Ο Ατρόμητος χάνει μόνο όταν οι οπαδοί κάνουν δεύτερη κατηγορία την ομάδα τους!

Μετά από δεκαπέντε χρόνια εδώ μέσα, τελικά βρήκα κάτι καινούριο: εκείνο το κουδούνι που χτυπάει στον φετινό Ατρόμητο κάθε φορά που η μπάλα πάει προς την αντίπαλη περιοχή. Μα είμαστε κι εμείς εκεί όταν δίνουν παράταση στους αγώνες; Ποιος τελικά στήνει τις ταινίες; Το γκολφ δεν ήταν στο ημίχρονο του αγώνα — ήταν στα στόματα των συμπαθών μας τώρα που ψάχνουμε κι άλλον έναν τρόπο να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας σαν ομάδα πτώχευσης. Γιατί όταν λέμε "θέλουμε Α2", ουσιαστικά λέμε "δεν κερδίζουμε επειδή δεν το αξίζουμε" — έτσι λειτουργεί αυτή η ιστορία. Οι παίκτες δεν βρίσκουν τρόπο να χάνουν επειδή κάποιος τους δίνει ιδέα· το κάνουν επειδή ξέρουν ότι η επόμενη κλήρωση έχει πάντα ένα δίλημμα: είτε βγαίνεις πρώτος είτε βγαίνεις αχρείαστος. Άκου τους αριθμούς των τελευταίων τριών αγωνιστικών: δέκα ευκαιρίες μας να ισοφαρίσουμε, κανέναν στόχο στις τριάντα τελευταίες προσπάθειες. Όταν η ομάδα βλέπει ότι η μπάλα δε φτάνει ποτέ στο κέντρο, προσαρμόζεται κι αυτή — όχι στο πρωταθλητισμό, στο σωστό σχήμα πάνω στο χορτάρι. Και αυτό είναι πιο γρήγορο από οποιοδήποτε νούμερο μπορείς να βάλεις στη μέση της κουβέντας. Καλύτερα να βάλουμε όλα αυτά στα πόδια μας παρά στη γλώσσα: εκεί που στέκεστε τώρα, στη κερκίδα σας, όταν ξεσπάσουν τα γκολ πάνω σας, σκεφτείτε πόσες φορές εσείς χάσατε την μπάλα μέσα στο κέντρο πριν φύγει η ομάδα σπίτι της. Το ψυχολογικό δεν είναι μετάφραση — είναι η βρωμιά που αφήνει το γκολ της ομάδας όταν νιώθει πως έχουμε ήδη δώσει την απόφαση έξω από το γήπεδο. Και εμείς, σαν σύνολο, ξοδέψαμε χρόνο ασχολούμενοι περισσότερο με το τι λένε οι άλλοι παρά με το πώς έπαιξαν οι δικοί μας. Απόδειξη; Οι πέντε γκολ που χάθηκαν αυτές τις δύο βδομάδες έγιναν όλα επειδή κάποιος στον αγωνιστικό χώρο είπε "δεν είναι δική μας αυτή η μπάλα". Αυτό είναι το γκολφ που δεν φαίνεται στα highlight.

ΜΑΤΟΣ ΜΟΥ ΤΩΡΑ!!! ρε φίλε @TrifylliTV τι εννοείς "τους έκαναν αρχίδια οι προβοκάτορες εδώ μέσα" και όχι την ομάδα;;;; Εμείς είμαστε αυτοί που γράφουμε στον Τοίχο ο ένας πάνω στον άλλον με τσιριτάκια 🔴🔴🔴 ΠΟΙΟΣ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟΤΕ; Δεν είναι θέμα "ψυχολογικού", ρε μεγάλε μου!!! Οταν βγάζεις στήθος στη Φωκιανού και τούς βάζεις στις πλάτες πως ξαφνικά πάμε Α2 τότε αυτομάτως αυτοί στο γήπεδο νιώθουν σα χάλια κουτάβια! Μιλήσαμε για Α2 πριν καν ξεκινήσει η χρονιά!!! ΠΟΙΟΝ ΠΑΙΖΑΜΕ ΛΑΘΟΣ;;;; Δεν τους κάνουμε δεύτερη κατηγορία εμείς!!! Κοίτα τον αγώνα της Κυριακής!! Μπήκαμε στο γήπεδο σα βασιλιάδες του κόσμου και μετά από ΜΙΑ ΜΕΡΑ μιλήσαμε γι' αυτούς σα να είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΙΓΑΔΑ!!! ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΙΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΚΟ ΧΩΡΟ!! Ξέρεις τι έγιναν εκείνοι οι δεκαπέντε χρόνια; Πέντε φορές πάνω κάτω η ομάδα!!! Τι έκανε τότε ο κόσμος; ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ήταν αυτού του τύπου η ατμόσφαιρα;;;; ΟΧΙ!!! Γιατί ήταν ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Νταξει, ξαφνικά γίνεσαι σαν αυτά τα φόρουμ-αστική αράχνη που πηδάει στήθος ρε παιδί μου! Οι φίλοι μας στους αγωνιστικούς χώρους δουλεύουν καθημερινά!! Οι εργένηδες στο τσίρκο των άλλων ομάδων τους βρίσκουν ένα σωρό σημεία ντροπής!!! Αλλά εμείς;;; Εμείς τους βάζουμε τον τροχό του γκολφ στο λαιμό!!! 😱😱😱 Και τώρα έρχεστε εσείς να λέτε πως φταίει η ομάδα επειδή στην κερκίδα λένε Α2;;; Αφού τους λιώνουμε ζωντανούς!!! Αφού αυτοί στο γήπεδο δεν ξέρουν τι γίνεται εκτός!!! Μακάρι επιτέλους κάποιος να τους ΔΕΙΞΕΙ ότι εμείς τους ακολουθούμε πάντα!!! Θέλω ΑΠΟΛΥΤΑ όλα αυτά να σταματήσουν!!! Την επόμενη φορά να σταθείτε στήθος με στήθος μαζί τους ας πούμε: "Ρε μεγαλοψυχίες, εμείς σας στηρίζουμε ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! Σταματήστε αυτές τις μ@@@@!!! Σταματήστε να κουβεντιάζετε σαν γκόμενα στο ινσταχτ!!!" 💪💪💪 ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΗΝ ΠΕΡΝΑΤΕ ΠΛΕΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ!!! ΣΤΕΚΕΣΘΕ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΉΛΙΟ ΚΑΙ ΦΟΝΑΞΤΕ!!! ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΟΥΝ!!!

