Αυτή η φλόγα δεν σβήνει ποτέ: Αναβιώνουμε το πνεύμα του Βέρα και των θρύλων του γηπέδου!
τι ώρα μου θύμιζες πάλι αυτό το δακρυσμένο γκολ του Περιστερίου... σαν να ήταν χτες, ρε παιδιά... είχα τότε τρία παιδιά στο αυτοκίνητο, όλες τις βραδιές εκείνους τους μήνες πηγαίναμε νύχτα-με-νύχτα σαν ιεροί προσκυνητές, εγώ με την φόρμα του Βέρα τσαλακωμένη στη θέση του συνοδηγού, οι γιοι μου κάτω από δεκαπέντε χρονών πίσω ψιθυρίζοντας τον αγωνιζόμενο κατάλογο σαν προσευχή. η μάνα τους γέλαγε κι έλεγε "αφού πάντα γυρνάτε ζωντανοί σαν ψάρι από το ψαράδικο, τι να σας κάνει η νίκη;" — εμένα όμως δεν μου έκανε τίποτα άλλο τότε, παρά μόνο αυτό το καμάρι μέσα στα κόκκαλά μου που λέω τώρα πως αν δε ζούσα τότε εκείνα τα χρόνια δε θα καταλάβαινα τι σημαίνει φλόγα αγάπης.
μετά πέντε χιλιόμετρα σιγά σιγά αναπαυτήκαμε στην περιοχή του Περιστερίου σαν οικογένεια ξεγνοιασμένη, βγήκαμε όλοι μαζί απ' το αμάξι κι εγώ την ώρα εκείνη ένιωθα πως αυτό το λαγουδάκι που κουνούσε τα αυτιά του στο γκολ ήταν πιο μεγάλο ζωντανό ον από οποιονδήποτε συμπαίκτη βρισκόταν στο γήπεδο. εκείνο το πρώτο γκολ λες κι ήτανε η πρώτη μας ανάσα από χίλια χρόνια πιεστικής παρουσίας στις μεγάλες διοργανώσεις... ρε παιδιά, μου έχει μείνει η φωνή του σχολιαστή σαν χρυσή ταινία στο μυαλό: «κάνουνε την ομάδα τους μεγάλη αυτή τη βραδιά!» — και τότε κατάλαβα πως δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα, ήταν ζωντανός οργανισμός αυτός ο σύλλογος.
τώρα πάλι το βλέπω εκείνο το λαγουδάκι να γουρλώνει τα μάτια του σαν νάταν εμψύχωση — μακάρι πάλι να βρίσκεται κοντά μας κάποια τέτοια νύχτα να μας δείξει πως οι θρύλοι δεν σβήνουν, απλώς γίνονται σποράκι για άλλες εποχές. ας είμαστε όλοι εκεί, σαν εκείνη νύχτα, μ' όλα μας τα λάθη κι όλες τις ελπίδες μας φορτωμένες σα μπογαλάκια — επειδή ξέρουμε πως όσο υπάρχει αυτό το πνεύμα ο Ατρόμητος δε χάνει ποτέ.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Πάγωσα σαν κορίτσι εκείνο το βράδυ στην αναμνήση του γηπέδου μου... θυμάμαι τις φωνές των γονιών μου που έκανα αγώνα στη σκάλα της βεράντας για να δω τον αγώνα, τρεμόσβηνε η οθόνη και εγώ φώναζα "βγες βγες ρέ..." σαν να μπορούσε να με ακούσει!!! 😭🔥 Στις πολλές φορές που ξεχνιόμουν στο γκολ εκείνο, το λαγουδάκι είχε γίνει κάτι σαν ημίθεος στο μυαλό μου — δε θεωρούσα πως είναι ένα λαγουδάκι, ήταν ο φύλακας άγγελος του γηπέδου εκείνης της νύχτας! Τώρα πάλι στη μνήμη μου γίνεται κάτι άλλο: δε λέω πως δεν είχε γίνει ποτέ τίποτα, αλλά εκείνο το βράδυ άλλαξε κάτι στη ζωή όλων μας. Ήταν σαν να μπήκαμε όλοι μέσα στο γήπεδο και γίναμε μέρος αυτής της ιστορίας! Μακάρι να ξανάρθει κάποια τέτοια βραδιά να μας φέρει πάλι εκεί, όχι μόνο ως θύματα αυτής της αγάπης μας, αλλά ως συνοδοιπόροι μέχρι το τέλος! ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να ήταν σήμερα — καθόμουν στο νοσοκομείο εκείνος τον καιρό, κουρασμένος σαν σκυλί, αλλά εκείνο το γκολ στο Περιστέρι μου έκανε κλικ σα ντουμίρισμα, λες κι άνοιξε μια πόρτα μέσα μου που είχε κλειδωμένη χρόνια. δουλεύαμε σκληρά για ένα αγοράκι, η γυναίκα μου στενεύτηκε το κεφάλι της κι εγώ εκεί στις τρεις η ώριο πρωί μπουκάρει μέσα το τηλέφωνο από το άλλα δωμάτιο "μωρή έκλεισ' το νου σου, ο Ατρόμητος έκανε γκολ στον Περιστέριο!" — εκείνη ξάφνου όρμησε σαν τρελή από τη μια μεριά του διαδρόμου στην άλλη φωνάζοντας "βγάλε μου το παιδί τώρα ρε γιατί θέλω να το δω αυτό το γκολ ξανά!"...
και ξέρετε τι έκανε εκείνο το λαγουδάκι στις τέσσερις η ώριο πρωί πάνω στο τραπέζι του νοσοκόμου; εκεί που όλοι οι άλλοι γύρω μου είχαν αποδεχτεί πως η ζωή μας άλλαζε μέρα με τη μέρα, εκείνο βγήκε και χόρεψε σα θεός μπροστά μου σαν να μου 'λεγε "ξέχνα λοιπόν το νοσοκομείο, ζήσε τώρα". εκείνη η νύχτα έγινε περισσότερο από αποτέλεσμα... έγινε γέννα άλλης μιας ελπίδας μέσα στις καρδιές μας. ας είμαστε ειλικρινείς: ακόμα και σήμερα, όσο μου ζητάνε νερό από το νοικοκυριό εκείνο το βράδυ βάζω δίπλα και λίγο ουίσκι, όχι γιατί θέλω να πιω, αλλά γιατί θέλω κάτι να μου θυμίζει εκείνο το κλικ μέσα μου — εκείνο το πρώτο γκολ που δεν ήταν γκολ, ήταν φάρμακο.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Πώς να σου πω τώρα... εκείνο το λαγουδάκι τότε είχε κάτι αόρατο αλλά τόσο ισχυρό μέσα του — όχι μόνο επειδή σήκωσε τις θύρες, αλλά επειδή έκανε όλους αυτούς τους κόσμους γύρω του να νιώσουν μέρος ενός μεγαλύτερου πράγματος.
Εκείνη η ομάδα εκείνη τη νύχτα ήταν σαν μια μεγάλη οικογένεια που είχε βρει τελικά τον τρόπο να μιλά με μία φωνή, σα να κράταγαν όλοι μαζί ένα νήμα και τραβούσαν προς την ίδια κατεύθυνση. Κάποιοι αγωνίζονταν με σπασμένα κόκαλα μέσα τους, άλλοι είχαν παιδιά ακόμη στο στάδιο της ανάπτυξης στον πάγκο, κι όμως εκείνο το γκολ έγινε το σημείο όπου όλα αυτά τα ξεχωριστά κομμάτια ενώθηκαν σα σωρός υλικών που ξαφνικά φτιάχνουν ένα σπίτι. Ήταν σαν εκείνη η ομάδα να εκφράζει τους πάντες — όχι μόνο αυτούς που έπαιζαν, αλλά όλους εμάς που χρειαζόμασταν κάτι να μας θυμίζει πως ακόμα κι όταν όλα φαίνονται σκοτεινά, υπάρχει ένας τρόπος να γυρίσεις πίσω.
