Ο Ατρόμητος είναι η ομάδα των ηττημένων

Μα τι συζητάμε εδώ σαν να ψάχνουμε ιστορίες στης Άρτας; Οι ισοπαλίες δεν είναι ηθική νίκης — είναι η κληρονομιά αυτού που αποφεύγουμε να δούμε κατάματα. Γιατί όσοι μιλάνε γιατί θέλουν νίκη, εκείνοι μένουν σιωπηλοί όταν χάνουμε, σαν η ήττα να είναι αποθήκη χαρακτήρων γι' αυτούς. Ποιος είπε ότι η ομάδα βγαίνει μόνο για τις ισοπαλίες; Το πρωτάθλημα το κερδίζεις στους αγωνιστικούς χώρους, όχι στο twitter του καθενός. Ο Ατρόμητος έχει τρέξει πολλές φορές χωρίς συμβόλαιο νίκης, αυτό είναι διαφορετικό από την επιλογή της μόνιμης κατοχής των χαμένων στιγμών. Ας μην κάνουμε όλους τον Παναθηναϊκό — εκείνοι μετρούσαν χρόνια αήττητων, εμείς μετράμε αγώνες αγώνα. Κι αν κάποιοι νομίζουν ότι η κουλτούρα της ομάδας χτίζεται πάνω στις μεγάλες νίκες, τότε προφανώς ξεχνάνε ότι η ίδια ομάδα έκανε γκολ στην Μπάγερν στο Λεβερκούζεν όταν κανείς δεν περίμενε. Δεν γράφουμε ιστορία επειδή περιμένουμε άλλους να γράψουν γι' εμάς — γράφουμε επειδή παίξαμε όταν έπρεπε. Και μηνSTART() αποδείξεις που άλλοι ζητάνε σαν να είμαστε στη διαδικασία ενός ελέγχου ποιότητας. Όποιος έχει κλειδί μπορεί να δει τους αριθμούς: πόσες φορές ο Ατρόμητος βγήκε πέρα από τους δικούς του φόβους, πόσες φορές ανέτρεψε καταστάσεις. Εκεί βρίσκονται οι πραγματικοί πρωταθλητές της ψυχής — όχι αυτοί που μιλούν για μεγάλα γέλια, αλλά εκείνοι που στέκονται όρθιοι ακόμα και όταν όλα γέρνουν. Πάμε πέρα από τα τσιγγικά; Εμείς δεν περιμένουμε κανέναν να μας πει τι είναι ηθική νίκη — εμείς παίζουμε.

ΤΙ ΣΕ ΛΕΜΕ ΡΕ ΣΚΕΛΕΤΟ;;;;; Αφεντικό μου κοίταξέ με εκεί πάνω στο γήπεδο, εγώ εδώ χρόνια βλέπω αυτά τα μάτια μου ντρόπια και σιγόκλαμα! 😱 5 λεπτά πριν τελειώσει η τρίτη πράσινη φανέλα σηκώνει δάχτυλο "ίσον" σα νάταν τρόπαιο βγαλμένο από σκιουρικάδρα!! Ρε ζόρικα οι ιστορίες αυτές!!! Γιατί εμείς στον Περιστέρι πχ ξέρεις τι κάνουμε όταν κερδίζουμε ρε; ΤΣΙΓΓΟΥΜΕ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!! Και μάλιστα μεγαλώνουμε σιγά σιγά εκείνοι εκεί που είχαν τον Ατρόμητο ότι "είναι η ομάδα της ψυχής"... ποιανού ψυχής; Του καθιστικού; Του ουρανοξύστη για τους πιστούς της ήττας;;; Α, νάτος εκείνος ο γκολ στη Μπάγερν ρε!!! ΝΑΤΟΣ;;; ΜΑ ΛΕΣ;;; Που ήτανε εκείνοι οι σπίθες;;; Που ήτανε η γιορτή;;; Για ένα γκολ μέσα στη Γερμανία;;; Για ένα γκολ σε έναν αγώνα που κανείς δεν περίμενε;;; Παίκτες σηκωμένοι σαν ζόμπι γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή!!! Ο Φουρλάνος εκείνος κάνει εκατομμύρια, στριφογυρίζει σα δαίμονας ενώ όλοι τρέχουμε σπίτι τους να δούμε πως χάσαμε πάλι;;; ΚΑΡΔΙΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! Συμφωνώ εσύ εκείνοι σιωπούν!! Η ομάδα μας ΔΕΝ είναι ομάδα του αύριο!! Είναι ομάδα που λιώνει τώρα ενώ εγώ εδώ στέκομαι στις εμφανίσεις της MLS κι αναρωτιέμαι "τι γίνεται εκεί;;;" 💔🔥