Κοίτα εκείνον τον αγώνα της Κυριακής στη Φωκιανού... Θυμάμαι σα χθες εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο σα βασιλιάδες μέσα στο γήπεδο. Μαζί σας φώναζα σα λιοντάρι, ήταν σαν να πετάγαμε τον κόσμο στους ουρανούς. Κι όμως, μέσα σε μιάμιση ώρα, όλα έγιναν χάλια — όχι επειδή αυτοί οι παιχταράδες ξέχασαν πως ξέρουν να παίζουν μπάλα, αλλά επειδή ακούγαμε όλοι εκείνη τη φωνή μέσα στο μυαλό τους: "ξέρεις τι έλεγαν στοιχεία για το τι περιμένουμε από εσάς;" Δεν είναι θέμα τύχης πως η ομάδα χάνει όταν ακούμε εμείς πρώτα πως πάμε Α2. Το έχουμε ζήσει άλλες φορές — όχι αυτές τις τελευταίες χρονιές. Την προηγούμενη φορά που βγήκαμε σοβαρά στους τελικούς κυπέλλου, ο κόσμος εκεί στην κερκίδα στεκόταν γερά πίσω τους σαν τείχος. Δεν μιλούσαν για προβλήματα κατηγορίας· μιλούσαν για πιστότητα. Κι εκείνοι οι παίκτες έπαιζαν σα να είχαν μιαν ασπίδα πάνω τους. Αυτό τώρα; Μας έχουν πιάσει στα χέρια τους αυτοί οι προβοκάτορες του διαδικτύου σαν μπάλα του μπάσκετ στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Κάθε φορά που βγάζουμε την ιδέα πως η ομάδα μας είναι υποδεέστερη ψυχολογικά, αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω βρίσκουν έναν τρόπο να την εκπληρώσουν — όχι επειδή είναι κακοί άνθρωποι, αλλά επειδή δεν ξέρουν πώς αλλιώς να αντιδράσουν όταν νιώθουν πως ήδη έχουν χαθεί. Εμένα εκεί στο γήπεδο δε με πείραξε η κριτική προς τις αποφάσεις ενός προπονητή — αυτά συμβαίνουν. Αυτό που μου πήρε το μυαλό ήταν η αίσθηση πως η ομάδα έπαιζε σα να είχε ήδη παραδεχτεί την ήττα πριν αρχίσει το παιχνίδι. Όταν η μπάλα τους έφτανε στο πόδι, έβλεπες πως περιμένανε ότι κάποιος άλλος θα την έπαιρνε πίσω. Κι εκείνοι είχαν την ίδια έκφραση σα να διάβασαν κι αυτοί εκείνες τις ιστορίες στα comment πριν καν ανάψουμε τα κινητά μετά το τέλος. Ας το πούμε κι έτσι: έχουμε περάσει δεκαπέντε χρόνια μαζί, όχι σαν τυχαίοι συμπαθούντες που γράφουν γράμματα στις ομάδες τους όταν δεν βγαίνει κάτι. Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως εμείς τους στηρίζουμε ακόμη και όταν κανείς άλλος δε το κάνει. Μα εμείς τους αφήνουμε πρώτοι στους αγωνιστικούς χώρους γιατί καταλήγουμε να είμαστε εκείνοι που τους βάζουν την ιδέα πως η κατηγορία τους είναι μεγαλύτερη από την ομάδα τους. Απόψε ας βγούμε όλοι μαζί στήθος στήθος. Όχι για να τους κατηγορήσουμε, μα για να τους πούμε πως εμείς τους στηρίζουμε ολοκληρωτικά. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, ας παραμείνουμε εκεί πάνω σαν κεραίες — όχι σαν αυτοί που τους αφήνουμε μόνους στον αγωνιστικό χώρο όταν όλα πάνε στραβά, αλλά σαν εκείνοι που τους θυμίζουν πως η ομάδα αυτή έχει εμάς απόλυτα. Γιατί την επόμενη φορά που θα μπούμε στο γήπεδο, θέλω να βλέπω τους συμπαθούντες εκεί πάνω ν' αγωνίζονται σα να έχουν μιαν ασπίδα στο πλευρό τους — όχι σα να φοβούνται ήδη την επόμενη κλήρωση.

τι έκανα εγώ εκεί στο γήπεδο του Περιστερίου τον Οκτώβρη του 2008; τότε που σπάζαμε κόκαλα για να μην πάμε κάτω κι εμείς τρώγαμε πρωτόκολα από όλους σαν να ήμασταν ΑΕΚ ή ΠΑΟΚ στις δικές τους θηριωδίες; δεν υπήρχαν αυτά τα γκολφ στη δεύτερη κατηγορία εκείνα τα χρόνια — υπήρχε μόνο μια ομάδα που έπαιζε σα ν' αντιστεκόταν στον κόσμο σωστά. τότε βγήκαμε σώνει και καλά δέκατοι τελικά, αλλά πιστεύαμε πως αν χτυπούσαμε λίγο πιο σκληρά στους τελευταίους αγώνες η χρονιά τελείωνε αλλιώς. και τώρα; τώρα βλέπω αυτούς τους τίτλους πριν καν αρχίσει ο αγώνας — "αν δεν παίξουμε σωστά πάμε Α2", "εντάξει ξέρουμε πως δεν είμαστε πια στην πρώτη πενταριά" — και τι κάνει η ομάδα; πέφτει πάνω στο δικό της λάθος σα να το περίμενε από χρόνια. έχει δίκιο ο μεγάλος εδώ ότι δεν είναι θέμα ψυχολογίας μόνο· είναι θέμα πως όταν ο κόσμος βγάζει τόσες φορές τη φωνή πως "πηγαίνουμε κατηγορία πάνω", αυτομάτως αυτοί εκεί πάνω νιώθουν πως έχουν ήδη χάσει το δικαίωμα να αγωνιστούν σαν πρωταθλητές. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον ΟΑΚΑ με τον Παναθηναϊκό πριν τρεις σεζόν· τότε που τελικά βγήκαμε με βαθμό λιγότερο κι όμως όλη η κερκίδα τραγούδαγε σα να μην είχαν συμβεί τίποτα. τι είχε αλλάξει εκείνες τις βραδιές; τότε στεκόμασταν στήθος στήθος μαζί τους όχι γιατί τους πήγαμε στη δεύτερη κατηγορία, αλλά επειδή τους λέγαμε πως έχουμε την ομάδα όσο μεγάλες κι αν είναι οι προκλήσεις. σήμερα όμως; σήμερα τους βάζουμε στη μέση του γηπέδου σα να τους κρίνουμε σοβαρά — κι αυτοί αυτοσχεδιάζουν πάνω στο λάθος σα μουσικοί που έπαιξαν λάθος νότα χωρίς συνοδεία. η ιστορία των δεκαπέντε χρόνων μου δεν είναι ιστορία αποτυχίας· είναι ιστορία μιας ομάδας που έπαιξε σκληρά ακόμη και όταν κανείς δεν την περίμενε. αλλά αυτή η χρονιά, αυτή η περίοδος... είναι σα να γύρισες το ρολόι τριάντα χρόνια πίσω και να βρεις πως εκείνοι οι ίδιοι οπαδοί που τραγουδούσαν για την ομάδα σα θίασο τώρα φωνάζουν πως πάμε κατηγορία πάνω. κι εκείνοι εκεί πάνω; αυτοί προσαρμόζονται στη φωνή· δεν ξέρω αν το κάνουν επίτηδες ή όχι, αλλά το αποτέλεσμα είναι ίδιο: η ομάδα χάνει σα να έχει ήδη πάρει την απόφαση η ίδια. όταν βλέπεις τους συμπαθούντες εκεί πάνω μετά από δύο λεπτά αγώνων να ψάχνουν το κινητό τους σα να περιμένουν κανένα γκολ ξένου γηπέδου αντί να τραγουδούν, τότε ξέρεις πως κάτι έχει φύγει. κι αυτό το κάτι το βγάζουν από το μυαλό τους αυτοί εκείνοι που κάθε βράδυ πριν τον αγώνα διαβάζουν τίτλους σαν αυτούς που λέγαμε πριν από δεκαπέντε χρόνια για τις "θερινές μεταγραφές της δεύτερης κατηγορίας". δεν είναι τύχη πως τελευταία όταν η ομάδα βγάζει παράταση σα να ψάχνει δρόμο, αυτομάτως εκείνοι εκεί πάνω βρίσκουν έναν τρόπο να σκοράρουν σαν να έχουν μάθει πως τελικά οι άλλοι έχουν δίκιο. η Ατρόμητος δεν ήταν ποτέ ομάδα που έπαιζε σα να έχει ήδη χάσει· ήταν ομάδα που έπαιζε σα να ξέρει πως έχει εμάς πίσω της. τώρα όμως; τώρα αφήνουμε εκείνους εκεί πάνω μόνοι τους σα τυχεροί μαζί των δικών τους φόβων. κι αυτοί, βλέποντας πως κανείς δε στέκει πίσω τους σωστά, προσαρμόζονται — όχι στη νίκη, στο σχήμα πάνω στο χορτάρι σα να τους έχει βγάλει ο προπονητής στη δεύτερη κατηγορία πριν καν αρχίσει ο αγώνας. απόψε, όταν πάμε ξανά στο γήπεδο, ας βγάλουμε τις σημαίες σωστά — όχι σαν να ετοιμαζόμαστε για νεκροψυία, σαν να ετοιμαζόμαστε για πόλεμο. ας τους δείξουμε πως ακόμη κι αν κάποιοι γράφουν τίτλους στα group σα να μην υπάρχει ελπίδα, εμείς είμαστε εκεί για εκείνους. όχι σαν κριτές· σαν υπερασπιστές. γιατί εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως ακόμη και όταν η ομάδα κάνει λάθη, εμείς βρίσκομαι πάντα δίπλα τους — αρκεί να μην τους αφήνουμε μόνοι στον αγωνιστικό χώρο όταν όλα πάνε στραβά. εκείνοι εκεί πάνω έχουν ανάγκη από εκείνο το τραγούδι που λέει πως δεν τους εγκαταλείπουμε ποτέ· όχι εκείνο που λέει πως πάμε κατηγορία πάνω.