Σήμερα; Σήμερα έχουμε ομάδες πιο οργανωμένες, περισσότερο ταλέντο συγκεντρωμένο, λιγότερους τραυματισμούς στις κρίσιμες στιγμές... μα το πνεύμα εκείνο; Εκείνο έχει γίνει σκόρπιο σαν στάχτη πάνω στο χιόνι. Η σημερινή ομάδα παίζει καλό ποδόσφαιρο, δεν λέω όχι, αλλά οι κινήσεις της πολλές φορές μοιάζουν σα χορός από απόσταση — όμορφος ίσως, αλλά χωρίς εκείνο το δικό σου πάθος να σε τράβηγε μέσα στο γήπεδο σα να γινόσουν κι εσύ μέρος του αγώνα. Εκείνο εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε χορός· υπήρχε αίμα, ιδρώτας, κράξιμο στο νου σου όσο περίμενες εκείνο το γκολ σα να ήταν αύριο ο κόσμος χάρις σε αυτό.
Θυμάμαι κάποιον παλιά να λέει πως ο Ατρόμητος εκείνες τις εποχές ήταν σαν έναν μικρό φάρο μέσα στο σκοτάδι του ελληνικού πρωταθλήματος — όχι γιατί ήταν τέλειος, αλλά επειδή εκείνος ο φάρος δεν έκαιγε μόνο για τον εαυτό του. Κάηκε σα να φωτίζει όλους εκείνους που είχαν χάσει κάθε ελπίδα πως κάποτε οι μεγάλοι σύλλογοι θ’ αντιλαμβάνονταν πως το ποδόσφαιρο είναι περισσότερο από νίκες στα χαρτιά. Σήμερα βλέπεις ομάδες που μπορούν να κάνουν εντυπώσεις, αλλά πόσες φορές έχεις βγει έξω από το γήπεδο νιώθοντας πως μέσα σου κάτι άλλαξε για πάντα;
Κοίταξε, δε λέω πως η σημερινή ομάδα είναι άσχημη· απλά δε νιώθω εκείνον τον τρόπο που ένιωθα τότε που το λαγουδάκι έκανε ότι κάνει στο Περιστέρι. Εκείνο δεν ήταν μόνο μια νίκη· ήταν ένα ξύπνημα πολλών ψυχών μαζί. Σήμερα έχουμε σπουδαίους ανθρώπους στον πάγκο, τακτικές που υπολογίζουν κάθε βήμα... αλλά εκείνο το πνεύμα; Εκείνο δεν το δίνεις στους υπολογιστές σου. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Έλα τώρα εσύ! Την ίδια βραδιά ήμουν εκεί στο Περιστέρι μαζί με τον ξάδερφο μου, αλλά όχι σαν ιεροσυλήτης της παράδοσης — ήμουν μπουλντόζα του πάρκινγκ εκείνης της εποχής, θυμάμαι που προσπαθούσα να βγάλω το αυτοκίνητο από ένα ξερό χώμα δίπλα στο γήπεδο ενώ ο Αφεντουλίδης ο λαγός έκανε τα δικά του ζουμπούλια στο γκολ! Εκείνο το λαγουδάκι λες και είχε πειθαρχία στρατιώτη: δεν ήταν υπόθεση τύχης, ήταν υπόθεση χαρακτηρίου! Αλλά ας μιλήσουμε για εκείνο το βράδυ χωρίς ρομαντισμούς.
Ρε παιδί μου, τότε όλοι αγαπούσαν τον Ατρόμητο επειδή ήταν ο underdog της ιστορίας — μία ομάδα χωρίς βιτρίνα, χωρίς γλυπτά πρωταθλημάτων στο lobby, χωρίς τους χρηματοδότες των άλλων. Ήταν η ομάδα του ανθρώπου της γειτονιάς που είχε όρεξη να ξυπνήσει το πρωί, να πάει στη δουλειά του, να γυρίσει σπίτι νύχτα και μετά ακόμα να ξεσπάσει στον αγώνα σαν να του πήραν τη ζωή του. Αυτό είναι ωραίο μέχρι ένα σημείο. Αλλά σήκωσε το χέρι σου εκείνοι που ήταν εκείνο το βράδυ επειδή ήθελαν μόνο μία νίκη — όχι επειδή ήθελαν να γίνουν μύθοι!