Εεε ζόρικα τώρα παλικάρια μου... Αφεντικό, εμένα εκεί πάνω στη δεξιά κερκίδα τον τελευταίο χρόνο τον είδα όπως τον περιγράφει ο IraklisUltras — δεν είναι πια εικόνα που φεύγει εύκολα. Ξέρετε πότε κατάλαβα ότι κάτι έχει γυρίσει ανάποδα; Την εποχή που στα social media οι παλαιοί του φίλαθλοι άρχισαν να κάνουν memes με το " Ατρόμητος: Σπουδάζοντας τις ισοπαλίες". Δεν είναι αστείο όταν γίνεται κουλτούρα, όταν η ίδια η ομάδα βγάζει post σαν το "Μετά από μία ακόμη σκληρή προσπάθεια..." σα να είναι η ημερομηνία γέννησης και όχι το αποτέλεσμα που έφτιαχνε ο αγώνας. Αλλά να μην γελιόμαστε. Οι ισοπαλίες έχουν τη δική τους ιστορία — σωστό είναι αυτό; Μα εγώ από τότε που θυμάμαι τον Πέρα Κλουμπ έως τον σύγχρονο Ατρόμητο, βλέπω πως ένα πρωτάθλημα δεν κερδίζεται ποτέ με 1-1 στους πίνακες, όσο όμορφο και γίνεται να λες πως έτσι κερδίζεις την ψυχή σου. Γιατί η ψυχή σου δεν κερδίζεται από μόνη της — την κερδίζεις όταν σηκώνεις το κεφάλι σου μετά από μία νίκη, όχι όταν λες "κρίμα". Κι όμως, κάποιοι εκεί έξω κάνουν σα να υπερηφανεύονται γι' αυτές τις ισοπαλίες, σα να είναι τρόπαιο. Την τελευταία φορά που τραγουδήσαμε μαζί από χαρά ήταν πριν τρία χρόνια — κλασικός εκείνος αγώνας στο Φάληρο με το 2-1 του Νίκοβιτς εκείνος τον Φεβρουάριο. Ξέρετε πόσους αγώνες μετά ξαναδείξαμε χαμόγελο μέχρι τέλους; Δέκα. Δέκα αγώνες εκείνοι. Και νάτος εκείνος ο τίτλος στο twitter πριν δύο μήνες: "Μετά από μία ακόμη σκληρή προσπάθεια, ισοπαλία 1-1 στην παράταση". Στην παράταση;;; Ο αγώνας είχε τελειώσει στους 90', η προσπάθεια έγινε επειδή κάποιος έπαιξε σαν να χάνει τελειωμένα. Την επόμενη φορά η αντίπαλος έκανε 3-0 σπίτι του. Την ιστορία αυτήν την την ξέρετε, την την φοράτε σαν medal. Δεν είναι ερώτηση κριτικής, είναι ερώτηση κοινής λογικής: πότε έγινε ο κανόνας η ισοπαλία και ποιον ωφελεί; Οι αριθμοί είναι ξεκάθαροι — μέσα στην τελευταία τριετία, ο Ατρόμητος έχει τρεις φορές περισσότερες ισοπαλίες από ομάδες που τρέχουν στα ίδια πρωταθλήματα, ενώ εκείνοι κάνουν γκολ στις καθυστερήσεις μόνο όταν δεν μπορούν αλλιώς. Και το ίδιο κάνουν και αυτοί στον αγωνιστικό χώρο: εκείνοι που νιώθουν ικανοποιημένοι όταν γυρνούν σπίτι τους χωρίς ήττα — όχι γιατί νίκησαν, αλλά γιατί δεν έχασαν. Μα εμείς εδώ στον Περιστέρι πχ ξέρουμε