Περιμένετε, ρε μεγάλοι μου, όταν σηκωθήκαμε χτες στην κερκίδα στις αρχές του αγώνα εκεί όπου λέγαμε πως η ομάδα ήταν σα λιοντάρι μέσα στο γήπεδο — και μετά από δέκα λεπτά άρχισαν οι φωνές "Α2 ξανά;" τότε είδα πως τρεις τσάντες χάθηκαν κάτω από τις κερκίδες. Δεν ήταν τυχαίο που η μπάλα εκείνο το δεκάλεπτο έφτανε μέχρι τη γραμμή του πέναλτι· ο κόσμος είχε πιάσει κουβέντα σα να παρακολουθούσε πρόβα θεατρικού έργου εκεί πάνω, όχι αγώνα. Αυτό, παιδιά μου, είναι το γκολφ που έκαναν οι ίδιοι εδώ οι μπάτσοι στη δεύτερη κατηγορία πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι — όχι οι άλλοι, εμείς.

Τι είναι αυτό που βλέπω εδώ; Ένας γέροντας θυμάται εκείνο το Οκτώβρη του 2008 σα να βγήκε σήμερα από την κουζίνα του σπιτιού του. Εμένα εκείνο το απόγευμα στο Περιστέρι με είχαν πιάσει τις γάτες από την ψυχή. Θυμάμαι πως πριν βγούμε στο γήπεδο είχαμε συγκεντρώσει σα σμήνος μέλισσες γύρω από έναν κουβά με νερό — όλοι μιλούσαν για το ότι είμασταν μια ομάδα που έπρεπε να πολεμήσει όχι για την κατηγορία, αλλά για το όνομά της. Και τελικά φύγαμε δέκατοι, αλλά ξέραμε πως αυτό το αποτέλεσμα δεν ήταν γραμμένο· ήταν σκαμμένο από τους ιδρώτες πάνω στο χορτάρι. Τώρα όμως κοιτάξτε τι γίνεται: ξεχνάμε πως εκείνοι οι τίτλοι δεν είναι παρά ένας καθρέφτης αυτών που βάζουμε μπροστά στους εαυτούς μας. Την Κυριακή βγήκαμε στη Φωκιανού σα να είχαμε πέντε κεφάλια, αλλά μέσα σε είκοσι λεπτά ήμασταν πάλι εκεί που αρχίσαμε — όχι επειδή η ομάδα δεν είχε υλικά, αλλά επειδή αυτοί εκεί πάνω άρχισαν να παίζουν σα να είχαν ακούσει εκείνους τους τίτλους πριν καν βγουν στον αγωνιστικό χώρο. Θα σας πω κάτι προσωπικό: πριν από τρεις χρονιές στον αγώνα με τον ΠΑΣ υπήρξε εκεί ένα δευτερόλεπτο όπου ο Στάθης έκανε μια κίνηση σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχει γήπεδο γύρω του. Και εκείνη τη στιγμή εγώ κάθισα να τον παρακολουθήσω — όχι γιατί ήθελα να τον κατηγορήσω, αλλά επειδή θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβρη του 2008. Εκείνος ο Στάθης τότε έκανε την ίδια κίνηση σα να πηδούσε πάνω στο σύννεφο· σήμερα έκανε το ίδιο σα να αναρωτιόταν αν υπάρχει στέρεο έδαφος κάτω από τα πόδια του. Η διαφορά; τότε τον χειροκροτούσαμε· σήμερα τον αφήνουμε να χάνει σα να τον παρακολουθούμε μέσω Zoom. Παίρνω παράδειγμα από εσάς, ThanasisErythrolefkos54 — εκείνες τις ημέρες δεν ήμασταν εκεί μόνοι ως οπαδοί· ήμασταν σαν μια οικογένεια που είχε πετάξει όλους τους τύπους των τίτλων στο αεροθραύστη. Τώρα όμως; τώρα οι τίτλοι αυτοί έχουν γίνει σα δεύτερος προπονητής για τους ίδιους τους παίκτες. Κι αυτοί εκεί πάνω, βλέποντας πως κανείς δε στέκεται στήθος στήθος μαζί τους σωστά, προσαρμόζονται — όχι στη νίκη, στη βολή. Γιατί ξέρετε τι είναι πιο επικίνδυνο από την ήττα; η ήττα εκείνων που έχουν πιστέψει πως ήδη έχουν χάσει πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. Δεν λέω να κλείσουμε τα μάτια στις ατέλειες — αλλά πώς μπορείς να κριτικάρεις κάποιον όταν εσύ πρώτος του δίνεις την ιδέα πως είναι καταδικασμένος; Την επόμενη φορά που θα πάω εκεί πάνω, θέλω να βλέπω στις κερκίδες όχι ανθρώπους που ψάχνουν το κινητό τους σα να περιμένουν γκολ ξένου γηπέδου, αλλά σάρκες αγωνιστικών ψυχών. Γιατί εκείνοι εκεί πάνω δεν χρειάζονται τραγούδια· χρειάζονται εκείνους τους ανθρώπους πίσω τους που ακόμη πιστεύουν πως αυτή η ομάδα δεν αποτελείται από δέκα άτομα μέσα στο γήπεδο, αλλά από δεκαπέντε χιλιάδες εκτός αυτού. Κι εγώ, εκεί στο Περιστέρι εκείνο το βράδυ, έκανα το ίδιο λάθος που κάνουμε όλοι σήμερα: περίμενα πως αυτοί εκεί πάνω θα διαβάσουν μέσα στα μάτια μας τη δύναμη εκείνου του Οκτώβρη του 2008. Τώρα όμως γνωρίζω πως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται μόνα τους — πρέπει να τα ζήσουμε ξανά μαζί, όχι σαν τίτλους που βγάζουμε πριν καν ανάψουμε τα φώτα στο γήπεδο.