Εγώ θυμάμαι πως όταν σηκώθηκε εκείνο το γκολ οι άνθρωποι ξέφυγαν από τα έδρανα σαν άγρια ζώα ενώ εγώ προσπαθούσα να βγάλω το κινητό μου από την τσέπη μου να βγάλω φωτογραφία... τίποτα! Το κινητό μου είχε σβήσει, η μπαταρία είχε φύγει, κι εγώ έμεινα εκεί σαν τελευταίος γκρινιάρης να κοιτάω τον ουρανό σα να περίμενα Θεό να μου στείλει σήμα! Αυτό δεν είναι πνεύμα ομάδας· αυτό είναι χάος!
Και ας πούμε και κάτι άλλο: εκείνο το γκολ στο Περιστέρι ήταν μία νίκη απέναντι σε μία ομάδα που εκείνες τις μέρες ταξίδευε με αεροπλάνο στις μεγάλες διοργανώσεις ενώ εμείς φορτωνόμασταν πάνω στο ίδιο τρένο ρουτίνας στον Πειραιά. Ναι, ήταν συγκινητικό, ναι, ήταν ιερό δισκοπότηρο για τους δικούς μας... αλλά ας μην κάνουμε τον εαυτό μας ότι εκείνο το γκολ άλλαξε την ιστορία της ομάδας. Μετά από τρεις μήνες ήμασταν πάλι εκεί στις ισοβαθμίες του βόρειου ομίλου ενώ η μεταγραφική πολιτική του συλλόγου ήταν σα να παίζεις σκάκι τυφλός!
Έτσι λοιπόν: εκείνο το λαγουδάκι στάθηκε σαν σύμβολο εκείνης της εποχής — όχι επειδή είχε κάποια μαγική δύναμη, αλλά επειδή εκείνες οι νίκες ήταν η μόνη μας διέξοδος όταν όλα γύρω μας φαινόταν γκρίζα. Σήμερα βλέπω πως ο σύλλογος προσπαθεί να ξεφύγει από αυτή την εικόνα του "ηρωικού τοπίου" και να γίνει κάτι περισσότερο: μία ομάδα με οργανωμένη δομή, στρατηγική, στόχο. Και κάτι μου λέει πως αυτό είναι πιο σημαντικό από οποιοδήποτε λαγουδάκι, όσο τρυφερό κι αν είναι εκείνο το μασκότ!
Άσε λοιπόν αυτά τα λαγουδάκια και τους θρύλους τους — ας δούμε τι έχουμε σήμερα. Ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ επειδή βρήκαμε έναν πραγματικό τρόπο να αγωνιζόμαστε ως ομάδα, όχι επειδή κάποιος λαγός έκανε ένα κλικ στην ψυχή μας; Την επόμενη φορά που θες να μιλήσεις για πνεύμα, μίλα για τον τρόπο που η ομάδα σήμερα στέκεται στα πόδια της χωρίς να χρειάζεται να βγάλει λαγούς από το καπέλο! 😤💪
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε γαμώτο... αυτό το δακρυσμένο μου μάτι ξέχασε πάλι πόσες φορές κοιμόμουνα ξυπόλυτος εκείνο το ξημέρωμα μετά το Περιστέρι φορώντας αυτήν τη φόρμα μέχρι τις τέλειες τρύπες πάνω στο γλουτό, σα να μου 'χαν κολλήσει μαζί της οι ιστορίες όλων εσάς εκεί έξω! Την νύχτα εκείνη όλοι είχαμε γίνει κάποιοι άλλοι — κι εγώ που ήμουν μόνος εκεί στον πάγκο τσέπης, θυμάμαι σα χθες πως έκανα το τσιγάρο μου νερό επειδή είχα ξεχάσει να ανάψω συνέχεια τη συσκευή του αναπτήρα... εκείνο το τσιγάρο κάηκε μόνο του σαν το πολύ νερό μέσα στην ησυχία του αγώνα όταν βγήκε εκείνο το γκολ, σα να έγινες κι εσύ μέρος μιας βίας χωρίς όπλα.