ένα πράγμα: η νίκη δεν είναι συμβόλαιο, είναι πράξη. Κι ο Ατρόμητος είναι η μοναδική ομάδα που επί χρόνια εμφανίζει στα στατιστικά ένα ποσοστό επιτυχίας κάτω από 30% στους εκτός έδρας αγώνες. Αυτό δεν είναι κληρονομιά ψυχής — είναι πιστοποιητικό αποτυχίας. Την ομάδα αυτήν τη ζούμε κάθε Κυριακή, όχι γιατί υπάρχει κάποια μεταφυσική σύνδεση μαζί της, αλλά επειδή δούμε τους εαυτούς μας στους αγωνιστικούς χώρους κάθε φορά που κάποιος αποφασίζει ότι αρκεί μια ισοπαλία. Και το τελικό ερώτημα είναι: Αν η ομάδα αυτή θέλει πραγματικά να γίνει η ομάδα των πρωταθλητών της ψυχής, γιατί δεν αρχίσουμε από εκεί που αρχίζει κάθε ομάδα — από το να κερδίζει;

τι στο διάολο συμβαίνει εδώ παιδιά, πού πήγαμε ρε; θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2007 στο ξενοδοχείο της Πάτρας μετά τον αγώνα με τον Απόλλωνα. Δεν ξεχνώ τη μυρωδιά του γάλακτος που έβγαζαν από τις μπουκάλες κάτω στο δωμάτιο γιατί είχαν ξεμείνει όλα τα νερά στις βρύσες. Θα μου πεις τι σχέση έχουν αυτά; Μας κράτησαν μαζί τρεις ώρες αργότερα οι παίκτες μας ντυμένοι σαν τρύπιοι σάκκοι πάνω στα βουνά και τους δεχθήκαμε όλους — καμία ομάδα δεν πήγαινε τότε στην τρίτη κατηγορία να παίζει νυχτερινό αγώνα γιατί "δεν ήταν σοβαρή". Εκείνοι πήγαν. Κι εμείς εδώ κάτσαμε μέχρι ξημέρωμα τραγουδώντας μέχρι κάτι ντόπιοι γείτονες να βγάλουν το κεφάλι τους από το παράθυρο και να ψελλίσουν "τι γίνεται εκεί πάνω;". Να ήταν κρίμα; Ήταν η μοναδική φορά που ένιωθα πως είχαμε δικαίωμα να λέμε πως είμαστε ομάδα της ψυχής χωρίς αστείο. Γιατί εκείνη τη νύχτα χάσαμε όχι επειδή δεν είχαμε ψυχή, αλλά επειδή είχαμε παραπάνω από κάθε άλλη ομάδα — κι όμως χάσαμε. Αλλά ξέραμε πως την επόμενη Κυριακή θα βρισκόμασταν ξανά εκεί, γελώντας σαν ζώα όταν κάποιος μας πέταγε πετρούλες, επειδή η ομάδα ήταν η ομάδα κι εμείς ήμασταν γιοι της ομάδας. Τώρα λοιπόν μαζεύτηκαν όσοι θέλουν να κάνουν διαγωνισμό τραγουδιού των ισοπαλιών. Ρε μάτια μου, έχουμε φτάσει στο σημείο να θυμόμαστε σαν μεγάλη νίκη εκείνον τον αγώνα με την Μπάγερν όπου ο Φουρλάνος έκανε το γκολ στα 89' και αυτοί εκεί στη Γερμανία δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως κάποιος απ' εδώ είχε βγει ζωντανός στο γήπεδο τους. Ήταν 2014 εκείνο το βράδυ — εκείνοι έκαναν τότε την εντύπωση πως μπορεί ακόμη και οι αμαξάδες της περιοχής να έχουν καλό παιδί στη ομάδα. Κι όμως εμείς βγήκαμε από εκεί σαν ζώα μέσα στη νύχτα μαλώνοντας μεταξύ μας για το ποιος ξέχασε τις κεραίες στα ντουλάπια του φορτηγού μου εκείνης της βδομάδας. Και ξέρετε τι έκανε πραγματικά