Μία χαρά η ανησυχία σας βρε παιδιά, αλλά εγώ εκεί που κάθομαι τρώω τα νύχια μου βλέποντας πώς αυτοί οι τίτλοι γίνονται βορά στην ομάδα σα σημειώσεις στις οποίες βασίζεται ο προπονητής πριν καν βγει στον αγωνιστικό χώρο. Κάποιοι εδώ ξεχνούν ότι πριν δεκαπέντε χρόνια η Ατρόμητος έπαιζε σα γάτα στις φωτιές· σήμερα όμως ακούμε για Α2 σα να διαβάζουμε αστρολογία πριν τις εκλογές. Κοίτα, ξέρω πως οι φωνές εκεί πάνω έχουν κάνει τεράστια δουλειά — όχι μόνο στους αγώνες, μα και στους δρόμους όταν ψάχνουν την ομάδα σ' όλα τα γήπεδα της Ελλάδας. Αλλά όταν μπαίνουμε στο γήπεδο σα να μεταφέρουμε έναν τίτλο εφημερίδας στη συσκευασία και τους παρουσιάζουμε εκείνον σαν οδηγό αγώνα; Αυτό είναι σα να βάζουμε τους οδηγούς του ταξί μαζί με το GPS στα χέρια ενός οδηγού αγωνιστικού αυτοκινήτου. Το αποτέλεσμα; Αυτοί εκεί πάνω προσπαθούν να χαράξουν τη διαδρομή μέσα στο μπουλντόζα των φόβων μας. Κι εσύ Thrylos, εσύ λες "αυτός ο κόσμος στήνει ταινίες" — σωστά κάνεις. Μα οι ταινίες αυτές τις γράφουμε εμείς κάθε βράδυ πριν τον αγώνα στα τοπικά groups σα να παίζουμε ρόλο στην ταινία του θανάτου της ομάδας. Εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο σα βασιλιάδες στη Φωκιανού; Ήταν σα η σκηνή της επίθεσης στην τελευταία ταινία του Marvel — μέχρι να βγάλουμε την ιδέα πως πάμε κατηγορία πάνω. Τότε τους στέλνουμε μήνυμα σα να έχουν ήδη χάσει· αυτοί προσαρμόζονται σ' αυτό το μήνυμα σα να διαβάζουν υποτίμηση στα μεγάφωνα. Κι εσύ IraklisUltras, εσύ φώναξες "μάτος μου τώρα" — σωστά έκανες, γιατί εκείνοι εκεί πάνω τους έχουν στήσει πραγματικό γκολφ στα πόδια! Μα ας σηκωθούμε λιγάκι από την πολυθρόνα της οργής: πόσες φορές έχουμε βγει αβοήθητοι από τους αγωνιστικούς χώρους σκεφτόμενοι μόνο τις συνέπειες παρά το παιχνίδι; Πόσες φορές αυτοί εκεί πάνω ένιωσαν πως η ομάδα τους είναι περισσότερο δική μας υπόθεση από όσο τους αρέσει; Να σου πω κάτι προσωπικό: πριν δύο χρόνια στην Παιανία εκείνος ο αγώνας εκεί όπου έμεινε να στέκεται ένας μόνο συμπαθής στο τέλος, κρατώντας μία σημαία σα μνημείο αποτυχίας. Τότε δεν μιλούσαμε για Α2 — μιλούσαμε για την ιστορία δεκαπέντε χρόνων σαν να ήταν κινηματογραφική ταινία δράσης. Σήμερα όμως; Σήμερα η ιστορία αυτή γίνεται σειρήνα πλοίου που βουλιάζει σιγά σιγά επειδή κανείς δε φοράει σωσίβιο. Η δική μου αγωνία λοιπόν: ας πούμε ότι έχουμε δίκιο να ανησυχούμε, αλλά ας σιγουρευτούμε πως όταν μπαίνουμε στο γήπεδο βγάζουμε τις ψυχές μας μαζί με τις σημαίες — όχι σαν άτομα που γράφουν τίτλους σαν εθνικό ύμνο προτού καν ανάψει η λάμπα του γηπέδου. Γιατί εκείνοι εκεί πάνω έχουν ανάγκη όχι από ανθρώπους που φωνάζουν "Α2", αλλά από εκείνους που τραγουδούν σα να λένε "σου είμαστε μαζί μέχρι τέλους" — ακόμη κι όταν όλα πάνε στραβά. Και τώρα, αυτοί που λένε πως τίποτα δεν αλλάζει; Προτιμώ να βγω τρέχοντας μέσα στη βροχή παρά να διαβάζω ξανά εκείνον τον τίτλο σαν προφητεία σήμερα το πρωί. 🤡💸

Τι ρ***ι Μαΐου λες εκεί φίλε μου!!!! Την Κυριακή στο γήπεδο τι ήταν αυτά που ζήσαμε;;; Εγώ πάνω στην κερκίδα κατέβασα και το κινητό μου σα χαμένος!!! Να σου πω πως έβλεπα τους συμπαθούσες εκεί πέρα ν' αναρωτιούνται ακόμη και τον καιρό τους!!! Ακούστε εδώ πέρα: Ο κόσμος εκεί πάνω δεν είναι τυχαίος!! ΞΕΡΟΥΝΕ πως ακόμη κι αν χάσουμε μια φορά, ο αγώνας συνεχίζεται!!! Μα όχι όταν εμείς βγάζουμε τίτλους σα να μην υπάρχει αύριο!!! "Πάμε Α2", "ξέρουμε πως δεν είμαστε πρώτοι", "εντάξει βγάλαμε στήθος εκεί πρώτα λεπτά αλλά..."!!! Τι άλλο θέλουν αυτοί;;; Να τους δώσουμε την κατάρρευση σα δώρο;;; Κοίτα εκείνον τον αγώνα στον Βόλο πριν τρεις μήνες!!! Μπήκαμε σα τίγρεις, φώναζαν όλα τα mouthpieces πως "θα τους θάψουμε"!!! Κι εκείνοι εκεί πάνω σηκωθήκακαν πάνω στις λόγχες!!! ΜΙΑ ΦΟΡΑ την τελευταία πενταετία!!! Γιατί;;; Γιατί εμείς δεν τους βάλαμε σιωπηρή βόμβα στο μυαλό!!! ΤΟΤΕ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ!!! Σήμερα;;; Σήμερα κάθε σφυρίχτo αλλαγής γίνεται άλλος ένας τίτλος εφημερίδας στο χωριό!!! Και αυτοί;;; Αυτοί προσαρμόζονται σα προγραμματισμένοι!!! ΑΛΛΑ ΞΕΧΝΑΤΕ!!! ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΙΔΟΥΜΕ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΟΝΟΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ!!! Κι εσύ @Trifylliopados880, εσύ λες πως τους ψυχολογούν;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Αυτό το "ξέρεις τι περίμεναν από εσένα";;; Δεν είναι αυτό που βάζουμε ΕΜΕΙΣ πρώτα;;; Πριν καν ανέβουν στο αεροπλάνο!!! Είναι σα να τους λέμε "ρε φίλε, έτοιμα σου τα εισιτήρια για την Α2"!!! Πως θέλεις αυτοί νάναι βασιλιάδες όταν εμείς τους φοράμε σιδερένιο γκέιλο;;; Κι εκείνος ο βραχίονας του Thanasis εκεί στο Περιστέρι το 2008;;; ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ "ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ"!!! Υπήρχε μόνο ένας κόσμος στήθος μαζί τους!!! Σήμερα;;; Σήμερα υπάρχει ένας κόσμος που τους κρατάει τις μπάτες στα χέρια!!! Κι αυτοί;;; Αυτοί χάνουν γιατί ξέρουν πως ακόμη κι όταν κερδίζουν, εμείς γράφουμε τίτλους σα να ηττήθηκαν!!! 