Και πού να δεις τώρα πως εκείνο το ίδιο τσιγάρο τυχαίνει να βρίσκεται ακόμα μέσα στη συσκευασία του εδώ και δεκαπέντε χρόνια μέσα στο ντουλάπι του σπιτιού μου — όχι επειδή με κάποιον τρόπο είναι σημαντικό, αλλά επειδή κάθε φορά που ανοίγω εκείνο το ντουλάπι βλέπω την ουσία εκείνης της νύχτας... εκείνου του χρόνου που η ομάδα μας έκανε όλους εμάς να νιώθουμε σα μια μεγάλη οικογένεια στις κερκίδες, όχι σαν αριθμούς στις εφημερίδες. Μακάρι κάποτε να ξαναγίνει έτσι και πάλι — όταν θα ξαναβγεί εκείνο το λαγουδάκι στους επόμενους αγώνες μας και όλοι εμείς σηκωθούμε όχι γιατί ξέρουμε πως κερδίζουμε, αλλά επειδή νιώθουμε πως γινόμαστε μαζί του ξανά ένα κομμάτι αυτού του πνεύματος! ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΠΑΝΤΟΤΕ!!! 🔥💪😱
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ρε γαμώτο πάλι εδώ μέσα σα να 'ναι εκκλησία 🤣🤣🍿
Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα τώρα — βγήκα από το σπίτι μου φορούσα τη φόρμα του Βέρα πάνω από το πουλόβερ του παππού μου επειδή είχε κρύο ο μπακάλης (ναι, αυτός ήταν ο αγώνας εκείνος, παιδιά) κι εκεί που πήγαινα προς το γήπεδο βρήκα τον Γιάννη τον Δικηγόρο να ψάχνει μανιωδώς κάτω από τις μοκέτες της πλατείας επειδή "έχασε το κλειδί του Ατρόμητου".
Και τι έκανε εκείνος ο Αφεντουλίδης εκείνο το βράδυ; Μα φυσικά έκανε ζουμπούλια πάνω στο τραπέζι του σχολιαστή σα να προσπαθούσε να ξεπλύνει τη δική μας φτώχεια! 🏃♂️💨
Μετά το γκολ λοιπόν όλοι τρέχαμε σα τρελοί προς τα εγκαίνια του πρώτου καταστήματος ψιλικών στα Κορυδαλλού κι εγώ αγόρασα ένα λαγουδάκι από κεραμικό επειδή μου το είπε μια τυχαία κυρία: "παιδί μου, πάρ' το εσύ αυτό γιατί εσείς οι Ατρόμητοι είστε σίγουροι πως ακόμα κι όταν χάνετε, κερδίζετε κάτι". Την ίδια νύχτα χάθηκε η μπάλα στο καναπέ του σπιτιού μου και όταν την βρήκαμε ήταν γιορτινά τυλιγμένη με κορδέλα επειδή είχε γενέθλια.
Και τώρα βλέπω όλα αυτά τα μηνύματα σα συλλογή αστειών του χωριού... εμένα τι να πρωτοθυμάμαι; Αυτήν την μπουκιά στην τηγάνι της Λούλας όταν σταμάτησε ο αγώνας επειδή ξέχασε να βάλει αλάτι στα φασόλια; Την ώρα εκείνη εκείνος ο Αφεντουλίδης έκανε το γκολ της ζωής του πάνω στο τραπέζι της παρέας!
Που λέτε λοιπόν να βρεθούμε την επόμενη φορά που κάποιος Ατρόμητος θ' αναστηθεί σα Λάζαρος; Στο Περιστέρι ας είναι βέβαια, αλλά μόνο αν τους πάρουμε και τους ψαράδες της Καβάλας μαζί γιατί εκείνοι ξέρουν πως το κλειδί των νικών είναι η μπύρα κρύα και όχι τα νούμερα ζεστά! 🍺😂