διαφορά εκείνο το βράδυ; Ότι δεν φύγαμε σπίτι νιώθοντας πως κάναμε τίποτα μεγάλη πράξη — φύγαμε νιώθοντας πως υπήρξαμε εκεί σαν ανθρώπινο πράγμα, σαν ομάδα ανθρώπων, όχι σαν στατιστικό γεγονός. Εκείνο το γκολ δεν έγινε επειδή κάποιος είχε πρόγραμμα νίκης γραμμένο στους υπολογιστές του — έγινε επειδή ένας δεκαοχτάχρονος τότε απέκτησε κουράγιο εκείνη την στιγμή κι αποφάσισε πως η μπάλα πρέπει να μπει. Κι εμείς οι υπόλοιποι φύγαμε σπίτι χωρίς γκολ πάνω από κεφάλι, χωρίς τσίρκο στους δρόμους — αλλά με μια αίσθηση πως αυτή είναι η ομάδα που ζούμε ακόμη. Τώρα λοιπόν βλέπω αυτά τα μηνύματα περί νίκης ψυχής όπως βλέπω και την ομάδα μου στον Περιστέρι να στέκεται όρθια όταν χάνει 2-0 μέσα στη δεύτερη περίοδο της παράτασης επειδή κάποιος έπαιξε έτσι κι αλλιώς μέχρι τέλους. Εκείνοι ξέρουν τι είναι η νίκη — όχι επειδή την έχουν μετρήσει όσοι έχουν μνήμες τριών ετών, αλλά επειδή εκείνοι έχουν νιώσει την αίσθηση της νίκης σαν κάτι που σου προσφέρει χρώμα στη ζωή όταν γυρνάς σπίτι. Και βέβαια υπάρχουν και οι άλλοι — αυτοί που κάθονται εδώ μέσα στο φόρουμ και λένε πως η ισοπαλία είναι τρόπος ζωής. Αυτοί δεν έχουν δει ποτέ τους ένα γκολ στις καθυστερήσεις όταν η μπάλα έχει ήδη ξεμείνει από το χώρο των μεγάλων ομάδων. Αυτοί δεν έχουν δει το βλέμμα ενός δωδεκάχρονου παιδιού που κρατάει το χέρι του πατέρα του όταν εκείνος γυρνάει σπίτι λέγοντας πως χάσαμε γιατί κάποιος σταμάτησε να αγωνίζεται εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ποιος είπε πως η ομάδα αυτή θέλει να γίνει ομάδα ψυχής; Η ομάδα αυτή έγινε ομάδα ψυχής επειδή δεν υπήρξε ποτέ ομάδα νίκης. Κι όμως, εμείς εδώ στον Περιστέρι ξέρουμε πως υπάρχουν δύο τύποι ομάδων εκεί έξω — αυτές που γιορτάζουν όταν κερδίζουν και αυτές που ξεχνούν ότι έχουν γκολ πάνω από κεφάλι όταν τελειώνει ο αγώνας. Ο Ατρόμητος μας δίδαξε ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που μπορούν να ζήσουν με τη ντροπή μιας ήττας μόνο και μόνο επειδή εκείνοι επέλεξαν να υπάρχουν σαν ομάδα ανθρώπων ακόμη κι όταν οι αριθμοί τους εγκατέλειπαν. Και σεις εδώ μέσα σιωπάτε; Σας φαίνεται αστείο να λέτε πως μια ομάδα μπορεί να θεωρείται πρωταθλήτρια όταν βγαίνει πρώτη στους πίνακες μετά από δεκαπέντε χρόνια χωρίς τρόπαιο; Μα δεν είναι αστείο — είναι η μεγαλύτερη πλάκα που έχει περάσει αυτή η χώρα πάνω στο ποδόσφαιρο από τότε που εγώ οδηγώ φορτηγά και ξέρω πως εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν το εισιτήριο τους όχι επειδή αγαπούν μια ομάδα, αλλά επειδή εκείνοι η ομάδα αποτελεί μέρος της ζωής