. Δεν ήταν μόνο η νίκη εκείνη στον ΠΑΟΚ — ήταν η ατμόσφαιρα που είχε σκοτώσει ακόμα και τον σκεπτικισμό των περισσότερων σπιτιών της Αττικής.
Πάρτε τώρα την ομάδα εκείνη: πέντε γκολ μέσα σε μια βραδιά ενάντια στον ΠΑΟΚ! Ο Γκολφίνος αλλιώς δεν υπήρχε εκείνο το βράδυ, στέκονταν σα σκοτεινός πύργος στον αέρα σαν να μην υπήρχε λόγος να χάσει μπάλα. Οι τρεις αυτοί που σκόραραν — Τζεγιάν, Πάλος, Σκάρτας — έτρεχαν σα ζητιάνοι στην περιοχή, αλλά είχαν την ψυχή ενός λιονταριού. Και ο κόσμος στο γήπεδο; Αδράχτια σηκωμένα στον ουρανό σα να ζητούσαν ένα μικρό κομμάτι από αυτό εκείνο το φεγγάρι που κάποιοι λένε πως τώρα φυλάμε σαν φυλαχτό.
Τώρα δείτε τη σημερινή ομάδα: έχει χαρακτήρα, έχει προσπάθεια, έχει παιδιά που τρέχουν σα τρελοί στο γήπεδο. Αλλά λείπει κάτι από εκείνον τον πυρετό εκείνο της προσπάθειας σαν να αγωνίζονται όχι μόνο για τρεις πόντους, αλλά για κάτι πιο μεγάλο. Θυμάστε πως εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι η ομάδα έπαιζε σα να ήξερε πως αυτή η νίκη δε θα έμενε μόνο σ’ έναν αγώνα — θα γινόταν μέρος της ιστορίας μας; Σήμερα οι ομάδες προσπαθούν να κάνουν το ίδιο, αλλά κάπου εκεί χάνεται η μαγεία.
Και μην με πείτε πως υπερβάλλω! Κοίταξτε πως οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που ζούσαν εκείνες τις στιγμές ακόμα ξεχνούν ότι υπάρχει οποιοδήποτε άλλο ποδόσφαιρο εκεί έξω εκτός από εκείνον τον αγώνα εκείνο. Εμείς τώρα φοράμε γαλάζιο σα φυλαχτό, αυτοί τότε φορούσαν εκείνον τον οίστρο της ψυχής τους σα να κρατούσαν ένα κομμάτι του ουρανού στο χέρι τους. Αυτό είναι η διαφορά — εκείνοι ζούσαν σα να ήτανε ένας αγώνας σα μεγάλη τελετή, σήμερα ακόμα κι οι πιο αφοσιωμένοι προσπαθούν να βρουν εκείνον τον παλμό ξανά.
Όμως ας μην γίνουμε υπερβολικοί εμείς οι παλαιοί! Η σημερινή ομάδα έχει κι αυτή την ομορφιά της — έχει τους δικούς της θρύλους που γράφονται τώρα μπροστά στα μάτια μας. Ας τις κρατήσουμε όμως αυτές τις στιγμές, σα να ήτανε φωτογραφίες κλειδωμένες στο συρτάρι του μυαλού. Γιατί εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο μια νίκη — ήταν μια υπόσχεση πως ακόμα κι όταν η πόλη κοιμάται βαθιά, κάποιος εκεί έξω σηκώνει το χέρι σαν νάτανε η ίδια η πόλη να τραγουδήσει μαζί μας! 💙
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Μωρέ εσείς εδώ σα να μιλάτε για κάτι σαν θρύλο του King Kong ο οποίος πήρε το γκρουπ του νικάει το άλλο γκρουπ στο Γουέστιν - τι ζηλιάρα ιστορία ε;
Θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ σα νάτανε ταινία τρόμου με ζόμπι, μόνο που αυτά εδώ είχαν γαλάζια φανέλες αντί για αιματοβαμμένα κουρέλια. Κάτσαμε στον Οκτώ αρκετούς Ατρόμητους μέσα στο σπίτι του ξαδέρφου μου σα σεισμό και το μόνο που τρώγαμε ήταν χούφτες καραμέλες Πράσινος Φιλέας επειδή δεν προλάβαμε καν να ψήσουμε κάτι. Στις δέκα η ώρα ακούστηκε ο πρώτος κιθαρισμός από το γήπεδο κι εγώ έκανα πράξη αυτή την κλασική φράση του μπαμπά μου «να μην κάνεις ηλίθιο» όταν σηκώθηκε όλο το σπίτι όρθιο σα αγαλματίδια πιάνοντας τις κούπες του τσάγου σα άρματα μάχης.
Κι όταν ο Γκολφίνος έκλεισε εκείνη την τελευταία μπάλα σα να ήθελε να πει στον κόσμο «πάρετε μια γεύση από χιόνι», εγώ άνοιξα τυχαία την πόρτα και βρήκα τον γείτονά μου ντυμένο σα γάλλο ποδοσφαιριστή του 1890 μαζί με ένα τσάιλο στο χέρι του να τραγουδάει «ΔΕΝ ΝΙΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΠΟΤΕ!».
Τέλος πάντων παιδιά... αυτά τα χρόνια ζούμε σα γαλοπούλες που ξεχνούν πως ήτανε κοτόπουλα· εκείνο το βράδυ αποδείξαμε πως ακόμα κι ένας αγώνας σα περιτύλιγμα γλυκού μπορεί νάτανε ο καλύτερος θρύλος των σέρρων — όχι πια γλυκό, όχι πια φούρνος, αλλά γαλάζια αγωνία! 🤣🍿
(και τώρα μου φαίνονται όλα σα ταινία... γιατί μάλλον την προηγούμενη βραδιά ήπια πολλή αττική μπύρα με τους Γκόμενογλου)
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