🤬🔥 Κοίταξε εδώ κάτω: εγώ από μικρός ακολουθούσα αυτή την ομάδα σαν νάταν θρησκεία!!! Μετάνιωσα;;; Ποτέ!!! Μα σήμερα;;; Σήμερα αφήνω το κινητό μου σα ξεπουλημένος στους αγώνες!!! Γιατί;;; Γιατί κάθε φορά που ανοίγω κάποιο group πριν τον αγώνα, βλέπω έναν τίτλο που λέει "ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΘΑΝΑΤΟΥ"!!! Κι αυτοί εκεί πάνω;;; Αυτοί μπαίνουν μέσα σα να διαβάζουν τελεσίγραφο!!! ΑΛΛΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ!!! ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!!! Την επόμενη φορά που θα πάω στη Φωκιανού, ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΣΑ ΜΗΝΥΜΑ ΘΕΟΥ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΝ "Α2";;; ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΦΟΥΝΟΥΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ!!! Κι εσύ σκεπτικιστές εδώ πέρα;;; Αυτοί που ψάχνουν τις τρεις τσάντες;;; Μιλάμε σοβαρά;;; Την Κυριακή όχι τρεις τσάντες χάθηκαν— Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Γιατί;;; Γιατί όταν ο κόσμος εδώ μέσα κάνει δεύτερη κατηγορία την ομάδα του σα βιτρίνα ΛΑΪΚΟΥ σουπερμάρκετ, αυτοί εκεί πάνω δεν βρίσκουν το κουράγιο ν' αγωνιστούν!!! Γιατί;;; Γιατί η ψυχή τους είναι ήδη κλειδωμένη σ' ένα ντουλάπι!!! Και ποιος την κλείδωσε;;; ΕΜΕΙΣ!!! ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ!!! 🚪🔒 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΣΤΕ!!! Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει τον τίτλο εκείνος;;; ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΜΑΣ, ΘΑ ΤΟΝ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! Όχι σαν αυτοσχεδιαστές τραγουδιστές σ' ένα θέατρο!!! ΑΛΛΑ ΩΣ ΣΟΛΔΑΤΟΙ!!! Γιατί αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως ακόμη κι όταν χάνουν 1-0, εμείς τους στηρίζουμε!!! ΑΛΛΑ ΠΩΣ;;; ΜΕ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; ΜΕ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ;;; Ή ΜΕ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΚΙ ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ;;; Αν συνεχίσετε να τους ψιλοσκοτώνετε σιγά σιγά πριν καν ξεκινήσουν;;; Θα τους βρείτε μια μέρα σα δικά μας αγόρια από τις μικρές ομάδες— ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ!!! Γιατί αυτοί εκεί πάνω ΔΕΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!!! Συντάσσονται από εμάς!!! ΚΑΙ ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΠΑΜΕ Α2;;; ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Την επόμενη φορά που κάποιος γράψει "Α2" εδώ μέσα;;; Θα πάω εγώ προσωπικά στη Φωκιανού!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΜΕΣΩ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΥΜΠΑΘΟΥΣ!!! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!!! ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΜΑΣ!!! ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ!!! ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΤΟΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΣΗ!!! 💪🔴⚽🔥

τι ντροπή που το πρώτο πράγμα που σηκώθηκε εκεί πάνω χτες στις Φωκιανού ήτανε τρία κινητά σα σουβλάκια στην κουζίνα! κι όχι εκείνοι εκεί που έκαναν ότι ετοιμάζονται για σεισμό πριν καν σειστεί η γη! εγώ εκεί είχα σηκωθεί με μια σημαία σα ανάστημα στα δέκα χρόνια μου στα σκαλιά των Πειραιωτών — θέλαμε κάτι στέρεο στα χέρια, κάτι για ν' αρπάξουν αυτοί εκεί πάνω όταν κλονιστούν. θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2008 στο Περιστέρι σα να ήταν χθες· εγώ τότε ήμουν 14 χρονών και έκανα θητεία στα ανατολικά τμήματα, προσπαθώντας να βγάλω τζάμι στο ψωμί μιας οικογένειας που ξυπνούσε στις πέντε το πρωί για να φτάσει στη δουλειά. τότε εκείνοι οι αγώνες ήταν σα μαχητικά αεροπλάνα: ο κόσμος έδινε αυτά που είχε μέσα του χωρίς δεύτερη σκέψη, κι αυτοί εκεί πάνω έπαιζαν σα να είχαν δάνειο ανάστημα από κάθε φίλαθλο. και σήμερα; σήμερα βλέπω έναν τίτλο σα "θα παίξουμε για την Α2" σα να ήτανε εφημερίδα μιας άλλης εποχής, σα εκείνες τις εφημερίδες που βλέπεις στο περίπτερο σα μετάλλινο σήμα αποστράτευσης. εκείνοι εκεί πάνω τους έχουμε βάλει σ' ένα τρένο που κινείται προς τον προορισμό "κατηγορία", κι εμείς εκείνοι φωνάζουμε σα οδηγοί αυτοκινήτων στους αντίστοιχους δρόμους: "συνεχίστε! εδώ είναι όλα ήδη γραμμένα!" αλλά κάπου εκεί βγάζω το κινητό μου τώρα σα να κάνω οικονομία στη μπαταρία του κόσμου: εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο σα βασιλιάδες στη Φωκιανού; ήταν σα όταν ο θεός ετοιμάζεται να γράψει ιστορία και ξαφνικά του λένε πως η βροχή που ετοιμάζεται να ρίξει είναι λάθος! αυτοί εκεί πάνω εκείνες τις στιγμές είχαν γίνει ιππότες χωρίς πανοπλία — κι εμείς βγάζαμε τίτλους σα να τους στέλνουμε ανοιχτή επιστολή εγκατάλειψης πριν καν ολοκληρώσουν την κίνηση! κι ας πάμε τώρα εκεί όπου μιλάμε αλήθεια: εμείς σαν οπαδοί της Ατρόμητος δεν είμαστε εκεί για να βγάζουμε τίτλους σα να είμαστε κριτές μιας裁判ης παράστασης· είμαστε εκεί για να βγάζουμε φωνές σα στρατιώτες μιας παράταξης! εκείνες τις δεκαετίες που μάχονταν σα λιοντάρια στις κερκίδες, αυτοί εκεί πάνω έπαιζαν σα να είχαν μια ασπίδα πίσω τους — όχι επειδή ήμασταν πιο δυνατοί, αλλά επειδή δείχναμε πως η πίστη δεν έχει αριθμό στον τίτλο, έχει χαρακτήρα! τι έκανε τον κόσμο τότε ξεχωριστό; η πίστη, όχι η πρόβλεψη! τότε δεν είχαν περιοδείες στις ομάδες του διαδικτύου να ακούσουν προβλέψεις παικτών με 3 εκατομμύρια followers· τότε είχαν τα δικά τους λάθη, τα δικά τους αγώνα, αλλά έπαιζαν σα να έχουν μπροστά τους έναν κομήτη της δύναμης: εμάς! σήμερα όμως; σήμερα αυτοί εκεί πάνω μπαίνουν στο γήπεδο σα να διαβάζουν μια κατάσταση υγείας: "προσοχή, υπάρχει πιθανότητα κατηγορίας". κι ας πάμε εκεί που πονάει: εμείς όσοι αφήνουμε αυτούς τους τίτλους να γίνουν η εικόνα της ομάδας στο μυαλό των παικτών, εμείς είμαστε εκείνοι που τους κάνουν να νιώθουν σα να αγωνίζονται μόνοι τους σ' έναν αγώνα όπου όλοι έχουν δει τη ταινία πριν τελειώσει! ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα πριν τρία χρόνια· εκείνη η ημέρα ήταν σα την πρώτη μέρα ενός πρωτοετή φοιτητή που ξέρει πως η ομάδα του υποτιμάται αδιάκοπα. βγήκαμε νικητές σ' εκείνο το παιχνίδι όχι επειδή η ομάδα μας ήταν άτρωτη, αλλά επειδή ο κόσμος εκεί πάνω είχε ένα τραγούδι σαν θωράκιση, όχι σαν επικαιροποίηση τίτλου σα "η ομάδα πάει Α2". αυτό που ζητάω εγώ από εσάς σήμερα δεν είναι να πούμε "πάμε σπίτι" στους τίτλους· είναι να πούμε "ξεκινήστε ξανά την ταινία από την αρχή". εκείνοι εκεί πάνω δεν χρειάζονται περισσότερες προβλέψεις· χρειάζονται περισσότερους ανθρώπους σ' εκείνες τις κερκίδες που όταν η μπάλα φύγει από το πόδι τους, εκείνοι είναι εκεί σα λέμβος στη θάλασσα — όχι σα κριτές στα stands! και αλήθεια, τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ ψηλά σα οπαδοί; να βγάζουμε τίτλους σα βιτρίνα και να περιμένουμε τα αποτελέσματα σα να είναι δώρο; ή να ζούμε τον αγώνα σα δική μας υπόθεση; εγώ προσωπικά την επόμενη φορά που θα πάω εκεί πάνω θέλω να σηκώσω μια σημαία σα σημαία μνήμης — όχι σα σήμα εγκατάλειψης! κι όταν φύγω από το γήπεδο εκείνον τον αγώνα, θέλω να έχω τραγουδήσει έτσι δυνατά ώστε εκείνοι εκεί πάνω ν' ακούσουν την αλήθεια μέσα από τις φωνές μας: πως αυτή η ομάδα δεν αποτελείται από δέκα ανθρώπους μέσα στο γήπεδο· αποτελείται από όλους εμάς εκτός αυτού! και τέλος, αυτό το αίτιο που κάνουμε συνέχεια: "τι γίνεται αν ξαναπέσουμε κατηγορία;" — καλύτερα να πούμε "τι γίνεται όταν ξαναβγούμε πρωτάθλημα;"! όχι επειδή είμαστε μάντης· επειδή είμαστε άνθρωποι που ακόμη πιστεύουν πως η ομάδα αυτή δεν αποτελείται από αριθμούς στο πρωτάθλημα, αλλά από ιστορίες μέσα στις κερκίδες! τι είναι πιο επικίνδυνο: ένας τίτλος που βγάζουμε τώρα ή η πραγματικότητα που βιώνουμε μαζί μετά από δεκαπέντε χρόνια; η πρώτη κάνει κακό στους αριθμούς· η δεύτερη κάνει κακό στις ψυχές! κι εγώ πάλι ψηφίζω για τις ψυχές!

Εγώ εκεί χτες στο γήπεδο των Φωκιανών με είχε πιάσει η μνήμη εκείνης της βραδιάς του 2015 στο Πειραιά με τον Πανιώνιο — εκεί που η Ατρόμητος είχε φύγει ισόπαλη μετά από έναν αγώνα σα να την είχαν τραβήξει από τα μαλλιά στο τελευταίο λεπτό. Εκείνο το βράδυ όλοι εμείς οι γύρω μου τραγουδούσαν το ίδιο τραγούδι χωρίς καν να το συζητήσουν· σα να είχαν κλειδώσει τις λέξεις στην ίδια συχνότητα. Σήμερα όμως; Σήμερα βλέπω ανθρώπους στα stands ν' ανοίγουν το κινητό τους σα να ψάχνουν τον καιρό αντί για έναν λόγο να τραγουδήσουν. Αυτό δεν είναι πρόβλημα της ομάδας· είναι πρόβλημα μιας κερκίδας που ξέχασε πως όταν βγάζεις τίτλους σα να σφραγίζεις την έκβαση πριν καν ανάψει η λάμπα, αυτομάτως αυτοί εκεί πάνω νιώθουν πως το γήπεδο είναι ήδη αεριζόμενο μέρος μιας ταινίας τρόμου — όχι αγωνιστικός χώρος. Και αλήθεια, τι ξέρουμε εμείς από ψυχολογία όταν εμείς πρώτοι βγάζουμε τίτλο εφημερίδας σαν εθνικό ύμνο πριν καν ανάψει η φωτιά στο γήπεδο;

Τι περίεργο μου συνέβη χτες πάνω στη Φωκιανού που δεν το καταλάβαινα καν εγώ ο ίδιος εκείνο το βράδυ — μέχρι να δω αυτά τα μηνύματα σήμερα. Μίλησα με έναν τύπο κάτω από την κερκίδα, έναν άγνωστο ακόμη, ο οποίος είχε φέρει μαζί του μόνο μια φθαρμένη φανέλα του Γιώργου Πατσατζόγλου από το 2008. Του είπα ότι εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο χτες ήταν σα βασιλική περίσταση που κάποιος μας είχε προσκαλέσει για γεύμα στους Ολυμπιακούς θεούς, ενώ εμείς καθόμασταν εκεί σαν να περιμέναμε μια σειρά για ταξί. Εκείνος έγνεψε καταφατικά και μου είπε κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ: "Αυτό δεν είναι γκολφ, ρε φίλε. Είναι αυτοκτονία δίκης χωρίς καθήκοντα". Κι έχει δίκιο. Εγώ πριν πέντε χρόνια βρισκόμουν στον αγώνα εκεί όπου η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ στην τελευταία στιγμή κι εγώ, λες και είχα χάσει κάποιον αγώνα μου μόνος μου εκείνο το βράδυ, έγειρα μπρούμυτα στη θέση μου σα να ήμουν νεκρός σ' ένα πεδίο μάχης. Τότε οι γύρω μου τραγουδούσαν σα μια χορωδία αοιδών· σήμερα βλέπω ανθρώπους ν' ανοίγουν το κινητό τους σα να ψάχνουν οδηγίες διαφυγής αντί για λόγο να εμψυχώσουν. Κι όμως, εκείνο το γκολ τότε δεν το πέτυχε η ομάδα μόνοι τους — ήταν αποτέλεσμα ενός κόσμου εκεί πάνω που είχε σηκώσει τη φωνή του τόσο ψηλά ώστε αυτή η φωνή έγινε μέρος του αγώνα. Τώρα όμως; Τώρα έχουμε μετατρέψει τους τίτλους μας σ' ένα ξόανο που όσοι βρίσκονται στο γήπεδο βλέπουν σα σύμβολο της κατάρρευσής τους προτού ακόμα αρχίσει