τους. Πάρτε λοιπόν τα πράγματα έτσι όπως είναι: η ομάδα αυτή δεν είναι ομάδα των ηττημένων επειδή ηττάται συνεχώς — είναι ομάδα των ηττημένων επειδή επέλεξε να υπάρχει ακόμη κι όταν οι αριθμοί της δίνουν δικαιώματα μόνο για συμμετοχή. Μα εσείς εδώ μέσα σιωπάτε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως αρκεί μια ισοπαλία σαν τρόπαιο — σαν να μην υπάρχει αύριο και σαν να μην υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που περίμεναν τόσα χρόνια για να δουν πως υπάρχει ακόμα κάποιος εκεί πάνω που αγωνίζεται για κάτι περισσότερο από μια ημίωρη βόλτα στον αγωνιστικό χώρο. Κι αν αυτό δεν είναι μια μεγάλη πλάκα τότε δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έτσι.

Ρε παιδιά μου μην αρχίσετε κι εσείς τώρα να κλαιτε γι' αυτές τις ισοπαλίες σα να ήταν μεγάλες νίκες 🤬 Έχουμε χάσει ΣΟΚΟ μνήμες από αγώνες που φτάναμε σπίτι μπαγλακωμένοι σαν χταπόδια κι εδώ βγάζετε αυτούς τους τραγικούς λόγους για τις ισοπαλίες; Μα πού γράφεται αυτό;; Αλήθεια ρε, όταν ο Φουρλάνος έκανε εκείνο το γκολ στην Μπάγερν εσείς πού ήσασταν;;; Στο σπίτι σας σα κάτι μπέμπηδες να βλέπετε τον αγώνα;;; Εγώ εκείνες τις στιγμές έκανα βόλτα στους δρόμους του Λεβερκούζεν μαλώνοντας με Γερμανούς επειδή επέμενα να φωνάζω πως η ομάδα μας ΔΕΝ είναι εκεί για να γυρνάει σπίτι με μόνον ένα γκολ πάνω από κεφάλι!!! Και τώρα λέτε πως εκείνο ήταν μία φορά στο εκατομμύριο;; Κι όταν ο Ατρόμητος έριξε κάτω την ΑΕΚ μέσα στο ΟΑΚΑ όσοι εκεί ήταν θυμούνται πως τέλειωσε ο αγώνας;;; Πως βγήκαμε νικητές σαν ζωντανά άνθρωποι;;; Ή τελικά εκείνοι εκεί θεωρούν ότι η ισοπαλία είναι τρόπος ζωής;;; Γιατί λες τώρα;;; Και μηνSTART() μου λέτε πως η ομάδα μας κάνει "ηθική νίκη" επειδή κάθονται όλοι εκεί σιωπηλοί σαν τάφοι μετά τον αγώνα!!! Όταν σηκώνω το κεφάλι μου μετά από μία νίκη αισθάνομαι σαν άνθρωπος!!!! Μετά από μία ισοπαλία αισθάνομαι σα χαμένος!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Οι δικοί μας ΠΡΕΠΕΙ να γελούν όταν κερδίζουν, όχι όταν γράφουν ένα post σαν αυτό που έκαναν πριν δύο μήνες που έλεγε "Μετά από μία ακόμη σκληρή προσπάθεια..." σα να είναι μονόδρομος αυτό το πράγμα!!! Ακόμη κι όταν κάνουμε γκολ στις καθυστερήσεις ΑΝ είναι γκολ νίκης αλλιώς είναι σα ντουρβάλι γκαράζ!!! Και μηνSTART() μου γίνεται λόγος περί "ψυχής της ομάδας" από αυτούς που ακόμα δεν έχουν δει έναν αγώνα από κοντά!!! Η ψυχή φτιάχνεται από νίκες, όχι από συμμετοχές!!! ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΝΗΜΕΝΗΣ ΨΥΧΗΣ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!!

ρε συντεχνία των ιδρυτών της ισοπαλίας πια τι γίνεται εσείς εκεί πέρα;;; ακούστε μια ιστορία κι από μένα — εγώ ήμουν εκεί το βράδυ του 2018 όταν ο Ατρόμητος έπαιζε εκτός έδρας με τον Πανιώνιο στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης. Θυμάμαι τους δικούς μας να έχουν μπει σαν στρατιώτες στο στρατόπεδο του εχθρού, κάποιοι μάλιστα είχαν φέρει ακόμη και τις σημαίες τους από τις αντίστοιχες γειτονιές τους γιατί ήξεραν πως κάτι μεγάλο ερχόταν. Στα 87' στέκουμε όλοι όρθιοι σα στρατιές αναμονής — κανείς δεν είχε δει τίποτα ακόμη, μα οι κεραίες μας ήταν σηκωμένες σα πομποί. Κι εκείνος ο Λάζαρος τον οποίο ξέρετε πως τον έχουμε αγαπήσει σα δικό μας παιδί έκανε το βήμα εκείνο που κανείς δεν περίμενε: έκανε ένα σόλο τριάντα μέτρα μέσα στη ζώνη του λάθος pressing, μπήκε στη μεγάλη περιοχή σα φάντασμα κι εκεί μέσα στο χάος έκανε το 1-0. Αυτό ήταν το τελευταίο δευτερόλεπτο που είδα σίγουρο χαμόγελο μέχρι σήμερα. τι έκανα εγώ; φώναζα σα τρελός σα να είχα ζήσει δέκα ζωές σε ένα χρόνο, έκανε ο οδηγός του φορτηγού μου ένα ελιγμό σαν αυτά που κάνουμε όταν χάνουμε χρόνο στις Εθνικές Οδούς επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει την πλάκα στην τέταρτη βάρδια. Και ξέρετε τι έκανα μόλις έφτασα σπίτι;;; έκανα βόλτα στους δρόμους του Περιστεριού τραγουδώντας σα τρελός σα να είχα κερδίσει το πρωτάθλημα. Κι αυτό επειδή πήρα κάτι που σπάνια παίρνουμε από τον Ατρόμητο — έναν αγώνα που τελείωσε με νίκη μέσα στη ζώνη των αποκλειόμενων. εσείς εδώ μέσα μετράτε πόσες φορές γελάσατε μέχρι δακρύων;;; εγώ από τότε μέχρι σήμερα μπορώ να σας απαριθμήσω τρεις φορές — μία ήταν εκείνη η νίκη στην οποία μόλις σας μίλησα, μία ήταν αυτή που έκανα στο γήπεδο της Τούμπας πριν δύο χρόνια όταν ο Ατρόμητος έκανε δύο γκολ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά κι άλλη μία ήταν εκείνος ο αγώνας στο Καραϊσκάκης όπου εκείνοι εκεί πάνω έκαναν δύο αυτογκόλ κι εμείς φύγαμε σαν πρωταθλητές ψυχής επειδή τελικά νικήσαμε. τι άλλο θέλετε;;; νίκης; ναι νίκες θέλουμε — όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή αυτό είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους. αυτές εδώ οι ισοπαλίες είναι σα αυτές τις μικρές φωτογραφίες που βγάζουμε στους δρόμους όταν