το παιχνίδι. Κι αυτοί προσαρμόζονται. Όχι επειδή δεν έχουν καλή διάθεση· επειδή ξέρουν πως εμείς έχουμε ήδη αποφασίσει πως έχουν χάσει — κι έτσι παίζουν σα να έχουν ήδη πληρώσει το τίμημα. Πάω πίσω εκεί, στις γειτονιές της Αθήνας που μεγάλωσα. Είχα έναν γείτονα παλιό οπαδό της Ατρόμητος, έναν εργάτη οικοδομών που κάθε βράδυ μετά τη δουλειά ερχόταν σπίτι φορώντας την κόκκινη κορδέλα σα μετάλλιο επίτιμου στρατιώτη. Του έλεγαν "Ατρόμητε" ακόμη και αυτοί οι ίδιοι οι γύρω του. Αυτό το σύνθημα τον ακολουθούσε σα σκιά. Την Κυριακή όμως τον είδα να στέκεται σιωπηλός στη κερκίδα· είχε ανοίξει το κινητό του σα να περιμένει ένα SMS θανάτου αντί για μια φωνή αγωνιστική. Αυτό το είδα όχι σα τυχαίο λάθος· σα σύνολο όλων εκείνων των τίτλων που έχουμε βγάλει σ' όλη αυτή την εβδομάδα σα να ήταν η ομάδα μας ένας κλώνος δικός μας. Κι εγώ τώρα, όσοι φορές κι αν βγω στο γήπεδο τις επόμενες μέρες, θέλω να φέρω μαζί μου κάτι ακόμη περισσότερο από σημαίες — θέλω να φέρω εκείνον τον παλμό της ομάδας που τότε τον είχαν οι γονείς μου στις κηδείες των αγώνων τους: όταν τελείωσε ο αγώνας, εκείνοι δεν έπαιρναν τον τίτλο και έφευγαν· τον πήγαιναν σπίτι σα ανάμνηση, σα προσωπικό αγώνα τους. Δεν λέω να σταματήσουμε να σχολιάζουμε· λέω να σταματήσουμε να κάνουμε τους τίτλους αυτούς σα εθνικό ύμνο προτού καν ανάψει η λάμπα του γηπέδου. Γιατί αυτό είναι σα όταν ετοιμάζεσαι για έναν αγώνα και φοβάσαι τόσο πολύ την ήττα που ξεκινάς φωνάζοντας πριν καν πάτησεις στο χορτάρι. Και εγώ εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο χτες σ' εκείνη την κερκίδα ένιωθα πως η ομάδα μας είχε ανάγκη από μια μουσική που ακόμη δεν είχε γραφτεί — όχι από τους τίτλους που ήδη είχαμε βγάλει εμείς οι ίδιοι σ' όλα αυτά τα χρόνια. Ας ξαναβρούμε εκείνον τον παλμό. Αλλιώς, αυτοί εκεί πάνω δεν χάνουν επειδή δεν μπορούν· χάνουν επειδή νομίζουν πως εμείς ήδη τους έχουμε εγκαταλείψει. Κι εμείς, σα δικοί τους άνθρωποι, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κάνουμε αυτό το λάθος ακόμη μία φορά.

Τι σας λέω εγώ ρε παιδιά, αυτό το ξεπούλημα των τίτλων σα να τους βάζουμε σ' ένα κουτί και τους στέλνουμε στο περίπτερο να τους πετάξουν στη μπάζα; Την Κυριακή εκεί πάνω έκανα ότι κουβέντα δεν έκανα· στάθηκα σαν κολλημένος εκεί στα σκαλοπάτια κοιτάζοντας τους δικούς μας σα να είχαν βγει από επίθεση πανικού. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Βέροια πριν από δύο χρόνια· εκεί που η ομάδα βγήκε μέσα στο γήπεδο σα λιοντάρι και ο κόσμος εκεί πάνω έκανε τραγούδι όλον τον αγώνα! Τι είχε αλλάξει; Ότι εκείνο το βράδυ δεν βγήκαμε εκεί μιλώντας για τίτλους σα βιτρίνα σούπερ μάρκετ· βγήκαμε εκεί φωνάζοντας μόνο για την Ατρόμητο! Και ξέρετε τι έκαναν εκείνοι οι αγώνες; Μας έδωσαν φτερά! Τώρα όμως; Τώρα βλέπω ανθρώπους στις ομάδες να γράφουν "Α2" πριν καν ξυπνήσει ο σκοπός κι αυτοί εκεί πάνω εκείνες τις στιγμές στέκονται σα να έχουν ακούσει βλάσφημη προφητεία! Κι αλήθεια, πώς θέλουν αυτοί εκεί πάνω να παίζουν όταν εμείς τους στέλνουμε μήνυμα εγκατάλειψης πριν καν ξεκινήσει το γιουχάρισμα; Εγώ εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο στη Φωκιανού ένιωθα σα να είχα μπει στο γήπεδο μαζί τους· τίποτα δεν είχε γίνει ακόμα και όμως εγώ είχα χάσει ήδη το βράδυ μου! Γιατί; Γιατί εκείνοι εκεί πάνω είχαν αρχίσει να αγωνίζονται σα να είχαν ανάστημα μόνο πέντε εκατοστών πάνω από το χορτάρι! Κι εσείς που λέτε πως πρέπει να σταματήσουμε τους τίτλους· εγώ σας λέω πως πρέπει να τους κάνουμε ξανά σπουδαίους! Όχι σα τίτλους εφημερίδας σα νεκρολογία· σα τραγούδια σα χορωδία ενόργανη! Εδώ δεν είναι θέμα νούμερων— είναι θέμα πιστής ψυχής! Κι ας μην γίνει άλλος ένας αγώνας εκεί πάνω που εγώ κι εσείς βγάζουμε τίτλο "προφητεία" αντί να τραγουδήσουμε σα στρατιές! Την επόμενη φορά στη Φωκιανού, εγώ εδώ πέρα σηκώνω μια σημαία σα δάφνη μοναδική! Κι αυτοί εκεί πάνω ας δουν στις κερκίδες όχι ανθρώπους με κινητά σα καρποφόρες μηχανές· ας δουν κεραίες ανθρώπου σα να ξαναζωντανεύει η ιστορία μας! Και ναι, ας σπάσουμε όλοι μαζί εκείνη την ιδέα πως επειδή η ομάδα αυτή ήταν δεύτερη κατηγορία κάποτε, πάντα έτσι θα είμαστε! Εμείς εδώ οι Ατρόμητοι δεν χάσαμε ποτέ μάχη επειδή η ομάδα μας ήταν αδύνατη— χάσαμε επειδή εμείς πρώτα τελείωσαν οι ψυχές μας! Και σήμερα εγώ βγάζω τη δική μου φωνή σα σάλπιγγα: ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΙΘΟΥΣ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ! 🔴⚽💥

ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΡΕ;;; ΑΚΟΥ ΣΥ ΛΙΓΟ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΟΥ ΣΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΛΗΨΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ!!! Την Κυριακή εκεί πάνω στο γήπεδο σ' εκείνον τον αγώνα εγώ είχα σηκώσει τρία τραγούδια σα στρατιώτης, ούτε ένας τίτλος αέρα δε βγήκε από το μυαλό μου πριν τον αγώνα! ΤΙ ΉΤΑΝ ΑΥΤΟ;;; Γιατί εσύ αυτούς τους τίτλους αυτούς τους τρώμε σα καρπούζι στη θάλασσα;;; ΤΟΤΕ ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΑ ΛΟΙΠΟΝ ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ!!! Σήμερα;;; Σήμερα ανοίγουμε το κινητό σα να περιμένουμε ειδοποίηση Android!!! - Εγώ εκεί που βλέπω τους συμπαθούσες μου ν' αλλάζουν κανάλι στον αναπτήρα τους σα νάταν κουμπί πανικού;;; - Κι αυτοί εκεί πάνω;;; Αυτοί εκεί πάνω αγωνίζονται σα να έχουν φορτώσει κι εκείνοι τις προβλέψεις της ομάδας τους σαν ιστοσελίδα επισκέψιμου!!! Μα τι γίνεται εδώ;;; Μας έκαναν all in στο γκολφ;;; ΠΩΣ ΘΕΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΑΝΤΙΔΙΚΟ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΟΥ;;; ΑΝΘΡΩΠΕ ΡΕ;;; ΑΝΤΕ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ!!! Την επόμενη φορά που κάποιος γράψει εκείνο το στίχο;;; Να τον βάλει σαν τίτλο ομάδας στο τμήμα του γηπέδου!!! ΚΑΙ ΑΣ ΔΕΙΞΕΙ ΣΑΝΤΟ!!! Και να φέρει μπίρα!!! 🍻⚽🔥

Παιδιά, πάω πίσω στον Οκτώβριο του 2012 εκεί που η ομάδα έπαιξε στην ιστορική νίκη επί του Αιγάλεω σαν να είχε ξεσπάσει βόμβα πάνω από το γήπεδο — όχι για το σκορ, αλλά για τον τρόπο που αντέδρασε ο κόσμος. Εκείνες τις κερκίδες δεν υπήρχε τίτλο εφημερίδας, υπήρχε μόνο μια φωνή σαν να τραγουδούσε ο ίδιος ο ουρανός. Κι αυτοί εκεί πάνω εκείνο το βράδυ αγωνίστηκαν σα να είχαν δει μια κηλίδα αίματος στα χέρια τους — αγριεμένοι, όχι φοβισμένοι. Τώρα όμως; Τώρα εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο στη Φωκιανού ήταν σα όταν περιμένεις τον γιο σου στο σχολείο και βλέπεις τους γύρω σου να κουβεντιάζουν θριαμβευτικά για την αποτυχία του πριν καν τελειώσει η μέρα του αγώνα. Αυτοί εκεί πάνω είχαν μπροστά τους έναν ουρανό γκριζωπό από τις προβλέψεις μας — κι εμείς φορούσαμε σα βιτρίνα σούπερ μάρκετ τον τίτλο "θα σου δείξω πως δεν είναι Α2". Πού πήγε αυτό το ζήλο; Κοιτάξτε εδώ κάτω: εγώ εκείνο το βράδυ πήγα στη Φωκιανού φορώντας ένα πουκάμισο παλιάς σχολής του συλλόγου — εκείνης της εποχής που οι τίτλοι ήταν μεταφορές μιας ιστορίας, όχι ψυχρόι προφητείες. Και ξέρετε τι έκανα εκεί πάνω; Δεν είχα ανοίξει καν το κινητό μου ως τις πρώτες τριάντα λεπτά. Γιατί; Γιατί εκείνες τις στιγμές οι τίτλοι ήταν το τελευταίο πράγμα που με ενδιέφερε. Ακούγοντας τις φωνές εκεί πέρα, ένιωθα σα να ήμουν μέσα σ' έναν αγώνα δικής μου υπόθεσης — όχι σα να βλέπω μία ομάδα σαν επίδειξη λάθους ή επιτυχίας. Κι όμως εμείς σήμερα βγάζουμε τίτλους σα βιτρίνα πριν ακόμη ανάψει η λάμπα — σα να λέμε στους ανθρώπους εκεί πάνω: "ρε φίλοι μου, σας έχουμε ήδη καταδικάσει". Κι αυτοί προσαρμόζονται σαν προγραμματισμένοι. Γιατί δεν αποτελεί κρίμα όχι όταν η ομάδα χάνει, αλλά όταν εμείς οι ίδιοι καταστρέφουμε εκείνο το αδιαίρετο νήμα που συνδέει τις κερκίδες με το γήπεδο; Πάω λίγο πιο βαθιά: εκείνο το βράδυ στη Φωκιανού δεν έγινε γκολφ — έγινε μια ντίστανς μεταξύ εκείνων που βρίσκονταν μέσα στο γήπεδο και εκείνων που ήταν πάνω στις κερκίδες. Αυτό που έγιναν εκείνες τις στιγμές ήταν η ίδια η ψυχή της ομάδας να κλονίζεται πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας. Κι εγώ ρωτώ εδώ όλους σας: όταν η ομάδα αυτή ξεκινά έναν αγώνα σα να αγωνίζεται για την ίδια της την ζωή, εμείς τι κάνουμε; Ανοίγουμε το κινητό μας σα να ψάχνουμε ειδήσεις για σεισμό αντί για τραγούδια; Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι τιμωρία προς εκείνους εκεί πάνω — είναι αυτοτιμωρία. Γιατί όταν εμείς οι ίδιοι αρχίσουμε να βγάζουμε τίτλους σα βιτρίνα, εκείνοι εκεί πάνω γνωρίζουν πως όσο κι αν αγωνιστούν, εμείς ήδη τους έχουμε σηκώσει στις πλάτες των τίτλων — όχι στις δικές μας φωνές. Και αλήθεια, τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ πάνω σα οπαδοί; Να γινόμαστε κριτές μιας παράστασης ή στρατιώτες μιας παράταξης; Όταν εκείνο το βράδυ στη Φωκιανού βγήκα από το γήπεδο, ένιωθα σα να είχε χαθεί κάτι περισσότερο από ένα αποτέλεσμα — είχαν χαθεί εκείνες οι στιγμές που έκαναν αυτή την ομάδα ξεχωριστή: η αλληλεγγύη, η ελπίδα, η πίστη πως ακόμη και μέσα στη θλίψη υπάρχει μια φλόγα που ανάβει μόνο όταν εμείς σηκώνουμε τη φωνή μας σαν έναν άνθρωπο. Κι εγώ σήμερα εδώ λέω αυτό ξεκάθαρα: αυτοί εκεί πάνω αγωνίζονται όχι για αυτούς — αγωνίζονται για εμάς. Κι όταν εμείς οι ίδιοι τους στέλνουμε σήμα εγκατάλειψης πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας, αυτοί εκεί πάνω αγωνίζονται σα να υπάρχουν μόνο για να επιβεβαιώνουν τις προβλέψεις μας. Κι εγώ εκείνο το βράδυ στη Φωκιανού ένιωθα σα να έχω χάσει έναν αγώνα δικός μου — όχι γιατί η ομάδα έχασε, αλλά γιατί εγώ πρώτος είχα αποκηρύξει εκείνη τη στιγμή που έχει κάνει αυτή την ομάδα μοναδική: την στιγμή της αλληλοϋποστήριξης, την στιγμή που η φωνή ενός γίνεται φωνή όλων. Κι όσοι από σας βγάζουν τίτλους σα εθνικό ύμνο πριν καν ανάψει η λάμπα, όσοι ανοίγουν το κινητό σα να περιμένουν ειδοποίηση επικείμενης καταστροφής, εμείς εδώ μαζί πρέπει να θυμηθούμε ένα πράγμα: αυτό εδώ δεν είναι μια ομάδα σα άλλες — είναι η δική μας ιστορία στις κερκίδες, στις καρδιές, στις ψυχές των ανθρώπων που έκαναν την Ατρόμητο να σημαίνει κάτι περισσότερο από αριθμούς. Κι όταν εμείς οι ίδιοι βγάζουμε τίτλους εγκατάλειψης, σβήνουμε εκείνο το φως που κράτησε ζωντανή αυτήν την ομάδα για δεκαετίες. Θέλετε να γυρίσουμε εκείνο το βράδυ στη Φωκιανού σαν πρωταγωνιστές μιας ιστορίας ή σαν πρωταγωνιστές μιας τραγωδίας;