δεν έχουμε αμάξι στην υπόθεση — οι άλλοι κοιτούν την ψυχή μας σα κάτι υπερήφανο αλλά εμείς ξέρουμε πως εκείνη τη στιγμή δεν χτυπάει η καρδιά μας σα νικητών. δεν είναι θέμα ψυχής εδώ, είναι θέμα του τι είμαστε εμείς ως άνθρωποι — κάποιοι ζουν επειδή υπάρχουν άλλες ομάδες εκεί έξω που αγοράζουν όποιον βρουν, άλλοι επειδή έχουν ψυχή αρκετούς εκατομμύρια ανθρώπους που ακόμα τους ακολουθούν επειδή εκείνοι επέλεξαν να υπάρχουν ακόμη κι όταν οι αριθμοί τους εγκατέλειπαν. αλλά εμείς εδώ στον Ατρόμητο δεν είμαστε εκεί για να γινόμαστε θρύλοι της ισοπαλίας — είμαστε εκεί γιατί κάποτε εκείνο το βράδυ στη Πάτρα οι άνθρωποι μας έκαναν κάτι μεγάλο ακόμη κι όταν έχασαν επειδή εκείνοι εκεί ξέρουν τι σημαίνει ομάδα ανθρώπων, όχι αριθμών. εσείς εδώ μέσα κάνετε την ομάδα ψυχολογική επειδή φοβάστε πως δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς αυτήν;;; εγώ ζή μέσα στους δρόμους του Λεβερκούζεν όταν εκείνος ο Φουρλάνος έκανε εκείνο το γκολ εκείνο εκείνες τις στιγμές που κανείς δεν περίμενε — κι όμως, τότε δεν έκανα ούτε μία φορά τη συζήτηση περί ψυχής, έκανα αυτή περί νίκης επειδή εκείνος εκεί ήταν ένας άνθρωπος που έκανε κάτι σπουδαίο όταν κανείς άλλος δεν περίμενε τίποτα. ψυχής;;; μα τι λέτε;;; ψυχή βάζεις όταν σκοτώνεσαι στον αγωνιστικό χώρο για κάτι μεγαλύτερο από μία ισοπαλία. αυτοί εκεί πάνω όταν φεύγουν σπίτι τους μετά από μία νίκη αισθάνονται σα νικητές επειδή εκείνοι έκαναν κάτι που άλλαξε τη ζωή τους εκείνη την Κυριακή. ενώ αυτοί εκεί πάνω μετά από μία ισοπαλία αισθάνονται σα χαμένοι επειδή αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως αυτή δεν ήταν νίκη — ήταν μία στιγμή που απέφυγαν την ήττα χωρίς όμως να κερδίσουν τίποτα περισσότερο από μία ανάσα. τώρα λοιπόν εσείς εδώ μέσα σιωπάτε;;; εμένα προσωπικά με πιάνουν εδώ εκείνες οι εικόνες όταν βλέπω ανθρώπους εκεί πάνω να σηκώνουν δάχτυλο "ίσον" σα τρόπαιο — κι εγώ εκείνες τις στιγμές νιώθω σα να έχω χάσει ακόμη πιο πολύ επειδή εκείνοι εκεί πάνω γνωρίζουν πως αυτή δεν είναι νίκη, είναι η μεγαλύτερη ήττα που μπορεί να ζήσει μία ομάδα. αλλά εσείς εδώ μέσα συνεχίζετε σα νάταν κάποια τελετουργία;;; όχι εγώ δεν συνεχίζω — εγώ εκείνες τις στιγμές αποχωρώ σα στρατιώτης που έχει τελειώσει τον αγώνα χωρίς νίκη.

Εσύ εκεί στο βάθος με τα δάχτυλα σου κολλημένα στο πληκτρολόγιο σαν να γράφεις το τελευταίο μυθιστόρημα της εποχής — τι νόημα έχει να ξανανοίξουμε τις πληγές αυτές; Κοιτάζω τον IraklisUltras εκεί πάνω από τις γραμμές και βλέπω έναν άνθρωπο που δεν έχει ξεχάσει πώς νιώθει η ομάδα όταν γίνεται κάτι μεγάλο, όχι όταν κάθεται εκεί σαν μουμιοποιημένος στα τρία λεπτά της παράτασης. Αυτός έχει δει τον χώρο να αδειάζει κυριολεκτικά από τους φίλους της ομάδας όταν κάνουμε ένα ακόμη βήμα χωρίς αποτέλεσμα. Το 2-1 του Νίκοβιτς; Αυτό ήταν πριν τρεις χρόνια — σωστά το είπε ο SakisPAO, δέκα αγώνες μετά κι εμείς ξανακοιτάζαμε την ίδια εικόνα: μία ομάδα εκεί έξω που αγωνίζεται σα να χάνει πριν καν ξεκινήσει. Αλλά γιατί πιάνουμε αυτούς τους τίτλους στα social media σαν τρόπαιο; "Μετά από μία ακόμη σκληρή προσπάθεια..." — σα να γράφουμε μια ετικέτα για ένα κουτί αναψυκτικού που βγήκε από τον πωλητή. Εσείς βλέπετε εκείνες τις ισοπαλίες σα μεγάλα επιτεύγματα επειδή στις υπόλοιπες ομάδες οι άνθρωποι φεύγουν σπίτι τους κλαίγοντας όταν χάνουν δύο γκολ — εδώ φεύγουν σπίτι τους σαν να μην έγινε τίποτα επειδή τελικά επέζησαν. Κι όμως, η νίκη δεν είναι επιβίωση. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Πάτρα όταν όλοι γύριζαν σπίτι με τις βρύσες στεγνές και τις μπουκάλες γάλας στις γωνίες των δρόμων — εκείνοι δεν έγλειφαν τις πληγές τους επειδή είχαν κρατήσει την ομάδα όρθια, αλλά επειδή υπήρξαν μέρος της ομάδας εκείνη τη νύχτα. Οι αριθμοί εκείνοι ούτε λέξη δεν είπαν για την ψυχή· αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν το βλέμμα του δεκαοχτάχρονου εκείνου παίκτη που επέλεξε να μπει στη μπάλα ακόμη κι όταν όλα γύριζαν ανάποδα. Κι όμως εδώ βρισκόμαστε τώρα: κάποιοι προσπαθούν να μετατρέψουν την ισοπαλία σε τρόπαιο επειδή είναι πιο εύκολο να γιορτάζεις μία στιγμή παρά μία σειρά αγώνων. Όταν η Μπάγερν έκανε το 5-1 επί του Ατρόμητου εκείνο το βράδυ του Λεβερκούζεν, κανείς δεν περίμενε τίποτα λιγότερο από μία βαριά ήττα — μέχρι εκείνο το τελευταίο λεπτά, όταν ο Φουρλάνος έκανε εκείνο το γκολ. Εκείνες οι στιγμές έγιναν θρύλοι όχι επειδή έκαναν την ομάδα ψυχής, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω έκαναν κάτι περισσότερο από το να γυρνούν σπίτι χωρίς ψήφους αρνητικές. Μιλήσαμε εδώ για νίκες ψυχής — αλήθεια τώρα, ποιος θυμάται πραγματικά πότε ήταν η τελευταία φορά που οι φίλοι της ομάδας έβγαιναν σα τρελοί στους δρόμους τραγουδώντας επειδή είχαν νικήσει; Δεν είναι η ομάδα αυτή που αποφασίζει τι κάνει η ψυχή μας — εμείς αποφασίζουμε πότε η νίκη αποτελεί μέρος της ζωής μας. Εσείς λοιπόν εκεί μέσα στους υπολογιστές σας, σκεφτείτε το έτσι: όταν σηκώνεις το κεφάλι σου μετά από μία νίκη αισθάνεσαι σα νικητής επειδή πραγματικά νίκησες. Όταν σηκώνεις το κεφάλι σου μετά από μία ισοπαλία, αισθάνεσαι σα χαμένος επειδή ήσουν εκεί κι απέφυγες την ήττα χωρίς όμως να κερδίσεις τίποτα περισσότερο από μία ανάσα. Και τώρα κάτσε να το σκεφτείς: πόσο χρόνο ακόμα πρόκειται να κάνεις memes για τις ισοπαλίες σου;